Nederland: Koninginnedag

Zaltbommel

Het is pas kwart over vijf wanneer een zingende merel het eerste daglicht begroet. Een geluid dat me bekend is maar ook tegelijk nieuw klinkt. Het is alweer een week geleden dat we heel vroeg -aan de andere kant van de wereld - in de ochtend opstonden om naar Nederland te reizen. Deze bijzondere koninginnedag was een van de redenen dat we zo snel als mogelijk op het vliegtuig wilde stappen.

Vandaag werd er een paar keer aan me gevraagd of het veel werk is, mijn weblog schrijven. Da’s maar net wat je we veel werk vindt! Omdat deze vraag regelmatig aan me gesteld wordt zal ik het eens uitleggen wat het bijhouden van een weblog zo allemaal met zich meebrengt. Normaal wanneer we op reis zijn gaat het ongeveer zo:

Op de dag - waarover ik het verhaal schrijf - komen we bijna altijd tussen 16:00 en 17:00 terug op de kamer. Mijn foto’s worden direct naar de computer geladen en er vindt meteen een eerste schifting plaats. Veel foto’s maak ik twee keer om de belichting goed te hebben maar ook gebeurt het vaak dat ik een foto maak in landschap- èn portretformaat.
Dan gaan mijn eerste - nog fris in mijn geheugen liggende - ideeën, geholpen door eventuele aantekeningen uit mijn agenda op het scherm. Ik ratel in één stuk door! Ik let niet op spelling- en taalfouten. Meestal staat binnen een half uur tot drie kwartier het raamwerk van het verhaal.
Onder het genot van een beker koffie, of een koud biertje, ga ik terug naar het verhaal van gisteren - of nog verder terug, dat ligt eraan hoe groot de achterstand is - en verbeter de fouten in de spelling en de taal. Vul aan en verwijder tekst waar het nodig om het verhaal vloeiender te maken. Wanneer ik hiermee klaar - en tevreden - ben zijn we meestal een uur tot anderhalf uur verder en gaan we douchen en op zoek naar het avondeten.
Zodra we weer terug op de kamer zijn ga ik meteen weer aan de slag. De foto’s worden geselecteerd en naar Picasa geüpload. Het verhaal wordt naar mijn weblog gekopieerd waarna ik de geselecteerde foto’s op de juiste plaats èn op het juiste formaat in het verhaal plaats.
Als laatste het voorbeeld op mijn beeldscherm tevoorschijn toveren en een laatste controle. Als alles naar wens is wordt het op mijn weblog gepubliceerd en is het tijd voor mij om te gaan slapen. Op reis ben ik namelijk nogal een druk baasje die vroeg opstaat om zoveel mogelijk van de dag te maken.
Afhankelijk van het tijdstip - het is regelmatig na tien uur als ik daar mee bezig ben - of het aantal genuttigde biertjes kunnen er toch wel eens fouten in het gepubliceerde verhaal achterblijven. Mochten jullie tegen zo’n fout aanlopen aarzel dan niet om mij dat te laten weten! Ik zal het meteen veranderen. Twee à drie uur gemiddeld besteed ik dus aan het schrijven, behandelen van de foto’s en plaatsen van een verhaal.
Maar dan is het nog niet af! Later, wanneer ik weer meer tijd heb herschrijf ik de verhalen in een meer reisboek- of romanvorm. Dat is eigenlijk voor mezelf nog het leukste omdat ik zo onze reizen weer helemaal herbeleef.

Maar terug naar een van de meest belangrijkste dagen in de Nederlandse geschiedenis van de 21ste eeuw. Vandaag krijgen we na 123 jaar weer een koning. Een bijzondere dag in de vaderlandse geschiedenis die we voor geen goud willen missen. De weergoden reiken de inwoners van Nederland de hand en strooien gul met zonnestralen. Het weer op deze 30 april is heel anders dan het weer van 29 april!

We maken vroeg in de middag een eerste wandeling over de vrijmarkt om te zien of er misschien nog iets leuks voor een klein prijsje op de kop valt te tikken. En ja hoor! Binnen een half uur zijn Lyka en ik beiden zeer tevreden. Lyka heeft een mooi ècht leren tasje van MEXX op de kop getikt en ik sta vol verbazing met het boek “Jupiters Reizen” van “Ted Simon” in mijn handen.

En waarom ben ik zo verbaasd? Nu, het boek is in absolute nieuwstaat! Enkele weken geleden had ik het mijn vriend Jan - onderweg in Thailand - er nog over dat ik graag weer een kopie van dat boek zou hebben. Mijn exemplaar is in de loop der jaren kwijt geraakt en dit boek dat de laatste keer in 1999 werd gedrukt is heel zeldzaam. Het is een verzamelitem omdat het een van de eerste echte boeken is met reisverhalen. Op het internet zijn er wel enkele te koop in redelijke staat voor rond de € 25,- maar voor € 1,- is het echt een koopje. Ik voel me er tegelijker tijd ook vreemd bij. De nieuwe Kobo Glo is fantastisch maar nog niet alle boeken zijn in digitale vorm te koop. Af en toe is een “houten boek” de enige vorm om te lezen!

