Nederland: Afscheid?

Zaltbommel, 16 mei 2011

Het begint weer te jeuken en dat betekend dat ik voor mijn gevoel al weer te lang thuis ben geweest. Zelfs de korte onderbreking in Canada en de USA heeft dat gevoel niet kunnen wegnemen! Die landen zijn ook een onderdeel van de westerse wereld en ik heb nu heimwee naar het verre oosten.
De kleine twee maanden in Nederland waren natuurlijk wel hele mooie waarin ik weer een hoop oude vrienden heb ontmoet net als aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Maar misschien was het vreemdste wel dat ik enkele oude vrienden helemaal niet heb gezien.
Vriendschap verwaterd! Dat staat als een paal boven water, maar wanneer je zonder enige reden of aanleiding helemaal niets meer van je laat horen dan blijft dat toch voor mij heel vreemd.
‘Water onder de brug!’, zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen.
Ik laat het ondanks mijn teleurstelling maar rusten.
‘Berusting is tenslotte een eigenschap die met de jaren en de grijze haren komt!’
Ik verveel me nu stierlijk en dat is te merken aan de weinige verhalen die ik publiceer. Ik maak nu eenmaal weinig mee en de oorzaak is een mix van verveling en werk. Natuurlijk volgde ik het nieuws en ik kan alleen maar zeggen dat ik het nieuws in Nederland nog vreemder is dan ik had verwacht. Onderweg krijg ik heel wat vreemde berichten mee uit Nederland maar eenmaal thuis kan ik vaak mijn ogen niet geloven wanneer ik de krant lees.
Smurfen die Nazi’s zijn en het AJAX legioen mag geen Joden meer scanderen. Begrijpen die mensen dan niet dat een compliment of een positief compliment iets anders is dan discriminatie en antisemitisme? En wanneer ik dan lees dat er slechts 18.000.000, ja achttien miljoen, Joden in de hele hele wereld zijn dan maken ze als een groep mensen wel heel erg de dienst uit.

Maar morgen vertrek ik weer en ik kijk er echt naar uit. Het zal niet echt een spectaculaire reis zijn maar de ruim drie maanden zullen ook niet echt saai zijn! Reizen in ZO-Azië is nu eenmaal altijd een avontuur.
Woensdag sluit ik me weer aan bij mijn vriendin in Thailand en gaan we samen een beetje genieten in Pattaya. Maar niet voor lang!

Na een week in de Thaise badplaats vertrekken we naar Kuala Lumpur waar een een lang weekend doorbrengen en mijn Nikon D700 een grondige schoonmaakbeurt krijgt. Dat is wel nodig na al de kilometers die ze door het stof, modder,regen en wind heeft afgelegd. Lekker eten en drinken en een paar attracties bezoeken.

Indonesië, “de gordel van smaragd”. Een weerzien met Java, een bekende maar toch vreemde wereld. De grootste moslimstaat ter wereld, meer dan 200 miljoen, die niet als een moslimstaat aanvoelt. Saté en Nasi Goreng, ingeburgerde woorden in de Nederlandse taal. Bintang biertjes en Gado-Gado, een paradijs voor de liefhebbers van voedsel.

Maar het is voor mij ook de eerste keer dat ik Jakarta aandoe! En dan wordt het natuurlijk spannend. Omstreeks vier uur in de middag landen we op het “Soekarno Hatta International Airport” en hebben we twee uur om in het “Batavia Hotel” te komen. Een koopje voor € 40,- p/n in dit ****hotel in het centrum van Jakarta.
Zeven nachten en zes dagen om Jakarta en omgeving te ontdekken en misschien zelfs een vriend te bezoeken die net buiten Jakarta woont.

De zeventien dagen die tussen Jakarta en Solo liggen zijn onbekend terrein! Bogor, Bandung en Yogyakarta staan zeker op de lijst maar de rest is onzeker en een beetje extra avontuur is nooit weg.

