Zuid-Korea: Op verkenning uit

Busan (So Yu Hotel) 209), vrijdag 8 mei 2026

Ik heb de afgelopen nacht prima geslapen en ook Lyka is van de lange reis bekomen. Die lange reis zie ik niet als een ongemak maar meer als een noodzakelijk kwaad. Reizen naar verre bestemmingen hebben nu eenmaal andere voorbereidingen nodig, en nemen meer tijd in beslag, dan drie weken naar een all-in resort in Egypte of Turkije.
Gisteren heb ik al gezien dat er voldoende kleine convenience stores, gemakswinkels of nachtwinkels in het Nederlands, zijn waar de belangrijkste eerste levensbehoeften worden verkocht. Terwijl de koffie pruttelt ga ik naar de GS25 om de hoek voor onze eerste sandwiches die als ontbijt dienen. ₩ 3.300 (€ 1,90) voor een dubbele ruim met ham belegde boterham is geen aanslag op je budget. De vers gezette koffie geurt heerlijk en de hotelkamer is meer dan comfortabel. Morgen gaan we verhuizen maar ik kan me niet voorstellen dat de nieuwe kamer slechter zal zijn als 209.
Het maximale budget voor de hotelkamer heb ik deze reis verhoogd. De inflatie, mede aangewakkerd door de hoge olieprijs, stijgt overal. De kamer kost ruim € 40,- per nacht en dan zijn 27 nachten een flinke hap uit ons budget. We gaan het de komende weken allemaal zien. Deze boekhouder houdt tot de laatste cent bij waar we ons met hard werken verdiende spaargeld aan uitgeven.
Mijn gedachten dwalen weer naar een plaats in een ver ooit fantastisch land. Het onrecht dat ons wordt aangedaan door mensen die het slecht met ons voorhebben. Slechte jaloerse mensen die ons op onkosten willen jagen zodat we van armoede thuis moeten blijven.
We zijn ontsnapt aan de terreur van geluidsoverlast. Onze bovenburen lopen als nijlpaarden door het huis. Hun bouwwoede, en het gebrek aan kennis, hebben onze benedenwoning tot een hel gemaakt. We zijn twee weken geleden ontsnapt maar we krijgen de twaalf maanden zware overlast maar moeilijk uit ons systeem gespoeld.
Lyka staat te popelen om naar Gwangbok LOTTE Mall te gaan omdat daar vandaag een nieuwe winkel van UNIQLO wordt geopend. Bij aankomst in het enorme winkelcentrum zien we meteen dat we niet de enige zijn die de nieuwste aanwinst willen bezoeken.
Er staan letterlijk honderden mensen in de rij om de winkel te bezoeken. Voor elke klant die de winkel verlaat wordt er een nieuwe klant toegelaten. Ik ben in ieder geval niet van plan om een uur in de rij te staan om een kledingwinkel te bezoeken. Lyka is teleurgesteld maar ze weet dat we de komende drie weken nog voldoende tijd hebben om de nieuwe winkel te gaan bezoeken.
Het weer is vandaag uitstekend en ik krijg hetzelfde gevoel als gisteren dat Busan een heel vriendelijke stad is. Wat me opnieuw opvalt is het compleet ontbreken van een menigte in de (winkel)straten van Busan. Natuurlijk kan ik diep nadenken waarom er hoofdzakelijk een verdwaalde toerist op de been is. Laat ik maar niet gaan polariseren over de werkeloze uitkering bestendige jongeren in Zandvoort en Scheveningen.
Gisteren heb ik het rondje om de heuvel al gemaakt en de omgeving komt mij al bekend voor. Lyka daartegen kijkt haar ogen uit in de Gwangbok-ro Fashion Street.
De straten zijn versiert met bronzen beelden en andere kunstwerken. Dat geeft ook een vriendelijk en aangenaam straatbeeld. Wat wel opvalt is dat de Koreanen vervuilender zijn dan de Japanners. Overal staan grote halfvolle bekers met resten (fris)drank en gesmolten ijs. Het ontbreken van publieke vuilnisbakken zal ongetwijfeld een reden hebben.
Hoewel er overal in de stad Christelijke kerken nadrukkelijk aanwezig zijn is Korea maar voor minder dan de helft gelovig. Het Christendom is onder de gelovigen de grootste stroming. Toch staan we voor een pagode die is opgericht als gedenkteken voor de verjaardag van de Boeddha. Vooral hier in het zuidelijkste puntje van het Koreaanse schiereiland is het Boeddhisme nog het belangrijkst. We slaan rechts af een straat in die gewijd is aan de bloeiende filmindustrie van de stad.
Kijk eens naar die blauwe lucht en die rust op straat? Het is bijna twaalf uur, waar is iedereen?
Dat Korea tegenwoordig een modern land is zie je terug in de export van auto’s en elektronica. Ook de architectuur is een nieuwe weg ingeslagen. De BNK Busan Bank Art Cinema, in de Film Memorial Street is een bioscoop voor de moderne alternatieve film met een bank op de begane grond. Er is hier twee vliegen in een klap geslagen.
Een paar deuren verder staan we voor de poort van de Daegaksa Temple. Hoeveel gebedshuizen heb ik in de laatste zevenentwintig jaar in Azië en Europa bezocht? Van India tot Japan en van de Himalaya in China tot Indonesië zijn het er met grote zekerheid meer dan twee honderd geweest.
Iedere kerk, moskee of tempel is bijzonder op zijn eigen manier. Is een gebedshuis taalkundig mannelijk? Ik neem aan van wel want de religies, filosofieën en sektes worden voor bijna 100% geleid door mensen met een X-chromosomen en een Y-chromosoom. Dat is genoeg voor die gender discussie die in de verloren wereld woedt! Mocht je het niet met mij eens zijn vraag dan aan je Islamitische buurman hoe hij over een man met een baard in een strakke witte korte jurk denkt?
De schuifdeuren van de tempel zijn dicht en op de achtergrond hoor ik het zingen van mantra’s, waarschijnlijk uit luidsprekers. Ondanks de normale tijd, het si rond het middaguur, is het op het tempelterrein nog stiller dan in de winkelstraten van Busan.
Langzaam, en in een gepaste stilte, verken ik het tempelterrein met haar gebouwen. Kan ik iets nieuws of afwijkend ontdekken? De brandende zon werpt harde schaduwen op het grind om ons heen. De gebouwen mogen alleen zonder schoenen worden betreden. Een regel uit lang vervlogen tijden toen verharde straten nog niet bestonden en getemde dieren vrij door de straten dwaalden.
Net zoals een bankdirecteur, nadat hij zijn $ 2.000,- Gucci schoenen en zijn $ 180,- Hugo Boss sokken heeft uitgetrokken, zijn voeten wast voordat hij de gebedsruimte van de moskee betreed.
Lyka draagt sportschoenen en witte sokken dus ik weet meteen dat ik de gebouwen op het tempelterrein alleen zal betreden. De serene stilte, alleen doorbroken door het zacht zoemen van een ventilator, maakt het betreden van de gebedshal nog meer bijzonder. Aan de lange zijde, tegenover de schuifdeuren, zitten de, en een liggende, Boeddhabeelden. Zes in blinkend goud en twee in maagdelijk wit.
Waarom zijn er acht verschillende hoofdposities van de Boeddha?
In Thailand hebben ze bijvoorbeeld een houding per dag van de week toegedeeld aan de posities. Ze hielden er natuurlijk een over en zo heeft de woensdag een positie voor de ochtend en een andere voor de middag.
De meer voor de hand liggen de reden is het verband met het Achtvoudige Pad.

