Pattaya (Doughy's GH (14)
We maken onze dagen steeds korter maar het wachten duurt steeds langer. Elke avond liggen we al voor tien uur op bed om maar niet na te hoeven denken en te vrezen over wat er allemaal bij de MVV-aanvraag mis kan gaan.
In de koelte van de aircon die op 27 graden staat, buiten is het nog ruim boven de dertig graden, probeer ik “Het spel van de engel” te lezen. Het vervolg op “De schaduw van de wind” van Carlos Ruiz Zafón. Het gaat moeizaam. Steeds dwalen mijn gedachten weer af naar de aanvraag voor het MVV-visum. Het is tenslotte al 43 dagen geleden dat we de aanvraag op de ambassade in Bangkok hebben ingediend. Voor een tweede, en soms zelfs voor een derde keer begin ik weer boven aan de pagina terwijl Lyka zorgeloos een spelletje op de iPad speelt.
Was ik vroeger, toen ik haar leeftijd had, ook zo zorgeloos? Ik denk het van wel! Ik daal af in de catacomben van mijn geheugen waar mijn diepste geheimen en mooie herinneringen liggen opgestapeld. Heerlijke vakanties en een aaneenschakeling van plezierige dagen en jaren. Wat heeft dertig jaar, een kleine 11.000 keer opstaan in de ochtend, mij als persoon dan veel veranderd. Elke drempel ziet er nu uit als een onneembare berg waarbij de Mount Everest maar een dreumes lijkt. Fut- en energieloos ga ik elke confrontatie en uitdaging uit de weg. Ik kom haast niet meer buiten en schuw de omgang met andere mensen. Het liefst zou ik dit hele proces alleen en eenzaam afwachten in een donkere ruimte! Of beter nog, één slaappil waarna ik ontwaak om de uitkomst in ontvangst te nemen.
Om half zeven sta ik alweer naast mijn bed, de eerste zonnestralen werpen lange zachte strepen door de kamer als op een aquarel die nog nat is. Lyka slaapt als een os terwijl ik het water voor de eerste beker instant koffie op temperatuur breng. Mijn eerste gedachten gaan naar de MVV-aanvraag en of het allemaal wel is aangekomen en dat er niets is misgegaan.
Sinds maandag schuif ik het telefoontje naar de IND in Amsterdam voor me uit. Ik wil het wel maar ik durf het niet. Er hangt zoveel vanaf en ik weet niet of ik nog meer slecht nieuws kan verwerken. Dit hele gedoe met die visa voor Nederland heeft me veranderd in een doemdenker. Ik was altijd de geboren optimist die in alle moeilijke en donkere situaties een uitweg en het licht aan het einde van de tunnel zag. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik een ander mens ben geworden en ik kan alleen maar hopen dat de oude Jielus weer terug komt nadat deze hele zaak aan een goed eind is gekomen.
De adviezen die je krijgt op de fora van www.buitenlandsepartner.nl helpen wel maar helaas beginnen ze te vaak met: ‘Ik denk’ en ‘Ik heb ergens gelezen!’ Daar schieten we dus maar weinig mee op. Maar een bericht van gisteren heeft me aan het denken gezet. Er was iets misgegaan bij de IND en daarom was de aanvraag niet in behandeling genomen. Ze kwamen daar pas achter toen de referent ging informeren waarom het allemaal zolang duurde.
Dat zal bij ons toch niet gebeuren? Ik weet dat ik zelf een korte tijd heb ingecalculeerd voor de verwerking van de aanvraag. Maar twee maanden zou toch voldoende moeten zijn? Er is een felle tweestrijd gaande in mijn onderbewustzijn. Moet ik nu bellen naar de IND of moet ik nog maar een paar dagen afwachten?
Terwijl uit de luidsprekers van mijn laptop de woorden klinken:
‘When I find myself in times of trouble,
Mother Mary comes to me,
Speaking words of wisdom, Let it be.
And in the hour of darkness,
She is standing right in front of me,
Speaking words of wisdom, Let it be.
Stuit ik op mijn harde schijf op een foto waar ik me het bestaan niet van kon herinneren.
De vergeelde trouwfoto van mijn grootouders
Hoe lang zou het wel niet geleden zijn dat ik deze foto heb gescand? Voor een moment sluit ik mijn ogen en zie mijn grootmoeder, die me zo vaak goede raad heeft gegeven, in levende lijve voor me staan.
Ze kijkt me breed lachend aan en zegt: ‘Bel ze nou maar, dan weet je waar je aan toe bent en dan heb je tenminste rust in je lijf!’
Ik kijk nog eens goed naar de foto en het lijkt dat ze beiden een glimlach op hun mond krijgen. Ik voel een traan opwellen en krijg een brok in mijn keel. Die twee oudjes zijn alweer ruim vijftien jaar samen in een betere wereld. Die trouwfoto uit 1941, een oorlog die niemand kon voorkomen. En toch staan daar twee, van geluk en liefde, glunderende jonge mensen. Trouwen in de oorlog is niet de beste start die je je kan voorstellen! Maar mijn grootmoeder was er een van aanpakken en doorzetten. Daar moet ik een voorbeeld aan nemen en niet bij de pakken neer gaan zitten!
Ik start Skype op en nog geen minuut later luister ik naar de computer van de IND: ‘Het volgende gesprek kost vijftien eurocent per minuut. Houd u alvast het V-nummer bij de hand dan kunnen wij u sneller van dienst zijn. Al onze medewerkers zijn in gesprek. De geschatte wachttijd bedraagt ongeveer vijf minuten.’
De vijf minuten worden er bijna acht, voor mij lijken het wel acht lange uren, alsof ik een hele werkdag op de verbinding met de medewerkster van de IND heb zitten wachten.
‘Waar kan ik u mee van dienst zijn?’ zegt een vriendelijke vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.
Nadat ik alle relevante gegevens over de aanvrager heb doorgeven krijg ik te horen dat de aanvraag in behandeling is genomen en dat er verder geen bijzonderheden vermeld staan. Lyka is ondertussen naast me komen staan en legt zonder een woord te zeggen nerveus, en tegelijk ondersteunend, haar kleine bruine hand op mijn schouder. Ze voelt waar het over gaat en nu ze Nederlands begrijpt weet ze ook waar het gesprek over gaat. De verbinding wordt verbroken en we kijken elkaar met grote vragende ogen aan. Er welt opnieuw een traan, het is voor ons beiden een emotioneel moment.
‘De aanvraag is in behandeling genomen, tot nu toe gaat alles naar wens!’
Terwijl Lyka een vreugdedansje door de kamer maakt voel ik een loden deken, als bij het nemen van een röntgenfoto, van me afglijden. Ik neem nog maar een koffie en kijk nog eens naar die foto van ruim zeventig jaar geleden.
‘Bedankt ma, het was weer een goed advies! Doe de groeten aan pa?’
