Maleisië: Een dagtochtje naar Singapore

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515)

Als is vanochtend voor het opstaan had geweten hoe deze dag zou verlopen dan was ik in bed blijven liggen! We waren al vroeg op en alle signalen stonden op groen. Het zou een mooie dag gaan worden!

Johor Bahru is niet de meest opwindendste en interessantste stad van Maleisië, eigenlijk is het een saaie stad die zijn bestaan en groei dankt aan Singapore dat aan de overkant van het zoute water ligt. Johor is gegroeid door de vestiging van productiebedrijven uit Singapore om goedkope arbeidskrachten te leveren. Later zijn er ook veel Singaporezen in Johor gaan wonen omdat het veel goedkoper was dan in de stadstaat. Veel van die zaken zijn nu ook alweer ingehaald in de zich snel ontwikkelende economie van Maleisië.
We hebben een tussendag te besteden want morgen, de zaterdag, is het eigenlijke doel van ons bezoek aan Johor Bahru. En waar kunnen we dan beter heen gaan dan naar Singapore? Mijn geliefde Singapore!
‘Het is een publiekelijk geheim: Als ik ooit eens een stevige prijs in de loterij win dan verhuis ik meteen naar dit paradijselijke eiland!’
Singapore heeft net zoveel liefhebbers als haters, maar de meesten die niets met Singapore ophebben zijn er òf nooit geweest òf hebben enkele dagen op Orchard Road doorgebracht. Domme antwoorden als: ‘Het is er heel erg duur!’, slaan nergens op. Ook in Amsterdam kun je een patatje, eenvoudig Chinees op de wallen of in het Okura Hotel gaan eten. Dat zegt toch niets over een heel land! Twee flesjes bier op een zonovergoten terras in Geylang voor SGD 5,60 (€ 3,50) vindt ik persoonlijk nog wel meevallen.

Maar terug naar onze dagtocht! We nemen de bus naar Queenstreet Busterminal in Singapore om zo centraal als mogelijk aan te komen in de stad. De metro is een kort stukje lopen. Het eerste korte ritje brengt ons over de causeway link van de immigratie van  Maleisië naar die van Singapore.
We zijn bijna als eersten uit de bus. In de verte zie ik de douanebeambten al staan. Zij halen steekproefsgewijs enkele mensen uit elke lading. Wij reizen zonder enige vorm van bagage dus sigaretten en alcoholhoudende dranken zullen ze bij ons niet aantreffen. Singapore heeft sinds een tijd een 0% politiek. Je mag absoluut geen enkele sigaret of ook maar één druppel alcohol het land mee innemen! Het is opmaken òf weggooien!
Jammer genoeg heb ik het aan het foute eind! Achter de douane staan er ook nog twee immigratieofficieren verdekt opgesteld. Ze stappen meteen op ons af en we moeten meekomen. Persoonlijk vindt ik het heel jammer want we hebben vandaag al niet al teveel tijd. Maar ik kan moeilijk gaan klagen, meewerken is hier de snelste oplossing.
Ik beantwoord wat simpele vragen en wordt daarna in een enorme doorzichtige plastic buis geplaatst. Ik neem plaats op de twee rode voetstappen en breng mijn armen omhoog zoals de beambte me vraagt. De beambte knikt goedkeurend en zegt wat in het Chinees tegen zijn collega die achter een counter met een schakelbord plaats heeft genomen. De halfronde deuren schuiven langzaam dicht terwijl een knippend rood de cabine verlicht en een zacht geluid van een sirene te horen is. Voor een korte tijd hoor ik en voel ik de stralen lucht die op me af worden geschoten. De deuren gaan weer open en dan is Lyka aan de beurt.
Nadat we goed zijn gekeurd worden er nog enkele vragen gesteld:
‘Was de test onaangenaam?’ ‘Nee.’
‘Weet u waar we op getest hebben?’ ‘Ja.’
‘Vindt u het oponthoud wegens de test aanvaardbaar?’ ‘Ja’
‘Dan wens ik u een prettig verblijf in Singapore.’
In een kort officieus onderonsje vertel ik de beambte dat ik dit al eens in Toronto heb gezien. Dat vindt hij wel interessant want hij behoort tot een kleine exclusieve groep die dit ultramoderne apparaat mag bedienen.
Nee, ik mag geen foto maken!
Maar hij verteld me wel dat deze snuffelaar alles opspoort. Van drugs tot en met speciale springstoffen, zelfs wanneer het dagen of zelfs weken geleden is dat ik met die stoffen in aanraking ben geweest. Nee, niet tabak of alcohol, die halen ze boven bij de röntgenafdeling wel uit je bagage!
Deze keer duurde het bij de immigratie minder lang om de stadstaat binnen te komen. Singapore is een paradijs voor prostituees en daarom wordt elke jonge vrouw met een Filippijns of Thais paspoort extra goed gecontroleerd! De jonge vrouwelijke beambte kijkt op van Lyka’s paspoort en staart me aan.
In gedachten hoor ik Lyka zeggen: ‘Dat is mijn man daar achter me!’
Ik knik vriendelijk terug naar de beambte en forceer een glimlach op mijn mond. Met een klap komt de stempel op Lyka’s neer en het doorzichtige polycarbonaat poortje zwaait open. Ik loop zonder bagage op de beambte af. Ze kijkt me recht in de ogen en even later kijkt ze of Lyka wel is doorgelopen. Het is namelijk ten strengste verboden om op een ander te wachten.