We sluiten af in Solo (Surakarta), het is vreemd dat ik me weinig meer van mijn eerste bezoek aan deze plaats kan herinneren. Waren het de paleizen of het eten? Ik weet het echt niet meer! Maar ons verblijf in het “The Sunan Hotel Solo****” zal het ongetwijfeld een onvergetelijke ervaring maken. Een leuke bijkomstigheid is dat het ticket van Solo naar Kuala Lumpur me maar IDR 65.000,00 (€ 5,29) voor deze vlucht van tweeëneenhalf uur!

Een derde van deze trip zit er dan alweer weer op wanneer we in Bangkok landden om een paar weken te rusten. Het zal wel weer Pattaya worden waar in de tussentijd een handvol vrienden zijn gearriveerd om plezier mee te maken.

Na Indonesië ga ik samen met mijn Lyka naar een andere bestemming maar dat verhaal laat ik maar rustten tot na Indonesië.

Nederland: 4 mei, een dag van bezinning?

Zaltbommel

En in de week naar de aanloop van deze speciale en zeer belangrijke gedenkdag zijn er weer elementen die met het oog op persoonlijk belang opnieuw de politiek in Nederland uit zijn verband willen rukken! Het begon allemaal met deze domme vrouw:


'Laat PVV'ers wegblijven van dodenherdenking’

DEN HAAG (3 mei 2011) - PVV-politici moeten woensdag wegblijven van de dodenherdenkingen. In hun verkiezingsprogramma staat dat op 4 mei de 'slachtoffers van het (nationaal-)socialisme' worden herdacht. De PVV scheert het nationaal-socialisme en het socialisme daarmee op zeer bedenkelijke wijze over één kam. Dat schrijft Mei Li Vos, oud-Tweede Kamerlid voor de PvdA, dinsdag in Trouw.
„Het gaat om meer dan een woordgrapje. De PVV is bezig de werkelijkheid te reframen en de geschiedenis te herschrijven. Het lukt de partij wonderwel om 'links' van alles in de schoenen te schuiven”, stelt Vos.
Ze vraagt zich af of de PVV-kiezers het wel eens zijn met de passage over 4 mei in het verkiezingsprogramma. Ook gaan haar gedachten uit naar directer betrokkenen: „Wat moet een nazaat van een socialistische verzetsstrijdster als een vijfde van de Kamerleden vindt dat zijn moeder aan de verkeerde kant stond?“
PVV-leider Geert Wilders heeft 'geen behoefte te reageren op domme opmerkingen van PvdA'ers', zo liet hij weten. Maar: „Laat ik één ding zeggen: ik ga woensdag zelf naar de herdenking op de Dam in Amsterdam en zal daar met overtuiging en trots de PVV representeren en ik hoop dat heel veel andere PVV'ers dat ook gaan doen.”

“Mijn antwoord in een vorig artikel op mijn weblog.”


Gelukkig reageert “Het Nationaal Comité 4 en 5 mei” direct op de oproep van de in ongenade gevallen PvdA politica.