Na de lunch en de ceremonie op tv gaan we stad in om het uitgebreid te vieren. En het wordt een echte feestmiddag. Vele bekenden passeren de revue en vele biertjes passeren mijn keelgat. Totdat een laatste Duvel een einde maakt aan deze mooie dag waar Lyka en ik heel erg naar hebben uitgekeken.

Nu is het wachten op de papieren van de IND zodat we eindelijk op 23 mei een verblijfsvergunning voor Lyka kunnen gaan aanvragen.

Nederland: Alweer gewend

Zaltbommel

Het is alweer zaterdag en het is onze derde èchte dag in Nederland. De eerste stappen zijn gezet! Het inschrijven in het GBA van de gemeente Zaltbommel ging zonder problemen. Een kort telefoongesprek met de IND en we hebben op 23 mei een afspraak om de verblijfsvergunning aan te vragen. We krijgen eerst nog een brief met daarin de instructies voor de documenten die we bij de aanvraag moeten inleveren. Ze hebben alles al dus ik vraag me af wat er nog meer is dat ze willen weten. Tot dan gaan we lekker genieten van alles dat Nederland te bieden heeft.
Helaas is het weer na onze aankomst nog slechter dan vorig jaar. Ik kan me niet herinneren dat ik vorig jaar de ganzen hoorde gakken terwijl ze in formatie overvlogen op weg naar het noorden. De koude kunnen we nog wel mee leven maar de regen die gisteren onafgebroken neerdaalde is niet prettig.
Het is dus alweer zaterdag en dat is de eerste dag dat we een beetje aan Nederland moeten wennen. De supermarkten zijn op zondag gesloten dus moeten we voor twee dagen boodschappen doen. Dat klinkt niet als onoverkomelijk maar voor iemand die gewend is dat de supermarkten elke dag geopend zijn en elke dag boodschappen deed is het toch een hele verandering.
Gelukkig is het een mooie koude ochtend met een staalblauwe lucht. Lyka slaapt nog vredig wanneer ik de eerste gang naar de Albert Heijn maak. En wat geniet ik van de omgeving, het weer en het assortiment van de delicatessenafdeling. Het liefst zou ik meteen alles voor dit weekend kopen maar de wetenschap dat we hier nu voor een hele lange tijd blijven brengt me ervan af.
Vanmiddag is de ideale middag om weer met een hoop vrienden bij te praten. Dickie heeft op het terras van “Café de Spin” de band “Little Boogie Boy” staan! Blues doet het altijd met een biertje in de hand.

Een geweldige middag met veel heerlijke zware bieren, goede muziek en het weerzien met veel oude vrienden en bekenden.

Als afsluiting een heerlijke maaltijd en dan nog even tv kijken. Morgen toch maar een beetje rustig aan doen.

Thailand: Watergooien

Pattaya (Doughy's GH (14)

Dat we vanochtend opgewekt uit bed komen is voor iedereen te begrijpen. Maar dat vandaag - ongeveer een week na de rest van Thailand - in Pattaya het Thais nieuwjaar wordt gevierd maakt deze vrijdag alleen nog maar leuker. Het feest is eigenlijk een enorme massa mensen die elkaar met water nat gooien. Vroeger had het wel meer symbolische achtergronden maar vandaag de dag is het - zoals zoveel van oorsprong religieuze feesten - uitgegroeid tot een toeristisch spektakel met als enig doel de kas zoveel mogelijk te spekken.
Vele jaren geleden is een burgemeester van Pattaya op het idee gekomen om Songkran een week later dan de rest van Thailand te vieren met in het achterhoofd dat de toeristen die het elders leuk hadden gevonden met honderdduizenden tegelijk naar Pattaya zouden komen om nog een weekend water te gooien. Het resultaat is helaas anders! Bijna iedereen die ik ken verlaat Pattaya voor een week met als gevolg uitgestorven straten overdag. Dat resultaat kan voor ons de pret niet drukken! Om half twee storten we ons in het feest en watergevecht!

Vijf uur - en alleen god weet hoeveel biertjes - later vallen we onze kamer weer binnen in afwachting van de bestelde pizza. Eten en slapen! Om negen uur sluiten we onze oogjes als een stel vermoeide kinderen na een dag op het strand! Nog drie mooie dagen in Thailand en we gaan naar Nederland. We kunnen het zelf haast nog niet geloven!

