Nederland: Goedemorgen Wijhe

Lathum (Jachthaven de Muggenwaard (€ 9,-)


En dat was dan onze eerste nacht samen in de camper! Een zeer vreemde nacht met bovengemiddelde tropische temperaturen en vreemde geluiden. De jeugd uit het dorp wordt door de warmte van de nacht naar de verlossende koelte van de rivier gedreven waar hanig gedrag resulteert in het verleiden van een vrouwtje. Zachtjes schreeuwen en hard lachen, muziek uit een kleine luidspreker, prille liefde in een tropische nacht aan de grens van Overijssel.
Ik slaap slecht! Elk geluid dat door het openstaande raampje naast mijn hoofd naar binnen dringt laat een stil alarm afgaan. Ik droom van rovende Roemeense zigeunerbendes, aanvallen met bedwelmende gassen en leeggeroofde campers. Zodra er zich mens, die zich in mijn ogen verdacht gedraagt, rond de camper scharrelt ben ik achterdochtig. Het zijn die laatste hersenspinsels die ik aan de overval in Marokko heb overgehouden. Ik heb een oncontroleerbare achterdocht die niet gezond of gerechtvaardigd is. De overval in Fez is nog steeds niet vergeten maar ik denk er wel steeds minder aan.
In mijn hoofd analyseer ik de afgelopen dag met een kritisch oog. De fietsen, of minstens een fiets wordt gemist. In de andere campers zien we flitsen gekleurd licht het interieur oplichten als in een ouderwetse disco. Lyka kijkt me met vragende ogen aan. Ik begrijp het, de tv heeft een hoge prioriteit. De beugels zijn al besteld en ik zal volgende week het scherm inbouwen zodat we in ieder geval samen een film kunnen kijken. Later, begin volgend jaar komt er een schotel op het dak zodat we het Nederlandse nieuws in ieder geval kunnen volgen.
De oude koelkast werkt ook slecht, een nieuwe is misschien een optie of we moeten toch maar eens gaan kijken wat een betere optie is. Grote accu’s met een 220 Volt accu of toch een koelkast die speciaal voor mobiele voertuigen ontworpen is. De tijd zal het leren! Een kort onderzoek heeft opgeleverd dat een nieuwe koelkast ongeveer € 900,- zal kosten zonder inbouwen. En dan vraag ik me hardop af: Wat is een koud biertje of wijntje eigenlijk waard wanneer je onderweg bent?
Het ontbijt is een succes, een heerlijk gebakken eitje met ontbijtspek op een bruin bolletje. Ik weet niet wanneer dit zal gaan vervelen maar dan kunnen we altijd overstappen op de omelet, ook een klassieker.

