Thailand: Een flinke wandeling

Bangkok (93 Building (210)

Het ontbreken van mijn MacBook is een groot gemis maar voor het eerst moet ik ook echt zien te overleven met alleen de iPad. En de eerste twee dagen ben ik goed doorgekomen. Natuurlijk moet ik het later allemaal nog evalueren maar de eerste echte ervaringen zijn goed te noemen.
'Het gaat niet om de calorieën die je binnenkrijgt maar om de calorieën die verbrandt!', althans, zo denk ik er over.
Ik voel mijn buik na al die weken eindeloos eten, drinken en niets doen flink uitdijen. Mijn gebruikelijke weegschaal is niet voor handen maar de omvang van mijn buik liegt niet! Het wordt dus tijd om 's morgens maar eens te gaan bewegen. De buurt waar we nu verblijven is nog steeds onbekend. Op Google maps heb ik al gezien dat het mogelijk is om een flinke ronde te maken. Soi 93 is een kortere weg tussen een paar hoofdstraten, en dat verklaard ook meteen de verkeersdrukte 's morgens en 's avonds.
Gewapend met de GPS ga ik op stap in de langzaam opwarmende buitenwijken van Bangkok. De gebouwen variëren geweldig. Oude houten gebouwen worden afgewisseld met de modernste woontorens. Wat wel blijft is het groen dat op elk moment van onachtzaamheid een kaal stukje land in een mum van tijd omtovert tot een echte jungle.

De motortaxi's weten niet wat ze zien wanneer een blanke langzaam voorbij loopt. Het is hier het echte Thailand! Overal zijn minuscule restaurantjes of straatstalletjes waar de lokale bevolking hun ontbijt, lunch of avondeten haalt. Het lijkt op een chaos maar wie in Thailand is geweest weet dat er hier orde in de chaos heerst. Er heerst geen afgunst of hebzucht. Het ene stalletje verkoopt gebakken kip van zes uur 's ochtends tot twaalf uur 's middags, daarna neemt het andere stalletje het over van twaalf uur 's middags tot zes uur 's avonds. Zo hebben er twee gezinnen een inkomen. Twee gezinnen die het allebei goed hebben.
Op de terugweg leer ik wat over de buslijnen en de supermarkten. Die laatste zijn hier tussen de Thai wel anders dan op plaatsen waar veel buitenlanders zijn. Naar een hard broodje kun je lang zoeken! Ik drink een soda op de rand van de stoep voor de 7-11 en denk voor een moment terug aan de noodlottige gebeurtenis van gisteren. Pech, èchte pech!
Op weg naar het appartement koop ik de kip en de ananas voor de lunch en het uur dat ik over heb voordat Lyka uit school komt gebruik ik om de laatste bladzijden van "Black Venus" weg te lezen. Ik weet nog steeds niet goed waar ik dit boek moet plaatsen. Ik zal er nog diep over moeten nadenken.
En daar is Lyka! Opgewekt zoals na elke schooldag. Ze geeft wel meteen toe dat het nu wat moeilijker aan het worden is. De spaghetti carbonara met de kip karbonade smaakt uitstekend. Ook dit gerecht uit de magnetron is voor herhaling vatbaar.

Een uurtje liggen en Lyka gaat aan de studie. Het tweede deel van de serie " Gangreen" moet beter zijn en gaat over de gevechtshandelingen van het Belgische leger voor de onafhankelijkheid in Congo. Ik start het boek op de Kobo ereader op en open een grote fles bier. Met een koud biertje in de hand luister ik naar Lyka die binnen in de kamer op bed oneindig tegenstelling ligt te herhalen. Wat is het leven toch mooi in de tropen! Nederland is bedolven onder een laag sneeuw en ik geniet van een koud biertje op het balkon van ons appartement.
Plannen zijn er om te veranderen! Ik heb reisgenoten gehad die er stapelgek van werden als ik weer eens zo'n bui van impulsieve ingevingen had. Lyka leert er langzaam mee leven. De gebakken zalm met rijst wordt veranderd in een bord Thais eten. Mijn favoriet van bamboe scheuten wordt aangevuld met Laab Moo - een pittig varkensvlees gerecht uit het noordoosten - en varkens gehaktballetjes. Witte rijst en een grote fles bier om de vlammen te doven!

Lyka geniet als altijd van het buitenlandse voedsel. De Filipijnen mogen dan wel in Azië liggen maar de meeste specerijen zijn onbekend op de enorme eilanden groep. Pittig eten is ook zeldzaam en sinds de Amerikanen in het begin van de 20st eeuw hier de baas werden hebben zo ook hun vreemde eetcultuur over de eilanden uitgestrooid. Filipijnse restaurants zijn dan ook zeer zeldzaam over de hele wereld.
We kijken wat TV en ik moet Lyka ervan weerhouden om weer in de lesboeken te duiken.
'Overdaad schaadt', zeker in dit geval.
Ze heeft nog ruim vier weken om haar enthousiasme vast te houden. Verdelen is de sleutel tot het succes. Een laatste biertje en een film op TV, onze dag zit er op. Vrijdag gaan we op stap, dat hebben onder het eten afgesproken.



Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.

Thailand: Het noodlot slaat opnieuw toe

Bangkok (93 Building(210)

Wanneer om zeven uur de zon nog net niet over de top van de gebouwen tegenover ons appartement is geklommen is de kamer toch al overstroomd met een zee van licht. De wekker gaat af en ik sta meteen op. Naast me op het bed ligt Lyka nog te slapen als een os. Toch hoor je me niet klagen want tot nu toe staat ze nog steeds zonder problemen om acht uur op.
Mijn verhaal over onze belevenissen van gisteren vordert al aardig wanneer ze opstaat en wat te eten voor zichzelf klaarmaakt. Een derde beker koffie voor mij en het wordt tijd voor de douche. Ze plaagt me terwijl ik serieus bezig ben op mijn MacBook. Hoe het precies gebeurde weet ik echt niet. In slow motion zie ik de hele mok koffie over het toetsenbord golven. Een luide schreeuw. Lyka staat verstijft. De laptop schakelt uit, twee mensen vol ongeloof staan muisstil in de kamer.
Ik grijp vol ongeloof de eerste handdoek die ik zie hangen om zoveel mogelijk koffie te absorberen. Maar het ondenkbare is al geschied. Er stroomt koffie uit de spleet waar normaal een CD tevoorschijn zou moeten komen. Ik hou de laptop schuin en Lyka helpt me om de koffie die nog steeds uit de computer stroomt in de handdoek op te vangen. Er heerst een stilte. Een dreigende stilte. Alleen verkeersgeluiden dringen door tot in de kamer. Lyka kijkt me met een wit verstijfd gezicht aan.
'Het is niet jouw schuld!', hakkel ik.
'Ongelukken gebeuren nu eenmaal!', stel ik haar gerust.
Ze douchet in alle stilte en vertrekt zonder een woord te zeggen - maar wel met een kus op mijn voorhoofd - naar school. Ik hoop dat ze zich vandaag een beetje kan concentreren.
Na het douchen kleed ik me aan en ga op pad om te zien of mijn MacBook misschien weer tot leven kan worden gewekt. Tegen beter weten in. Computers en vloeistoffen gaan nu eenmaal niet zo goed samen! In de skytrain loop ik door mijn mogelijkheden. Ik kan twee dingen doen. Ik kan naar Pan Thip Plaza - een enorme computermarkt in Bangkok - of ik ga naar het Apple Service Center in Siam Tower. In die laatste ben ik al wel eens geweest met mijn zwarte MacBook een hele lange tijd geleden. Ik kies voor optie twee.
Het service center is nog dicht wanneer ik arriveer. Da's een tegenvaller. Op de glazen wand staat nergens te lezen wat de openingstijden zouden moeten zijn. Ik hoor achter me een sleutelbos ritselen, draai me om en kijk een medewerker recht in de ogen. Mijn ogen moeten wanhopig hebben gestaan want de man neemt meteen de tijd om mij aan te horen.
'Vloeistof binnen gedrongen', dat is de officiële term.
Na een kort gesprek ga ik weer verder op pad. Een velletje papier in mijn hand geklemd met daarop het adres van een ander service center aan de rand van Bangkok. Ook hier ben ik in een ver verleden wel eens geweest. Tijd om een bus die die richting op gaat te zoeken heb ik niet, of beter gezegd wil ik niet nemen. Ik hou een taxi aan en stap voorin naast de chauffeur. Hij weet waar ik heen wil en binnen twintig minuten (100 baht) sta ik binnen bij het Apple Service Center. Het is er druk! Weinig computers maar hele stapels iPhones worden er ingeleverd om nagekeken te worden.
Wanneer ik eindelijk aan de beurt ben zeg ik tegen de dame achter haar bureau: 'Vloeistof binnen gedrongen!'
Ik hoor haar vingers - op een voor mij onzichtbaar toetsenbord - neerkomen. Ik prima engels stelt ze enkele vragen en wanneer het papier ondertekend moet worden staat er met grote dikke zwarte letters boven aan het formulier dat ze geen verantwoording nemen voor de data op de harde schijf. En daar wringt nu juist de schoen! Die data is wel belangrijk voor mij, heel belangrijk zelfs!
'Zal ik vragen of ze de harde schijf voor u willen verwijderen?', vraagt ze meedenkend op een niveau dat ik in Thailand niet gewend ben.
'Dat zou heel mooi zijn!', antwoord ik opgelucht.
Vijf minuten later staat ze met de 1 TB WD Scorpio Blue voor me.
'Zou het misschien mogelijk zijn dat de HD wordt getest?', vraag ik brutaal met met een ontwapenende glimlach.
Weer vijf minuten later zit ik achter een oude witte MacBook met mijn HD aangekoppeld als opstartschijf. Het opstarten duurt lang, tergend lang. Het draaiende wieltje stopt en het beeldscherm verspringt van kleur. Da's een goed teken! Mijn ogen zijn nu op de linker bovenhoek van het beeldscherm gefixeerd. Zodra daar de aanwijspijl verschijnt slaak ik een kreet van vreugde en opluchting. De vrouw aan de andere kant van het bureau kijkt op terwijl ik verontschuldigend over de rand van mijn bril kijk. Het verschoten raam uit Maleisië met mijn kleine pasfoto ervoor verschijnt op het scherm en eigenlijk is dat al het teken dat mijn harde schijf de tsunami van zwarte koffie heeft overleeft.
Het volgende halfuur gebruik ik voor het opstarten en afsluiten van mijn meest gebruikte programma's. De harde schijf draait aan een stuk, dat is het teken dat de data die plotseling werd verstoord door OSX wordt gerepareerd. Toch nog een klein lichtpuntje! Ik bedank uitgebreid iedereen in het kantoor en ga op zoek naar vervoer richting ons appartement. Na wat navragen blijkt bus 519 naar Thanon On Nut te gaan. Dat is dichtbij genoeg, het laatste stukje kan ik wel lopen.
In de bus denk ik na over de tegenslagen van de afgelopen tijd. Mijn Nikon D700 die een val niet overleefde en nu dit met mijn computer. Ondanks dat het nog onbekend is wat het zal gaan kosten is mijn data tenminste ongeschonden. Ik krijg nu ook trek om wat te eten want het ontbijt is er vanochtend bij ingeschoten. Lyka zal al op de kamer zijn wanneer ik terugkom. Twee magnetron maaltijden - iets van eend met noedels - staan op het kleine aanrecht in de kamer op ons te wachten.

