Zuid-Korea: Een traditie komt weer tot leven

Busan (So Yu Hotel) 609), zondag 31 mei 2026

We hadden deze wandeling al een paar weken geleden willen maken. Het is er toen niet van gekomen omdat we een andere wandeling hebben gemaakt. Gelukkig hebben we tijd over tijdens ons verblijf in Korea en het weer is uitstekend voor een ontspannen wandeling in een mooie omgeving.
Ik heb het al meerdere keren geschreven in de verhalen over ons verblijf in Korea. Busan lijkt mij nog steeds een fantastische bestemming voor een strandvakantie! Songdo Beach doet niets onder voor de stranden aan de Middellandse Zee! Ook zijn de bosbranden, en de half geklede dronken vakantiegangers, hier nog geheel onbekend. We slenteren over een lege boulevard langs het goudgele zand. Wie zou hier niet op zijn handdoek willen liggen?
Er zijn voldoende restaurants langs de boulevard om heerlijk te eten maar wat drinken op een terras is in Zuid-Korea nog volledig onbekend. De Koreanen houden van een picknick met familie en vrienden. Ze pakken dan ook flink uit met enorme kleden die vol staan met zelf meegebrachte plaatselijke lekkernijen inclusief de flesjes Soju en af en toe ook een een paar flesjes bier. Een standbeeld van de Koreaanse zanger Hyeon In heeft een prominente plaats aan de boulevard.
De iconische kabelbaan die de baai van Songdo overspand is al veel ouder dan ik had verwacht. De oorspronkelijke kabelbaan is geopend in 1964. In 1988 kwam er een einde aan de exploitatie. De reden daarvoor kan ik nergens vinden. Het heeft even geduurd maar in 2017 werd de kabelbaan in ere hersteld onder de nieuwe naam de “Busan Air Cruise”.
Een antieke gondel doet nu dienst als een versiering in een park langs de boulevard. Aan het einde van de boulevard staat een mooi staaltje moderne architectuur. Het Songdo Marine Leports Center is kubisme vermengt met diagonalen en krommen. Het is een schoolvoorbeeld voor het moderne Busan. Een heerlijke stad die je blijft verbazen en die je bezocht moet hebben.
Het “Songdo Coastal Bolle-gil Trail” is een mooie en veilige brug van verbonden vlonders langs de ruige kust van de Songdo baai. Ik kan het niet begrijpen waarom het hier op zo’n mooie zondag zo rustig is. Wanneer wij hier zouden wonen dan zou ik honderd procent zeker deze wandeling meerdere keren per week maken!
Rond een grindstrand staan er overal kleine stapeltjes platte stenen die door de bezoekers zijn opgestapeld. Natuurlijk wil Lyka ook een stapeltje maken en dat achterlaten zodat de natuur haar krachten erop kan los laten.
Het einde van de heerlijke wandeling langs de langzaam brekende golven eindigt op een enorme parkeerplaats aan de voet van het Songdo Sky Park. Het is nog geen twaalf uur en het is zeker te vroeg om terug te gaan naar het hotel. Wat zullen we gaan doen en hoe gaan we terug naar de stad? Dat zijn de vragen waar we moeizaam over overleggen. Eindeloos overleggen is niet altijd goed! Daarvan getuigen de dictators in het oude Rome die de macht kregen om zelfstandig een probleem op te lossen.
In het oude Rome was een dictator oorspronkelijk een legitieme magistraat met absolute macht, specifiek benoemd tijdens zware crises (zoals oorlog of interne onlusten). In tegenstelling tot moderne tirannen was het ambt grondwettelijk vastgelegd en strikt gebonden aan een maximale termijn van zes maanden.Soms moeten er knopen worden doorgehakt zonder dat er eindeloos gediscuteerd word.
Ik heb vandaag geen zin in eindeloos geleuter over een lunch. Instant Ramyun, heel normaal in Korea, met een dikke knakworst zou voor mij al voldoende zijn. Mijn meisje is een beetje verwend en denkt daar anders over. Ze steekt haar mening niet onder stoelen of banken. We weten dat de mogelijkheden om te lunchen in het gebouw van de kabelbaan beperkt zijn.