Vanzelfsprekend ligt er een broodje komijnenkaas naast. De koffie is alleen tobben. We hebben geen elektriciteit van buiten dus water koken in een pannentje op het gas is de enige optie. Een Senseo pad in kokend water is niet genoeg om een fatsoenlijk kopje koffie te maken. Daarom schakel ik ook maar weer over op de Nescafé. Die Senseo is een mooi apparaat maar wel voor thuis!
Na het ontbijt gaan we pakken. Dat is een discipline die door ons beiden voor elke verplaatsing moet worden afgewerkt. We moeten goed samenwerken zoals de bemanning op een groot zeilschip. Je kan niets aan een ander of het toeval overlaten en een ieder moet zijn eigen verplichtingen vervullen! Dat is de enige manier om tijd te besparen èn ongelukken te voorkomen. Natuurlijk is het in het begin nog even wennen maar voordat we een week verder zijn weten we beiden precies wat onze taken zijn!
We gaan op weg om van Rini en Sherlyn in Olst afscheid te nemen en ze een goede reis terug naar Thailand te wensen. Maar voordat we weer vertrekken neemt Rini me nog even mee om spullen op te halen om het lek in het boilercompartiment  te dichten. Een flinke m10 bout met een slangenklem moet het doen. Het lek is zo goed als dicht hoewel er af en toe nog wel een druppel water als een traan van afscheid aan de slang ontsnapt. Voor mij is het zo voorlopig goed, een oude krant zal de tranen absorberen en langzaam aan de hitte van de zomerzon weer afstaan.
We gaan op weg naar “Jachthaven de Muggenwaard” in Lathum. Het is niet echt een verre verplaatsing maar een nacht in Wijhe was wel genoeg. We moeten toch rijden omdat we weer boodschappen moeten doen om vanavond en vanmiddag te eten èn we gaan op zoek naar een koelbox. Vooraan in Deventer passeren we een AH en daar werken we meteen het lijstje af wat we denken nodig te hebben voor de lunch.
De lunch van de kipsalade gebruiken we op een kampeerplaats langs de IJssel. Wat een heerlijk uitzicht terwijl we genieten van de kip couscous salade met zoete abrikozen. Ook Lyka voelt zich nu als een vis in het water en ik kan merken dat haar bedenkingen en vooroordelen langzaam oplossen in de zon en het genot van het ervaren van je vrijheid in de camper. Nog even opruimen, en knorren we met gemiddeld 60 Km/U over de dijk langs de IJssel op weg naar onze slaapplaats voor vanavond.
Op weg naar Halford’s in Zutphen rijdt ik de camper helemaal vast in een wandelgebied in het centrum. Achteruit rijden is geen optie dus ik zal een plaats moeten vinden waar ik kan keren met het gevaarte. Lyka kijkt me angstig aan.
‘Blijf maar hier en als er iemand komt zeg maar dat ik een uitweg aan het zoeken ben!’
Verbaasd laat ik haar met de camper alleen achter in het centrum van Zuthpen. Ik doe snel mijn zaken bij Halford’s en wij hebben nu in ieder geval een koelbox die we in de camper 24/7 kunnen laten lopen. Verblijdt met onze aankoop draai ik voorzichtig op een pleintje in het centrum de camper en rijden precies zo terug als we zijn gekomen. Weer een probleem opgelost! Een stukje verder moeten we toch weer opnieuw op zoek naar een winkel want ik lust vanavond best wel een koud biertje. AJAX op de radio in haar eerste wedstrijd op weg naar een vierde kampioenschap op rij. Een Aldi in Zutphen is snel gevonden op de GPS! Maar nog voordat we bij de Aldi zijn zien we een LIDL. En dat is nu juist dè winkel die ik graag een keer had bezocht. Ik hoor er iedereen om me heen lovend over praten. En wij vinden ook precies wat we nodig hebben in de uitgebreide supermarkt, het is zeker geen veredelde Aldi! Hou het maar in het midden tussen de Aldi en de Albert Heijn.
Biertjes en witte wijn, cola light en bruisend bronwater vallen ik de boodschappenkar. We hebben voldoende om tot morgenochtend te overleven. Maar het beste wat we vinden zijn twee goedkope, en toch zware, aluminium koekenpannen. Nu verandert plotseling het menu voor vanavond en we kopen worstjes en aardappeltjes, Griekse salade en een bosbessen kwark toe.

Er is nog een staanplaats vrij aan de jachthaven. In deze wereld is het vaak een zaak van wie het eerst komt wie het eerst maalt. Ik weet van de buurman dat het € 9,- is voor een een nacht maar er komt niemand het geld ophalen. Wat wel fijn is dat we nu een elektriciteit aansluiting hebben. We kunnen de grote koelkast ook laten lopen!

De avond valt en de zon verdwijnt weer langzaam als een vuurrode bal achter de horizon. Het is vandaag op plaatsen 37 graden geweest in Nederland. Het is warm, heel warm maar we hebben toch plezier. Met een fris wit wijntje in de hand zien we het langzaam donker worden. Morgen gaan we weer verder. Het lang op een plaats blijven zonder dat je fietsen tot je beschikking hebt is geen optie.

Nog samen een film, “Enter the Dragon” met “Bruce Lee” uit 1973 op de laptop kijken voordat we gaan slapen. Rond om ons geen horen we de ramen en luiken van de andere campers een voor een sluiten. Gordijnen worden dichtgeschoven en lichten gaan uit. Het is hier rustig, heel rustig. Ik weet zeker dat we vannacht prima zullen slapen. Wat de volgende staanplaats is zoek ik morgen voor het ontbijt wel uit. Welterusten.

Nederland: Voor het eerst op pad met de camper

Wijhe (Loswal Wijhe (€ 6,-)