Thailand: Een gemist gesprek

Pattaya (Doughy's GH (14)

Na een reeks van droge dagen - mijn lichaam en geest waren echt aan wat alcohol vrije momenten toe - vond ik het gisteren weer gepast om een biertje te gaan drinken op mijn vertrouwde goedkope locatie. En ze smaakten me prima! Na zes flesjes was het tijd om weer terug te keren naar de kamer waar ik Lyka aantrof in opperste onzekerheid. Het verbaasde me ten zeerste en ik hoorde haar verhaal met open mond aan. Wat was er gebeurd?
Nadat ik was vertrokken was ze onder de douche gestapt met de muziek harder dan normaal. Geen Thai die daar over klaagt want zelf spelen ze muziek op elk moment van de dag luider dan een dove gek in een disco! Enige tijd later ontdekte ze dat ze een gemist gesprek op haar iPhone had. En dat gesprek was van de Nederlandse ambassade in Bangkok.
Ze was zo onzeker - na al die tijd wachten - dat ze niet durfde terug te bellen en wachtte totdat ik eindelijk weer terug kwam. Maar toen was het al te laat om te terug te bellen want  een antwoordapparaat vertelde me dat de ambassade al was gesloten. Met pijn in mijn buik bestelde ik pizza want ik had geen trek meer om er op uit te trekken om eten te gaan halen.
Tijdens de pizza keek ik met een half oog half naar de film “Kelly’s Heroes” , een klassieker uit het 2e wereldoorlog genre, en de andere helft van mijn gedachten was bij het telefoontje van de ambassade. Zou er dan toch een positief bericht zijn? Ik kon het haast niet geloven na die email van de IND die ik vorige week had ontvangen.
Natuurlijk heb ik de afgelopen nacht slecht geslapen maar ik ben ook scherp als ooit te voren. Het wachten tot 09:00 - zodat ik naar de ambassade kan bellen - duurt tergend langzaam. Maar er is ook een lichtpuntje. Ik heb deze ochtend een email ontvangen met het bericht dat er een brief van de IND bij me thuis is aangekomen. Helaas staat er niet in de mail wat de mededeling in die brief is! Dus daar zit ik ook over te zweten. Maar hoe langer ik erover nadenk des te meer ik er in begin te geloven dat het een positief advies is.
Met het bellen naar de ambassade kwamen we geen stap verder! We kregen de mededeling - omdat we geen doorkiesnummer hadden - dat  we moeten wachten tot we opnieuw gebeld worden. Ik heb nog wel even snel een email naar de ambassade gestuurd  en hoop dat ik daar sneller een antwoord op krijg. Ondertussen vraag ik me af of we nu toch maar onverhoopt naar Bangkok zullen afreizen. Gaan òf niet gaan? Dat is de 64.000 euro vraag!

We gaan dus!
Snel onder de douche, aankleden en een kwartier later scheuren we met zijn drieën - de motortaxipiloot, Lyka en ik - door het met water gooiende verkeer van Pattaya. Gelukkig blijven we - en de door een plastic tasje beschermde stapel benodigde documenten - redelijk droog, twee uur in door en door natte kleding in een geairconditioneerde bus zitten is geen pretje! Het geluk staat vandaag aan onze kant, we krijgen de laatste twee kaartjes voor de bus die op het punt staat om te vertrekken. We vallen neer op de stoelen achterin en kijken elkaar vragend aan. Wat zou er aan de hand zijn? Ik probeer de gebeurtenissen van gisteren en deze ochtend opnieuw te beredeneren en te ontleden. Ook vanuit een negatief oogpunt! Maar steeds kom ik weer op hetzelfde uit. Er moet door de IND een positief advies afgegeven zijn.
Het lezen van “Het spel van de engel” onderweg in de bus naar Bangkok wil maar niet lukken. Mijn gedachten zweven steeds weer van het beeldscherm van mijn Kobo ereader naar het gemiste telefoontje. De busreis verloopt voorspoedig en we zijn zelfs een uur te vroeg in Bangkok. Dat geeft niet want dan kunnen we bij de gouden bogen een burger eten. Zonder al teveel tegen elkaar te zeggen eet ik mijn burger en Lyka het nieuwste gerechtvan het fastfood restaurant, een kip kerrie met rijst. We eten met lange tanden want ècht trek hebben we niet.
Na het eten neem ik nog een koffie om de tijd te doden en de cafeïne de tijd te gunnen om mijn geest als een potlood te slijpen. Veel vroeger dan nodig nemen we bus 511 die ons langzaam in de koelte naar het begin van Sukhomvit road zal brengen. Een half uur later stappen we in de drukkende hitte van Bangkok weer de straat op. De gele bus verdwijnt in het drukke verkeer van de beginnende middagspits, een dikke zwarte wolk van onverbrande dieselgassen achter zich latend.
De wandeling naar de ambassade maakt ons meer optimistisch dan we waren. De onzekerheid glijd met elke stap van ons af en maakt plaats voor de euforie van een overwinning. Twintig lange minuten moeten we wachten. Op het toilet van de ambassade controleer ik of het gratis internet in de wachtruimte nog werkt. En ja hoor, het werkt! Met trillende handen open ik de email app op mijn witte iPhone.
‘U heeft 19 nieuwe emails!’, verschijnt er op de scherm.
Terwijl de nieuwe emails nog laden ben ik tegelijkertijd de onbelangrijke aan het wissen. En daar verschijnt de mail waar we op wachten!

