Thailand: Een terugblik en een vooruitblik

Bangkok (93 Building (210)

Het is alweer vrijdag vandaag en week vijf van de cursus zit er voor Lyka op. De tijd gaat snel, misschien wel tè snel, voor mijn vrouw. Afgelopen week zag ik bij haar de eerste tekenen van onzekerheid. Haar taalgebruik en uitspraak worden weer slechter. Gelukkig gaat ze bijna elke middag bij haar klasgenoten, een verdieping hoger, studeren. De kleine groep studenten is fanatiek en begrijpt donders goed dat het diploma “basisexamen inburgering in het buitenland” een opstap is naar een beter leven in Nederland.
De avondmaaltijden waren de afgelopen week allemaal Thais en het ontbijt maak ik op de kamer. Een omelet uit de magnetron is een standaard geworden, al dan niet met schijfjes knakworst of een plakje kaas. Om de motivatie hoog te houden heb ik in mezelf een schema van beloningen opgesteld voor Lyka. Niet dat ik het aan Lyka heb verteld want zo is elke beloning weer een verrassing en een klein feestje.

Om het voor mij ook een beetje aantrekkelijk te houden koos ik ervoor om donderdag weer eens lekker te gaan eten. Vanuit de bus en de skytrain heb ik al vele malen de “Best Beef” reclame op het restaurant gezien.
We zoeken een tafeltje en er zijn meteen al twee aantrekkelijke prijzen op het menu! Een grote koude fles bier kost nog geen twee euro en voor vijf euro per persoon kunnen we twee uur eten zoveel als we door onze kelen naar binnen kunnen krijgen. Het is Thailand, dus het is nieuw en leuk wanneer de kleine kolenkachel op tafel verschijnt. Een gietijzeren plaat erboven op en we kunnen aan de gang.
Het is voor ons even wennen aan deze nieuwe situatie! Ik speur de tafels rondom ons heen af naar aanwijzingen hoe we dit moeten gaan aanpakken. Voordat ik ook maar een idee heb wat me te doen staat komt er een serveerster aan tafel. Lyka wijst het varkensvlees aan voor twee personen en ik besteld de rijst en kimchi. Ja, Kimchi! Dat laat ik me niet ontnemen! Even later verschijnen er twee ovale bordjes met flinterdunne, met vet gelardeerde, plakjes varkensvlees. Het ijs zit nog in het vlees! Achter me, in een extra schone en goed gekoelde ruimte, zie ik een kok onafgebroken met de snijmachine heen en weer gaan. Het is hier erg druk.
Zodra de eerste plakjes varkensvlees klaar zijn gaan ze naast de rijst en worden ombeurten in een pittige chilisaus of de minder pittige limoensaus gedoopt. De fles Leo staat binnen handbereik om de vlammen te blussen. Nog voordat het vlees van het tweede bordje op de plaat beland besteld Lyka opnieuw. Het maakt mij niet zoveel uit maar nu zijn de garnalen en het rundvlees aan de beurt.
Een nieuwe fles bier en we gaan onvermoeibaar verder met het bakken en eten. Voor een moment denken we er aan om ook wat groente te bestellen, maar zo ver komt het niet! We hebben de hele week al groenten gegeten! Nog een bordje rijst en een bordje gemarineerd varkensvlees. Kimchi! Meer kimchi? Echte kimchi, helaas voor het Koreaanse restaurant aan het begin van soi 93. Daar komen tijdens ons verblijf in Bangkok niet meer. En ook twee bordjes rundvlees. We genieten van het eten en de entourage nu er ook een Thaise band begint te spelen. We zijn nog niet eens klaar en we hebben al besloten om volgende week donderdag hier weer te gaan eten.
We raken vol en een derde fles bier verschijnt op tafel. Niet zo koud als de vorige en dat is dan ook meteen de laatste. We overleggen wat het laatste is wat we bestellen, het wordt de inktvis. We zitten tot aan de nok vol wanneer we het restaurant verlaten. Loom slenteren we terug naar ons appartement.