Bij de door dik glas beschermende gratis lift naar het gebouw van de kabelbaan nemen we een besluit. We gaan naar boven en we zien wel. Het gaat niet van harte en voor de eerste keer deze reis zit er een dikke zwarte haar in de boter. Dat heeft ook zijn charmes omdat je het altijd verwacht. Weken, of beter gezegd maanden, samen op reis kan onmogelijk zonder enige wrijving. Het is zelfs een van de mooiste ervaringen van het reizen om diep in de ziel van je reisgenoot te kunnen kijken.
Ik moet nodig en ga op zoek naar het toilet. Daar gaat een hele nieuwe wereld voor mij open. Er hangt een reclame aan de muur voor de Café Bar op het dak van het gebouw. Als gevolg van enige wrijving tijdens ons eerste bezoek aan Songdo Sky Park hebben we dit helemaal niet opgemerkt. Waarom gaan we daar niet even kijken?
Zodra de deuren van de lift zich openen gaat er een hele nieuwe wereld voor ons open. We kijken in een luxe ruimte gevuld met tafeltjes met stoelen en fauteuils met salontafeltjes. Het belangrijkste wat we zien recht voor ons is een koeling gevuld met vers gebak. Daar krijgen wij geen ruzie over! In overleg kiezen we twee verschillende gebakjes die we samen delen om van zoveel mogelijk smaken te kunnen genieten. Lyka neemt ook nog een Mocca Latte. Dat is teveel van het goede voor mij dus hou ik het bij een flesje water.
Voordat we aanvallen geniet Lyka van haar drankje en ik ben al bezig met de terugreis naar ons hotel. Ik ben er nog niet helemaal uit, er zijn drie verschillende opties, maar de gebakjes zijn hemels. De slagroom is vers, het chocolade gebak wordt afgewisseld met het regenboog gebak. Hapje na hapje genieten we van de heerlijkheden. Onverwachte heerlijkheden die ik niet lunch wil noemen maar ons wel voldoende vullen tot onze avondmaaltijd. En die wordt ook een hele bijzondere!
Het buitenterras van het Café is spectaculair te noemen. Heerlijke vergezichten over de baaien en de zee, groene heuvels en de wolkenkrabbers van Busan. Het Songdo Sky Park en de Busan Air Cruise hebben ons opnieuw verrast. Een plaats om niet te missen mocht je Busan bezoeken.
Dan volgt er nog een verrassing! Ook hier op het terras hebben de kleine prins en de vos de hoofdrol in de omgeving. Gelukkig staan er geen rijen om foto’s te kunnen maken. Lyka is meer dan blij en ik neem me voor om eens te zien of ik het boek over de kleine prins kan vinden om het te lezen. Het zal heel wat anders zijn dan de thrillers of de detectives die ik graag lees.
Nu onze neuzen weer dezelfde kant opstaan zijn we het er snel over eens dat we terug gaan naar de stad met, hoe kan het ook anders, de stadsbus. Met behulp van Google is het meer dan gemakkelijk, bus 7 of 71 zal ons terugbrengen naar Busan Depart.
Elke rit met een stadsbus is een avontuur voor mij. Ik geniet van de omgeving die aan mij voorbij trekt en de verschillen tussen de wijken die wij passeren. Soms doe ik inspiratie op om een excursie te maken naar een wijk die nooit in de toeristische brochures word genoemd. Een wijk die toch uniek kan zijn in haar omgeving en haar beleving.
Terug in de stad gaat Lyka meteen naar het hotel en ik moet nog even brood gaan halen in de supermarkt van de Lotte Mall. In de supermarkt voel ik mij ook als een vis in het water. Ik heb nu eenmaal iets met supermarkten in het buitenland omdat de plaatselijke ingrediënten mij altijd interesseren. Ik hou nu eenmaal van de eenvoudige maaltijden die de lokale bevolking ’s avonds thuis nuttigt. Anthony Bourdain is daarom een van mijn culinaire helden.
Gefascineerd kijk ik naar het aquarium met de levende paling in de supermarkt. Is het zeepaling of paling uit zoet water? Bestaat er eigenlijk wel een verschil? Kan een paling niet in zout en zoet water leven? Dat is iets dat ik maar eens moet gaan opzoeken zodra ik weer op de hotelkamer ben.
De verse sushi wordt afgeprijsd door een verlegen medewerkster van Lotte en dat is wel interessant. Ik maak een foto van de sushi en stuur die naar Lyka. De vraag of ik de sushi als snack zal meebrengen naar onze hotelkamer wordt helaas niet beantwoord. Dat zet mij voor een dilemma!