BAN-VISA heeft geantwoord: ‘Geachte heer Kuijntjes, De goedkeuring vanuit IND is ontvangen. Betrokkene kan van maandag – donderdag tussen 14.00-15.00 uur naar de ambassade komen.’

Ik trek mijn broek op, was mijn handen en loop met twee duimen omhoog en een lach van oor tot oor weer naar buiten waar Lyka me verbaasd aankijkt.
‘Ik heb MVV?’, vraagt ze met wijd open ogen.
‘Ja, ik heb net de email gelezen. Het is gelukt! We zijn er door! We kunnen nu eindelijk samen een toekomst in Nederland gaan opbouwen.’
Spontaan zingen we samen, als voetbalsupporters in het stadion: “We gaan naar Holland toe, we gaan naar Holland toe, we gaan naar Holland toe!”
De overige mensen die zitten te wachten werpen ons vreemde blikken toe maar beginnen toch te glimlachen wanneer ze onze vreugde herkennen. Ik wijs naar Lyka’s nagels aan haar vingers en tenen, ze zijn nog steeds in de kleuren van de Nederlandse vlag gelakt. Door de snelheid en verwarring van ons plotselinge vertrek naar Bangkok heeft ze dat helemaal over het hoofd gezien.
Binnen in de ambassade aan het loket wordt het nog beter! De laatste virtuele hindernis wordt ook nog weggenomen. We kunnen met 100% zekerheid Lyka’s paspoort maandag weer ophalen. En dinsdag vertrekken we dus om 09:30 met het Russische Aeroflot vanuit Bangkok - via Moskou - naar Amsterdam en dan met de trein verder naar Zaltbommel waar we omstreeks 02:00 in de ochtend over de drempel van ons huis stappen.

Maar zover is het nog niet! We gaan morgen eerst nog water gooien en feest vieren!

Thailand: Bezoekers in het afgelopen jaar

Pattaya (Doughy's GH (14)

Nu 17 april officieel de peildatum voor het aantal bezoekers van “Travels and Troubles” is geworden is het vanaf vandaag ook een mooie datum om nog eens terug te kijken naar het afgelopen jaar in “Travels and Troubles”.

Vorig jaar stond de teller rond de 135.000 pagina’s bezocht en vandaag staat de teller op bijna 177.000 bezoekers uit 111 verschillende landen. Ik heb sinds ik ben begonnen met deze weblog in totaal 1303 artikelen geplaatst! Dat is gebeurt in 2249 dagen, dus ruim een verhaal in elke twee dagen! En dat is iets waar ik heel trots op ben en waar ik jullie als bezoekers voor wil bedanken! 42.000 bezoekers in één jaar is een ongelofelijk aantal, een groei van 7.000 oftewel 20%. Dat zijn cijfers waar elk bedrijf trots op zou zijn! Maar ik wil natuurlijk meer! Ik zou graag zien dat de 1.000 bezoekers per week zouden worden gehaald. En daarvoor heb ik nog wel wat plannen.

Maar helaas komt er zoals altijd maar weinig van mijn plannen terecht omdat ik altijd wel weer wat anders te doen heb en, in het afgelopen jaar in het bijzonder, af en toe de depressies weer toeslaan.

Het was een mooi maar ook een heel vreemd jaar! Natuurlijk was onze trouwdag een hoogtepunt, maar ook de reis naar Korea is er een om nooit te vergeten. Onze keuze om voor Lyka de weg naar een Nederlandse verblijfsvergunning in te slaan kan een verkeerde blijken te zijn geweest.
De eerste twee maanden van 2013 in Bangkok voor de cursus bij “Nederlands leren in Bangkok”  waren de prettigste van dit jaar. Het was zelfs leuk om twee maanden ondergedompeld te zijn in deze bruisende metropool. We waren samen heel erg blij toen we op 20 februari te horen kregen dat Lyka voor het examen was geslaagd en dat we nu ook voor haar het MVV-visum konden aanvragen.
Het is ondertussen dag 56 van het lange wachten. Gelukkig hebben we een bericht van onze behandelaar bij de IND ontvangen dat we op korte termijn geen beslissing hoeven te verwachten.
Dat is jammer want we waren graag op onze huwelijksdag naar Nederland gevlogen om deze bijzondere koninginnedag te vieren. De wisseling van de vorst der Nederlanden is niet een alledaagse gebeurtenis.
Het grote voordeel is nu dat we nu weten waar we aan toe zijn en ons vertrek naar Nederland is naar 8 juni verplaatst. Mochten we onverwacht toch eerder de beslissing van de IND horen, dan vliegen we zo snel als mogelijk naar Nederland. Om eerlijk te zijn krijgen we nu wel een beetje genoeg van Azië, de temperaturen en de luchtvochtigheid lopen te hoog op om het aangenaam te laten zijn en ondertussen is de regentijd aangebroken.
Ook aan mijn drie boeken wordt er - mede door de onzekerheid van de MVV aanvraag en de bijbehorende depressies - weinig gewerkt. Mijn hoofd staat er gewoon niet naar.
‘Kijk maar eens naar mijn verhalen op “Travels and Troubles”?’
Zestien verhalen in de afgelopen drie maanden is niet echt productief te noemen. Gelukkig lijkt er verandering in te komen en krijg ik ‘s morgens weer zin om een paar uur te schrijven, dus er is nog hoop!