Maandag breekt de laatste lesweek alweer aan! En de dinsdag de week erop is de grote dag. Het is belangrijk dat ik Lyka nu scherp hou. Ik ben er van overtuigd dat ze het kan maar het zal niet de eerste keer zijn dat iemand van de zenuwen niet meer weet wat te doen of wat te zeggen. De laatste vijf lesdagen, ‘s middags oefenen met haar klasgenoten en ‘s avonds een test op de iPad. Meer kunnen we niet doen. Laten we hopen dat het allemaal goed afloopt?

Thailand: Hoe is het in hemelsnaam mogelijk?

Bangkok (93 Building (210)

Na de mooie start van het weekend, afgelopen donderdag met de Koreaanse maaltijd, gevolgd door een spetterende avond met de Beatles in “O’Reilly’s Irish Pub” is het weekend uitgedoofd als een kampvuur in een moeras.
‘Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk?’, vraag ik me hardop af.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik op zaterdagochtend een beetje loom was en na de boterhammen met omelet trok ik me terug in een boek van Pieter Aspe. De middag kabbelde rustig voort en ik nam aan dat we een goede afspraak hadden dat we vanavond lekker shoarma zouden gaan eten. We hebben het er tenslotte meer dan één keer over gehad!
Lyka was de hele zaterdagmiddag druk bezig met een vriendin om een afspraak voor zondagavond te regelen en daar was ze helemaal in verdiept. De laatste keer dat ze een afspraak gemaakt had kwam daar niets van terecht, maar als door een wonder was toch alles op zijn pootjes terecht gekomen. Ik had haar nog eens rustig uitgelegd waar ze op moest letten bij het maken van de volgende afspraak om iemand te ontmoeten en ook een valnet in te bouwen voor als het onverhoopt mis zou gaan.
Het heeft natuurlijk ook aan mij gelegen dat ik niet eerder naar een bevestiging van onze afspraak heb gevraagd.
Het was al over half zeven toen Lyka met de vraag, ‘Wat eten we vanavond?’, kwam.
Verbaasd kijk ik haar aan en vraag of ze nog weet wat onze afspraak voor vanavond was.
‘Nee, hadden we wat afgesproken dan?’
En dat was het dan meteen. Het was te laat geworden om nog met de bus naar Banglampoo te gaan, een reis van meer dan een uur, dus kozen we maar voor een simpele oplossing, spaghetti uit de magnetron. Ik kan het wel eten en ik heb tijdens het reizen geleerd om blij te zijn wat er op je bord ligt als er geen of weinig keuzes zijn. Voor een moment denk ik aan de eindeloze serie maaltijden gebakken rijst tijdens mijn trek in Nepal.
De flessen bier die ik op terugweg had gekocht smaakten me prima. Twee afleveringen van Homeland en ik was klaar voor de nacht. Morgen gaan we dus de vanavond verloren shoarma inhalen.
Geen ontbijt op de kamer op deze zondag maar om onszelf een beetje te kietelen hadden we het plan opgepakt om bij de Big C supermarkt maar een een tas vol westerse heerlijkheden voor een brunch te kopen. Voordat we de supermarkt binnen gingen wilde Lyka toch nog wat eten en de enige mogelijkheid was de KFC. De “Twister” ziet er redelijk uit en dat zou ik wel naar binnen kunnen krijgen. We waren helaas wel zo vroeg dat er nog geen koffie te krijgen was, dat maakte me een beetje kriebelig.

Helaas viel ik bijna ten slachtoffer aan een van de oudste trucs in Thailand!

“De buitenlander kent het geld niet en heeft geen idee wat het hier kost!”

Ik bestelde dus twee Twisters, één is een set gecombineerd met een Pepsi cola en de ander apart. In een recordtijd werd de bestelling aangeslagen en ik overhandigde haar een briefje van duizend baht. Nu tel ik altijd mee wanneer de briefjes uit de geldlade komen dus ik kreeg al het idee dat er iets mis ging!
Ze overhandigd mij het wisselgeld en ze draait zich, zonder een woord te zeggen, meteen om en loopt in een stevige pas weg. Wat nu?
Heel eenvoudig! Ik draai me om en de jongen achter mij kijkt mij aan. Terwijl zijn ogen al mijn bewegingen volgen leg ik het geld meteen in een waaier terug op de counter met de kassabon er boven op. En ik wachten, het duurt even en ik breng, terwijl het geld op de counter achterblijft, de twee twisters naar Lyka.
Het meisje keert terug en kijkt verbaasd naar de waaier bankbiljetten. Ze verkleurd, ze is betrapt, zonder een woord te zeggen raapt ze het geld bijeen en telt het nog een keer. Twee briefjes van honderd worden toegevoegd en ik krijg, terwijl ze me niet aankijkt, het juiste bedrag in mijn handen gedrukt. Je één briefje vertellen kan ik nog inkomen, maar twee is wel erg dom!
‘Oh Sorry’, klinkt het emotieloos uit haar mond.