Kan ik al die sushi zelf opeten en dan ook nog genieten van de geplande avondmaaltijd? Ik ben nu eenmaal niet zo’n grote eter want ik wil niet te zwaar worden. Uiteindelijk neem ik voor die ₩ 6.900 (€ 4,00) het schaaltje verse balletjes rijst met rauwe vis en schaaldieren mee naar het hotel.
Het is bijna half vier, “Beer ‘o’ Clock”, wanneer ik de totaal verraste Lyka het bakje sushi voorzet. Ik heb geen antwoord gekregen op mijn vraag of ze sushi wilde eten en dat bericht is niet eens doorgekomen op haar iPhone. Het doet me een genoegen dat de communicatie in verre vreemde landen nog steeds niet optimaal is. Zo blijft er gelukkig nog wat meer avontuur over.
De sushi smaakt net zo goed als ze er uit ziet. Ook ontdek ik wat nieuws! De Koreaanse wasabi verschild van de Japanse wasabi. De Japanse wasabi voelt als een zalf terwijl de Koreaanse wasabi een structuur heeft met knapperige stukjes. Over de smaakverschillen kan ik weinig zeggen maar de stukjes in de Koreaanse wasabi maken het eten van de sushi tot een andere belevenis.
Het is vandaag zondag en we hebben een oude traditie niet onderhouden in Korea. Zondagavond is normaal gesproken onze Pizza avond! Ik heb meer dan een pizza restaurant in de buurt van ons hotel verkend maar waarom niet een pizza bij een restaurant waar we ook heerlijke andere gerechten kunnen bestellen? Onze eerste ervaring met Hash Restaurant in Busan was uitstekend.
Het is op deze zondagavond erg druk bij Hash restaurant waardoor we in de hal op een tafeltje moeten wachten. Ik heb al een paar biertjes gedronken op mijn vaste plaatsje voor de GS25 gemakswinkel dus heb ik een grote dorst. Laat ik het maar even vragen!
‘Eh, excuseer mij, kan ik een biertje drinken terwijl we op een tafel wachten?’
Er is meteen paniek! Een goed verstaander heeft genoeg aan een half woord. Het probleem is dat alles dat wordt geserveerd meteen aan een tafel in het restaurant moet worden gekoppeld. Dat tafelnummer kan niet meer worden gewijzigd nadat het is ingevoerd.
Ik heb niet veel overredingskracht nodig om uit te leggen dat een pul bier ook later kan worden ingevoerd. Er is maar een persoon, dus geen keten van werknemers zoals serveersters en koks, nodig. De bedrijfsleider begrijpt het meteen en enkele minuten later zit ik te genieten van mijn halve liter Terra Bier van de tap.
Tien minuten later zitten we aan tafel en heeft Lyka ook trek in een ijskoude Koreaanse versnapering. We weten al lang wat we gaan bestellen dus de menukaart geven we meteen mee terug!
Dit gerecht van gegrild varkensspek met patat, sla en roomkaas is een absolute winnaar. We halen enkele minuten later onze wenkbrauwen op wanneer de pizza wordt geserveerd. Het lijkt meer op een ovenschotel gegratineerd met kaas.
We eten graag exotisch maar het moet ècht niet te vreemd worden. De Koreaanse pizza fascineert ons. Lyka kan zich niet langer inhouden en neemt het voortouw om de pizza te slachten. Er is een bodem van een brooddeeg met daarop verse ringen ui in een tomatensaus en plakjes salami onder een dikke laag gesmolten kaas.
Er is ook een alarm in mijn hoofd afgegaan want gesmolten kaas in deze hoeveelheden zal zeker je mond verbranden wanneer het gerecht net uit de oven komt! We delen de beide gerechten en wisselen ze steeds af om zo elke keer een nieuwe smaakbeleving te ervaren. Nog maar een ijskoud biertje want het is een mooie laatste zondagavond in Busan.
Ik mag gerust stellen dat het meer dan heerlijk was. We rekenen ₩ 52.000 (€ 30,50) af in contanten, voor het eten en een handvol biertjes, omdat we nog maar enkele dagen te gaan hebben in Korea. Contant geld heeft nu voorrang op de WISE kaart. Op de terugweg naar het hotel praten we samen over de kosten van het leven in Busan. We zouden hier samen een prima leven kunnen hebben voor € 90,- per dag! We weten nu al dat we zeker terug gaan komen in Busan.