Het cijfer acht is in het boeddhisme een heilig getal. Het verwijst direct naar het Edele Achtvoudige Pad, dat de weg naar verlichting vormt in acht stappen:

1. Juist inzicht (begrip)
2. Juiste intentie (gedachten)
3. Juist spreken
4. Juist handelen
5. Juist levensonderhoud
6. Juiste inspanning
7. Juiste aandacht (mindfulness)
8. Juiste concentratie

Tussen al deze religieuze kunst zoek ik een weg om de zoveelste tempel door andere ogen te zien. Ik schuifel op mijn blote voeten over de rieten matten op de vloer. Alles wordt bekeken vanuit verschillende hoeken om net die ene betere of speciale foto te kunnen maken. Dat ene beeld dat ik nog niet in mijn collectie heb!
Lyka vermaakt zich buiten wel. Binnen hangen wenslantaarns aan het plafond en ik bekijk de nog lege planken van een gouden kast die ongetwijfeld in de toekomst voller zullen worden.
Hoe vaak heb ik niet in Thailand uit de monden van de cultuurbarbaren gehoord: ‘Eh tempels? Als je er één hebt gezien dan heb je ze allemaal gezien!’
Dit is de plaats waar tijdens het zingen van de mantra’s de monniken plaatsnemen. Het monotoon slaan op de trom bepaald het ritme waarin er wordt gezongen. De aanbidders volgen volgens een vast patroon de handelingen van een monnik die het gebed leid.
De Boeddhabeelden in deze Koreaanse tempel zijn fantastische voorbeelden van religieuze kunst. Noem mij een religie die alle vormen van kunst heeft afgezworen? Honderdduizenden religieuze gebouwen zonder enige kunst. Dan mis je toch iets in je spirituele emotionele religieuze aardse bestaan!
Op weg naar de zijuitgang passeer ik een maagdelijk wit beeld van de liggende Boeddha. De rustende Boeddha is een van de belangrijkste houdingen.

Het is de Parinirvana: De liggende Boeddha symboliseert het moment van overgang naar het nirvana (de uiteindelijke bevrijding na de dood). Het is een houding van ultieme vrede en loslaten.

De liggende Boeddha’s zijn altijd mijn grootste passie geweest. Het is de ultieme kunstvorm waar het lichaam van de liggende mannelijke prins vaak vrouwelijke proporties krijgt. Probeer je eens voor te stellen dat Jezus van Nazareth hangend aan het kruis wordt uitgebeeld als een vrouw?
Tijdens het verwerken van de foto’s zie ik dat Lyka zich prima heeft vermaakt tijdens mijn verblijf in de “Main Hall”. Een laatste foto van een jonge vrouw die zich tot de Boeddha richt voor advies, voorspoed of misschien gezondheid voor familieleden.
Tijdens het aantrekken van mijn sandalen zie ik dat er tegenover mij een klein museum is ingericht. Dat museum ga ik natuurlijk ook even bezichtigen.