Ze smaken prima en het is zeker een goede lunch. Deze CP maaltijden - geleverd door fastfood ketens - zijn haast hetzelfde als die geserveerd worden in de restaurants.
En dan slapen en lezen. De rust is wedergekeerd en het noodlot is aanvaard. We kunnen er toch niets meer aan veranderen en er zit niets anders op dan af te wachten. Laten we maar hopen dat ik aan het einde van de week mijn MacBook weer terug heb.
We verlaten de kamer alleen nog om Thais eten te halen. Op de markt kiezen we voor een visje, Massaman kerrie en groenten.

Rijst en een halve ananas maken het feestmaal weer compleet. Deze onverwacht noodlottige dag zit er gelukkig alweer op. Met een lichte pijn in mijn buik lees ik nog een handvol bladzijden uit "Black Venus", het blijft een vreemd maar toch herkenbaar verhaal.


Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.

Thailand: De tweede week

Bangkok (93 Building (210)

Vol goede moed beginnen aan de tweede week in Bangkok. Het zal niet zo'n bijster interessante week worden. We zijn nu gewend aan onze nieuwe kamer en we houden ons doordeweeks rustig. Lyka is opgewekt wanneer we opstaan. Ze moet wel heel hard lachen als ze een cartoon op Facebook plaatst, "Opstaan is het moeilijkste moment van de dag", is de tekst.
Klokslag negen uur staan haar klasgenoten voor de deur en ze vertrekt.
Dat geeft mij ook de tijd om wat dingen te doen. Een klein lijstje ligt op me te wachten en door een langzaam opwarmende Soi 93 ga ik richting de supermarkt. Ik heb al snel gevonden wat ik nodig heb. Schrijven zit er op dit moment niet in dus begin ik aan een nieuw boek: "Black Venus" van Jef Geeraerts. Een boek over het koloniale verleden van onze zuiderburen.
Mijn oogleden worden langzaam zwaarder totdat ik om half twaalf voor een moment mijn ogen sluit. Ruim een uur later is er een klop op de deur en Lyka is alweer terug van school.
Op het aanrecht wacht onze Thaise lunch! Een kippenkluif en een omelet op rijst. Het kost 50 Baht (€ 1,25) voor ons samen en dat valt niets tegen voor zo'n smakelijk gerecht. Een halve ananas maakt de lunch compleet

Na het eten sluiten we weer voor een moment de ogen. Niet voor lang want Lyka wil weer gaan oefenen op de vragen, dat is ook nog steeds een goed teken. Het boek vlot prima en gaat van een haast pornografisch verhaal over in de alledaagse bezigheden in een kolonie ver van het vaderland. De uitspattingen van decadentie en de onderdrukking van de lokale bevolking voert de boventoon. Het is heel herkenbaar zoals in de boeken over onze oude kolonie Nederlands-Indiē.

Het avondeten komt uit de magnetron om de eenvoudig reden dat ik weinig fut meer heb om de deur uit te gaan. Het smaakt niet slecht, alleen zijn de porties zo klein dat we ze moeten aanvullen met een groene papaja salade en een stuk kleefrijst.
Een bakkie koffie en een film. We voelen ons hier prima op ons gemak en morgen is het weer een nieuwe dag!




Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.