Toch wel heel wat later dan we veracht hebben arriveren we bij Singapura Plaza. Al meer dan een uur kijk ik uit naar de heerlijke Sushi die ik daar tientallen malen in de Carrefour heb gekocht. Maar de supermarkt blijkt helemaal te zijn verdwenen! Geen Sushi, en dat maakt me prikkelbaar. Lyka klaagt dat ze honger heeft en we de hele afstand voor niets afgelegd.
‘Dat kon ik toch ook niet weten!’, verdedig ik me.
De stilte is moeilijker te verkroppen dan een verbale ruzie. Een snel broodje bij de SubWay en dan lopen we Orchard Road af richting ION shopping Mall. Waarom we die richting op gaan weet ik niet. Ik volg mijn vrouw in alle stilte terwijl ik nog steeds aan die sushi denk. Dat komt dus echt nooit meer terug! Achteraf blijkt dat Lyka het ook niet weet waarom we die kant op zijn gegaan! We proberen het elkaar naar de zin te maken met als gevolg dat we beiden dingen doen die we liever niet zouden willen doen. Zo zijn er twee hele uren van deze dag verloren gegaan!

Totdat Lyka op het idee komt om de “Gardens by the Bay” te gaan bezoeken. Een goed plan!
De ondergrondse brengt ons tot aan het Marina Bay Sands Casino. Een lange - rijkelijk gedecoreerde tunnel - brengt ons naar de rand van het park, of beter gezegd, de tuinen. Eenmaal weer boven de grond is het uitzicht adembenemend! Dat kunnen ze wel in Singapore! Opnieuw een attractie van wereldklasse, en gratis. Nou ja gratis? Je hoeft alleen voor de toegang van de paviljoens te betalen. Helaas hebben we daar te weinig tijd voor en de SGD 56,- (€ 34,55) is me een beetje te gortig om een half uurtje rond te lopen in de enorme broeikas. Dus kiezen we maar om door de tuinen te slenteren en lekker relaxed een kopje koffie te drinken.