Dat is het begin van deel twee van deze eerste dag in Busan.

Zuid-Korea: Aan het werk

Busan (Soyu Hotel) 209), donderdag 7 mei 2026

Lyka is erg vermoeid en gaat meteen slapen. Ik kan mijzelf niet overgeven aan die luxe, ik heb deze dag nog wat werk te doen! Er rust een loden last op mijn schouders sinds ik Nederland heb verlaten. Er is nog werk te doen en de dag van aankomst in een nieuw land heeft ook altijd de standaard verplichtingen.
Lyka slaapt als een roosje en ik laat haar alleen achter met het idee in mijn achterhoofd dat ik over een uurtje of drie weer terug ben op de kamer.
‘Lekker slapen lieverd!’, fluister ik haar toe terwijl ik de mooie hotelkamer verlaat.
Ik kijk over mijn schouder wanneer ik het So Yu Hotel heb verlaten. Het hotel is een schot in de roos, soms heb je meer aan een gram geluk dan aan een kilo verstand. Ik schuifel als een zombie uit de film “Train to Busan” door de middagzon van Busan. Wat eerst? Ik heb verschillende taken deze middag en de volgorde is niet echt belangrijk, zolang het maar gebeurd!
Busan voelt tegelijkertijd vreemd en bekend aan. Het voelt verzorgd maar ook minder gedisciplineerd als Japan. Ik weet waar ik naar op zoek ben en misschien is het ondergronds te vinden. In combinatie met de Metro zijn de ondergrondse bunkers ter bescherming van de bevolking aangepast tot ondergrondse winkelpromenades. Een prima idee dat meteen veel van de kosten dekt voor deze bescherming. De airconditioning zoemt maar helaas staat het overgrote gedeelte van de winkeltjes leeg.
Een klein restaurant serveert de klassieke Koreaanse “Gimbap”. Een gerecht dat de wereld overgaat als de “Sushi rol” maar die net zoveel met sushi te maken heeft als kerstmis met islamieten. Dit moet ik onthouden want de Gimbap is een heel populair lunch gerecht waar Lyka en ik ook veel van houden.
Niet veel verder zijn er twee winkels naast elkaar met dezelfde naam: Mobile 7. Mijn aandacht is getrokken en ik bekijk uitgebreid beide winkels. Er is geen personeel, er is zelfs geen enkele beweging terwijl beide glazen deuren wagenwijd open staan. Ik bekijk beide winkels nog eens goed. In de ene wordt er hardware verkocht, telefoons en tablets, nieuw en gebruikt. In de andere accessoires zoals hoesjes en opladers.
Ik maak mijn keuze en stap de winkel met de hoesjes binnen. Er klinkt een elektronisch alarm zodra ik de drempel passeer. Direct stapt er een vrouw uit een deur achter de toonbank. Het is geen Koreaanse of Aziatische vrouw en dat verbaasd me. Ik kan het gezicht niet meteen plaatsen maar ik heb het gevoel dat het een vrouw is van Slavische afkomst. Ze kijkt mij vriendelijk aan en vraagt in het Engels met een sterk onbekend accent waar ik naar op zoek ben.
‘Eh, een e-sim voor dertig dagen met alleen maar data?’
Ze is niet verbaasd. Ze stelt me gerust en laat me weten dat een prepaid e-sim niet echt beschikbaar is in Zuid-Korea. Ze heeft een fysieke simkaart voor mijn iPhone van Samsung voor ₩ 35.000 (€ 20,-) met onbeperkt internet voor dertig dagen met een goede snelheid. Geen 5G maar wie heeft dat eigenlijk nodig? Ik voel enige twijfel. Snelheid is niet echt belangrijk voor mij want zolang Google Maps, een wandel app,Whatsapp en mijn mail werkt ben ik al blij.
Mijn paspoort is ook niet nodig om de sim te kunnen activeren! Gewoon erin en na het vertrek er weer uit. Gemakkelijker kan het niet! Uiteindelijk overtuigd ze mij en voor iets meer dan twintig euro zou ik de komende vier weken internet op mijn iPhone moeten hebben. Mijn eerste taak is volbracht: Het internet op mijn iPhone 17 Pro Max werkt en het liep op rolletjes!
Niet veel verder in het ondergrondse winkelcentrum ga ik in mijn gedachten met de snelheid van het licht van streaming en 5G naar een platenspeler uit de eind jaren zestig. Dat waren de muziek machines toen wij jong waren. Een AM/FM radio ontvanger en een draaischijf waar je met de hand de arm op de ronddraaiende plaat vinyl moest leggen.
“A Whole lot of Shaking Going On!”, Jerry Lee Lewis.
Herinneringen spoelen als een wilde bergrivier door mijn hoofd. Wat is de wereld verandert in de afgelopen vijftig jaar! Maar is de wereld ook verbeterd? Laat ik er maar niet al te lang bij stil staan als een melancholieke oude gek! Laat ik de oude wereld van mij afschudden en de nieuwe wereld omzeilen. Het is de hele Hollandse samenleving duidelijk dat de “SS Nederland” op een fatale ijsberg afstevent maar de stuurlui, de officieren en de kapitein op de brug zien de ijsberg nog steeds niet op ze af komen!
