Thailand: Bezoekers in het afgelopen jaar

Pattaya (Doughy's GH (14)

Nu 17 april officieel de peildatum voor het aantal bezoekers van “Travels and Troubles” is geworden is het vanaf vandaag ook een mooie datum om nog eens terug te kijken naar het afgelopen jaar in “Travels and Troubles”.

Vorig jaar stond de teller rond de 135.000 pagina’s bezocht en vandaag staat de teller op bijna 177.000 bezoekers uit 111 verschillende landen. Ik heb sinds ik ben begonnen met deze weblog in totaal 1303 artikelen geplaatst! Dat is gebeurt in 2249 dagen, dus ruim een verhaal in elke twee dagen! En dat is iets waar ik heel trots op ben en waar ik jullie als bezoekers voor wil bedanken! 42.000 bezoekers in één jaar is een ongelofelijk aantal, een groei van 7.000 oftewel 20%. Dat zijn cijfers waar elk bedrijf trots op zou zijn! Maar ik wil natuurlijk meer! Ik zou graag zien dat de 1.000 bezoekers per week zouden worden gehaald. En daarvoor heb ik nog wel wat plannen.

Maar helaas komt er zoals altijd maar weinig van mijn plannen terecht omdat ik altijd wel weer wat anders te doen heb en, in het afgelopen jaar in het bijzonder, af en toe de depressies weer toeslaan.

Het was een mooi maar ook een heel vreemd jaar! Natuurlijk was onze trouwdag een hoogtepunt, maar ook de reis naar Korea is er een om nooit te vergeten. Onze keuze om voor Lyka de weg naar een Nederlandse verblijfsvergunning in te slaan kan een verkeerde blijken te zijn geweest.
De eerste twee maanden van 2013 in Bangkok voor de cursus bij “Nederlands leren in Bangkok”  waren de prettigste van dit jaar. Het was zelfs leuk om twee maanden ondergedompeld te zijn in deze bruisende metropool. We waren samen heel erg blij toen we op 20 februari te horen kregen dat Lyka voor het examen was geslaagd en dat we nu ook voor haar het MVV-visum konden aanvragen.
Het is ondertussen dag 56 van het lange wachten. Gelukkig hebben we een bericht van onze behandelaar bij de IND ontvangen dat we op korte termijn geen beslissing hoeven te verwachten.
Dat is jammer want we waren graag op onze huwelijksdag naar Nederland gevlogen om deze bijzondere koninginnedag te vieren. De wisseling van de vorst der Nederlanden is niet een alledaagse gebeurtenis.
Het grote voordeel is nu dat we nu weten waar we aan toe zijn en ons vertrek naar Nederland is naar 8 juni verplaatst. Mochten we onverwacht toch eerder de beslissing van de IND horen, dan vliegen we zo snel als mogelijk naar Nederland. Om eerlijk te zijn krijgen we nu wel een beetje genoeg van Azië, de temperaturen en de luchtvochtigheid lopen te hoog op om het aangenaam te laten zijn en ondertussen is de regentijd aangebroken.
Ook aan mijn drie boeken wordt er - mede door de onzekerheid van de MVV aanvraag en de bijbehorende depressies - weinig gewerkt. Mijn hoofd staat er gewoon niet naar.
‘Kijk maar eens naar mijn verhalen op “Travels and Troubles”?’
Zestien verhalen in de afgelopen drie maanden is niet echt productief te noemen. Gelukkig lijkt er verandering in te komen en krijg ik ‘s morgens weer zin om een paar uur te schrijven, dus er is nog hoop!

Alle lezers van “Travels and Troubles” hartelijk bedankt voor het bezoeken van de website en ik hoop dat de teller volgend jaar op 17 april op 229.000 staat. 1.000 bezoekers per week moet mogelijk zijn! Al lijkt het wel een erg hoog getal.
Deel op Facebook mijn verhalen zoveel mogelijk en raad “Travels and Troubles” aan een iedereen aan?

