Frankrijk: Onder de grond

Basse-Ham (Naast de lagere school), zondag 18 augustus 2019

Het is vandaag eindelijk weer stil op het dak. Om precies zeven uur klim ik naar beneden om snel te gaan douchen. Het is er gisteren door verschillende oorzaken niet van gekomen. Ik zet de ketel met water voor de koffie op een laag vuurtje, grijp mijn toilettas en een handdoek. Er is buiten nog niemand te zien op de camping.
In de doucheruimte stoor ik de schoonmaakster die duidelijk laat merken niet blij te zijn met mijn aanwezigheid in de herendouches. Dat is voor mij geen probleem en zonder een moment van twijfel doop ik de damesdouches om tot gender neutrale douches. De LHTBCDEFGH-gemeenschap heeft er tenslotte lang genoeg voor gestreden!
Ik zie geen levende ziel tijdens de korte wandeling van de douche naar de camper, de fluitketel slaakt een zachte kreet dat het water kookt. Ik schenk de eerste keer water op de koffie en open de gordijnen en tot mijn grote verbazing, en genoegen, zie ik enkele toeristen over de camping lopen met verse stokbroden onder hun arm. Snel naar de receptie!
De tweede scheut kokend water gaat over de dampende koffiedrab en ik snel naar de receptie om vooral niet te laat te zijn. In de receptie gaat mijn opwinding snel over in teleurstelling wanneer de vrouw vraagt op welke naam ik het stokbrood heb besteld. En nee, er blijft er zeker geen enkele baguette over deze ochtend. Ik luister aandachtig naar haar uitleg in het Frans hoe ik via de kortste weg bij de “Boulangerie” in het dorp kom.
Terug in de camper gaat voor de derde en laatste keer het, nu niet meer kokende, water in het koffiefilter. Terwijl ik de druppels zachtjes hoor vallen in de thermoskan kleed ik me volledig aan om een stokbrood te gaan kopen. Ik kan zelf broodjes bakken maar wanneer je echte verse stokbroden heb gezien voldoen die niet meer als ontbijt.
De zon breekt door en het is zelf warm, onaangenaam tropisch vochtig warm, dat komt ongetwijfeld door de regen van gisteren en de afgelopen nacht. Lang hoef ik niet te zoeken en ik de bakkerij val ik van de ene in de andere verbazing. Er liggen zeker 15 verschillende soorten stokbroden in alle lengtes en diktes. Een opgerold stokbrood springt in het oog en dat gaan we vandaag proberen. Het vreemde opgerolde stokbrood valt alle kanten op alsof het van rubber is. Ik hou het met twee handen vast en het verse brood ruikt heerlijk. Ik kan het niet laten om een stukje af te breken voordat ik de camper bereik.

Lyka zit al aan de koffie en ik snij direct het brood. Ik heb honger als een leeuw en dat zou niet mogelijk moeten zijn want ik heb de laatste dagen niet veel uitgevoerd. Of wordt je van reizen ook heel hongerig? De plastic bak met vleeswaren komt tevoorschijn en het opgerolde stokbrood verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik probeer ook een stukje met alleen een lik roomboter en dan proef je pas hoe lekker dit brood is. Voor een moment denk ik weer aan de operatie aan mijn neus van vier weken geleden. Zonder die operatie had het brood zeker niet zo lekker gesmaakt.
We gaan al vroeg op pad terwijl de eerste rondleiding pas om twee uur begint. Ik ben niet echt bekend met de etiquette van de campings over vertrektijden. Om eerlijk te zijn maakt het mij weinig uit of we hier op de camping staan of daar op de parkeerplaats staan te wachten. Ik maak voor de allerlaatste keer gebruik van de aanwezige sanitaire voorzieningen. Met een lege endeldarm is het nu eenmaal gemakkelijker reizen in de camper. Laat me een algemeen geaacepteerd geheim onthullen: Ongeveer de helft van de reizigers in de camper maken nooit gebruik van het in de camper aanwezige chemische toilet, en wij dus ook niet. Openbare toiletten en toiletten is openbare gebouwen zijn er nu eenmaal niet voor niets. Alleen in uiterste noodgevallen “prepareren wij de Troon”!
Wij zijn de derde camper op de parkeerplaats die niet al te best is. Zeer ongelijk en het smalspoor kan zo maar een gescheurde band opleveren. Nadat we een parkeerplaatsje naar ons zin hebben begint het wachten dat wordt ingevuld met rusten. Geloof het of niet maar het is aardig intens om met een camper onderweg te zijn en elke dag een nieuwe opdracht of doel te vervullen.  

Als eerste ga ik maar eens de parkeerplaats verkennen en stoot op enkelen monumenten. Vanzelfsprekend is er een monument voor het verdedigingswerk zelf, maar ook voor een Amerikaanse soldaat die in de 2e wereldoorlog heldendaden heeft verricht.