Nu komt de zwaarste taak! Een loden taak die ons al meer dan achttien maanden achtervolgd. Slechte buren gaat op je inwerken als een gezwel in je dagelijkse beleving. Het kruipt onder je huid en je voelt het als buitenaardse wormen die door je lichaam kruipen. Je gaat ermee naar bed en je staat ermee op. Het brand als een zuur in je onderbewustzijn. Het lezen van hun e-mail adres laat je maag spontaan omdraaien. Er is geen haat maar je weet ook dat de schade die je is aangedaan altijd zichtbaar blijft. Je kunt nooit meer op een gezonde manier met die buren communiceren!
‘Je kan een paard naar de Waal brengen maar je kan het niet dwingen om te drinken!’, is een gezegde.
Het is een spreekwoord met een harde waarheid. In mijn zak brand een USB-stick met daarop een document van een advocaat dat Lyka en ik moeten ondertekenen, en terug naar Nederland sturen, om enige rust tot de eerste van januari 2027 te krijgen.
Daarom loop ik rond met die USB-stick met dat document dat in tweevoud moet worden geprint. In gedachten verzonken zwerf ik door Busan, onbekend terrein, ik loop op geluk en een goed gevoel. Waar kan ik een printer vinden met een eigenaar die bereid is om ons te helpen? Een gevel met daarop in grote letters “Canon” geeft mij enige hoop!
De glazen deur schuift zonder een geluid open en ik betreed de koelte van een ruimte die zich ergens in het midden tussen een winkel en een kantoor bevind. ‘Annyeonghaseyo’, zeg ik in mijn beste Koreaans en vier hoofden draaien zich tegelijkertijd om.
De moed zakt mij in de schoenen maar ik heb niet de luxe om nu om te draaien en weg te lopen. Na tien minuten “Google Translate” op mijn iPhone zijn we er uit en de meer dan behulpzame Koreaanse mannen zijn bereid om het document twee keer voor mij te printen.
Met de bedrukte A4 velletjes in de hand vraag ik of er kosten zijn. De vier lachen mij vriendelijk toe en gebaren dat het gratis is, een service van de zaak. Ze voelen zich gelukkig en geëerd dat ze een buitenlandse bezoeker van hun Busan hebben kunnen helpen met een probleem.
Ik ben er stil van. Dat dit nog bestaat is voor mij moeilijk te begrijpen, ik kom uit een andere wereld 9.000 kilometer hier vandaan. Een wereld waar de eenling het egoïsme tot een hogere kunst heeft getild! Ik ben op dat moment een van de gelukkigste mensen op de wereld.
Terug in de voorjaarszon kijk ik eens goed om mij heen want ik herinner mij dat het hoofdpostkantoor van Busan hier in de buurt moet zijn. Een hoge licht roze granieten toren rijst er niet ver van mij op. Zou het dat het postkantoor zijn?
En dat gebouw is het Busan Post Office! Ik stap naar binnen om twee dingen te weten te komen.
• De openingstijden en met name de tijd dat ze vandaag sluiten is voor mij belangrijk.
• Wat kost het om deze vier pagina’s met EMS naar Nederland te sturen, en, hoe lang is de envelop onderweg?
Een vriendelijke dame die beter Engels spreekt dan de gemiddelde Koreaan helpt mij uitstekend. Alle puntjes worden op de i gezet en voor iets minder dan ₩ 30.000 gaat de envelop vandaag, mits ik voor zeven uur terug ben, richting Hamasstan waar de Palestijnen tegenwoordig in grote getallen in “Ter Apel” arriveren.
Terug in de buitenlucht moet ik mijn plannen voor de rest van deze operatie coördineren.
1. Eerst de documenten terug naar het hotel brengen en vragen of ze achter de receptie kunnen worden bewaard.
2. Over een uur of anderhalf Lyka wekken en beide documenten laten ondertekenen.
3. Naar het postkantoor om de documenten te verzenden.
4. Een uur later Lyka weer ophalen om een snack te gaan eten, we hebben tenslotte de lunch gemist.
Het klinkt mij als een goed plan en ik ga er direct mee aan de slag!
Waar ik het meest tegenop heb gezien blijkt gelukkig een stuk gemakkelijker te zijn geweest. Nu moet ik de tijd doden totdat het veilig is om Lyka uit haar slaap te halen. Naast ons hotel ligt een heuvel, de wandeling rond die heuvel is relatief eenvoudig en zal mij waarschijnlijk een goede eerste indruk van Busan geven.