Proost! Op de volgende 52.000 bezoekers!

Thailand: De Gordiaanse knoop is doorgehakt!

Pattaya (Doughy's GH (14)

In de voetsporen van Alexander de Grote, meer dan 2000 jaar geleden, heb ik de Gordiaanse knoop van de MVV visum aanvraag doorgehakt. Na het onding van alle kanten te hebben bekeken en al onze mogelijkheden tegen elkaar te hebben afgewogen heb ik de knoop met één klap van mijn virtuele zwaard doormidden geslagen. Er zit uiteindelijk niets anders op dan te wachten en te proberen ons geen zorgen te maken!
Gisteren heb ik een antwoord op mijn email ontvangen van de IND waar ik enige hoop uit kan putten. Onze aanvraag is nog in behandeling en ze wachten op “aanvullende informatie van ketenpartners”, wat dat ook mag betekenen.
Voor ons zijn in ieder geval de regenbuien voor de zon weggeschoven omdat we nu definitief weten dat we niet op 23 april naar Nederland zullen vliegen. En dat vinden we heel erg jammer! Toen we begin december 2012 besloten om de “inburgeringscursus buitenland” met het bijbehorende examen te gaan konden we onmogelijk weten dat het zo zwaar zou gaan worden. We wisten dat de oorspronkelijke vertrekdatum van 27 februari onmogelijk onze vertrekdatum zou worden, maar toen we samen op 20 februari samen met het diploma en de aanvraag voor het MVV visum voor de Nederlandse ambassade in Bangkok stonden hadden we nooit verwacht dat het zo lang zou gaan duren. Mede omdat Lyka in Kuala Lumpur al binnen drie dagen een visum voor twee jaar voor de Schengenlanden had.
23 april, onze huwelijksdag, leek de ideale dag om onze start in Nederland te maken. Zeker toe er later nog bekend werd dat het een heel bijzondere koninginnedag zou gaan worden. Ook bij Lyka is de teleurstelling groot want het in het oranje gehulde Zaltbommel op koninginnedag staat in haar geheugen gegrift!
Het is vandaag het Thais nieuwjaar, en dat feest duurt hier drie dagen en in Pattaya zelfs tien dagen. Na al die bezoeken aan Thailand kan ik het nog steeds niet bevatten dat de lokale toeristenindustrie nieuwjaar een week later viert dan in de rest van het land. Het zou toch ook ondenkbaar zijn dat Utrecht nieuwjaar op 8 januari viert?
‘Sabaidee Phimai’, klinkt uit miljoenen kelen in het hele koninkrijk.
Er wordt symbolisch met water gesprenkeld als ritueel om de zonden, slechte gedachten en ervaringen in het afgelopen jaar van je af te wassen. Die symboliek past op haar manier in het bijzonder wel bij ons. Na de email van de medewerkster van de IND is de loodzware last, die onzekerheid heet, van me af gevallen. De afgelopen twee nachten heb ik weer prima geslapen zonder te zijn overvallen door de meest vreemde nachtmerries. In de email is me ook uitgelegd dat het nog wel meer dan een week nadat de beslissing bekend is geworden kan duren voordat je ook werkelijk naar de ambassade kan om de fel begeerde sticker op te halen. Wettelijk gezien moet de IND ons op of voor 20 mei de beslissing mededelen.

Songkran in Pattaya (Thailand 2003)

Volgende week, wanneer het gesprenkelde water van de Songkran weer naar de zee is gestroomd en het verkeer weer normaal en niet meer dodelijk is, ga ik naar de luchthaven van Bangkok om onze tickets voor de tweede keer te verzetten. De nieuwe streefdatum wordt nu 8 juni! Da’s nog een hele tijd, maar nu we de rust hebben hervonden en weten waar we aan toe zijn kunnen we nog bijna twee maanden langer van het mooie Thailand genieten. We hoeven nu niet meer te wachten en op stand-by te staan. We gooien onze zakken weer op de rug en trekken het binnenland in. Op zoek naar avontuur, cultuur, lekker eten en natuurlijk een koude beer Leo als metgezel om de zon boven de Thaise rijstvelden, met een van de duizenden tempels op de achtergrond, te zien ondergaan.

