Filippijnen: Regelmaat en ritme

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), vrijdag 25 november 2022

Nu het belangrijkste werk er voor dit jaar allemaal opzit kunnen we gaan ontspannen aan de rand van het zwembad. Het is nog te vroeg om terug te kijken naar 2022! De belangrijkste, en hopelijk de meest spectaculaire, ontknoping moet nog komen. Midden tot eind december zal er een moeilijke beslissing moeten worden genomen die de rest van ons leven aanzienlijk zal veranderen en hopelijk ook heel veel verbeteren. Tot dat moment houden we ons bezig met de mooiste, maar niet de belangrijkste, dingen van het leven.
De Filipijnen is nog steeds een derde wereldland, daar is geen twijfel aan mogelijk, met een infrastructuur die nog slechter is dan die van India. Veertien jaar geleden was ik hier voor de eerste keer en ik kan na al die jaren maar een kleine vooruitgang ontdekken. Ieder jaar trekken er tientallen tyfoons over de enorme archipel die bijna altijd een enorme schade achterlaten. De economie van de Filipijnen is te klein en de schade te groot om het elk jaar weer te herstellen, laat staan te verbeteren. Er wordt wel wat verbeterd maar dat gebeurt met geld van privé investeerders die vanzelfsprekend stevige winsten op hun investeringen verwachten.
Wandelen in Angeles City, Balibago, kan ik dus nog steeds uit mijn hoofd zetten! De slechte gesteldheid van de wegen, en voetpaden, met daarbij opgeteld het totale wetteloze rijgedrag van de Filipino’s, en ook expats die het goede voorbeeld zouden moeten geven, maakt dat je elk uitstapje buiten je hotel tot een minimum moet beperken. Even een moment niet opletten en je kan zomaar tot aan je middel in een gat in het wegdek verdwijnen met de meest verschrikkelijke verwondingen en infecties als gevolg.
De enige optie die overblijft is je laten verplaatsen door een van de altijd en overal aanwezige tricycles. Een lichte motor met een zelfgemaakte zijspan. Voor een a twee euro per rit rijden ze je in een straal van een paar kilometer overal naar toe. Lyka past goed in de zijspan en ik vouw me meestal op voor de zitplaats op het buddyseat achter de chauffeur.
Het gebrek aan wandelen, en het eindeloos zitten op slechte harde stoelen, in de afgelopen anderhalve week heeft mijn rechterbeen weer pijnlijk gemaakt. De zeurende pijn trekt vanuit mijn onderrug helemaal tot aan mijn enkel met een tintelende, en soms gevoelloze, voet als gevolg. Ik hou het op ouderdom. Met de jaren komen de kwaaltjes. Zwemmen helpt wel maar het neemt de pijn niet helemaal weg.
Wat me rest zijn de heerlijke dagen aan het zwembad en ’s morgens een korte wandeling, heel erg vroeg wanneer het verkeer nog niet op gang is gekomen, om verse broodjes te halen bij “Angels Bakery”. De kleine kilometer op en neer in alle vroegte is heerlijk.
Alleen jammer van de bedelaars die al zo vroeg op volle sterkte de toeristen, en ook de plaatselijke werkende bevolking, komen lastigvallen. Ze raken je aan, trekken aan je kleren en een slimmerik probeert in je broekzakken te komen. Alles om niet te hoeven werken!
Na meer dan twintig jaar in Azië ben ik absoluut emotieloos geworden voor deze kaste van de luie lokale bevolking. Misschien moeten Kaag en Segers elke dag een vliegtuig beschikbaar stellen om deze kanslozen naar Ter Apel te halen. Ze zouden een fantastische aanvulling zijn voor de nutteloze kudde (economische) vluchtelingen die er nu dagelijks arriveert!
Veel heb ik verder niet te melden. Alleen dat het vinden van redelijk eten voor een eerlijke prijs in Angeles City nog steeds goed mogelijk is. Nog een bezoek aan de tandarts en dan kabbelen we rustig richting kerstmis en nieuw jaar.

Filippijnen: Weerzien met oude vrienden

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), zaterdag 19 november 2022