Alle lezers van “Travels and Troubles” hartelijk bedankt voor het bezoeken van de website en ik hoop dat de teller volgend jaar op 17 april op 229.000 staat. 1.000 bezoekers per week moet mogelijk zijn! Al lijkt het wel een erg hoog getal.
Deel op Facebook mijn verhalen zoveel mogelijk en raad “Travels and Troubles” aan een iedereen aan?

Proost! Op de volgende 52.000 bezoekers!

Thailand: De Gordiaanse knoop is doorgehakt!

Pattaya (Doughy's GH (14)

In de voetsporen van Alexander de Grote, meer dan 2000 jaar geleden, heb ik de Gordiaanse knoop van de MVV visum aanvraag doorgehakt. Na het onding van alle kanten te hebben bekeken en al onze mogelijkheden tegen elkaar te hebben afgewogen heb ik de knoop met één klap van mijn virtuele zwaard doormidden geslagen. Er zit uiteindelijk niets anders op dan te wachten en te proberen ons geen zorgen te maken!
Gisteren heb ik een antwoord op mijn email ontvangen van de IND waar ik enige hoop uit kan putten. Onze aanvraag is nog in behandeling en ze wachten op “aanvullende informatie van ketenpartners”, wat dat ook mag betekenen.
Voor ons zijn in ieder geval de regenbuien voor de zon weggeschoven omdat we nu definitief weten dat we niet op 23 april naar Nederland zullen vliegen. En dat vinden we heel erg jammer! Toen we begin december 2012 besloten om de “inburgeringscursus buitenland” met het bijbehorende examen te gaan konden we onmogelijk weten dat het zo zwaar zou gaan worden. We wisten dat de oorspronkelijke vertrekdatum van 27 februari onmogelijk onze vertrekdatum zou worden, maar toen we samen op 20 februari samen met het diploma en de aanvraag voor het MVV visum voor de Nederlandse ambassade in Bangkok stonden hadden we nooit verwacht dat het zo lang zou gaan duren. Mede omdat Lyka in Kuala Lumpur al binnen drie dagen een visum voor twee jaar voor de Schengenlanden had.
23 april, onze huwelijksdag, leek de ideale dag om onze start in Nederland te maken. Zeker toe er later nog bekend werd dat het een heel bijzondere koninginnedag zou gaan worden. Ook bij Lyka is de teleurstelling groot want het in het oranje gehulde Zaltbommel op koninginnedag staat in haar geheugen gegrift!
Het is vandaag het Thais nieuwjaar, en dat feest duurt hier drie dagen en in Pattaya zelfs tien dagen. Na al die bezoeken aan Thailand kan ik het nog steeds niet bevatten dat de lokale toeristenindustrie nieuwjaar een week later viert dan in de rest van het land. Het zou toch ook ondenkbaar zijn dat Utrecht nieuwjaar op 8 januari viert?
‘Sabaidee Phimai’, klinkt uit miljoenen kelen in het hele koninkrijk.
Er wordt symbolisch met water gesprenkeld als ritueel om de zonden, slechte gedachten en ervaringen in het afgelopen jaar van je af te wassen. Die symboliek past op haar manier in het bijzonder wel bij ons. Na de email van de medewerkster van de IND is de loodzware last, die onzekerheid heet, van me af gevallen. De afgelopen twee nachten heb ik weer prima geslapen zonder te zijn overvallen door de meest vreemde nachtmerries. In de email is me ook uitgelegd dat het nog wel meer dan een week nadat de beslissing bekend is geworden kan duren voordat je ook werkelijk naar de ambassade kan om de fel begeerde sticker op te halen. Wettelijk gezien moet de IND ons op of voor 20 mei de beslissing mededelen.

Songkran in Pattaya (Thailand 2003)

Volgende week, wanneer het gesprenkelde water van de Songkran weer naar de zee is gestroomd en het verkeer weer normaal en niet meer dodelijk is, ga ik naar de luchthaven van Bangkok om onze tickets voor de tweede keer te verzetten. De nieuwe streefdatum wordt nu 8 juni! Da’s nog een hele tijd, maar nu we de rust hebben hervonden en weten waar we aan toe zijn kunnen we nog bijna twee maanden langer van het mooie Thailand genieten. We hoeven nu niet meer te wachten en op stand-by te staan. We gooien onze zakken weer op de rug en trekken het binnenland in. Op zoek naar avontuur, cultuur, lekker eten en natuurlijk een koude beer Leo als metgezel om de zon boven de Thaise rijstvelden, met een van de duizenden tempels op de achtergrond, te zien ondergaan.

