Na de mooie start van het weekend, afgelopen donderdag met de Koreaanse maaltijd, gevolgd door een spetterende avond met de Beatles in “O’Reilly’s Irish Pub” is het weekend uitgedoofd als een kampvuur in een moeras.
‘Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk?’, vraag ik me hardop af.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik op zaterdagochtend een beetje loom was en na de boterhammen met omelet trok ik me terug in een boek van Pieter Aspe. De middag kabbelde rustig voort en ik nam aan dat we een goede afspraak hadden dat we vanavond lekker shoarma zouden gaan eten. We hebben het er tenslotte meer dan één keer over gehad!
Lyka was de hele zaterdagmiddag druk bezig met een vriendin om een afspraak voor zondagavond te regelen en daar was ze helemaal in verdiept. De laatste keer dat ze een afspraak gemaakt had kwam daar niets van terecht, maar als door een wonder was toch alles op zijn pootjes terecht gekomen. Ik had haar nog eens rustig uitgelegd waar ze op moest letten bij het maken van de volgende afspraak om iemand te ontmoeten en ook een valnet in te bouwen voor als het onverhoopt mis zou gaan.
Het heeft natuurlijk ook aan mij gelegen dat ik niet eerder naar een bevestiging van onze afspraak heb gevraagd.
Het was al over half zeven toen Lyka met de vraag, ‘Wat eten we vanavond?’, kwam.
Verbaasd kijk ik haar aan en vraag of ze nog weet wat onze afspraak voor vanavond was.
‘Nee, hadden we wat afgesproken dan?’
En dat was het dan meteen. Het was te laat geworden om nog met de bus naar Banglampoo te gaan, een reis van meer dan een uur, dus kozen we maar voor een simpele oplossing, spaghetti uit de magnetron. Ik kan het wel eten en ik heb tijdens het reizen geleerd om blij te zijn wat er op je bord ligt als er geen of weinig keuzes zijn. Voor een moment denk ik aan de eindeloze serie maaltijden gebakken rijst tijdens mijn trek in Nepal.
De flessen bier die ik op terugweg had gekocht smaakten me prima. Twee afleveringen van Homeland en ik was klaar voor de nacht. Morgen gaan we dus de vanavond verloren shoarma inhalen.
Geen ontbijt op de kamer op deze zondag maar om onszelf een beetje te kietelen hadden we het plan opgepakt om bij de Big C supermarkt maar een een tas vol westerse heerlijkheden voor een brunch te kopen. Voordat we de supermarkt binnen gingen wilde Lyka toch nog wat eten en de enige mogelijkheid was de KFC. De “Twister” ziet er redelijk uit en dat zou ik wel naar binnen kunnen krijgen. We waren helaas wel zo vroeg dat er nog geen koffie te krijgen was, dat maakte me een beetje kriebelig.
Helaas viel ik bijna ten slachtoffer aan een van de oudste trucs in Thailand!
“De buitenlander kent het geld niet en heeft geen idee wat het hier kost!”
Ik bestelde dus twee Twisters, één is een set gecombineerd met een Pepsi cola en de ander apart. In een recordtijd werd de bestelling aangeslagen en ik overhandigde haar een briefje van duizend baht. Nu tel ik altijd mee wanneer de briefjes uit de geldlade komen dus ik kreeg al het idee dat er iets mis ging!
Ze overhandigd mij het wisselgeld en ze draait zich, zonder een woord te zeggen, meteen om en loopt in een stevige pas weg. Wat nu?
Heel eenvoudig! Ik draai me om en de jongen achter mij kijkt mij aan. Terwijl zijn ogen al mijn bewegingen volgen leg ik het geld meteen in een waaier terug op de counter met de kassabon er boven op. En ik wachten, het duurt even en ik breng, terwijl het geld op de counter achterblijft, de twee twisters naar Lyka.
Het meisje keert terug en kijkt verbaasd naar de waaier bankbiljetten. Ze verkleurd, ze is betrapt, zonder een woord te zeggen raapt ze het geld bijeen en telt het nog een keer. Twee briefjes van honderd worden toegevoegd en ik krijg, terwijl ze me niet aankijkt, het juiste bedrag in mijn handen gedrukt. Je één briefje vertellen kan ik nog inkomen, maar twee is wel erg dom!
‘Oh Sorry’, klinkt het emotieloos uit haar mond.
Sorry is in Thailand nog minder waard als een muntje van 25 satang! De Thai zijn heilig overtuigd dat het woord “sorry” voldoende is om alle fouten en verwoestingen te compenseren. Het bekende gezichtsverlies vermijden!
En dan naar boven, de supermarkt in! Een baguette, roomboter, gerookte zalm, runder rookvlees, leverpastei en smokey cheese. Dat is smullen!
De middag kabbelt langzaam voort en Lyka is in een drieweg communicatie doolhof met haar vriendin terecht gekomen. Via de iPad, iPhone en MacBook worden alle moderne elektronische middelen en software aangewend om de afspraak tot stand te laten komen. Gelukkig is de afgesproken plaats al een eind in de richting van Banglampoo zodat de shoarma vanavond niet in gevaar komt.Ik duik nog maar wat in mijn boek op de Kobo-reader en wacht af wat er gaat gebeuren. Langzaam zink ik weg in het verhaal en verlies al het gevoel voor de tijd. De eerste muggen verschijnen op het kleine balkon en dat is de juiste tijd om op stap te gaan. Het is al kwart voor zes! Ik vraag Lyka waarom ze me niet heeft geroepen om op pad te gaan. We zijn te laat!
‘We zouden toch om zes uur in “Terminal 21 Shopping Mall” moeten zijn? Dat was toch de afspraak?’
‘Ik weet het niet, ik heb niets meer gehoord en ze heeft niet meer gebeld!’, antwoord ze als een emotieloze robot terwijl ze het spelletje “Clash of Clan” speelt op de iPad.
‘Wat gaan wij dan doen vanavond? Het is alweer te laat om shoarma te gaan eten!’
‘Ach, dat is mijn schuld toch niet, Rita heeft niets meer van zich laten horen!’
En dat was het, daar kon ik het mee doen. Cultuurverschillen op het breedst! Dan zat er dus niets anders meer op dan proberen de avond te redden. Thais eten, een beetje TV kijken en nadenken waarom ik de zaterdag en zondagavond op een kamer in Bangkok heb gezeten terwijl er meer dan acht miljoen mensen om me heen wonen!
Morgen week vijf van de cursus. Het gaat steeds beter en Lyka begint er zelf ook in te geloven.