Mijn eerste indruk is dat het een breed uitgelegde stad met veel heuvels is. Er zijn opvallend weinig mensen op straat. Het is kwart voor twee en het is rustiger dan in veel Nederlandse steden met meer dan drie miljoen inwoners. Ik moet nadenken over wat ik net op het beeldscherm heb gezet! Heb ik dat goed gelezen? Ja, Wikipedia heeft het over een verzameling van nederzettingen dat Busan heet met meer dan drie miljoen inwoners.
Moet ik dan denken aan de Randstad? Een Den Haag, Rotterdam, Leiden en Amsterdam met lege straten op een donderdagmiddag om kwart voor twee. Ik wordt weemoedig, het ongemakkelijke gevoel blijft in mij smeulen, ik mis het oude Nederland met touwtjes uit de brievenbus en zonder de vandalistische Graffiti. Een zogenaamde uit Amerika overgewaaide kunstvorm voor de werklozen, nutteloze en drugsartiesten.
Het is in Busan niet zo schoon als in Japan maar om mij heen is kunst overal aanwezig. Er is een pagode gebouwd om de geboortedag van de Boeddha te vieren. Aan beide zijden van de straat zijn winkels van de bekende wereldmerken. Korea is een ontwikkeld land en kent zo te zien nog weinig problemen.
Ik maak kennis met de eerste Boeddhistische tempel midden in de stad. De “Daegaksa Temple” is een kleine tempel omringt door betonnen blokken. Binnen zingt een monnik de wijze lessen van de Boeddha onder het toeziend van een handvol volgelingen. Ik ben onder de indruk maar laat de tempel voor wat het is. We komen hier morgen zeker terug.
Ik voltooi mijn rondje rond de heuvel en ben onder de indruk van alle foto’s van de Koreaanse gerechten die haast voor elk restaurant staan. Veel restaurants zijn gespecialiseerd in een gerecht in het bijzonder. Dat wordt dus vaak van restaurant wisselen de komende weken.
Na mijn rondje bel ik aan bij kamer 209. Het duurt even voordat ik geschuifel hoor. Met het slaapzand in de ogen en een brede glimlach op haar gezicht opent Lyka voorzichtig de deur. Of beter gezegd, de voordeur! Deze kamer heeft twee deuren met een soort van voorportaal dat je ook helemaal kan afsluiten.
Ik laat Lyka rustig tot haar positieven komen. Ze heeft zoals veel mensen even wat tijd nodig om haar gedachten te rangschikken en aan de nieuwe omgeving te wennen. Eerst wat water drinken om de smaak van de slaap kwijt te raken en de hele toiletcyclus doorlopen. Een drie kwartier later zijn we klaar om samen Busan in te duiken.
Lyka kijkt haar ogen uit en heeft trek. Dat is te begrijpen want ze had haar laatste maaltijd in het vliegtuig vannacht. Zelf kan ik veel langer zonder eten maar wegens mijn opnieuw opspelende diabetes is het voor mij ook een goed idee om wat te eten.
Via het ondergrondse Nampo Metrostation komen we in de enorme restaurant kelder van de “LOTTE Department Store Gwangbok” binnen. We kijken onze ogen uit naar alle aangeboden heerlijkheden, maar we realiseren ons ook dat het al bijna half vijf is. We zullen moeten kiezen tussen een late lunch of een vroege avondmaaltijd. Er is gelukkig ook nog een middenweg! Zuid-Korea is het gezonde snackland bij uitstek. We kiezen voor de gebakken mandu met varkensvlees. Vier stuks voor ₩ 10.000 (€ 5,75). Ze smaken uitstekend en het vocht van het vlees druppelt op onze servetten.
Het is ondertussen al vijf uur geweest en mensen die mij kennen weten dat ik dan graag een biertje ga drinken. Drinken in het openbaar, gewoon op een bankje langs de weg, is in Zuid-Korea wijd geaccepteerd. Sterker nog, Koreanen maken er graag een hele picknick van compleet met hapjes. Ik vindt een bankje voor een GS 25, een kleine kruidenier, en binnen koop ik een halve liter Koreaans bier voor ₩ 2.850 (€ 1,65). Dat zijn andere prijzen dan in het land van melk en honing voor de vluchtelingen. Voor mij is een, en er volgt er nog een tweede, blik “Cass Bier” voldoende om deze reisdag te beëindigen.
Na enkele momenten op de kamer door te hebben gebracht gaan we eten. Gelijk om de hoek bij ons hotel zien we een restaurant met een prachtige foto van de Koreaanse Bibimbap. We zijn er beide verzot op. Dat wordt het, daar zijn we het snel over eens! In afwachting van de maaltijd en de verschillende bijgerechten bestel ik een biertje dat ik zelf uit de koelkast mag halen en opentrekken.
Het ijskoude bier smaakt opperbest en stroomt als een koele bergbeek door mijn (over)vermoeide lichaam. Het eten wordt geserveerd en als verrassing krijgen we twee gebakken visjes als service van het huis. Het smaakt meer dan goed. We zijn blij dat we goed zijn aangekomen in Busan en kijken uit naar avonturen op deze onbekende bestemming.

