Lyka is geslaagd voor haar inburgering examen buitenland!
Later meer....
Het onverwachte drinkgelag van gisteren had bij mij de verwachtte uitwerking. Het was goed om mijn vriend Allen na twee jaar weer eens te zien. Zelf had ik geslapen als een os terwijl Lyka de hele nacht als een tol in bed had liggen draaien. Een examen afleggen is wreed! Vooral een examen afleggen waar het geluk of voorspoed voor de rest van je leven vanaf hangt.
‘Maar wat nog wreder is is het wachten op de uitslag!’
Vanochtend om zeven uur liep de wekker af en ik kon niet meer in slaap komen. Lyka lag als een zombie naast me het schilderwerk van het plafond te controleren. Er werd weinig of niets gesproken. Met de mond droog en de nasmaak van een onbekende snack met veel knoflook ging ik aan het werk voor mijn eerste kop koffie van de dag. Ik had geen trek maar desondanks maakte ik een broodje magnetron omelet met plastic kaas.
Terwijl ik wacht op de ping van het zoemende witte kastje voor me kijk ik goed om me heen. Het is moeilijk te geloven dat we alweer zeven weken in deze kamer in Bangkok hebben vertoefd. De ping komt en Lyka ontwaakt voor een moment uit haar diepe trance.
‘Spaghetti Bolognese met kaas’, zegt ze zonder haar blik van haar telefoon af te wenden.
De spaghetti volgt de omelet in het witte kastje en ik neem de eerste smakeloze happen terwijl ik vanaf het balkon over de daken van Bangkok uitkijk.
De klokt tikt de seconden van deze dag tergend langzaam weg en de klokslag van negen uur komt steeds dichterbij. Negen uur is het moment dat we het telefoontje kunnen verwachten met het goede nieuws. Kwart over negen maakt plaats voor half tien en via kwart voor tien lopen de wijzers door naar tien uur.
Doemdenken en depressies nemen de plaats in van het optimisme en de hoop! Zal het dan niet gelukt zijn? Wat zijn onze opties als het mis is gegaan? Ik wil er helemaal niet over praten maar realistisch zijn is wel belangrijk op zo’n moment. Lyka krijgt het steeds moeilijker en het huilen staat haar dichterbij dan het lachen.
‘Wat doen we als ik ben gezakt?’, vraagt ze zonder haar ogen van het plafond te nemen.
‘Ik weet het niet? Vliegen we volgende week naar Nederland?’
‘Maakt mij niets uit!’
‘Laten we eerst maar afwachten, misschien zit de vrouw die je moet bellen op het toilet met diarree? Het is tenslotte Thailand!’
De misplaatste grap, om de moraal naar een hoger niveau te lichten, werkt van geen kanten. Met de minuut daalt de moraal en verslechterd ons humeur. Zelf geloof ik er nu ook niet meer in, het is tenslotte al bijna elf uur. Voor een moment vlij ik me naast Lyka op het bed om te knuffelen en haar te troosten. Om haar lieve woordjes in te fluisteren en haar op haar gemak te stellen. Ze heeft heel erg haar best gedaan en het is niet gelukt. Dat kan! We proberen het gewoon in november nog een keer. Voor enkele momenten zijn we dicht bij elkaar terwijl we proberen de schade van het examen te taxeren en elkaar te troosten.
‘Got to love you, got to love you!’, klinkt uit haar telefoon.
Haar gezicht veranderd in een masker als uit een griezelfim. Een glimlach verschijnt wanneer ze met haar wijsvinger een schuivende beweging maakt over het aanraakscherm van de iPhone. Ik luister terwijl ik mijn hart op mijn slapen voel kloppen.
‘Yes’
‘Lyka Reverente’
Ze kijkt me recht in de ogen en steekt haar duim op als teken dat het allemaal goed is gegaan. Vijf seconden later dansen twee blijde volwassen mensen als kinderen in hun ondergoed door de kamer. Felicitaties en high five’s. Het is gelukt! Minder dan drie maanden geleden hebben we besloten om deze weg in te slaan en nu zijn we bijna aan de finish!
Alleen het MVV visum staat nog tussen ons en Nederland in.
We douchen en kleden ons snel aan en gaan op weg om de laatste hindernis te nemen. De envelop met ondersteunende documenten voor de MVV aanvraag hoef ik niet meer te controleren. Dat heb ik misschien wel twintig keer gedaan de afgelopen weken. De envelop verdwijnt in Lyka’s tas en bus 38 brengt ons tot dicht bij de ambassade.