Het is al donker wanneer we weer de terugreis naar Maleisië aangaan. Maar niet voordat we onderweg een heerlijke “wonton noodle with duck” hebben verschalkt. Die ervaring gisteren met de domme Indiase oplichters in Johor Bahru heeft ons wel een les geleerd! En van dat fastfood in het nagelnieuwe winkelcentrum hou ik niet echt. Waarschijnlijk zullen de meeste restaurants ook wel dicht zijn tegen de tijd dat we in Johor aankomen! Ondanks het enorme misverstand kunnen we toch terugkijken op een geslaagde dag in Singapore.

Marina Bay Sands Casino

Maleisië: Eindeloze oliepalm plantages

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515)

Het bier heeft me prima geraakt gisteren en met een goed gevoel zet ik om 07:00 de wekker uit. We blijven nog maar een uurtje liggen! Lyka heeft van het geheel niets gemerkt en ze slaapt gewoon door totdat om 08:00 de wekker voor de tweede keer gaat. Ons verblijf in Malacca zit er alweer op en het wordt tijd voor de verplaatsing naar Johor Bahru. Een vreemde verplaatsing! In totaal ben ik misschien wel 20 keer door deze stad heen gekomen maar ik heb er nooit een keer overnacht. JB - zoals het afgekort wordt genoemd door zowel de Maleisiërs als Singaporezen - is een stad die je op weg naar óf vanuit Singapore doorkruist. Deze keer blijven we er drie nachten en gaan de stad eens bekijken.
Even voor negen stappen we het hotel voor de laatste keer uit en wandelen naar Hang Tua om de bus te nemen naar het intercity busstation van Malacca. Het loopt gesmeerd en bij aankomst koop ik meteen de kaartjes voor de bus. 10:00 vertrekken, geplande aankomsttijd onbekend.
‘Een uurtje of drie’, wordt er optimistisch geopperd.
Ik weet wel beter - vier en een half uur zou al erg mooi zijn - en zeg maar niets.
Delima is deze keer de gelukkige busmaatschappij en helaas voor ons gaat het deze keer mis. Wegens familieomstandigheden moet de buschauffeur omkeren en alle passagiers moeten overstappen op een andere bus die bij een wegrestaurant op ons staat te wachten. Voor ons maakt het weinig uit maar voor de twee andere witgezichten achter ons wordt het allemaal teveel. Ze klagen dat ze nu niet naar Singapore gaan maar in JB worden gedropt. We zijn allemaal in het duister over waar de bus zal stoppen. In Larkin of het nieuwe JB-Sentral? Het blijkt uiteindelijk de eerste te zijn en dat maakt voor ons weinig uit. Er gaan voldoende bussen naar de stad.
Een stadsbus dus, maar welke? Even navragen en we worden op weg gewezen naar een hypermoderne bus die bij het nieuwe gecombineerde bus/trein station annex immigratiecomplex stopt, dat is niet al te ver van ons hotel. Vanaf het nieuwe station slingeren we door een enorm winkelcentrum dat weer via een loopbrug met het geheel verbonden is. Kerstmis is ook hier aan de orde van de dag. De moslim bevolking bekoord het feest van de geboorte van het speciale jodenkind. Het grote geld is ook hier belangrijker dan de principes van de moslims!
Het T-Hotel is snel gevonden en we hebben een kamer zonder ramen! Dat was me bekend en vragen voor een kamer met een raam helpt niets. 90% van de kamers in het hotel zijn zonder ramen. Wil je echt een raam dan betaal je zeven euro meer per nacht. Het is maar voor drie nachten dus het maakt ons heel weinig uit. Het is alleen van groot belang om meteen op te staan wanneer de wekker afloopt. Doorslapen in een totaal donkere kamer betekend meteen een jetlag zonder te vliegen! De kamer voldoet aan alle eisen die je aan een hotelkamer kan stellen voor deze prijs. Het wordt een regel dat veel hotels in Maleisië onevenredig duurder worden. Het aanbod groeit maar vooral de kamers in en dichtbij de centra van de steden worden stevig duurder.
Het belangrijkste wat ons nog rest is om nu snel de verlate lunch te gaan nuttigen - het is al bijna half drie - en Lyka wil natuurlijk graag terug naar dat winkelcentrum. Het eten tegenover het hotel is prima en smaakt me goed. Het is alleen jammer dat er meer botten dan vlees in de kip met honingsaus op mijn bordje zijn beland. Maar ja, voor deze kleine prijzen kun je ook niet echt klagen!
In het enorme nieuwe winkelcentrum - ze er ook nog volop binnen aan het bouwen en verbouwen - is er veel van hetzelfde dat we ook in Malacca hebben gezien. Lyka kijkt daar gewoon langsheen en wordt verzwolgen door de winkelende menigte van hoofddoeken en moslimhoedjes terwijl ik aan mijn grote koffie sip en de eerste hap van mijn kaneel/rozijnenrol neem! Ik denk na over wat er hier gaan doen. We hebben hier tenslotte maar twee hele dagen die we optimaal moeten gebruiken.
Ik denk ook nog eens diep na over het eerste voorzichtige gesprek dat ik met Lyka in de bus heb gevoerd over het volgen van de inburgeringscursus in Bangkok. Ze ziet het helemaal niet zitten! Ze begrijpt de noodzaak maar haar onzekerheid en de mogelijkheid dat ze niet zal slagen drukken als een zware last op haar schouders. Maar dat ze niet meteen een resoluut nee heeft gezegd geeft me hoop.
Ik heb al voorzichtig op het internet naar scholen gezocht die de cursus inburgering in het buitenland geven. Ik heb er een paar gevonden waar ik me eens in zal gaan verdiepen. Ik zal dit plan langzaam moeten brengen en haar zelfvertrouwen beetje bij beetje aan te sterken. Dat vakantievisum voor twee jaar is toch nooit weg, het is een goed vangnet!
Na de gebruikelijke pauze op de kamer aan het einde van de middag gaan we op weg om te gaan eten en dat valt helaas tegen. Er zijn maar heel weinig restaurants in de buurt van het hotel te vinden en opnieuw naar de eetschuur tegenover het hotel vinden we beiden geen goed idee. Op goed geluk struinen we door de lege straten van Johor Bahru. Een Chinees hier, een Chinees daar, de klassieke Maleisische gerechten maar de verandering van spijs waar we naar op zoek zijn komt niet in zicht. En die blijft ook uit het zicht! Uiteindelijk vallen we maar bij een tandoori restaurant neer omdat we niet verder willen zoeken.
Na “Pak Putra Tandoori” in Malacca valt elk ander tandoori restaurant zwaar tegen. Zo ook dit restaurant. Het eten is er niet slecht maar ik zal het niet snel aanraden om de volgende reden.