Tijdens de beklimming van de heuvel op weg naar ons hotel zien we verlichte “Busan Tower”. Die gaan we morgen zeker bezoeken!

Zuid-Korea: Twintig graden lager dan gisterenochtend

Busan (So Yu Hotel) 209), donderdag 7 mei 2026

Nadat de passagiers bij gate 22 zijn vertrokken naar Frankfurt hebben we eindelijk een zitplaats gevonden op de speciaal gereserveerde stoelen voor zwangere vrouwen en mensen die een respectabele leeftijd hebben bereikt.
‘Oude van dagen’, klinkt in mijn oren een stuk slechter dan: ‘Senior Citizens.’
Het zal best wel goed bedoelt zijn maar de airconditioner blaast recht naar beneden op onze hoofden. Het voelt alsof we in Helsinki op onze aansluitende vlucht zitten te wachten!
We zitten er samen al helemaal doorheen en het is ons aan te zien. Ook op de laatste vlucht krijgen we voorrang om aan boord te gaan. Het is sowieso geen probleem omdat onze stoelen zich achter in het vliegtuig bevinden op de laatste rij in het midden. Gelukkig met de rug tegen de keuken en niet tegen het toilet.
Het aan boort gaan van de passagiers gaat snel en we gaan op de geplande tijd de lucht in. Er wordt gecontroleerd of we de veiligheidsgordels vast hebben en het licht in de cabine gaat uit voor het opstijgen naar onze bestemming, Busan in Zuid-Korea.
Mijn lichten gaan tegelijker tijd ook uit. Ik glij meteen in een diepe slaap die ik echt nodig heb. De jaren beginnen voor mij te tellen en ik heb mijn slaap echt hard nodig.
Ik heb geen enkele herinnering aan de drie uur in de lucht totdat de stewardess mij wakker maakt: ‘Wilt u misschien wat drinken? U heeft niets gegeten en gedronken tijdens de hele vlucht!’
Ik kijk de aantrekkelijke stewardess aan alsof ik in de ogen van een fee kijk. Ik kan geen woord uitbrengen. Een fantastische service van Vietnam Airlines.
‘Een bekertje koud water is voldoende voor mij nu’.
Lyka ligt nog tegen mij aangeschurkt zachtjes te snorren als een poes. De boodschap van de kapitein dat de landing is ingezet waakt op de rest van de passagiers op. De lichten in de cabine gaan aan en de schuiven voor de patrijspoorten moeten omhoog. Op het beeldscherm in de achterkant van de stoel voor me zie ik dat we iets ten zuiden van Jeju-do vliegen. Een eiland waar Lyka en ik warme herinneringen aan hebben.
Na een harde landing, het vliegtuig slingerde over heel de landingsbaan, zijn we eindelijk weer op de grond. Ik ben nog steeds moe maar ik heb het gevoel dat het wel gaat lukken om zonder brokken in ons hotel in de stad te komen. We hebben vier uur gevlogen en zijn zes uur verder in ons leven. Dat is de oorzaak dat veel mensen last hebben van een jetlag wanneer je richting het oosten vliegt.
We gaan (helaas) niet naar een Gate maar we staan geparkeerd op de grote parkeerplaats tussen andere vliegtuigen. Busan is niet een hele grote luchthaven en wordt vaak gebruikt voor het overstappen naar andere bestemmingen binnen Zuid-Korea. Parkeren van het vliegtuig is dan een betere optie voor de luchtvaartmaatschappijen.
Onderaan de trap staan de bussen op de passagiers te wachten. Eenmaal buiten wacht ons een positieve verrassing. De buitentemperatuur is hier twintig graden lager dan bij ons vertrek uit Thailand! Wij zijn er op voorbereid met mijn fleece en Lyka met haar wollen vest. Andere toeristen staan beteuterd te kijken op hun slippers, korte broek en mouwloos t-shirt!
De immigratiedienst lijkt op het eerste oog niet zo efficiënt voor een eerste wereldland. Ik blijf de aankomende passagiers observeren en probeer, terwijl wij in de wachtrij te staan, te raden wie een extra controle krijgt. Ik raad ongeveer de helft goed! Om welke reden? Geen idee, gewoon een onderbuikgevoel of noem het intuïtie.
Zuid-Korea houdt haar grenzen streng dicht voor ongewenste vreemdelingen. Ook in Zuid-Korea krimpt de inheemse bevolking. Linkse ideeën, om bijvoorbeeld Indonesiërs en Indiërs werkvergunningen te geven om openstaande vacatures in de productie en de industrie te vullen, hebben hopeloos gefaald.
De inheemse bevolking kwam in opstand omdat de Koreaanse identiteit werd vervuild met ideeën uit anders denkende landen. In Zuid-Korea werd het beestje gewoon bij de naam genoemd! Met als gevolg dat er strengere regels kwamen voor de immigratie en de werkvisaas zonder enige verantwoording per onmiddellijk konden worden ingetrokken.
Er lijkt een verschuiving naar arbeiders uit de Christelijke Filipijnen en het Chinese Maleisië te gebeuren. Het verbaasd mij dat er heel weinig Thaise arbeiders aan boord lijkt te zijn. De reden laat zich raden! Thai zijn ook niet echt te vertrouwen.
Ik loop als eerste op de officier van de immigratiedienst af. Ik overhandig haar alleen mijn paspoort. Mijn hoed zet ik op het uitgetrokken handvat van mijn rolkoffertje. Ze knikt goedkeurend en kijkt mij doordringend in de ogen.
Ik hoor de toetsen op het toetsenbord klikken en even later kijkt ze op van het beeldscherm en inspecteert mijn gezicht nog een keer. Haar ogen gaan terug naar het beeldscherm en daarna naar mijn paspoort. Er wordt geen woord gewisseld. Er ligt een ondoordringbare stilte tussen ons. Is dat een goed of een slecht teken?
Ze plakt een stickertje in mijn paspoort en knikt glimlachend terwijl ze met haar arm een zwaai gebaar maakt dat ik verder mag gaan. Dat viel dus erg mee! Op een afstandje bekijk ik hoe Lyka dezelfde handelingen ondergaat. Ook hier zijn geen problemen en wij zijn nu officieel in Zuid-Korea.
Onze koffers komen van band vier en met die twee monsters van 46 kilogram totaal gaan we richting de douane waar ik eerlijk gezegd toch wel mijn billen een beetje tegen elkaar knijp. De kaas zeker, en de koffie misschien, zouden problemen kunnen geven.
Links voor ons lopen twee Aziaten met beide een trolley vol met opgestapelde koffers en dozen. Ze zijn al van verre opgemerkt door de douaniers die dieren- en plantenziekten buiten de landsgrenzen moeten houden. Beide douaniers lopen op de Aziaten af en wij maken van die mogelijkheid gebruik om rustig door het rechtse kanaal naar de aankomsthal te lopen.
Elke aankomsthal in de wereld lijkt hetzelfde voor mij! Autoverhuur, geldwisselkantoor, simkaart voor de telefoon, toeristeninformatie en een eindeloze rij ATM’s waar je als toerist bestolen wordt met absurde transactiekosten en slechte wisselkoersen!
Wacht even? Er is geen enkele ATM te bekennen! Wat nu? Vooral rustig blijven Jielus, zeker wanneer je doodvermoeid bent! Eerst naar de toeristeninformatie om te vragen waar we de trein naar de stad kunnen vinden.