Na alle stress van gisteren was het vandaag nog stressvoller! Lyka had gisterenavond nog even met een Filippijnse vriendin afgesproken dat we aan het einde van de middag in Olst, Overijssel, zouden zijn. En dat terwijl ik nog voldoende werk aan de camper had dat ik eerst wilde afmaken voordat we morgen, vrijdag, voor het eerst echt op pad zouden gaan.
Dus ik stond vanochtend om zeven uur naast mijn bedje om de laatste hand te leggen aan de problemen of aanpassingen waar ik gisteren niet meer aan toe was gekomen. Mijn hele lichaam deed pijn en duizend spieren die ik lang niet had gebruikt lieten me weten dat ik er geen gewoonte van moest maken om ze opnieuw te gebruiken! Zelfs het op en neer fietsen naar diverse bouwmarkten in Zaltbommel waren mijn niet al te kleine dijbeenspieren te veel geworden.
Na het ontbijt vertrok Lyka naar school en ik naar de bouwmarkt om de diverse materialen die ik te kort had, of nodig had, door het veranderen van mijn strijdplan, op te halen en de ongebruikte materialen weer in te leveren. Eenmaal thuis waren de laatste klusjes zo geklaard! Een stevige buis zodat ik niet uit het hoge bed boven de bestuurderscabine kan vallen heeft de hoogste prioriteit! Een haakje hier en een aluminium plaatje daar en ik was klaar met het gereedschap.
Wat ik nu nog moest doen kon wel tot na het weekend wachten! En nu kwam eigenlijk het moeilijkste! Het inpakken van het voertuig. Een rugzak vele malen groter dan ik gewend was maar nog steeds moest alles zijn vaste plaats krijgen zodat we niet hoefden te zoeken. En wat hebben we dan toch weer veel nodig! De afgelopen drie luie maanden maakten het ook niet gemakkelijker.
Toen Lyka thuis kwam van zomerschool was ik al voor tweederde klaar met het werk maar toen we samen aan de gang gingen was het werk in een poep en een scheet geklaard. Nog even lasagna met stokbrood eten en we zijn klaar voor de eerste rit met de camper. Een virtuele ontmaagding voor ons en de camper waarvan wij vurig hopen dat zij veel plezier en geluk zal brengen.
Autorijden is net als fietsen! Je verleerd het nooit. Met hulp van mijn Garmin GPS, die ik nog steeds niet helemaal begrijp, rijden we over de van Heemstraweg richting het oosten. En dan gaat het meteen al verkeerd want binnen de kortst mogelijke tijd zitten we op een autosnelweg en dat is niet helemaal de bedoeling.
Wanneer ik de autosnelweg zat ben neem ik een afslag en voor een tijdje rijden we door de donkere bossen van de Hoge Veluwe. Ik was vergeten hoe mooi dat eigenlijk is. Rustig met z’n tweeën achter een knorrende diesel door de donkere bossen boemelen. Er vormt zich een lange file achter ons die me totaal niet opjaagt of op enige manier deert. Wij zijn op weg en ik ben de koning van de weg.
Een eerste stop in Oosterbeek en dat is wel even wennen. Lauwe cola want we kunnen de koelkast niet aan de gang krijgen op gas. Ik vindt het nog steeds een vreemd idee, koelen met een vlam! Ik zal later de gebruiksaanwijzing er nog wel eens op nalezen. Na een kwartiertje gaan we verder voor het laatste uurtje achter het stuur.

En weer stuurt de elektronische vrouw in de Garmin GPS mij de E30 op. En dat is balen maar voor nu nemen we gewoon dat ongemak en kruisen met een snelheid van rond de 90 Km/u richting Deventer. We passeren Deventer en komen in een open landschap. Een mooi Hollands rivierenlandschap schuift op onze breedbeeld voorruit voorbij. En daar is Olst, een weerzien met Rini en Gerlyn. Mooi en vreemd tegelijk om elkaar in deze vreemde omgeving te ontmoeten.
Een gesprek, een drankje en we gaan verder op zoek naar de camperplaats in Wijhe. Onze eerste camperplaats! Onze ontgroening, onze toelating tot het gilde van moderne zigeuners. Een hechte groep die als enige overeenkomst een caravan op wielen koesteren.

Op de camperplaats is er meteen contact met de buren en er heerst een sfeer van elkaar helpen. Voorzichtig breng is ons probleem ter sprake dat ik de koelkast niet aan de gang krijg. Binnen enkele minuten zijn er drie camperaars aan de gang om de koeler op te starten. Tips, en veel wetenswaardigheden die getuigen van ervaring, gaan heen en weer en binnen een kwartier hebben we de 23 jaar oude koelkast aan de gang. Het is misschien een oudje maar voor nu zullen we het ermee moeten doen, er is geen 220 Volt aansluiting voor handen.
Het hele idee bevalt me tot nu toe prima en ook Lyka is een ander mens. Ik hoop dat we het allebei leuk vinden en samen door heel Europa zullen trekken. Voor het eten trek ik het dorp in om een paar koude biertjes te scoren. Alcohol en verkeer gaan nu eenmaal niet samen maar een paar koude rakkers wanneer je buiten van het weer zit te genieten is nooit slecht. Een koude box Heineken blikken en een paar koude flessen Coke Light zijn de buit na een wandeling van enkele kilometers. Het eerste woord dat Lyka uitkraamt wanneer ik bezweet weer op de camperplaats aan de IJssel arriveer is, “Honger!”. M.a.w. Ik moet meteen aan de slag om de kant en klaar spaghetti op te warmen.
‘The spaghetti is not a winner!’, lacht ze me toe.