Zuid-Korea: De tombe van Koning Suro

Busan (So Yu Hotel) 609), maandag 25 mei 2026

Na drie weken in Busan mag ik gerust stellen dat we de grootste en belangrijkste bezienswaardigheden wel hebben bezocht en gezien. Toch blijven er buiten Busan nog wel enige plaatsen over die misschien de moeite waard zijn om te bezoeken. Op de gratis kaart van het bureau voor toerisme van Busan heb ik gisteren “De tombe van Koning Suro” gevonden.
Er zijn veel toeristen die graag de toeristische Hop-on, Hop-off bussen in de wereldsteden berijden. In Busan is er de “Busan City Tour Bus”. De prijs voor een dag onbeperkt reizen op de vier verschillende gekleurde lijnen is voor ₩ 25.000 (€ 14,20) redelijk te noemen. Maar ik houd van rust en ruim de tijd te nemen voor de plaatsen die we bezoeken. Elke rit met een trein, een bus of een boot is voor ons al een avontuur op zich. Ik vindt het heerlijk om vanuit de bus de èchte stad aan ons voorbij te zien trekken.
De kant en klare sandwiches van de GS 25 doen het nog steeds goed en aangevuld met een gekookt ei is het een prima start van de dag. De linkse sandwich met 320 kcal kost € 1,60 en de wat gezondere met 204 kcal kost € 1,70. Dat is andere kost dan de frikandel broodjes met 475 kcal, en een blikje energiedrank met 110 kcal die de schoolgaande jeugd ’s morgens in de supermarkt als ontbijt kopen! Waarom is obesitas toch een probleem onder de jeugd bijna overal in de wereld?
Wij gaan vandaag met de bus op stap. We hebben geluk dat de rode lijn met het nummer 1004 rechtstreeks naar de buurt rijd waar de De tombe van Koning Suro zich bevind. De T-Money kaart doet haar werk zodra we in de bus stappen en we kunnen op de terminal direct zien hoeveel Koreaanse Won er nog op de kaart staat. Deze rit van ruim een uur en kwartier kost ₩ 2.100 (€ 1,20) per persoon enkele reis. Dan koop je toch geen auto?
We stappen uit de bus in een heel nieuwe wereld. Het lijkt zelfs wel een ander land! Wat is er aan de hand? De demografische ontwikkelingen in Zuid-Korea zijn hetzelfde als in de meeste Aziatische, en in een ver verleden voor de massa-immigratie van zogenaamde vluchtelingen, ook de Europese landen.
Alleen hebben ze in Korea Hindoe’s uit India, Boeddhisten uit Vietnam en Christenen uit de Filipijnen uitgenodigd om te komen helpen met het productiewerk om de economie te stimuleren. Aantrekkelijke arbeidsvoorwaarden, voor beide partijen en het ontbreken van het recht om je voorgoed in Korea te mogen vestigen, maken dat het overgrote deel van de inval-arbeiders na een (langere) periode van gemotiveerd werken weer naar het land van herkomst terug gaan.
De goedgevulde portemonnee/bankrekening die ze mee naar huis nemen geeft ze een enorme voorsprong bij een nieuwe start op hun geboortegrond.
Geen werk, geen geld en snel terug naar huis werkt motiverend wanneer je de regels streng handhaaft en geen wachtlijsten opstelt. Een wachtlijst is altijd racistisch omdat er personen worden voorgetrokken!
We zien winkeltjes vol met producten uit de thuislanden van de inval-arbeiders, dat vind ik een prettiger en eerlijker woord dan gastarbeiders, zoals Vietnam, Sri Lanka en natuurlijk ook de Filipijnen. Waarom gaan deze mensen haast allemaal weer naar huis en blijven bijna alle Islamieten opgesloten in sociale huurwoningen met riante uitkeringen in Europa hangen? Er moet toch een bolleboos in Den Haag zijn die het probleem ziet en wil oplossen? Over enkele jaren heeft elk Nederlands gezin dat werkt twee of drie gasten aan tafel die komen mee eten uit de ruif.
Noem een Islamitisch land met een bloeiende economie die niet gebouwd is op de fundering van de verkoop van fossiele brandstoffen aan de energie hongerige wereld? Denk daar maar eens over na?