Een tempel aan het water (Sukhothai 1999)

En mocht er onverwachts toch een beslissing vallen dan kijken we of we met zo weinig mogelijk kosten zo snel als mogelijk naar Nederland kunnen komen. We wachten maar af!

Thailand: Het “Laat het ook maar zitten” gevoel!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Dag 50 van het lange wachten.

Dromen, de vreemdste dromen afgewisseld met slapeloze momenten maken de zware nachten. Het onmenselijke gevoel van eindeloos en uitzichtloos wachten. Wachten op een bericht dat zo belangrijk is dat het de rest van je leven zal bepalen. En het draait ook nog eens om geld, het steeds wijzigen van onze tickets zal telkens weer € 400,- kosten en dat maakt ons niet gelukkig, ondanks dat het onze eigen keuze was. We kunnen dat geld beter voor andere zaken gebruiken.
Clowns met witte gezichten in rode, met gele sterren bezaaide overalls, en mannen met enorme zwarte hoeden met nog bredere randen achtervolgen ons in een labyrint zonder uitgang. Een doolhof dat we niet kunnen ontvluchten. Hand in hand, met een kleine heftig heen en weer slingerende rugzak op de rug, rennen we tussen de steeds nauwer wordende groene hagen door, we lijken gedoemd. Nederland heeft ons verraden!
Ik zit alleen op een rots terwijl de zware golven, in een wolk van wit schuim, op het zwarte gesteente kapot slaan. In de verte zie ik mijn vrouw op een klein eiland zitten, omsingeld door haaien. Ze zwaait dat ik naar haar toe moet komen. Met twijfel kijk ik naar de driehoekige rugvinnen die als messen door het helder blauwe water snijden. Er is twijfel, veel twijfel. Een moment later duik ik in de zee, ik open mijn ogen en de haaien zijn verdwenen. Het was de angst om te vechten die de haaien in mijn hoofd projecteerde. Vechten en overleven is de enige mogelijkheid!

Het vechten tegen een onzichtbare vijand is al moeilijk genoeg! Open je vizier en spreek met oprechte taal wat de toekomst voor ons zal brengen? Verschuil je niet achter smoesjes en lege woorden!

Een leeg antwoord is niet voldoende, en toch kunnen onze medemensen die over het geluk van een ander moeten beslissen gerust slapen, die ambtenaren dienen eerlijk en oprecht zijn. Die moeten hun hart laten spreken en zich niet verschuilen achter rechte zwarte lijnen en harde cijfers. Die mensen die geen hekel hebben aan de vluchtelingen, maar die er wel over beslissen. Die mensen die niet begrijpen hoe moeilijk wij het hebben en hoe onmenselijk dat wachten in onzekerheid is. Toch moeten we vechten voor ons recht en onze vrijheid want anders is alles waar onze voorouders voor hebben geleefd verloren!
Een ventilator zwaait de koele avondlucht langs mijn lichaam, het voelt aan als het bloed van Jezus dat aan het kruis langs zijn lichaam stroomt. Ik staar in de nacht en overpeins onze mogelijkheden. Om enkele tellen later tot de conclusie te komen dat er niets anders opzit om te wachten. Wachten is verloren tijd! Wachten op een ander is gestolen tijd!
De dood is altijd dichterbij dan we willen geloven, maar de dood is onafscheidelijk verbonden met het leven, vergeet dat dat nooit!

Voor een moment spookt er door mijn hoofd: ‘Laat het ook maar zitten!’

Maar weglopen voor de hindernissen op weg naar je zekere dood is de gemakkelijkste oplossing! En laat ik nu niet iemand zijn die die oplossing graag kiest.

Wachten in een busstation (Zuid-Korea 2007)

Thailand: Let it Be

Pattaya (Doughy's GH (14)