Dit is een beladen plaats omdat de wereldberoemde “Maginot-Linie” al door de militaire evolutie was ingehaald voordat het verdedigingswerk klaar was.

De tijd kruipt vooruit en het wordt drukker en drukker op de parkeerplaats, om kwart voor twee neem ik ook mijn plaatsje in de rij in om de toegangsbewijzen te kunnen kopen. € 11,- per persoon voor een kleine drie uur rondleiding is een prima prijs. We zijn heel erg benieuwd wanneer we eindelijk richting het hek mogen om aan de rondleiding te beginnen.

De rondleiding in zijn geheel te vertellen en bij elke foto een uitleg te geven is veel teveel werk. Laat ik het dus kort houden! Laat is de foto’s maar een beeld voor jullie schetsen.
Binnen is het meteen erg koud, 12 graden Celsius, ik kijk meteen om me heen naar de bezoekers gekleed in T-shirts en sommige zijn zelfs op slippers, heel dom en heel gevaarlijk! Waar zit tegenwoordig toch het gezond verstand van de mensheid? In de museumwinkel krijgen we een korte uitleg over het “hoe en waarom” van de “Maginot-LInie”. Wanneer het iedereen duidelijk is gaan we de lange vochtige donkere tunnels in!

Als eerste de munitie opslag.

In de keuken wordt in 1935 al op elektriciteit gekookt voor 1200 manschappen.

Voor noodgevallen hangen er fietsen klaar!    

Elektriciteit is het bloed voor het verdedigingswerk “de Hackenberg”.  

Om het levende museum nog wat bij vullen is een permanente expositie opgesteld over het gebruik van de ondergrondse bunker tijdens de 2e wereldoorlog. Kan voor sommige mensen misschien interessant zijn maar persoonlijk vindt ik het een beetje misplaatst.

Ook aan de geestelijke gezondheidszorg is gedacht!

Dan gaan we met een kleine elektrische trein ruim een kilometer de berg in!

Aan het einde van de rit staan we onder een door een dikke laag beton en aarde beschermde batterij van kanonnen die de Duitsers, die overigens nooit zouden komen, zou moeten tegenhouden.  

Door een dikke stalen deur gaan we naar buiten om van batterij naar batterij te lopen. Helaas worden we verrast door een zware regenbui die voor veel bezoekers het laatste stukje van de rondleiding door de koude tunnels zeer onaangenaam zal maken.

De rondleiding zit er bijna op! Voor een laatste keer kijk ik in een lange donkere tunnel die haar plaatsje in de wereldgeschiedenis heeft verdient. Nu is het wachten op de trein die ons terugbrengt naar de ingang van het complex. De mannen van de dienstregeling nemen afscheid wanneer we hun passeren.
En zo zijn we aan het einde gekomen van een schitterende rondleiding door de “Hackenberg”, mocht je ooit in de buurt zijn dan is het echt een aanrader om dit stukje geschiedenis te bezoeken.

Als laatste wil ik speciaal Max, onze gids voor vandaag, bedanken voor de voortreffelijke en levendige uitleg tijdens de rondleiding.

Tegenwoordig vragen ze € 3,- om in de camper op de parkeerplaats voor “de Hackenberg” te slapen. Het is een redelijke plaats maar mede omdat we het gewoon te vinden om hiervoor te betalen en ook omdat er geen 3/4G ontvangst is besluiten we om verder te rijden. Uiteindelijk komen we terecht in een gehucht met de naam “Basse-Ham”. Naast de lagere school vinden we een prima plekje om de nacht door te brengen. Straks lekker voetbal kijken!

Een restje kalkoen met veel paprika op een bedje van diepvries rijst van de Lidl. Een prima  uitgebalanceerde maaltijd met iets teveel zout en suiker. Maar wij liggen er niet wakker van!

Frankrijk: Regen

Sierck-les-Bain (Camping Municipal les Tilleuls), zaterdag 17 augustus 2019

Vanaf het moment dat ik op deze vroege zaterdagochtend mijn ogen open hoor ik de regendruppels op het dak van de camper vallen. Vroeger zat het weerbericht er nog wel eens naast maar tegenwoordig is daar een ijdele hoop voor in de plaats gekomen. Met buienradar en andere hoog technologische ontwikkelingen en computermodellen kunnen ze neerslag tot op de minuut voorspellen. Het weer ziet er voor vandaag niet goed uit! Een kans op neerslag van 90%, de grafiek laat zien dat het de hele dag zal regenen, niet aan en stuk maar buien die elkaar in snel tempo opvolgen. Gelukkig is het voor ons ook weer de bekende campingdag dus we kunnen ons aan zaken overgeven die met mooi weer blijven liggen.