Nadat ik mijn handen heb gewassen vraag ik om de rekening die wat lang op zich laat wachten. Er is wat gesmoes tussen de obers en een van hen komt uiteindelijk met een groezelig onleesbaar briefje naar de tafel en legt het triomfantelijk voor me neer. Ik kan alleen RM 42 ontcijferen! De ober is ondertussen weggelopen en ik voel dat er veel ogen naar ons kijken wat er vervolgens gaat gebeuren.
Gepokt en gemazeld na de vele jaren onderweg doorzie ik meteen wat er hier aan de hand is. Een onverwachte reactie brengt de tegenstander meteen van zijn stuk, de tegenaanval is de beste verdediging! Zonder een woord tegen Lyka te zeggen sta ik op en loop met schrede passen naar de baas van de ober die ik het briefje heb zien schrijven terwijl Lyka me verbaasd nakijkt. De man met de pen en het kladblokje is zichtbaar geschrokken en krimpt ineen wanneer hij mij met het briefje in de hand op zich af ziet komen.
Ik wijs met mijn vinger naar het kladje en zeg luid: ‘Wat betekend dit? Ik kan hier niets van lezen’
Ik kijk voor een tweede keer naar de prijslijst op de muur en weet uit persoonlijke ervaring dat het nooit zoveel kan zijn! Stotterend zegt hij het lijstje op dat hij voor me heeft opgeschreven.
Zodra de aantallen niet kloppen of we hebben dat gerecht niet gehad schrapt hij zonder tegen te stribbelen het van het lijstje. De overwinning is nabij en de vernedering haast compleet!
‘RM 22’, zegt hij haast fluisterend.
‘Terima Kasih (Dank je wel in het Maleis), bij ons in Nederland melden we zulke vergissingen direct bij de politie!’, de man krimpt ineen en voelt zich betrapt.
Ik druk hem een visitekaartje van Travels and Troubles in zijn handen met de mededeling: ‘Volgende week op de website, de recensie van uw restaurant! Slechts één ster! Slecht eten en slechte bediening!’
Ik schud hem de hand en laat de oplichter in de knop met zijn misere alleen. Helaas gebeurt dit ook in mijn geliefde Maleisië.