De eerste dagen zijn probleemloos gepasseerd en we hebben al enkele belangrijke zaken afgehandeld. We hebben nog een handvol belangrijke zaken te gaan. Voor Lyka was het gisteren een feestontbijt met een vers Kaiserbrötchen belegd met echte Hollandse hagelslag!
De wekker loopt elke ochtend een uur later af dan in de provincie. In Balibago stap ik om half zeven uit bed met de eerste gang naar de gouden bogen voor een grote beker zwarte koffie. Voor € 0,85 neem ik niet eens de moeite om zelf koffie te zetten! En het wordt zelfs nog beter! Wanneer ik de gebruikte koffiebeker en het bonnetje binnen drie uur presenteer aan de toonbank in de McDonald’s krijg ik een tweede beker koffie gratis. Deze gratis “refill” is speciaal voor “Senior Citizens”, de bejaarden, in de Filipijnen en met mijn witte haardos val ik in deze doelgroep. Ze vragen nooit naar mijn bejaardenkaart want daar zijn ze te verlegen voor.
Ondertussen is onze aankomst in het “Walk About Hotel” als een lopend vuurtje door de expat gemenschap van Angeles gegaan en elke middag krijg ik enkele uitnodigingen om te gaan drinken in een van de vele barretjes aan en om “Fields Avenue”. Het liefst ga ik op pad met Dave en John. Twee Australiërs die de weg goed kennen en elk “Happy Hour” in hun geheugen hebben opgeslagen. Elke middag ontvang ik rond vier uur een SMS-bericht van Dave waar ze zich bevinden en niet veel later sluit ik aan. Kleine flesjes San Miguel Pale Pilsen voor een euro per stuk. Hier ga je toch met plezier op stap!
Wanneer ik vrijdag zo rond half acht weer in het hotel verschijn gaan we eten. Vrijdagavond is het pizza avond aan het zwembad! Lekker man! Nog geen acht euro voor twee pizza’s en wat er over blijft is mijn ontbijt voor zaterdag. Het eten in de bewoonde wereld is nog wennen.
Een overdaad aan mogelijkheden maakt het moeilijk kiezen. Er zijn de afgelopen drie jaar, tijdens de Covid-19 Pandemie, restaurants verdwenen en er zijn nieuwe restaurants verschenen. Er is nog wel wat tijd om te experimenteren, voor deze prijzen kun je je ook wel een misser veroorloven. We proberen een afspraak te maken op welke dag we in welk restaurant we gaan eten of aan het zwembad laten bezorgen.
In het weekend is het heel erg druk in Angeles City omdat er veel expats uit Manilla op bezoek komen. Dat merk je vanzelfsprekend ook aan de drukte in de restaurants en daardoor hebben we de vrijdag unaniem tot “Pizza avond” verheven. Nog een paar biertjes aan het zwembad, terwijl ik “The Handmaid’s Tale” kijk, en dan voor tien uur onder de veren.
Mijn ontbijt op deze zaterdagochtend mocht er ook zijn. Ondanks de twee kleine pizzapunten heb ik ook weer verse broodjes gehaald bij “German Angel's Bakery”. Het is genieten van de zelf meegebrachte Hollandse oude kaas en Koreaanse Lunceon meat. Vanzelfsprekend met een grote beker zwarte koffie die ik heb overgeschonken in mijn nieuwe herbruikbare drinkbeker van Starbucks.
De dagen kabbelen voorbij en ik neem voor alles ruimschoots de tijd. Het is te warm en te vochtig om je te haasten. De Japanse lunch in SM Clark is ook weer van een prima kwaliteit en voor een eerlijke prijs. Nog geen zeven euro voor twee dampende gietijzeren borden.
Op weg naar de eerste bar voor mijn afspraak met Dave en John begint het licht te spetteren, regenen wil ik het niet noemen. Maar nog voordat ik halverwege mijn eerste biertje van de dag ben opent Pluvius de sluizen in de hemel om ze de hele avond wijd open te laten staan.
Nat als een verzopen kat arriveer ik rond acht uur in het hotel waar ons niets anders rest dan een avondmaaltijd met een Big Mac en een grote friet, wel met onze eigen mayonaise die ik de afgelopen week al bij “Johnny’s Supermarkt” heb gekocht.
Mijn gedachten dwalen af naar het gesprek met Robert, Bob in het kort, vanmiddag in de SM Mall. Van de oude bekenden waar ik drie jaar geleden elke middag koffie mee dronk zijn er tien vertrokken naar de eeuwige jachtvelden. Een harde waarheid die voor iedereen elke dag een stapje dichterbij komt. Niemand weet wanneer hij voor de laatste keer is opgestaan! Ik trek nog een koud biertje open en hef het flesje hoog boven mijn hoofd. Een toost op mijn vertrokken vrienden in de hemel!

Filippijnen: Het zwembad voor mezelf

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), donderdag 17 november 2022