Een tempel aan het water (Sukhothai 1999)

En mocht er onverwachts toch een beslissing vallen dan kijken we of we met zo weinig mogelijk kosten zo snel als mogelijk naar Nederland kunnen komen. We wachten maar af!

Thailand: Het “Laat het ook maar zitten” gevoel!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Dag 50 van het lange wachten.

Dromen, de vreemdste dromen afgewisseld met slapeloze momenten maken de zware nachten. Het onmenselijke gevoel van eindeloos en uitzichtloos wachten. Wachten op een bericht dat zo belangrijk is dat het de rest van je leven zal bepalen. En het draait ook nog eens om geld, het steeds wijzigen van onze tickets zal telkens weer € 400,- kosten en dat maakt ons niet gelukkig, ondanks dat het onze eigen keuze was. We kunnen dat geld beter voor andere zaken gebruiken.
Clowns met witte gezichten in rode, met gele sterren bezaaide overalls, en mannen met enorme zwarte hoeden met nog bredere randen achtervolgen ons in een labyrint zonder uitgang. Een doolhof dat we niet kunnen ontvluchten. Hand in hand, met een kleine heftig heen en weer slingerende rugzak op de rug, rennen we tussen de steeds nauwer wordende groene hagen door, we lijken gedoemd. Nederland heeft ons verraden!
Ik zit alleen op een rots terwijl de zware golven, in een wolk van wit schuim, op het zwarte gesteente kapot slaan. In de verte zie ik mijn vrouw op een klein eiland zitten, omsingeld door haaien. Ze zwaait dat ik naar haar toe moet komen. Met twijfel kijk ik naar de driehoekige rugvinnen die als messen door het helder blauwe water snijden. Er is twijfel, veel twijfel. Een moment later duik ik in de zee, ik open mijn ogen en de haaien zijn verdwenen. Het was de angst om te vechten die de haaien in mijn hoofd projecteerde. Vechten en overleven is de enige mogelijkheid!

Het vechten tegen een onzichtbare vijand is al moeilijk genoeg! Open je vizier en spreek met oprechte taal wat de toekomst voor ons zal brengen? Verschuil je niet achter smoesjes en lege woorden!

Een leeg antwoord is niet voldoende, en toch kunnen onze medemensen die over het geluk van een ander moeten beslissen gerust slapen, die ambtenaren dienen eerlijk en oprecht zijn. Die moeten hun hart laten spreken en zich niet verschuilen achter rechte zwarte lijnen en harde cijfers. Die mensen die geen hekel hebben aan de vluchtelingen, maar die er wel over beslissen. Die mensen die niet begrijpen hoe moeilijk wij het hebben en hoe onmenselijk dat wachten in onzekerheid is. Toch moeten we vechten voor ons recht en onze vrijheid want anders is alles waar onze voorouders voor hebben geleefd verloren!
Een ventilator zwaait de koele avondlucht langs mijn lichaam, het voelt aan als het bloed van Jezus dat aan het kruis langs zijn lichaam stroomt. Ik staar in de nacht en overpeins onze mogelijkheden. Om enkele tellen later tot de conclusie te komen dat er niets anders opzit om te wachten. Wachten is verloren tijd! Wachten op een ander is gestolen tijd!
De dood is altijd dichterbij dan we willen geloven, maar de dood is onafscheidelijk verbonden met het leven, vergeet dat dat nooit!

Voor een moment spookt er door mijn hoofd: ‘Laat het ook maar zitten!’

Maar weglopen voor de hindernissen op weg naar je zekere dood is de gemakkelijkste oplossing! En laat ik nu niet iemand zijn die die oplossing graag kiest.

Wachten in een busstation (Zuid-Korea 2007)