Nu gaan er in Korea en Japan ook steeds meer stemmen op om de inval-arbeiders, en met name de Islamieten, uit de samenleving te verbannen. Een kleine groep mensen met een tijdelijk visum zijn altijd nadrukkelijk in het straatbeeld aanwezig.
Het behoud van de eigen identiteit en cultuur wordt voor de gewone man en vrouw in de straat belangrijker dan een robuuste economie. Dan maar wat minder maar ik wil mij wel veilig en thuis voelen in mijn eigen land!
Een eenvoudige rekensom: Er komen 50.000 islamieten per jaar een soeverein land binnen. Hoeveel islamieten passen er in een moskee? 500? Dan moeten er jaarlijks 100 moskeeën bij worden gebouwd of bestaan worden uitgebreid. Dat zijn 1.000 moskeeën voor de stroom nieuwe Medelanders elke tien jaar.
Vandaag de dag staan er nog ruim 7.100 kerkgebouwen in Nederland. Hiervan zijn er ongeveer 4.400 tot 5.300 nog in gebruik voor religieuze diensten.
Terug naar het smerige Nationalisme en Patriottisme, volgens PRO en D’66, van de ontwikkelde landen in Azië. Vandaag bezoeken we de Graftombe van Koning Suro. Ik had er ook nooit van gehoord dus heb ik het met AI overstroomde internet geraadpleegd. Je wil niet weten hoeveel drinkwater en elektriciteit er dagelijks aan die flauwekul wordt verspild.

De schepping mythe van Geumgwan Gaya is een mythe over koning Gim Suro, de stamvader van Geumgwan Gaya en de stamvader van de Gimhae Kim-clan. Dit verhaal is geschreven in The Garak Gukgi (가락국기) van de "Samguk Yusa" Volume 2. Dit verhaal vertelt dat de zes eieren in jongens veranderden en dat ze oprichters werden van elk land van de Gaya-confederatie.

Dit verhaal gaat terug naar het jaar 42 AD. Mag ik dan stellen dat die hooghartige Europeanen in die tijd voor het grootste deel nog onder plaggen en dierenhuiden sliepen. Alleen de Romeinen probeerden enige beschaving over Europa te verspreidden. Ondertussen komen er (ongecontroleerde) berichten uit de “United Woke States” dat de Cherokee Indianen lang voordat Columbus al Islamitisch waren doordat zeelui uit Palestina Noord-Amerika hadden bekeerd. 1984 weer een stap dichterbij.
De bezienswaardigheid is op het eerste gezicht een mooi park waar de Tombe van Koning Suro zich bevindt. We volgen de pijlen naar de ingang van het heiligdom dat natuurlijk gratis is te betreden. Een historische plaats als deze is het eigendom en de erfenis van de bevolking van Korea. Toegang betalen voor je eigendom en je erfenis is voor mij hetzelfde als toegang moeten betalen voor je eigen woning wanneer je ’s avonds na een dag hard werken thuiskomt.
De Hongsalmun, de rode poort met de staken, is karakteristiek voor Korea maar overal in ver verre oosten heb je poorten, soms in steen maar vaak in rood geschilderd hout, bij heiligdommen om boze geesten af te wenden. Rood is de kleur die geesten en demonen niet mogen en bij vandaan blijven.
Schildpadden worden in Azië, met name in China en andere regio's die de taoïstische filosofie volgen, geëerd vanwege hun symboliek voor wijsheid, een lang leven, stabiliteit en het universum.
In de Feng Shui-leer staat het harde schild van de schildpad voor ultieme bescherming tegen negatieve energie. Het dier is een van de vier 'hemelse wezens' (naast de draak, feniks en tijger) en vertegenwoordigt de windrichting noorden.
De poort naar de grafheuvel waaronder zich hoogstwaarschijnlijk de tombe bevindt is een fraai staaltje Aziatische architectuur. Vanzelfsprekend in het geest afwerende rood geschilderd. De hoogte van het platform Laat zien hoe klein de Koreaanse volkeren bijna tweeduizend jaar geleden waren.
Een review van een Amerikaan over deze bijzondere plaats staat mij nog bij. Ik weet niet waar ik het heb gelezen maar hij vond het:
“Een berg aarde zonder enige betekenis!”