We maken onze dagen steeds korter maar het wachten duurt steeds langer. Elke avond liggen we al voor tien uur op bed om maar niet na te hoeven denken en te vrezen over wat er allemaal bij de MVV-aanvraag mis kan gaan.
In de koelte van de aircon die op 27 graden staat, buiten is het nog ruim boven de dertig graden, probeer ik “Het spel van de engel” te lezen. Het vervolg op “De schaduw van de wind” van Carlos Ruiz Zafón. Het gaat moeizaam. Steeds dwalen mijn gedachten weer af naar de aanvraag voor het MVV-visum. Het is tenslotte al 43 dagen geleden dat we de aanvraag op de ambassade in Bangkok hebben ingediend. Voor een tweede, en soms zelfs voor een derde keer begin ik weer boven aan de pagina terwijl Lyka zorgeloos een spelletje op de iPad speelt.
Was ik vroeger, toen ik haar leeftijd had, ook zo zorgeloos? Ik denk het van wel! Ik daal af in de catacomben van mijn geheugen waar mijn diepste geheimen en mooie herinneringen liggen opgestapeld. Heerlijke vakanties en een aaneenschakeling van plezierige dagen en jaren. Wat heeft dertig jaar, een kleine 11.000 keer opstaan in de ochtend, mij als persoon dan veel veranderd. Elke drempel ziet er nu uit als een onneembare berg waarbij de Mount Everest maar een dreumes lijkt. Fut- en energieloos ga ik elke confrontatie en uitdaging uit de weg. Ik kom haast niet meer buiten en schuw de omgang met andere mensen. Het liefst zou ik dit hele proces alleen en eenzaam afwachten in een donkere ruimte! Of beter nog, één slaappil waarna ik ontwaak om de uitkomst in ontvangst te nemen.
Om half zeven sta ik alweer naast mijn bed, de eerste zonnestralen werpen lange zachte strepen door de kamer als op een aquarel die nog nat is. Lyka slaapt als een os terwijl ik het water voor de eerste beker instant koffie op temperatuur breng. Mijn eerste gedachten gaan naar de MVV-aanvraag en of het allemaal wel is aangekomen en dat er niets is misgegaan.
Sinds maandag schuif ik het telefoontje naar de IND in Amsterdam voor me uit. Ik wil het wel maar ik durf het niet. Er hangt zoveel vanaf en ik weet niet of ik nog meer slecht nieuws kan verwerken. Dit hele gedoe met die visa voor Nederland heeft me veranderd in een doemdenker. Ik was altijd de geboren optimist die in alle moeilijke en donkere situaties een uitweg en het licht aan het einde van de tunnel zag. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik een ander mens ben geworden en ik kan alleen maar hopen dat de oude Jielus weer terug komt nadat deze hele zaak aan een goed eind is gekomen.
De adviezen die je krijgt op de fora van www.buitenlandsepartner.nl helpen wel maar helaas beginnen ze te vaak met: ‘Ik denk’ en ‘Ik heb ergens gelezen!’ Daar schieten we dus maar weinig mee op. Maar een bericht van gisteren heeft me aan het denken gezet. Er was iets misgegaan bij de IND en daarom was de aanvraag niet in behandeling genomen. Ze kwamen daar pas achter toen de referent ging informeren waarom het allemaal zolang duurde.
Dat zal bij ons toch niet gebeuren? Ik weet dat ik zelf een korte tijd heb ingecalculeerd voor de verwerking van de aanvraag. Maar twee maanden zou toch voldoende moeten zijn? Er is een felle tweestrijd gaande in mijn onderbewustzijn. Moet ik nu bellen naar de IND of moet ik nog maar een paar dagen afwachten?
Terwijl uit de luidsprekers van mijn laptop de woorden klinken:

‘When I find myself in times of trouble,

Mother Mary comes to me,

Speaking words of wisdom, Let it be.

And in the hour of darkness,

She is standing right in front of me,

Speaking words of wisdom, Let it be.

Stuit ik op mijn harde schijf op een foto waar ik me het bestaan niet van kon herinneren.

De vergeelde trouwfoto van mijn grootouders

Hoe lang zou het wel niet geleden zijn dat ik deze foto heb gescand? Voor een moment sluit ik mijn ogen en zie mijn grootmoeder, die me zo vaak goede raad heeft gegeven, in levende lijve voor me staan.
Ze kijkt me breed lachend aan en zegt: ‘Bel ze nou maar, dan weet je waar je aan toe bent en dan heb je tenminste rust in je lijf!’
Ik kijk nog eens goed naar de foto en het lijkt dat ze beiden een glimlach op hun mond krijgen. Ik voel een traan opwellen en krijg een brok in mijn keel. Die twee oudjes zijn alweer ruim vijftien jaar samen in een betere wereld. Die trouwfoto uit 1941, een oorlog die niemand kon voorkomen. En toch staan daar twee, van geluk en liefde, glunderende jonge mensen. Trouwen in de oorlog is niet de beste start die je je kan voorstellen! Maar mijn grootmoeder was er een van aanpakken en doorzetten. Daar moet ik een voorbeeld aan nemen en niet bij de pakken neer gaan zitten!
Ik start Skype op en nog geen minuut later luister ik naar de computer van de IND: ‘Het volgende gesprek kost vijftien eurocent per minuut. Houd u alvast het V-nummer bij de hand dan kunnen wij u sneller van dienst zijn. Al onze medewerkers zijn in gesprek. De geschatte wachttijd bedraagt ongeveer vijf minuten.’
De vijf minuten worden er bijna acht, voor mij lijken het wel acht lange uren, alsof ik een hele werkdag op de verbinding met de medewerkster van de IND heb zitten wachten.
‘Waar kan ik u mee van dienst zijn?’ zegt een vriendelijke vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.
Nadat ik alle relevante gegevens over de aanvrager heb doorgeven krijg ik te horen dat de aanvraag in behandeling is genomen en dat er verder geen bijzonderheden vermeld staan. Lyka is ondertussen naast me komen staan en legt zonder een woord te zeggen nerveus, en tegelijk ondersteunend, haar kleine bruine hand op mijn schouder. Ze voelt waar het over gaat en nu ze Nederlands begrijpt weet ze ook waar het gesprek over gaat. De verbinding wordt verbroken en we kijken elkaar met grote vragende ogen aan. Er welt opnieuw een traan, het is voor ons beiden een emotioneel moment.
‘De aanvraag is in behandeling genomen, tot nu toe gaat alles naar wens!’
Terwijl Lyka een vreugdedansje door de kamer maakt voel ik een loden deken, als bij het nemen van een röntgenfoto, van me afglijden. Ik neem nog maar een koffie en kijk nog eens naar die foto van ruim zeventig jaar geleden.
‘Bedankt ma, het was weer een goed advies! Doe de groeten aan pa?’

