Het aantal pagina's dat is bezocht op mijn weblog sinds 20 november 2006

woensdag 11 december 2024

Vietnam: Hoog op de berg

Discipelen

Vũng Tàu (Romeliess Hotel) 705), woensdag 11 december 2024

De zon lacht me voor het eerst op een ochtend tegemoet wanneer ik om zeven uur de gordijnen open trek. Het kan dus zo maar zijn dat de weerman er voor vandaag helemaal naast zit. Ook vanochtend hadden we weer muziek voor de deur maar de vroege karaoke is vervangen door een violist die wat huilerige deuntjes speelt. Het is niet luid genoeg voor de oordoppen maar de violist moet ook geen half uur vroeger beginnen met spelen. Het is weer druk op het strand en ik vraag me nu opnieuw af of het toeristen zijn of dat de lokale bevolking hier voor dag en dauw verschijnt.
“Vũng Tàu” is in onze ogen een slaperige vakantie bestemming. Dat begint nu toch wel tot ons door te dringen. Er is weinig tot niets te zien en te doen. Een van de weinige bezienswaardigheden van “Vũng Tàu” staat vandaag op het programma. We gaan de trappen betreden naar de top van de heuvel waar de “Christus van Vũng Tàu” over de golvende zee heen kijkt en met zijn zegende houding het kwaad afweert.
roerei Maar eerst natuurlijk het ontbijt waarbij ik deze keer de variatie roerei kies. Ook vandaag zitten er maar twee andere gasten in de grote ontbijtzaal. Het blijft voor ons een raadsel waarom het zo rustig is aan het ontbijt en in dit kleine stadje aan zee.
Rots in zeeKerstboom De wandeling naar het park onderaan de heuvel waar het 36 meter hoge beeld op staat gaat langs de ondertussen wel bekende boulevard. De zee is rustig en er is vandaag ook weinig wind. Het park is versierd met moderne kerstbomen, die ’s avonds ongetwijfeld verlicht zijn, en allerlei Smiley’s. Die laatste lijken mij niet helemaal op zijn plaats omdat dit een bedevaartsoord is voor de Christelijke Vietnamezen.
Aan de voet van de trapMosaicDe kerstgrot Aan het begin van de trappen is er een kerstgrot. Ja, je leest het goed, een kerstgrot. In het Christendom zijn de geleerden het er nog niet over eens waar en wanneer Jezus is geboren. Een stroming gaat ervan uit dat hij in een stal is geboren op weg naar een volkstelling en een andere stroming denkt bewijzen te hebben dat Jezus is geboren in een grot. Vandaar dat je de baby Jezus in een kerststal of een kerstgrot kan aantreffen. Dat hangt helemaal af van de plaats op de wereld die je bezoekt. We hebben in Macau zelfs een moeder Maria en de baby Jezus in een kapel gezien die beiden een Chinees uiterlijk hebben!
Troostende JezusJezus de redderDe weg omhoogDe weg omhoog Het is een stevige beklimming. Langs de trappen zijn er meerdere terrassen en overal is er religieuze kunst te bewonderen. Klassieke maar ook moderne kunstwerken. Het is een aangename en ook een inspannende klim naar de top van de 135 meter hoge heuvel.
Christus van Vũng Tàu Onderaan de laatste trap spelen twee engelen er lustig op los op hun instrumenten om het beeld van de “Christus van Vũng Tàu” aan te kondigen. Met elke trede die je omhoog gaat groeit het beeld indrukwekkender. Er is in 1974 begonnen met de bouw van het beeld en het park. Op 2 December 1994 is het beeld en het park voor het publiek geopend. Waarom het twintig jaar heeft geduurd voordat het allemaal klaar was mag duidelijk zijn!
We zijn in de “Socialistische Republiek Vietnam”. Het eerste woord van de naam van dit land is de oorzaak van het probleem. In de ogen van de socialistische machthebbers is hun leider “Ho Chi Minh” de enige en absolute messias. Alles en iedereen komt daar ver achter. Dat is het gevaar van het socialisme! In het socialisme is alles ondergeschikt aan de droom van de machthebbers. Vergeet dat nooit wanneer je in het stemhokje staat. Op de lijst van de grootste massamoordenaars in de wereldgeschiedenis staan er vier socialisten in de top vijf!
Christus van Vũng Tàu Het beeld van de stervende Jezus nadat hij van het kruis is gehaald mag natuurlijk niet ontbreken in de Christelijke bedevaartsoord. Hoe vaak is dit tafereel niet geschilderd en gebeeldhouwd in de afgelopen twee duizend jaar?