Amerikanen, ze blijven een vreemd volk. De laatste vier presidenten hebben het land tot op het bot verdeelt. Enkele van mijn oude vrienden laten niets meer van zich horen omdat ik andere politieke ideeën heb dan zij. Ik pas niet in hun hokje of onder hun koepel.
‘Maak vrienden met gelijkdenkenden en je hebt het altijd bij het rechte eind. Een gesprek met een anders denkende is ongemakkelijk wanneer je de juiste argumenten niet kan vinden!’
Daarin schuilt het grote gevaar voor de toekomst van de samenlevingen op onze aarde. Er zijn religieuze spanningen en racistische spanningen. En juist daar schuilt het gevaar, zij willen niet samenleven met anders denkende of anders gekleurden.
Wanneer die twee samenkomen in een donkere Islamitische Afrikaan heb je het recept voor haat, blinde haat! Ik ben echt bang voor de toekomst van Europa, de stroom van de “donkere haat” Boko Haram wordt door de leiders in Europa met open armen ontvangen. Staan onze vertegenwoordigers ècht te popelen om Europa onder te laten gaan?
Genoeg angst en politiek! Terug naar Korea.
De drie historische grafmonumenten en de acht bladerige voetstuk van een lotusbloem raken mij diep in mijn ziel. Dit is echte kunst gemaakt door steenhouders met respect voor hun leiders en hun filosofie over het tijdelijke leven op deze kleine planeet.
Dit eeuwenoude timmerwerk, gebouwen in elkaar gezet zonder spijkers en schroeven, inspireert mij immens. Denk eens aan het monnikenwerk van het schilderen van de patronen en de draken? Heel af en toe, wanneer je gelukt hebt, zie je de schilders zelf aan het werk tijdens het conserveren van deze houten gebouwen.
De “Hanok” is het traditionele Koreaanse huis. Hanok hebben hun oorsprong in pithuizen uit de vroege Neolithicumperiode rond 6.000 v.Chr., en de traditionele vorm van Hanok werd voltooid in de late Joseon-periode.
Koreaanse architectuur overweegt de positionering van het huis in relatie tot de omgeving, met aandacht voor het land en de seizoenen. Het interieur van het huis is ook dienovereenkomstig gepland. Dit principe wordt baesanimsu genoemd (배산임수; 背山臨水), wat betekent dat het ideale huis is gebouwd met een berg aan de achterkant en een rivier aan de voorkant.
Ik blijf wat langer naar de kleine huisjes kijken dan Lyka kan begrijpen. Ik vraag me af of ik in zo’n eenvoudig huisje tot aan mijn dood zou kunnen wonen. Ik denk van wel. Zolang ik maar internet heb en de vloerverwarming werkt.
De vloerverwarming in deze oude eenvoudige huisjes werkt op brandhout dat je zelf in de bossen op de hellingen om je heen sprokkelt. Je blijft er gezond bij en je bent niet afhankelijk van een groep bebaarde idioten die sinds 1973 regelmatig de hele wereld gijzelt.
De hete verbrandingsgassen verlaten via een ingenieus schoorsteensysteem, dat onder de gehele stenen vloer van het huis loopt, de brandplaats. Met een verbazingwekkend hoog rendement. Je begint pas belastingvrij te stoken wanneer je het koud krijgt. Mooier kan het toch niet?
We mogen de poort niet betreden of passeren. Van over de muur bekijken we het heilige grafveld met slechts een koningsgraf vergezeld door granieten dienaars en heilige dieren. Eenvoudigheid kan ook complex zijn!
Er is op het terrein een kleine kapel ingericht voor Koning Suro en zijn vrouw. We ontdekken dit pas nadat Lyka een paar minuten in schaduw heeft zitten rusten. het is een opvallend klein gebouw voor een groot vorst die veel volken in de vallei langs de Nakdong Rivier verenigde.
De andere gebouwen op het enorme heilige terrein rond de tombe zijn niet minder belangrijk of ontbreken aan schoonheid. Er is een school met verschillende klaslokalen waar de leer van de Boeddha werd onderwezen en zijn verlichtte uitspraken geïnterpreteerd, en over gediscuteerd en gefilosofeerd, werden.
Elk minuscuul onderdeel van elk bouwwerk op deze heilige plaats heeft zijn betekenis en zijn bijzondere plaats in het geheel. Als een klein tandwiel in een polshorloge. Ontbreekt het tandwiel dan staat het horloge stil.