We moeten nog boodschappen doen, voor twee dagen want in deze omgeving zijn de supermarkten op zondag gesloten, en dan snel naar de beoogde camping. Onderweg passeren we de kerncentrales van Cattenom. En op dat moment begrijp ik spontaan weer niet waarom het groene en linkse Nederland zo weerbarstig is op het gebied van kernenergie. Een referendum zou met eerlijke en objectieve voorlichting veel energieproblemen voor de toekomst oplossen.

Neem bijvoorbeeld de drie grootste ongelukken met kernenergie en hun oorzaken?

26 april 1986: De ergste nucleaire ramp tot dusver vindt plaats in Tsjernobyl in de voormalige Sovjet-Unie. Reactor nummer 4 ontploft na een experiment dat misgaat.

30 september 1999: Twee arbeiders komen om bij een ongeluk in de uraniumopwerkingsfabriek in het Japanse Tokaimura. Het is de ergste nucleaire ramp na Tsjernobyl.

11 maart 2011: De drie operationele reactoren in de centrale werden binnen enkele seconden na het begin van de aardbeving automatisch stilgelegd door middel van een noodstop. Het gewone elektriciteitsnet was beschadigd en daarom moesten de koelpompen voor de centrales draaien op elektriciteit van een noodstroomvoeding. Door de vloedgolven veroorzaakt door de aardbeving werden deze generatoren onbruikbaar.

De eerste ramp kennen we nu allemaal door de serie van Netflix. Dat zou dus in een moderne kerncentrale nooit meer kunnen gebeuren!
De tweede was een menselijke fout wellicht veroorzaakt door de Japanse cultuur en arbeidsverhoudingen.
De derde was een opeenstapeling van tegenslagen. Een tsunami in Nederland door een Groningse aardbeving? Nee, dat lijkt mij niet aannemelijk.

Er vallen elke dag zoveel verkeersdoden door verschillende voertuigen maar tot nu toe is alleen “de Stint” ooit tot paria onder de voertuigen verklaard! Voor eenmalig  50 miljard euro de komende 50 jaar schone energie in Nederland? En die kosten voor het ontmantelen? Kolder, gewoon een hek erom heen en laten staan tot in de eeuwigheid! Mocht dat niet mogelijk zijn dan maar wachten tot de black-outs in Nederland net zo normaal zijn geworden als in de derdewereldlanden.


We krijgen een mooi plaatsje niet al te ver van het sanitair. Plaats nummer 13, nou dat maakt voor mij weinig uit want ik heb heel fijn en gelukkig zestien jaar op het nummer 13 gewoond. Veel valt er verder niet te vertellen! De regen houdt ons binnen en voor die enkele keer dat we naar buiten moeten trekken we de regenkleding aan.
De wasmachine en wasdroger blijken onvindbaar dus we moeten de was nog drie dagen uitstellen. Een beetje liggen, dutten, schrijven en opruimen. Heerlijk om een dagje te rusten terwijl de regen op het dak tikt. Bij aankomst heb ik besloten om geen gebruik te maken van de elektriciteit aan sluiting. De zonnepanelen leveren te weinig stroom voor de draagbare electronica aan boord van de camper. Tussen twee buien door betaal ik € 3,- voor een dagje stroom. In een druilende regen rol ik de kabel uit en hoor een gejuich vanuit de camper. Ook Lyka is blij met het onbeperkte gebruik van de elektriciteit. In combinatie met de enorme databundel van de KPN kan ze nu onbeperkt Koreaanse soap shows kijken.
De dag kabbelt verder met onze normale bezigheden. Tijdens een van de wandelingen tijdens de zeldzame droge periodes spreek ik met enkele Nederlanders over een bezoek aan de “Maginot-Linie”, niet ver van de camping. Een pamflet wakkert mijn interesse aan en het is zeker een optie voor morgen.

De tandoori oven komt weer op het gas in de camper en onder de rode deksel garen de ovenaardappeltjes en kalkoen filets, samen met verse broccoli een koninklijke maaltijd.
Nadat AJAX in Limburg VVV op een verlies heeft getrakteerd kijken we nog een film. En dan lekker vroeg naar bed. Het is toch wel vermoeiend dat reizen! Welterusten.

Frankrijk: Over de grens

Rodemack (Naast de begraafplaats), vrijdag 16 augustus 2019

De grens: een denkbeeldige lijn getrokken door de natuur, of soms zelfs dwars door een huis, die geen plant of dier herkent of erkent. Door machtige mannen zijn die grenzen getrokken. Om die grenzen te mogen passeren of aan de andere kant te mogen wonen moet je documenten bij die machtige mannen kopen! Dus eigenlijk moet je betalen voor iets wat er niet is en wat er ook nooit is geweest. En nu ik weer bezig ben met visa aan te vragen voor verschillende landen wordt ik daar alleen maar depressiever van. Zeker wanneer die machtige mannen zondere enige gegronde reden vinden dat je geen recht hebt om die grenzen te passeren of aan de andere kant te verblijven. Wie durft er volgend jaar op 5 mei nog te roepen dat we de vrijheid van de mensheid vieren?