Christus van Vũng Tàu Met elke traptrede groeit het beeld weer een stukje groter. We kunnen nu ook het voetstuk zien waar het beeld op staat. Dat maakt het beeld nog indrukwekkender! Op weg naar het beeld is de hele omgeving brandschoon. Dat hebben we eens anders gezien in Azië.
Christus van Vũng Tàu
2024-12-11_112658flickr2024-12-11_112747flickr2024-12-11_112815flickr2024-12-11_112930flickr Het voetstuk is op zichzelf al een kunstwerk met bekende taferelen uit het leven van Jezus. We mogen van geluk spreken dat het vandaag zo rustig is op de heuvel. Omringt door rokende, rochelende en spugende Chinezen en Vietnamezen zou het zeker een heel andere ervaring zijn geweest.
Kanon in de batterij De top van de heuvel heeft ook een verrassing in petto. Op de top van de heuvel aan het einde van het schiereiland staan twee batterijen artillerie. Deze hebben in vergane tijden de ingang naar de rivieren die naar Saigon leiden beschermd tegen vijanden. Ik ben geen specialist maar op het eerste oog zie ik overeenkomsten met de kanonnen die ik op “Corregidor Island” voor de baai van Manilla heb gezien. Deze stammen uit het begin van de twintigste eeuw dus ga ik er voor het gemak ook maar vanuit dat deze wapens ruim honderd jaar oud zijn.
De weg naar benedenVũng Tàu Ik kies voor de alternatieve afdaling over het pad, een weg durf ik het niet te noemen, aan de achterkant van de heuvel waar vroeger de batterij over werd bevoorraad. Halverwege is er een vervallen parkeerplaats die ongetwijfeld in betere tijden als uitkijkpunt heeft gefunctioneerd. Vanaf de parkeeplaats krijgen we een goed beeld over het nieuwe “Vũng Tàu” dat een parel in de Vietnamese toeristen kroon moet worden. Er wordt overal aan de horizon torenhoog gebouwd. Er is duidelijk hoop op betere tijden.
Altaar langs de straatRode vlag We dalen verder af naar de bewoonde wereld waar we als eerste een klein altaar aantreffen waar voorouders worden aanbeden. Zonder voorouders was je hier zelf ook niet geweest dus dat aanbidden van je voorouders is begrijpelijk. Het volgende wat ons meteen opvalt is de rode vlag met de ster. Het symbool van de “Socialistische Republiek Vietnam”. Het is iets voorbij twaalf uur en de temperatuur en luchtvochtigheid zijn flink opgelopen. Aan mijn shirt te zien heeft de beklimming en afdaling mijn zweetklieren aan het werk gezet.
Even wat lezenSlecht weer op komst Na een grote kom Koreaanse instant-noedels, om wat extra zout binnen te krijgen, als lunch val ik neer op het balkon waar het nu heel aangenaam vertoeven is. Met een muziekje en een koud biertje binnen handbereik geniet ik van mijn e-book. De thriller “Bloedkoraal” van “Simon Gandolfi” is onderhoudend maar soms ook ongeloofwaardig door de veel te veel toevalligheden die ook nog eens als puzzelstukjes in het geheel passen. De zee rolt rustig haar golven naar het strand en wolken zijn nu duidelijk van de zee te onderscheiden. Er hangt een verandering van het weer in de lucht. Letterlijk en figuurlijk.@@@@@
KerstboomHet is stil op straat Lyka en ik hebben afgesproken dat we vanavond een westerse maaltijd gaan proberen. We gaan wat vroeger dan normaal op pad want de wandeling van vanochtend heeft ons al vroeg hongerig gemaakt. We passeren een kerstversiering voor de deuren van een hotel aan de boulevard en verbazen ons opnieuw van de rust op straat. Waar is iedereen? Je zou toch denken dat het hier in Vietnam ook hoogseizoen zou moeten zijn. Het volledig ontbreken van westerlingen toont de angst die er heerst in de westerse wereld. Virussen, oorlog en inflatie heeft de mensen bang gemaakt.
Kip met champignonsWiener SchnitzelHelmut's Schnitzel House and Sausage De kip met champignons en de Wiener Schnitzel met patat vallen in de smaak. “Helmut's Schnitzel House and Sausage” is het eerste westerse restaurant waar we eten tijdens deze reis naar Vietnam. We zijn er wel aan toe. Het smaakt ons uitstekend en we zijn het er al snel over eens dat we vanaf vanavond om de avond westers gaan eten. Voor nog geen 400.000 dong (€ 15,-) hebben we heerlijk zitten eten.
We weten nog niet wat we morgen gaan doen, er is ook niet zo heel veel te doen in Vũng Tàu.