De beveiligingsbeambte van de ambassade overhandigt Lyka de langverwachte envelop. Met trillende handen maakt ze de envelop voorzichtig open. 100/49/29 is een prima score! De score is zelfs zo goed dat ze het onderdeel “Toets gesproken Nederlands” in Nederland niet meer hoeft te doen! Ja inderdaad. Er volgens nog meer examens voordat ze haar Nederlandse paspoort kan gaan aanvragen.
We maken de bekende foto naast het schild van de Nederlandse ambassade in Bangkok.
Om iets voor twee zijn we weer terug bij de ambassade, na een lunch bij de gouden bogen waar ik geen hap door mijn keel kon krijgen en de Coke Zero voor mijn gevoel dik als stroop was, om twaalf kopieën, twee pasfoto’s en een aanvraagformulier voor de MVV in te leveren.
‘Slechts één persoon naar binnen!’, zegt de beveiligingsbeambte zachtjes terwijl hij zijn vinger op zijn lippen legt.
Hij wijst naar de deur als teken dat er een examen aan de gang is. Alsof we dat niet weten! Het is een klasgenote van Lyka! Twintig minuten later verschijnt het meisje, met net zo’n verschrikt gezicht als Lyka gisteren, uit het hokje. Ik herken de onzekerheid in haar oogopslag, en zie ook de wreedheid van het examen weer, weerspiegeld in haar ogen. Een monster dat iedereen besmet die daar in dat kleine kamertje helemaal alleen naar een computer uit het verre Nederland heeft zitten luisteren.
Er voegen zich nog enkele klasgenoten bij ons als ondersteuning. Vriendschap en broederschap gesmeed in de school van “Nederlands leren in Bangkok”. Een verdienste die van Richard als mentor en leraar een speciaal mens maakt. Zij heeft morgen nog het moeilijke wachten voor de boeg!
Wij gaan verder naar de juwelier om een ring voor mijn vrouw uit te zoeken. Een vertraagde trouwring! Toen we vorig jaar op 23 april in het stadhuis van Zaltbommel op een maandagochtend elkaar het jawoord gaven zat die ring er niet in. Nu is het een symbolische beloning en bekroning van drie maanden hard werken en crisismanagement van mijn zijde.
Er liggen nog acht lange weken voor ons! Weken van wachten op de boodschap dat de MVV aanvraag is goedgekeurd. Maar die acht weken zullen minder stress geven dan de twee uur die we moesten wachten op het verlossende telefoontje!
Het onverwachte drinkgelag van gisteren had bij mij de verwachtte uitwerking. Het was goed om mijn vriend Allen na twee jaar weer eens te zien. Zelf had ik geslapen als een os terwijl Lyka de hele nacht als een tol in bed had liggen draaien. Een examen afleggen is wreed! Vooral een examen afleggen waar het geluk of voorspoed voor de rest van je leven vanaf hangt.
‘Maar wat nog wreder is is het wachten op de uitslag!’
Vanochtend om zeven uur liep de wekker af en ik kon niet meer in slaap komen. Lyka lag als een zombie naast me het schilderwerk van het plafond te controleren. Er werd weinig of niets gesproken. Met de mond droog en de nasmaak van een onbekende snack met veel knoflook ging ik aan het werk voor mijn eerste kop koffie van de dag. Ik had geen trek maar desondanks maakte ik een broodje magnetron omelet met plastic kaas.
Terwijl ik wacht op de ping van het zoemende witte kastje voor me kijk ik goed om me heen. Het is moeilijk te geloven dat we alweer zeven weken in deze kamer in Bangkok hebben vertoefd. De ping komt en Lyka ontwaakt voor een moment uit haar diepe trance.
‘Spaghetti Bolognese met kaas’, zegt ze zonder haar blik van haar telefoon af te wenden.
De spaghetti volgt de omelet in het witte kastje en ik neem de eerste smakeloze happen terwijl ik vanaf het balkon over de daken van Bangkok uitkijk.
De klokt tikt de seconden van deze dag tergend langzaam weg en de klokslag van negen uur komt steeds dichterbij. Negen uur is het moment dat we het telefoontje kunnen verwachten met het goede nieuws. Kwart over negen maakt plaats voor half tien en via kwart voor tien lopen de wijzers door naar tien uur.
Doemdenken en depressies nemen de plaats in van het optimisme en de hoop! Zal het dan niet gelukt zijn? Wat zijn onze opties als het mis is gegaan? Ik wil er helemaal niet over praten maar realistisch zijn is wel belangrijk op zo’n moment. Lyka krijgt het steeds moeilijker en het huilen staat haar dichterbij dan het lachen.
‘Wat doen we als ik ben gezakt?’, vraagt ze zonder haar ogen van het plafond te nemen.