Het ratelt in mijn onderbroek!
Lyka kijkt mij aan en we zeggen in koor: ‘Old Building!’
Het is een grap die heel lang geleden in Indonesië is ontstaan toen ik een ratelende scheet in een oude tempel vrij liet.
Achter de tombe ligt nog een groot park waar het ongetwijfeld goed vertoeven is op een mooie zondag. Voor deze twee wereldreizigers is het op een doodnormale doordeweekse maandagmiddag gewoon een park vol met bomen, grindpaden en grasvelden.
Op weg naar de uitgang realiseer ik me dat er ook nog een vijver in een hoek van het complex, bijna naast de uitgang, ligt. Nadat we allebei gebruik hebben gemaakt van de brandschone gratis openbare toilet bezoeken we de kleine vijver met een zachtjes spuitende fontein. Ik had Koi karpers, of minstens schildpadden verwacht, maar helaas is er weinig leven in het door de algen groen gekleurde water te zien.
Wat wel opvalt is een kleine compositie van granieten beelden die ongetwijfeld belangrijk is voor de legende die bij de Tombe van Koning Suro hoort. Ik neem de foto met de twee schildpadden die, wat het lijkt, een stapel eieren te bewaken.
Later vind ik het verhaal achter de eieren op het internet: De stenen eieren op het altaar symboliseren de zes gouden eieren die uit de hemel neerdaalden, waaruit de koning Suro, en de vijf andere Koreaanse koningen, aan het begin van de Koreaanse glorietijd werden geboren.

Volgens een legende geschreven in de Samguk yusa in de 13e eeuw, daalden zes eieren uit de hemel in het jaar 42 na Christus met een boodschap dat ze koningen zouden zijn. Zes jongens werden geboren en volwassen binnen 12 dagen. Een van hen, genaamd Suro, werd de koning van Geumgwan Gaya, en de andere vijf stichtten de resterende vijf Gaya's: Daegaya, Seongsan Gaya, Ara Gaya, Goryeong Gaya en Sogaya.

Om de hoek van de Tombe zijn er nog twee bezienswaardigheden. Daar zijn we snel klaar mee want de eerste is gesloten wegens een renovatie en de tweede is niets anders dan een hoop zwerfstenen op een kleine heuvel. Het mag dan duizenden jaren oud zijn maar er is geen mensenhand aan te pas gekomen.
De klok van een uur zijn we al gepasseerd dus wordt het de hoogste tijd voor de lunch. We zijn op weg naar de heuvel langs een restaurant gewandeld dat bijna helemaal vol zat met Koreanen. Dan kan het niet slecht, of te duur, zijn! Alleen het interieur van het restaurant laat ons voelen dat we in een modern Koreaans drama figureren.
We wachten op een begrijpelijke menukaart die maar niet komt! Wat nu? Geen enkel probleem! Bijna alle gerechten die voor de hongerige gasten staan lijken op elkaar. Het kan geen toeval zijn dat ze ook op het gerecht op het reclamedoek buiten voor het restaurant lijken.
Ik wenk de serveerster of ze even naar buiten wil komen. Vanuit de deuropening wijs ik naar het reclamedoek en steek twee vingers op. Ze beantwoordt mij door twee vingers op te steken en vriendelijk te knikken en te glimlachen. Een ongemakkelijke situatie voor haar is opgelost en de man achter de kassa is ook zichtbaar opgelucht. Ik mag aannemen dat ze hier niet vaak toeristen zien.
De in kimchi gestoofde varkensribben zijn om te zuigen. De eenvoud van het authentieke stoofgerecht maakt het gerecht extra lekker, de huisgemaakte banchan vullen het gerecht prima aan. Voor ₩ 26.000 (€ 14,75) hebben we een echte Koreaanse stoofpot tussen de Koreanen zitten eten. Dit zijn de ervaringen waar we voor op reis zijn!
Kunst, geen vandalistische graffiti, vindt je overal langs de straat in Korea. Deze twee kunstwerken vond ik bijzonder genoeg om ze te vereeuwigen en te publiceren in mijn weblog.
Het is verbazingwekkend hoe een ogenschijnlijk bezoek aan een eenvoudige bezienswaardigheid buiten Busan kan leiden tot een stortvloed van indrukken en foto’s!
Morgen weer slecht weer? De voorspelling is in ieder geval niet goed!