dinsdag 10 december 2024

Vietnam: Op het strand

Voetstappen in het zand

Vũng Tàu (Romeliess Hotel) 705), dinsdag 10 december 2024

Nog voordat de wekker om half zeven afloopt wordt ik gewekt door de karaoke op de straat voor ons hotel. ’s Avonds is het al hinderlijk maar wanneer de amateurzangers met stemmen als wilde katten nu ook al voor dag en dauw met hun gekrijs beginnen zal het toerisme er zeker onder gaan lijden.
Er schijnt een waterig zonnetje terwijl er buiten onder ons balkon tientallen mensen over het strand en in de branding lopen. Zouden ze speciaal vroeg opstaan om de zon te zien opkomen? Dat zou zo maar kunnen want voor de Boeddhisten is de opkomende zon iets heiligs.
Een stukje schrijven Ik ben al helemaal geïnstalleerd in het “Romeliess Hotel” in “Vũng Tàu” voor mijn dagelijkse werkzaamheden en de vers gezette koffie geurt door de kleine kamer terwijl Lyka nog zachtjes ligt te snurken. Ik ben me meer dan bewust van de achterstand die ik heb opgelopen met de foto’s en verhalen die ik nog moet verwerken en schrijven.
Langzaam maar zeker dringt het tot me door dat me dat nooit gaat lukken. Ik kan die achterstand onmogelijk inhalen! Daar heb ik het veel te druk voor en ik ben koppig genoeg om geen extra dagen op te offeren terwijl we op reis zijn. Ik kom gewoonweg tijd te kort voor alles dat ik nog wil doen in de toekomst. Er zullen in de (nabije) toekomst best wel dagen aanbreken dat het slecht weer is. Maar het moet wel heel erg slecht weer zijn wil ik niet voor mijn ochtend- en/of middagwandeling de deur uit gaan.
Aan het ontbijt Koffie en klassieke rockmuziek uit de jaren zeventig en tachtig. Voordat ik het in de gaten heb is het tijd voor het ontbijt. We krijgen hetzelfde velletje papier met het keuzemenu als gisteren voorgeschoteld. Er zitten vandaag meer vlekken op het papier dan gisteren. Deze keer kiezen voor de gebakken eieren. Zodra het ontbijt is geserveerd realiseer ik me dat een persoonlijk geserveerd ontbijt toch wel een luxe is waar je heel snel aan went.
Langs de zeeWachten op betere tijden Het rondje rond de heuvel is me bekend nu ik voor de tweede keer aan mijn ochtendwandeling begin in “Vũng Tàu”. Tijdens de tweede wandeling krijg ik andere prikkels en indrukken te verwerken dan gisteren. Het is ook vandaag heel rustig op de weg maar de weinige weggebruikers toeteren voortdurend wanneer er een andere weggebruiker bij hun in de buurt komt. Vandaag vallen ook de betonnen geraamtes op van gebouwen die wachten om te worden afgebouwd. Ook ongetwijfeld van voor de Covid-19 samenzwering! Of van een overschatting van het toekomstige toerisme.
Een visserEen visserEen visserEen visser Vol bewondering kijk ik naar een eenzame visser die vanaf de rotsen, of een oude betonnen kaderand, zijn net uitwerpt en met een flinke vangst terug aan de muur van de boulevard komt. Het is een flinke vangst voor een keer je net uitwerpen. Zou dit alleen voor het avondeten van zijn gezin zijn of zou hij het net nog een paar keer uitwerpen voor de handel? Ik blijf niet wachten en wandel rustig verder. Achter me hoor ik steeds het toeteren terwijl ik slechts een verdwaalde brommer op de weg zie! Verbaasd kijk ik om en de reden voor dat toeteren blijft een raadsel.