Armgebaren, Koreaanse stationsnamen en slecht Engels worden op mijn vermoeide hersenen afgevuurd. Ik kan proberen om het op te schrijven maar ik weet zeker dat ik zo moe ben dat ik mijn eigen handschrift niet meer kan lezen. Mede omdat schrijven met je hand uit de tijd is en bijna alles tegenwoordig met een toetsenbord wordt gedaan.
Lyka heeft ontdekt dat er gratis ‘WijFij’ in de aankomst hal is. Met Google Maps zet ik onze treinreis uit en maak beeldschermafdrukken. De namen zijn nu duidelijk leesbaar en het moet ons wel lukken om zonder problemen bij het hotel te komen. Op weg naar het treinstation!
Buiten worden we verrast door de stralende zon. Het mengsel van de koele ochtend zeelucht met de warmte van de stralende zon brengt meteen een brede glimlach op mijn gezicht. Ik voel me al thuis hier! Lyka heeft het er zichtbaar moeilijker mee. Ze is nog steeds doodmoe en verlangt naar een warm bed.
Op weg naar de trein zit ik nog steeds met het probleem van contant geld. Waar is die ATM die we broodnodig hebben? Aan de overkant van de weg zie ik een kleine winkel genaamd CU, daarvoor staat in het Engels ‘Nice to’. Marketing op zijn best.
Het personeel in de CU is heel erg behulpzaam en het meisje achter de kassa zoekt op haar telefoon waar we een ATM kunnen vinden. Bij uitgang 4 moeten er enkele ATM’s zijn. Ik bedank haar en ga op zoek naar contante “Koreaanse Won”. Op het eerste gezicht zijn geen ATM’s maar machines waar je papieren buitenlandse valuta kan omwisselen. Ik heb wel wat Euro’s bij me maar die houdt ik liever voor noodgevallen achter de hand.
Tijdens een tweede poging ronde bestuur ik de machines opnieuw en ontdek ik het VISA logo op een sticker. Er is ook een opening, met een waarschuwing in het Engels voor het skimmen, waar een bankpas in kan. Daar gaan we dan! Mijn Wise kaart verdwijnt in de gleuf en op het beeldscherm verschijnt de vraag in welke taal ik verder wil. Engels dus!
Eerst de pincode, dan het bedrag en het verzoek of je akkoord gaat met ₩ 3.600 transactiekosten. Die ₩ 3.600 is ongeveer € 2,50 dus daar kan ik wel mee leven. Niet veel later sta ik met vijftig biljetten van ₩ 10.000 in mijn hand verbaasd om mij heen te kijken. Dat is een stevige bundel bankbiljetten die zeker niet in mijn portemonnee passen. Mijn oorspronkelijk begroting is ₩ 100.000 per dag voor ons samen. Een dag of drie is meer dan realistisch om eens te bezien hoeveel Korea per dag kost voor een koppel uit het peperdure Islamitische Hamasstan (voorheen Nederland).
Met contant geld op zak ga ik terug naar de winkel waar ik zo goed ben geholpen. Snel een kleine snack en een flesje drinkwater. Kun je kraanwater drinken in Zuid-Korea? Ik neem aan van wel. Net als in Japan wordt er hier niet gespeeld met het milieu.
Onze eerste rit is met de paarse lijn van de Light-Rail, beter gezegd de Metro, naar een station genaamd “Sasang”, daar stappen we over op de groene lijn naar “Seomyeon” waarna we met de rode lijn naar “Jung-Ang”. Bij het kopen van de treinkaartjes leer ik meteen dat er alleen met contant geld voor het openbaar vervoer kan worden betaald. Een Koreaanse “Senior Citizen” vrijwilliger staat klaar om arriverende toeristen in gebroken Engels te helpen. Ik laat haar weten dat ons eindstation “Jung-Ang” is.
Ze schud met haar hoofd en verteld dat we over moeten stappen in “Sasang”, daar kopen we een kaartje tot “Jung-Ang”. haar vingers glijden over het aanraak-beeldscherm en er verschijnt een bedrag van ₩ 1.700. Ik hou twee vingers omhoog als teken dat ik twee kaartjes wil. Ze drukt op 2 passagiers en mijn bankbiljet van ₩ 10.000 wordt door de automaat ingeslikt. Er ratelt het een en ander in de automaat waarna er twee plastic muntjes in een bakje vallen gevolgd door het muntgeld en een stapeltje bankbiljetten.