Vreemd gedroomd, dat is vaak een indicatie dat ik teveel heb gezien en ervaren de afgelopen week. Mijn geheugen loopt een beetje vol, het wordt steeds moeilijker voor mijn geest om alle indrukken te verwerken en een plaatsje in mijn geheugen te geven. Ook is er al een avond voorbij gegaan dat ik geen verhaal kon publiceren. Ik weet uit ervaring dat zes verhalen per week de grens is.
Een kilometer verderop is een Aldi dus daar rijden we eerst maar naar toe voordat we gaan ontbijten. Opnieuw gebakken eieren met spek en oude kaas, het verveeld ons nooit en het is meer dan genoeg om de ochtend door te komen.
We beginnen vandaag aan het boekje “Lotharingen” uit de WOMO-reeks. Het eerste routepoint dat we bezoeken is in het boekje het tweede routepoint, het pittoreske dorpje “Rodemack”. Tijdens de rit naar de parkeerplaats, waar we ook willen overnachten, krijgen we al een eerste indruk van het verlaten dorp. Ook hier in het noord-oosten van Franrijk lijken veel van de kleine dorpen leeggelopen door de jongeren op zoek naar werk en een beter leven in de stad.

De parkeerplaats is prima, hoewel een korte pauze voor onze wandeling wel laat horen dat de passerende auto’s op de kasseien aardig lawaai maken.

Nog een bakkie koffie en onder een heerlijk zonnetje trekken we al voor half twaalf het dorp in. Langs de imposante stadsmuur betreden we via een oude stadspoort het vestingdorp. Het is er opvallend stil.

Zonder te weten waar we heen moeten zwerven we door het dorp. Het bord “Toeristische Informatie” geeft ons enig houvast. Een vriendelijke, maar vreemde, jongeman overhandigt ons een kaart van het dorp op een simpel A4tje met op de achterkant de uitleg in het engels. Dat is voor ons voldoende om de geplande wandeling door het dorp af te maken.

We wandelen het eerste stukje, opnieuw over het door ons reeds betreden pad, waarna we nog enkele noemenswaardige bezienswaardigheden bezoeken. Het is opvallend rustig op deze vrijdag! Wellicht heeft het ermee te maken dat het gisteren een belangrijke katholieke feestdag was die in Nederland niet wordt gevierd, de Maria Hemelvaart, en zo in combinatie met deze vrijdag erbij een lang weekend heeft gevormd.      

Elk dorp heeft een kerk waar soms nog maar een keer per maand een mis wordt opgedragen. De zijdeur is open heeft de jongeman in de Toeristische Informatie ons verteld voor het geval dat we de kerk willen bezoeken. Hoewel er dertien van deze kerken in een dozijn gaan geniet ik nog steeds van de religieuze kunst. Ook de gebrandschilderde ramen die een mystiek licht naar binnen werpen! Er zijn enkele zaken die vragen opwerpen, is dat een beeld van “Jeanne d’Arc”? Maar ik geniet ook van de fantastische gietijzeren draaitrap, zo worden ze niet meer gemaakt!  

We gaan verder en stappen een kleine eeuwenoude kapel binnen. Van deze kapel is de ouderdom meer indrukwekkend dan het interieur.

Het is wel erg jammer dat de burcht op de tot van de heuvel hoog boven het dorp wegens een grondige renovatie niet te bezichtigen is.

Het is nog geen een uur wanneer we weer terug zijn bij de camper. Tijdens de lunch stoor ik me aan het lawaai van de passerende voertuigen dus besluit ik om alleen op onderzoek te gaan. Dan kan Lyka haar dingen ook doen en wellicht de camper een beetje fatsoeneren.

Een klein stukje verderop vindt ik een schitterend plekje aan de rand van een park naast het kerkhof. Even alles vastsjorren en hopelijk voor de laatste keer vandaag verkassen. Dan is het relaxen, een beetje lezen en schrijven, veel foto’s verwerken en ook wat plannen voor de komende dagen. We komen zo’n middag wel door!

Met de beperkte etenswaren aan boord flats ik een Chili met balletjes gehakt in elkaar. Voor veel gerechten gebruik ik vaak kant en klare gehakt die ik koop in de vorm van verse worst of een andere door niet gegaarde soort worst die je hier over de grens in veel verschillende smaken kan kopen. Gemakkelijker kan het niet!
Een beetje TV en een paar zware biertjes waaronder weer zo’n heerlijke Orval. Morgen wordt waarschijnlijk een nog rustigere dag!