Zodra ik de kustweg verlaat en door de “Phan Chu Trinh” straat richting het hotel loop beginnen me nieuwe dingen op te vallen. Er zijn hier links en rechts van de straat af en toe ook restaurants met westerse namen. Dat is natuurlijk een meevaller. Aziatisch eten is heerlijk maar af en toe een westerse maaltijd van een stukje vlees met patat en groenten is ook niet te versmaden. Morgen maar eens beter onderzoeken zodat we van een westerse maaltijd kunnen genieten.
Udon met zeevruchten Voor de lunch gaan we in dezelfde richting als gisteren. Net voor het restaurant waar we gisteren hebben gegeten is een ander klein restaurant dat ook weer helemaal leeg is. Laten we dit restaurant maar eens proberen. Deze keer hebben we trek in een noedelsoep. Vietnam is wereldberoemd om haar noedelsoep die meestal rijstnoedels bevatten en dat is niet al te best voor mijn diabetes. Gelukkig staat er een soep met noedels op basis van tarwe op het menu dus ik ben voor deze lunch gered. Tenminste, dat denk ik. Zodra de soep wordt geserveerd kijk ik verbaasd in de kom voor me op tafel en dan verbaasd op naar de serveerster.
Ik vraag om de menukaart en zij kijkt mij verbaasd aan. Er gebeurt niets! Ik kijk over mijn schouder naar de man die onze bestelling heeft opgenomen. Hij zit op zijn mobiele telefoon te staren. Hij houdt zich duidelijk van de domme en heeft mijn vraag zeker verstaan! Totdat ik hem persoonlijk roep en nogmaals nadrukkelijk om de menukaart vraag. Zonder enige emotie haalt hij de menukaart en legt die voor me neer.
Ik kijk nog eens goed op de menukaart, er is duidelijk een verschil gemaakt tussen de rijstnoedels en de noedels op basis van tarwe! Nu wordt hij nog dommer dan dat hij al speelde.
‘Dit heb ik besteld!’, en wijs op de beschrijving en de foto.
‘No have!’, zegt hij resoluut met veel volume en woede in zijn stem.
En laat dit nu het moment zijn dat ik mijn vakantiegevoel niet wil laten verpesten door de eigenaar van een onbekend leeg restaurant. Zijn restaurant is vanaf nu van de lijst geschrapt, voorgoed. Geen wonder dat zijn restaurant altijd leeg is.
Op de BoulevardNaar zee Na de lunch is het voor ons tijd voor de vakantiefoto’s op het strand van “Vũng Tàu”. Het weer is niet helemaal perfect maar het is droog en het is goed genoeg voor de gebruikelijke strandfoto’s. Het strand is bijna helemaal verlaten dus nemen we onze kans.
Het lege strandEen handvol schelpenOp het strandIn de brandingIn de brandingOp het strand We laten onze fantasie en creativiteit op het natte zand de vrije loop. We zijn blij met het resultaat en kunnen deze foto’s onderbrengen in de groep vakantiekiekjes.
Het kan de rustige omgeving zijn maar er is ook een rust over mij heen gekomen. Dat vakantie gevoel, waar ik zelf niet zo bekend mee ben, geeft me tijd voor andere zaken. Ik ben weer aan het lezen geslagen in plaats van dat ik zelf achter mijn toetsenbord zit te schrijven. De middag vliegt om en rond kwart voor vier ben ik klaar voor mijn tweede rondje rond de heuvel.