‘Ik weet het niet? Vliegen we volgende week naar Nederland?’
‘Maakt mij niets uit!’
‘Laten we eerst maar afwachten, misschien zit de vrouw die je moet bellen op het toilet met diarree? Het is tenslotte Thailand!’
De misplaatste grap, om de moraal naar een hoger niveau te lichten, werkt van geen kanten. Met de minuut daalt de moraal en verslechterd ons humeur. Zelf geloof ik er nu ook niet meer in, het is tenslotte al bijna elf uur. Voor een moment vlij ik me naast Lyka op het bed om te knuffelen en haar te troosten. Om haar lieve woordjes in te fluisteren en haar op haar gemak te stellen. Ze heeft heel erg haar best gedaan en het is niet gelukt. Dat kan! We proberen het gewoon in november nog een keer. Voor enkele momenten zijn we dicht bij elkaar terwijl we proberen de schade van het examen te taxeren en elkaar te troosten.
‘Got to love you, got to love you!’, klinkt uit haar telefoon.
Haar gezicht veranderd in een masker als uit een griezelfim. Een glimlach verschijnt wanneer ze met haar wijsvinger een schuivende beweging maakt over het aanraakscherm van de iPhone. Ik luister terwijl ik mijn hart op mijn slapen voel kloppen.
‘Yes’
‘Lyka Reverente’
Ze kijkt me recht in de ogen en steekt haar duim op als teken dat het allemaal goed is gegaan. Vijf seconden later dansen twee blijde volwassen mensen als kinderen in hun ondergoed door de kamer. Felicitaties en high five’s. Het is gelukt! Minder dan drie maanden geleden hebben we besloten om deze weg in te slaan en nu zijn we bijna aan de finish!
Alleen het MVV visum staat nog tussen ons en Nederland in.
We douchen en kleden ons snel aan en gaan op weg om de laatste hindernis te nemen. De envelop met ondersteunende documenten voor de MVV aanvraag hoef ik niet meer te controleren. Dat heb ik misschien wel twintig keer gedaan de afgelopen weken. De envelop verdwijnt in Lyka’s tas en bus 38 brengt ons tot dicht bij de ambassade.
De beveiligingsbeambte van de ambassade overhandigt Lyka de langverwachte envelop. Met trillende handen maakt ze de envelop voorzichtig open. 100/49/29 is een prima score! De score is zelfs zo goed dat ze het onderdeel “Toets gesproken Nederlands” in Nederland niet meer hoeft te doen! Ja inderdaad. Er volgens nog meer examens voordat ze haar Nederlandse paspoort kan gaan aanvragen.
We maken de bekende foto naast het schild van de Nederlandse ambassade in Bangkok.
Om iets voor twee zijn we weer terug bij de ambassade, na een lunch bij de gouden bogen waar ik geen hap door mijn keel kon krijgen en de Coke Zero voor mijn gevoel dik als stroop was, om twaalf kopieën, twee pasfoto’s en een aanvraagformulier voor de MVV in te leveren.
‘Slechts één persoon naar binnen!’, zegt de beveiligingsbeambte zachtjes terwijl hij zijn vinger op zijn lippen legt.
Hij wijst naar de deur als teken dat er een examen aan de gang is. Alsof we dat niet weten! Het is een klasgenote van Lyka! Twintig minuten later verschijnt het meisje, met net zo’n verschrikt gezicht als Lyka gisteren, uit het hokje. Ik herken de onzekerheid in haar oogopslag, en zie ook de wreedheid van het examen weer, weerspiegeld in haar ogen. Een monster dat iedereen besmet die daar in dat kleine kamertje helemaal alleen naar een computer uit het verre Nederland heeft zitten luisteren.
Er voegen zich nog enkele klasgenoten bij ons als ondersteuning. Vriendschap en broederschap gesmeed in de school van “Nederlands leren in Bangkok”. Een verdienste die van Richard als mentor en leraar een speciaal mens maakt. Zij heeft morgen nog het moeilijke wachten voor de boeg!
Wij gaan verder naar de juwelier om een ring voor mijn vrouw uit te zoeken. Een vertraagde trouwring! Toen we vorig jaar op 23 april in het stadhuis van Zaltbommel op een maandagochtend elkaar het jawoord gaven zat die ring er niet in. Nu is het een symbolische beloning en bekroning van drie maanden hard werken en crisismanagement van mijn zijde.
Er liggen nog acht lange weken voor ons! Weken van wachten op de boodschap dat de MVV aanvraag is goedgekeurd. Maar die acht weken zullen minder stress geven dan de twee uur die we moesten wachten op het verlossende telefoontje!