Maleisië: De laatste dag in Malacca

Malacca (Hallmark Hotel (325)

Het is alweer onze laatste dag in Malacca en tevens ook onze laatste rustdag tijdens deze trip. Opgelucht omdat we het paspoort alweer in ons bezit hebben en blij met de nieuwe D600 maken we ons niet al te druk op deze laatste dag. We hebben nog een dag of tien te gaan voordat we weer in ons vertrouwde Thailand zijn, dus de vuile was heeft de hoogste prioriteit. De plaatsen die we vanaf morgen gaan bezoeken zijn me onbekend en dat heeft voordelen en nadelen. Het is spannend omdat het onbekend is maar we moeten ook naar alles zoeken. We zijn elke keer maar enkele nachten op dezelfde plaats dus het is belangrijk dat alle kleding in onze rugzakken schoon is voordat we Malacca verlaten!
De tijden veranderen en alles gaat er op vooruit, ook hier in Maleisië. Een hele welkome verbetering is de opkomst van “Maytag” wasserettes. Mooie, goede wasmachines en wasdrogers die een uitkomst voor de rugzakartiesten is. Het is de eerste keer dat ik er een zie, hier in Malacca, maar ik weet zeker dat er veel meer zullen komen overal in Maleisië. Met plastic tassen vol met vuile was, en de Kobo ereader, gaan we op pad.
Het is heerlijk relaxed om zo te zitten. Lekker lezen en af en toe opkijken of de wasmachine nog niet klaar is. Overladen naar de wasdroger en nog een stukje lezen. De was is schoner, ruikt beter en kan er weer een paar dagen tegen.
Na de was gaan we weer naar het winkelcentrum om koffie te drinken terwijl Lyka zich verdiept in allerlei prullaria en goedkoop Chinees plastic. Ik probeer wat meer van mijn camera te weten te komen maar de eerste indrukken zijn niet al te best! De D600 is meer gecompliceerd dan de D700 of in ieder geval heel anders. Schakelars zitten niet meer op de vertrouwde plaats waar ik ze verwacht en ook mijn favoriete instellingen lijken op deze nieuwe camera verdwenen. Ik zal nog wel heel wat tijd nodig hebben om deze machine onder de knie te krijgen! Ik schiet hele series testfoto’s, niet voor de creatieve kant maar voor kleur, schaduw, belichting en meer zaken die ik moet leren kennen om da camera snel en nauwkeurig onder alle omstandigheden in te stellen.
We nemen afscheid van Bob Teng in het Discovery Café en eten opnieuw tegenover het hotel. Niets bijzonders, gewoon recht voor zijn raap Chinees eten. Het is lekker en goedkoop!
Vaarwel Malacca voor een jaar, morgen gaan we verder naar Johor Bahru! In een jaar kan er heel veel gebeuren, ik hoop iedereen volgend jaar in oktober weer gelukkig en gezond hier aan te treffen, want er kan ik een jaar heel veel gebeuren!