Sorry is in Thailand nog minder waard als een muntje van 25 satang! De Thai zijn heilig overtuigd dat het woord “sorry” voldoende is om alle fouten en verwoestingen te compenseren. Het bekende gezichtsverlies vermijden!
En dan naar boven, de supermarkt in! Een baguette, roomboter, gerookte zalm, runder rookvlees, leverpastei en smokey cheese. Dat is smullen!
De middag kabbelt langzaam voort en Lyka is in een drieweg communicatie doolhof met haar vriendin terecht gekomen. Via de iPad, iPhone en MacBook worden alle moderne elektronische middelen en software aangewend om de afspraak tot stand te laten komen. Gelukkig is de afgesproken plaats al een eind in de richting van Banglampoo zodat de shoarma vanavond niet in gevaar komt.
Ik duik nog maar wat in mijn boek op de Kobo-reader en wacht af wat er gaat gebeuren. Langzaam zink ik weg in het verhaal en verlies al het gevoel voor de tijd. De eerste muggen verschijnen op het kleine balkon en dat is de juiste tijd om op stap te gaan. Het is al kwart voor zes! Ik vraag Lyka waarom ze me niet heeft geroepen om op pad te gaan. We zijn te laat!
‘We zouden toch om zes uur in “Terminal 21 Shopping Mall” moeten zijn? Dat was toch de afspraak?’
‘Ik weet het niet, ik heb niets meer gehoord en ze heeft niet meer gebeld!’, antwoord ze als een emotieloze robot terwijl ze het spelletje “Clash of Clan” speelt op de iPad.
‘Wat gaan wij dan doen vanavond? Het is alweer te laat om shoarma te gaan eten!’
‘Ach, dat is mijn schuld toch niet, Rita heeft niets meer van zich laten horen!’
En dat was het, daar kon ik het mee doen. Cultuurverschillen op het breedst! Dan zat er dus niets anders meer op dan proberen de avond te redden. Thais eten, een beetje TV kijken en nadenken waarom ik de zaterdag en zondagavond op een kamer in Bangkok heb gezeten terwijl er meer dan acht miljoen mensen om me heen wonen!
Morgen week vijf van de cursus. Het gaat steeds beter en Lyka begint er zelf ook in te geloven.

Thailand: Vier weken verder

Bangkok (93 Building (210)