Dit is geen hogere wiskunde en ondanks mijn vermoeidheid heb ik het allemaal opgeslagen en ik kan straks in “Sasang” met zekerheid zelf de kaartjes voor het vervolg van onze treinreis kopen.
Eenmaal in de eerste trein zien we de problemen met onze hoeveelheid bagage die luchtreizigers over het algemeen met zich meevoeren. Een grote en een kleine (rol)koffer per persoon is de norm. Er zijn enkele Koreanen in de trein die afkeurend naar ons kijken, maar over het algemeen is er begrip onder de treinpassagiers over de de hoeveelheid bagage die we meeslepen.
Op het station van “Sasang” wordt me veel duidelijk. Zoals op veel plaatsen in de wereld is de verbinding van de luchthaven naar het openbaar vervoer netwerk afgescheiden. In Sasang kan ik gewoon een kaartje kopen voor het openbaar vervoer van de stad Busan. Ook hier is de prijs ₩ 3.400 voor twee kaartjes naar Jung-Ang. Nog een keer overstappen en we kunnen op zoek naar het warme bed in ons hotel.
Bij het overstappen op het station van Seomyeon gaat het fout! Net als tweeëntwintig jaar geleden met Andy in Seoul lopen we de poortjes door naar het verkeerde perron en stappen in de trein die in de tegenovergestelde richting gaat. Drie stations verder ontdek ik onze fout en we verlaten de trein.
Voordat we door de poortjes het perron verlaten vraag ik aan een paal om hulp. Niet veel later verschijnt er een vrouw die ons naar het andere perron begeleid. Nu zitten we eindelijk in een veel drukkere trein die ons naar het laatste station zal brengen. Hier maak ik de volgende denkfout, het zal de vermoeidheid wel zijn!
‘Laten we maar een station verder nemen? Nampo ligt volgens mij iets dichter bij het hotel!’, zeg ik tegen een doodvermoeide Lyka en ze knikt goedkeurend.
Zo gezegd zo gedaan. Alleen willen, zoals verwacht, de poortjes van het perron niet open omdat er op onze kaartjes een ander station staat dan waar we uitstappen. Er gaat een alarm af en een oudere man verschijnt. Die verteld ons in redelijk Engels dat we ₩ 400 (€ 0,23) moeten bijbetalen. Ik moet er zelf om lachen. Voor ₩ 7.200 (€ 4,48) hebben we anderhalf uur in de trein gezeten van de luchthaven naar de stad. Waarom zou het openbaar vervoer in Zuid-Korea zo vol zitten?
Eenmaal boven de grond zijn de eerste indrukken van Busan overweldigend. Het is heerlijk weer, het is er niet druk, het is er relatief stil en het is zeer heuvelachtig. Met mijn richtingsgevoel als een postduif lopen zonder een foute afslag in een keer naar ons onderkomen voor de komende 27 dagen.
Het So Yu Hotel mag er aan de buitenkant wat vreemd uitzien maar vanbinnen is het een luxe drie sterren hotel. We worden verwacht maar het is nog geen kwart over elf. De kamers zijn volgens de geldende regels pas vanaf twee uur beschikbaar. We gaan vermoeid zitten en zit niets anders op dan te wachten tot onze kamer beschikbaar is.
De jongen achter de receptie is meer dan behulpzaam. Ik krijg het idee dat er wat broeit. Ruim twintig minuten later krijgen we het bericht dat er een kamer voor ons gereed is. We krijgen kamer 209 toebedeeld.
Ik ben een beetje teleurgesteld, ik vraag altijd om een kamer op een hoge verdieping zo ver als mogelijk bij de lift vandaan. Hij is op mijn vraag voorbereid. Hij verteld ons dat we zaterdag kunnen verhuizen naar kamer 609 voor de rest van ons verblijf. Tevreden stappen we in de lift en verbazen ons over de luxe kamer/badkamer. Wij gaan het hier goed naar ons zin hebben.