Comité: PVV welkom bij dodenherdenking

AMSTERDAM (3 mei 2011) - Het Nationaal Comité 4 en 5 mei keert zich tegen mensen die menen dat PVV-politici niet aanwezig moeten zijn bij de dodenherdenking woensdagavond op de Dam in Amsterdam. Het is belangrijk dat iedereen, ongeacht afkomst, maatschappelijke overtuiging en leeftijd, in verbondenheid samen kan zijn, aldus het comité dinsdag.
„Oproepen om niet aanwezig te zijn of actie te voeren tegen de aanwezigheid van de PVV, of wie dan ook, staan haaks op dit uitgangspunt”, stelt voorzitter Joan Leemhuis-Stout van het comité. Geen enkele vertegenwoordiger van het parlement zal de toegang worden geweigerd tot de herdenking.
Het comité reageert op ingezonden bijdragen in Het Parool en Trouw over de eventuele aanwezigheid van de PVV bij de herdenking op de Dam. Die bijdragen, onder anderen van PvdA-politica en oud-Tweede Kamerlid Mei Li Vos, delen de opvatting dat vertegenwoordigers van de PVV niet aanwezig moeten zijn bij de herdenking.
In het verkiezingsprogramma van de PVV staat dat op 4 mei de „slachtoffers van het (nationaal-)socialisme” worden herdacht, schreef Vos. De partij van Geert Wilders scheert het nationaal-socialisme en het socialisme daarmee op zeer bedenkelijke wijze over één kam, aldus de voormalige parlementariër.
Het Nationaal Comité 4 en 5 mei „heeft natuurlijk met enige verwondering kennisgenomen van de passage over de herdenking in het verkiezingsprogramma van de PVV. Gelukkig hebben we in onze samenleving de mogelijkheid om ieder onze mening te geven.” Wilders heeft al laten weten naar de herdenking te gaan in Amsterdam om daar „met overtuiging en trots de PVV te representeren”.


“Ook hier heb ik vorig jaar in een artikel op gereageerd.”


Maar waar ik me nog het meest aan erger is de vergelijking die de socialisten willen opdringen tussen de “Partij Voor de Vrijheid” en de “Nationaal-Socialistische Nederlandsche Arbeiderspartij”.
Voor mij zijn er weinig overeenkomsten tussen deze twee politieke instituten. De eerste is een partij zonder leden die in Nederland aan de macht is omdat ze democratisch is gekozen en de problemen in een Nederland, waar plaats is voor iedereen, wil oplossen. Wanneer er wordt gesuggereerd dat er voor zo’n politieke partij in Nederland geen plaats is dan vergrijpt men zich aan de democratie en gaat richting de Stalinistische Socialistische doctrines. Een gekozen dictator die geen tegenstand toestaat!
De tweede was een partij met een groot aantal leden die zich om verschillende redenen groepen in de samenleving afscheidde en op gruwelijke wijze vermoorde in kampen ver weg van hun geboortegrond.
Nu wordt er door links gesuggereerd dat Geert ook die kant op wil! En dat gaat me écht veel te ver. Een groep profileren omdat ze een last zijn voor een grote groep hardwerkende burgers is wel wat anders dan dat je mensen profileert om hun seksuele voorkeur of, zoals in het geval van de Joden in de tweede wereldoorlog, om hun macht, geld en intellectuele rijkdom.

Laten we maar het gebrek aan kennis van een jonge vrouw over de tweede wereldoorlog de schuld geven en alles weer bedekken met de mantel der liefde?

Het stemt mij in ieder geval bedroefd zat er mensen zijn die een dag als deze gebruiken om hun verloren baan nog eens onder de aandacht te brengen. Het is trouwens wel leuk om op haar blog te lezen dat ze sinds haar vertrek erg veel tijd en energie aan “de Tomatensoep” heeft besteed!

Nederland: Hiep hiep hoera, lang leve de Koningin

Zaltbommel

Gisteren ochtend was een perfecte kopie van de ochtend ervoor met één hele grote uitzondering. Mijn Engels ontbijt was vervangen door de overgebleven diepvriesmaaltijd. En om eerlijk te zijn smaakte de noedels met kip in sesam saus me prima.

Ik was van plan geweest om een beetje rond te blijven hangen in het hostel maar ik koos er uiteindelijk toch maar voor om richting de luchthaven te gaan. Het geeft me nu eenmaal rust als ik op de luchthaven ben. Ik heb dan alles onder controle en er kan maar weinig meer mis gaan. Ik liet mijn cardkey achter bij de receptie en schoot nog snel een laatste foto van het hostel. Dit hostel is veel beter dan het “Canadiana Backpackers Inn”. Mocht ik hier weer terug komen dan zal ik zeker in het “HI Toronto” verblijven.