‘Wat vliegt de tijd!’, hoor ik vaak om me heen zeggen.
En inderdaad, de tijd vliegt als je druk bent. Maar als je niets doet de hele dag dan gaat de tijd nog sneller! We hebben er alweer vier van de zes lesweken opzitten in Bangkok en Lyka spreekt al een aardig woordje Nederlands. We oefenen elke dag met de uitspraak wanneer ik ze een stukje laat voorlezen uit een sprookjesboek voor kinderen van zes jaar. Ze begrijpt de strekking van de zinnen nog niet helemaal maar het aaneenrijgen van woorden tot begrijpelijke zinnen gaat haat steeds beter af. Nu bied zich helaas weer een ander probleem aan! Ik weet soms niet meteen in welke taal ze me communiceert. Is het Nederlands, is het engels òf is het een mengsel van die twee? Ik moet steeds goed luisteren en nadenken voordat ik begrijp waar het over gaat.
Na vijf dagen van lezen en herschrijven van mijn boek over Steef is het voor mij ook weekend. Het eerste hoofdstuk is zo goed als af en kan naar de proeflezer om de taal en spellingsfouten er uit te halen. Tijdens de week maken we hier in Bangkok niet veel mee en daar kan ik dus ook weinig meer over schrijven dan de heerlijke authentieke Thaise maaltijden voor een paar euro.
Op donderdag vonden we het welletjes met de rijst en pittige Thaise gerechten. Dus gingen we maar weer eens lekker uit eten. Bij het Koreaanse restaurant aan het begin van de soi. Het smaakte ons goed maar na drie, of was het alweer de vierde keer?, gaat het wel een beetje vervelen. Het is het allemaal net niet. Valse zuinigheid van de Chinese Thai door niet de echte maar een Thaise versie van de kimchi te serveren. Ze zouden het best wel kunnen maken zoals in Korea maar dan moeten ze eerst goed kijken wat kimchi eigenlijk is! Vol met eigendunk gaan ze aan de slag en slaan de plank dan volledig mis. Jammer, want de potentie is er wel degelijk!
En dan is het alweer vrijdagmiddag en we gaan dit weekend niet naar Pattaya en dat geeft een rustig gevoel. In plaats van het haasten naar de bus gaan we lunchen met Richard. Een klein restaurant in Sukhomvit soi 56 is het toneel. Eerlijke Thaise keuken voor een eerlijke prijs. Heerlijk!
Dan gaan we verder naar Pantip Plaza waar we de laatste hand leggen aan de audio voor de cursus “Basisexamen inburgering in het buitenland”. Twee weken brainstormen, testen en overleggen hebben een solide basis voor de toekomt opgeleverd. Misschien iets te laat voor deze groep maar de volgende groep zal er zeker baat bij hebben.
Het is gezellig om met Lyka en Richard op de vrijdagmiddag de stad in te gaan. Het is ook druk in Bangkok, er is geen stoel te vinden om een kopje koffie te drinken zodat we genoodzaakt zijn om bij de gouden bogen een bekertje koffie te drinken. We schuiven aan tafel bij een tandloze man die een Duitser uit Rayong blijkt te zijn.
Na de eerste voorzichtige gesprekken over de bekende koetjes en kalfjes komt de aap al snel uit de mouw. De man zit al twee dagen zonder geld in Bangkok want zijn creditcard is verlopen en het duurt een paar dagen voordat VISA hem een nieuwe kan verstrekken. Een mooi verhaal dat ik al tientallen keren op Khao San Road van lijpe berooide rugzakartiesten heb moeten aanhoren, maar om het nu van een bejaarde Duitser te moeten horen is ten top.
De bekende, herhaaldelijke, omwegen om mij ertoe te bewegen om hem te vragen of ik misschien met wat geld kan helpen worden afgewisseld met vlagen van een onsamenhangend verhaal over drie vrienden die hij op de luchthaven moet afhalen en dat hij geen geld heeft om terug naar Rayong te gaan. Richard kan de man niet langer aanhoren en gaat op zoek naar een toilet op in het grote winkelcentrum achter ons. De tandloze Duitser heeft uiteindelijk door dat hij bij de verkeerde naar geld zit te hengelen. Ik wens hem veel sterkte met zijn probleem en zonder een greintje medelijden gaan wij verder.
Hoewel we al op weg zijn naar onze volgende bestemming blijven we toch nog een tijdje voor het “Central World” hangen waar een speedshow van motorfietsen aan de gang is. Opzichtige tweewielers afgewisseld met vrouwelijk schoon. De moeite waard en de D600 doet haar werk uitstekend.

Al vier weken hebben we het over de Beatles en vanavond gaat het dus gebeuren. Het is nog rustig wanneer we om iets over zeven de Ierse pub betreden. Het grote voordeel van dit vroege tijdstip is dat we een goede plaats kunnen uitzoeken voor het eten en voor het optreden van de band. De twee uurtjes die we moeten wachten tikken rustig weg terwijl de Heineken pinten blijven komen.
Ze vullen ons prima en in plaats van uitgebreid te eten kiezen voor een mandje vol met snacks en patat, de Fisherman’s basket. Vissticks, inktvis ringen, gepaneerde garnalen en patat vinden met een likje tartare saus de weg naar binnen.
Bij de eerste klanken van de band breekt er een feest in de bar los. Iedereen zingt uit volle borst met de bekende liedjes mee waarna de kelen met koude biertjes worden gesmeerd en gekoeld.
Het is een schitterend begin van dit weekend in Bangkok.