Kerstboom van bier Ik ga nu wandelen met een opdracht! Ten eerste is het natuurlijk gezond om minimaal vijftien kilometer per dag te wandelen. Zeker voor iemand van mijn leeftijd. Ten tweede kom rond de beste tijd aan in de “Phan Chu Trinh” straat om ergens op een terras een koud biertje te drinken.
Onderweg valt me een kerstboom op die er vanochtend tijdens mijn wandeling nog niet stond. Een kerstboom gemaakt van flessen en blikken “Bia Saigon”! Ik wandel verder en mijmer over het kerstfeest dat mij persoonlijk helemaal niets doet. Wie heeft er nog meer twee verjaardagen achter elkaar, alleen Jezus zover ik weet. ‘Gezelligheid en saamhorigheid’, sla de krant maar eens open en je ziet door alle oorlogen en ellende dat het een grote illusie is.
Marketing op zijn best overgewaaid uit de Verenigde Staten van Amerika. Geld, geld en nog meer geld. 2,4 miljard mensen, 30 procent van de wereldbevolking, is Christen en toch wordt er over bijna de gehele wereld de geboorte van de Joodse profeet gevierd. Geef mij maar het Chinese Nieuwjaar of het Hindoestaanse Divali, dat zijn pas mooie feestjes.
Aan het begin van de “Phan Chu Trinh” straat ontdek ik een klein terras met twee tafeltjes waaraan enkele oudere westerlingen achter een flesje, ongetwijfeld koud, bier zitten. Heb ik mijn “Billabong” in “Vũng Tàu” gevonden? Ik vraag of het goed is dat ik aanschuif en dat is voor de verbaasde westerlingen geen probleem. Voor 25.000 dong (€ 0,95) krijg ik een ijskoude “Bia Saigon” van 0,4 liter geserveerd.
“Mai’s Coffee - Bar” is een prima plaatsje waar de gepensioneerden westerlingen komen en gaan. Er zijn degelijke en goede gesprekken tussen de gasten. Dit is heel andere koek dan in Pattaya waar de gesprekken meestal leiden naar het kruis van een dame. Dat gebeurt hier gelukkig niet!
Vijf flessen bier voor 100.000 dong Bij het bestellen van mijn tweede biertje vraagt de serveerster op ik een kaart wil of per fles wil afrekenen. Verbaasd kijk ik haar aan. Dennis schiet me te hulp en verteld me dat je voor 100.000 dong een kaart kan kopen. Die geeft je recht op vijf flessen bier. Dat brengt de prijs voor een fles bier naar 20.000 dong (€ 0,75)! Elke keer wanneer er een fles wordt geserveerd knippen ze een gaatje in je kaartje. Wanneer alle flessen zijn besteld schrijf je je naam achter op het kaartje en dat geeft je kans op een prijs bij de maandelijkse trekking.
Het is al donker wanneer ik afscheid neem en terug loop naar het hotel. Lyka en ik hebben strikte afspraken over het tijdstip voor het avondeten. Tussen zeven uur en half acht gaan we altijd aan tafel. Onderweg vallen de (westerse) restaurants nog meer op. Mede omdat de westerse restaurants veel beter gevuld zijn dan de Vietnamese restaurants.
Bánh Khọt bakkenBánh Khọt bakkenBánh Khọt met gebakken rijst We zijn het er al snel over eens dat we niet over de boulevard gaan zwerven op zoek naar een restaurant. We blijven vanavond weer dicht bij het hotel en gaan naar hetzelfde restaurant als gisteren. We bestellen ook dezelfde gerechten als gisteren. Deze keer weten we hoe we de “Bánh Khọt” moeten eten en ik mag zelfs foto’s maken hoe ze worden gebakken. Het is opnieuw een koningsmaal voor deze twee Nederlandse toeristen op vakantie in “Vũng Tàu”!
Copyright/Disclaimer