Met de bus en de ondergrondse via Kipling Station duurde de reis naar de luchthaven ongeveer een uur voor de kleine prijs van drie dollar.
Ik had al via het internet ingecheckt maar ik kon natuurlijk de boardingpassen niet printen. Dat geeft ook niet want je kan altijd op de luchthaven om nieuwe boardingpassen vragen.
De counters van British Airways waren natuurlijk nog niet open maar ook de kiosks waren nog niet te gebruiken. Ik was genoodzaakt om een broodje en een kop koffie voor de immigratie te nuttigen. Gratis internet en een beker sterke koffie, gewoonweg het beste wat je op een luchthaven kan overkomen!
Nadat ik door de immigratie was gegaan vond ik vlakbij gate 22 een internet punt waar ik natuurlijk meteen weer on-line ging en de laatste verhalen controleerde en publiceerde. Lekker met de iPod op en een tweede flinke beker koffie.

De tijd vloog en voordat ik het wist was het tijd om aan boord van de oude Boeing 767 te gaan. Het zal wel niet zo erg druk zijn geweest zodat ze een kleiner toestel hebben ingezet.
De avond viel en ik keek voor de laatste keer uit het raam om Canada vaarwel te zeggen.

Mijn verwachtingen waren natuurlijk hoog omdat British Airways een goede indruk op de heenweg had achter gelaten. Deze keer had ik de moslim maaltijd gevraagd! Ik ben nu eenmaal nieuwsgierig wat die mensen te eten krijgen. Het was vegetarisch maar zeker niet slecht.

Het was tijd om te proberen de oogjes voor een paar uur te sluiten want morgen zou de grootste feestdag van Nederland zijn en dan moet ik natuurlijk fit zijn. Echt geslapen heb ik waarschijnlijk niet maar er zijn ook genoeg momenten dat ik niet meer wist naar welke muziek ik heb geluisterd. Om vijf uur was ik alweer wakker en wachtte tot het ontbijt, in mijn geval een moslim ontbijt zou worden geserveerd.
En dat was brandhout! Een bekertje fabriekssinasappelsap, een bekertje appelmoes (ja écht, appelmoes) en een broodje met een kuipje margarine. Kijk maar eens naar de foto’s van voor en na het ontbijt!

Maar ik zou de moed natuurlijk niet opgeven. Toen het cabinepersoneel bij me in de buurt kwam vroeg ik of ik nog een standaard ontbijt zou kunnen krijgen. Er werd mee ingestemd onder de voorwaarde dat eerst iedereen een ontbijt zou zijn aangeboden. Vijf minuten later opende ik het het tweede doosje. En dit was nog veel slechter!

Hier zat helemaal niets in dat me kon bekoren! Dan maar wachten tot London Heathrow en daar een broodje eten.
Tijdens de landing vlogen we over Windsor Castle waar de feesttenten voor de bruiloft van William en Kate nog stonden. Een mooi gezicht vanaf deze hoogte.

De restjes van het ontbijt werden opgehaald en het leek wel of alle doosjes weer vol terug in de trolleys gingen.
Er stond duidelijk op de gezichten van het het cabinepersoneel te lezen, ‘Wij kunnen er ook niets aan doen!’
Het is jammer dat een mooie trip zo in mineur moet eindigen.
We waren te laat en ik had minder dan een uur om in het volgende vliegtuig te komen. Ik wilde zo snel mogelijk in Zaltbommel zijn om niets van de koninginnedag te hoeven missen. Hiermee werd ik perfect geholpen door de mensen van BA die me steeds in de rij met spoed plaatsten.
Het uurtje vloog om en daar stond ik op het perron onder Schiphol omgeven door een in het oranje gestoken menigte.

De treinrit ging natuurlijk via Utrecht waar ik dit gebouw fotografeerde, er zat hier al bijna niemand in de trein! De koninginnedag was één groot feest met een grootse afsluiting. Ik was weer thuis en kon terug kijken op een geslaagde trip.