En dat is ook zo.
Eigenlijk is camperen een vorm van zelfkastijding zonder een religieuze achtergrond. Terwijl Lyka staat af te wassen stroomt het water onder de camper vandaan. Na een korte zoektocht is de bron van al dat water gevonden. Ik ben gisteren vergeten om de aanvoer van het water naar de boiler te stoppen! Zodra de pomp aanslaat stroomt het water uit de losliggende slang. Ik denk lang en diep na, en vindt de oplossing in de vorm van een markeerstift die ik met tape in en aan de slang vastmaak. Het is voor nu verholpen maar het heeft wel enige prioriteit zodat ik het morgen echt moet repareren.
We moeten er samen om lachen. Het ene na het ander ijskoude Heineken blikje vindt zijn weg naar mijn hand en de inhoud verdwijnt in mijn keel. Om half elf loop ik nog even een rondje en maak een praatje met en 85 jarige camperaar die met zijn vrouw door Nederland trekt. En dan voel ik me gesterkt en gemotiveerd. Het is een heerlijke gedachte wanneer ik dit nog 30 jaar zou mogen kunnen doen.

Onze eerste dag zit er op en onze eerste nacht in de bovenslaper kondigt zich aan. Ik open het laatste blikje uit het six-pack en denk terug aan de afgelopen week. Rachel en Freek in Purmerend, de twee dagen klussen en zweten, de eerste rit en nu de eerste nacht. Ik denk nog eens goed na over waaraan in ben begonnen. En ik kan kan alleen maar lachen, dit is vijf sterren backpacken en misschien had ik er al jaren eerder aan moeten beginnen.

Welterusten.

Nederland: Klussen

Zaltbommel

Dat met die boiler was gisteren dus een tegenvallen er vandaag ben ik brak. De biertjes op de verjaardag van Jantje Kul gingen er goed in met als gevolg een houten kop met twee grote spijkers er in. Brak werk ik mijn traditionele vier boterhammen, twee met komijnenkaas en twee met goudsalami, naar binnen. Alles wordt weggespoeld met een waterval van sterke sterke koffie. Langzaam kom ik tot mijn positieven en probeer het werk van vandaag te overzien.
Als allereerste gaat de boiler er uit. Zelf zie ik het nut van warm water in een camper zonder douche sowieso niet zitten. Neemt teveel plaats in en je gebruikt het te weinig! Wat moet ik met warm water? Het energieverbruik weegt in mijn ogen niet op tegen het comfort. Lyka is het daar in z’n geheel niet mee eens en vindt een leven zonder warm water om haar gezicht te wassen ondenkbaar. En dat terwijl in het land waar ze vandaan komt stromend koud water al voor veel mensen een luxe is.
Twee schroeven, een stekker, een wartel, en een beetje bruut geweld zijn het recept om de boiler te verwijderen. Met een gevoel, en vertoon, van macht draag ik het defecte apparaat naar buiten. € 475,- kost een nieuwe en ik denk dat ik met een aan zekerheid grenzende onwaarschijnlijkheid kan zeggen dat zo’n ding nooit meer in onze camper zal worden ingebouwd.
Voor de vrijgekomen ruimte heb ik ook meteen een doel. Dit wordt mijn bier, wijn en frisdrank opslag. Het zweet gutst uit mijn lichaam want de buitentemperaturen zijn weer tot tropische proporties opgelopen in Nederland.
Eindelijk tijd voor de lunch en een vette hap uit de frituur helpt het herstel proces van mijn uitgewoonde lichaam. Tijdens het eten kan ik maar aan een ding denken. De camper en al het werk dat ik nog moet verrichten voordat zij klaar is om met ons de weg op te gaan.
Het zou teveel en te droog zijn om een opsomming te maken van de kleine en grotere klussen die ik verricht zodat we komend weekend voor het eerst op pad kunnen.
Om half acht zitten we dan eindelijk samen aan het avondeten. Een pittige Thaise kerrie met broccoli.

Ik loop voor de laatste keer door het lijstje met taken voor morgen. Ik ben doodop en zoek mijn bed terwijl Lyka nog even contact heeft in de digitale wereld met vrienden en kennissen over de hele wereld. Ik heb nog werk genoeg maar het einde is nu gelukkig in zicht.