Op deze eerste ochtend in de bewoonde wereld gaat om half zeven de wekker af. Fris klim ik uit bed en kleed me aan voor de honderd meter op en neer naar de McDonald’s voor een grote beker vers gezette koffie en mijn broodje met een gebakken ei. Ruim voor zeven uur zit ik aan mijn tafel met een muziekje op de achtergrond aan het zwembad van de rust en relatieve koelte van de ochtend te genieten. Ons eerste, en zeker niet laatste, McDo ontbijtje. Lekker aan het zwembad waar ze speciaal voor ons alweer een grote hoge tafel hebben geplaatst.
Op de eerste dag in Angeles, Balibago, hebben we het heel erg druk. Zoals altijd op de eerste dag zijn er voldoende zaken die we gelijk moeten afhandelen om ons verblijf op de nieuwe locatie aangenamer te maken! Eerst het bezoek aan de tandarts en daarna op pad voor de lunch en een tas vol met boodschappen.
Bij de tandarts loopt het anders dan verwacht en Lyka krijgt naast de schoonmaakbeurt ook nog twee vullingen. Die moeten uitharden dus moet ze nog een uur wachten voordat we aan tafel kunnen. Mijn schoonmaakbeurt is uitgesteld tot volgende week. Lyka heeft nog twee afspraken om haar gebit in orde te laten maken. Ik maak van dat uur wachttijd gebruik om op zoek te gaan naar nieuwe Teva-sandalen in het enorme winkelcentrum genaamd “SM Clark”. De laatste Teva-sandalen die ik gekocht heb zijn absoluut de slechtste Teva’s van de afgelopen 20 jaar. Een ontwerpfout kan altijd maar een levensduur van slechts zeven maanden is wel heel erg weinig voor een paar sandalen van € 90,-! Ik heb dan ook nog ernstige twijfels of ik geen ander merk zal proberen.
In het warenhuis ontdekt Lyka “Sandugo” sandalen en om eerlijk te zijn zien ze er
niet eens zo slecht uit! De kwaliteit van mijn Sandugo teenslippers is uitstekend dus daar zou ik mij geen zorgen over moeten maken. Ik pas een sandaal en eerlijkheid gebied me te zeggen dat ze minder comfortabel zijn dan de Teva’s. Daar staat tegenover dat de prijs van € 11,- natuurlijk een lachertje is, zelfs wanneer ze maar een maand of zeven meegaan. De keuze is snel gemaakt en ik besluit om de sandalen te proberen. Ze komen alleen in twee varianten en ik heb niet veel tijd om een keuze te maken. Ik kies voor de traditionele variant en niet in de teen ondersteunde variant. Mocht het achteraf de verkeerde beslissing zijn dan koop ik voor elf euro gewoon een tweede paar.
In de grote Supermarkt in het winkelcentrum kopen we een groot vierkant melamine bord, wat bestek, shampoo, deodorant, Milo, mayonaise en roomboter. Allemaal broodnodig! De nieuwe vullingen in Lyka’s gebit zijn ondertussen voldoende uitgehard en wij gaan op pad naar een van onze favoriete restaurants om te lunchen. We schrikken van de rij voor de counter van “Seoul Bibimbop”! Op dit, wat later dan gewoonlijk voor ons, tijdstip staat er een rij van minstens twintig klanten te wachten om te bestellen.
Wij kijken elkaar aan en Lyka zegt wat ik denk: ‘Chowking?’
Met een Lauriat en een Pork Sweet and Sour gaan we aan tafel. Wat kost dat geintje? Voor zes euro hebben we samen lekker gegeten.
Het is al redelijk laat dus besluiten we terug te gaan naar het hotel waar ik nog kan genieten van een paar duiken in het zwembad. Het is moeilijk in te schatten hoeveel gasten er in het hotel verblijven. Aan het zwembad zijn alle kamers bezet maar in het hoofdgebouw lijken er maar weinig kamers bezet. Aan het zwembad zit er helemaal niemand, in de bar is er ook niemand en in het restaurant aan de voorkant zitten twee klanten. Ik heb het hele zwembad voor mezelf!
De Koreaanse eigenaar, die ik schertsend “mister Samsung” noem, houd er heel andere ideeën op na dan de succesvolle vorige eigenaar Bill. Ik miss Bill nog steeds, het Australische ontbijt en de varkenskarbonade met friet en groente waren regelrechte winnaars. Nu staat er niets meer naar onze gading op de menukaart.
De drie jaar Covid-19 hebben hier in Angeles City diepe wonden achter gelaten. Het is hier heel erg veranderd en zeker niet verbeterd. “Walking Street” is leger dan ooit en het aantal verkopers van Cialis en Viagra overtreft ruimschoots het aantal toeristen dat potentie verhogende middelen wil slikken. De twee grootste hotels aan “Fields Avenue”, Galaxy en Royal Amsterdam, staan leeg. Grote spandoeken vertonen de tekst dat ze te koop of te huur zijn. Wie durft er aan de vooravond van een mogelijke diepe wereldwijde recessie te investeren? Het zal zeker nog wel een paar jaar duren voordat het hier weer is zoals voor de Corona-crisis, die achteraf helemaal geen crisis bleek te zijn.
Ook over het diner zijn Lyka en ik het snel eens! we gaan naar Yi San, het Koreaanse restaurant tegenover het hotel. Het eten is overheerlijk en het bier ijskoud. Een waar feestmaal voor iets minder dan twaalf euro! En zo is onze eerste dan aan een einde gekomen. Het voelt goed om terug te zijn in de bewoonde wereld. Mijn twijfels of het wel de juiste beslissing was om hier zo lang te verblijven zijn helemaal weg. Morgenvroeg ga ik voor het eerst verse broodjes halen bij de Duitse bakker!