Thailand: De drie gegeven weken zijn eindelijk om!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Het is alweer dag 41 van het lange wachten. Ik kan niets meer, ik wil niets meer en ik voel niets meer. Ik heb me nog nooit in mijn leven zo uitgeblust en zonder energie gevoeld!
Na de tien dagen waarin ik zoveel mogelijk bewijsmateriaal heb verzameld voor onze goede bedoelingen is nu alles bij de IND. Ik wil iedereen die ons de helpende hand heeft toegestoken hartelijk bedanken voor alle moeite. Op momenten als deze weet je wie je vrienden zijn.
Er zijn geen concrete bewijzen of meldingen van de IND dat de documenten en betaling zijn aangekomen. Er is op geen enkele manier een bevestiging dat het allemaal goed gaat en dat de aanvraag ook daadwerkelijk in behandeling is genomen. Volgende week maandag, dag 47 van het lange wachten, zal ik eens contact opnemen met de IND in Amsterdam (€ 0,15 per minuut).
In deze moderne tijd met al zijn informatica - mobiel internet en een telefoon die duizenden malen krachtiger is dan mijn eerste computer - is dat toch moeilijk te geloven? Lopen we in Nederland zo ver achter of is dit een direct voortvloeisel van het ontmoedigingsbeleid. Volgens een Vlaamse kennis - waarmee ik een biertje aan de bar dronk - gaat het in België wel anders. Daar kun je met de tegenhanger van het Nederlandse V-nummer online kijken wat de vorderingen van je aanvraag zijn.
Zelf zitten Lyka en ik gevangen in het lange wachten. De stress is vanzelfsprekend veel minder dan vorige week. Maar toch! Onderin mijn bewustzijn smeult er onzekerheid als een veenbrand op een zomerse avond. Geloof en hoop wisselen elkaar af. Het enige wat me nu nog dwars zit is de mededeling dat de streefdatum voor de uitslag 24 april is terwijl we op 23 april - onze huwelijksdag - een ticket naar Nederland hebben. De ambassade in Bangkok heeft ook nog enkele dagen voor de verwerking nodig. Voor mezelf ben ik er al uit! Wanneer we op 16 april nog geen bericht hebben dan moet ik naar Bangkok om de tickets te veranderen.
Moet ik de vertrekdatum opnieuw verplaatsen?, galmt het onafgebroken door mijn hoofd.
Afgezien van de kosten komt er ook nog eens bij dat we allebei naar Nederland en onze familie en vrienden verlangen. Hoewel in Nederland een andere aanvraag voor een verblijfsvergunning op ons wacht wille we hier toch zo snel mogelijk weg.
Het weer mag dan niet al te best zijn in Nederland maar de extra maand hier is ook geen pretje! Het kwik kruipt elke dag een beetje hoger en de lokale Thaise bevolking begint nu ook te klagen. ‘s Middags zijn de straten van Pattaya uitgestorven. Het wordt nu ècht warm. Meer dan 36 graden in de schaduw, dus daar kan je nog wel wat graden bijdoen wanneer je onder de brandende zon loopt. De verwachtte hittegolf met temperaturen van boven de veertig graden is ook geen prettig vooruitzicht!
Veel vocht tot je nemen - en daarmee bedoel ik geen bier - is belangrijk. Het enige probleem voor mij is dat ik weinig of geen trek meer in eten heb bij deze temperaturen. Ik moet tegen elke hap vechten om die naar binnen te krijgen. Het resultaat is een bijzonder onaangename semi diarree die je je nog slechter laat voelen. Ik voel me slap en breng de heetste momenten van de dag door met mijn KOBO ereader in de relatieve koelte van de airconditioning. 27 graden Celsius is hier in Thailand koel!
Al voor acht uur ‘s morgens bezoek ik de 7-11 om de belangrijkste dranken en etenswaren voor de dag te halen. Frisdranken en magnetronmaaltijden. We zijn namelijk aan het sparen! We gunnen ons zelf een keer in de week een extraatje maar voor de rest hangen we maar wat op de kamer.
De trip naar Koh Chang hebben we maar uit ons hoofd gezet want je kan wel aan het strand liggen maar de temperaturen zijn daar net zo hoog. We zouden er door de onafgebroken spanning over het visum toch geen enkel plezier aan beleven.
Tijdens een korte wandeling de afgelopen week schoot ik onderweg dit plaatje met mijn iPhone.

Gevallen Thaise engel

Ik ga weer lezen! Volgende week dinsdag hoop ik meer te kunnen melden.