Japan: Het gouden paviljoen

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

Toen we vanmorgen vertrokken met de trein naar Kioto had ik nooit kunnen bevroeden dat we zoveel zouden gaan bekijken en dat ik voor het eerst in de geschiedenis tot drie verhalen over onze avonturen op een dag zou komen. Ons hoofddoel voor vandaag stond al vast, de iconische met bladgoud beklede “Kinkaku-ji tempel, het Gouden Paviljoen" in Kioto.
Onze treinreis van ruim een uur begint diep onder het “Namba JR Station”. We moeten vandaag twee keer overstappen en betalen 1.080 yen (€ 7,-) per persoon voor een enkele reis naar het “Imadegawa metrostation” in Kioto.
Tijdens het overstappen passeren we deze enorme “Manga” figuur in een reclame op een wand. “Manga” is een fenomeen dat je in Japan overal tegenkomt. Er zijn zelfs restaurants met een uitgebreide bibliotheek van Manga strips zodat de gasten tijdens het eten wat te doen hebben. Of is het hadden? Het lijkt me zeer aannemelijk dat de Japanners vandaag de dag Manga strips op hun mobile telefoon lezen in een betaalde app. Manga is big business in Japan.
De reis verloopt voorspoedig en wanneer we het station uitstappen worden we weer geconfronteerd met regen. Heeft het niet genoeg geregend de afgelopen dagen? Een miezerige regen die net iets sterker is dan motregen. Dit weer is niet voorspeld voor vandaag dus hebben we er ook niet op gerekend. Bij de eerste de beste drogist kopen we voor Lyka een goedkope paraplu met een transparant dak. Deze zijn populair in Japan omdat je dan altijd het verkeer om je heen kan zien wanneer je de straat moet oversteken.
Ik heb me tijdens het plannen van deze dag gruwelijk vergist! Bij de eerste blik op mijn mobiele telefoon zie ik dat het zeven en een halve kilometer wandelen is naar de ingang van de tempel met het “Gouden Paviljoen”! Laat is dat maar stil houden voor mijn lieve vrouw. Ik zou zomaar in de problemen kunnen komen.
Uiteindelijk is de anderhalf uur durende wandeling wel meegevallen. Het wandelen door de rustige en verkeersluwe buitenwijken van Kioto is aangenaam en gelukkig neemt de regen ook af en is het zelfs soms ook helemaal droog.
En je ziet ook nog eens wat! Zoals dit fantastische traditionele Japanse houten theehuis. Hoe lang al zouden vermoeide reizigers zich hier aan een warme kop thee en een eenvoudige maaltijd tegoed hebben gedaan?
Het is niet overal langs de smalle straten en wegen idyllisch. We lopen ook door straten met oneindige rijen moderne kleine Japanse woningen. Nog wel vaak opgetrokken uit hout omdat die bouwwijze aardbeving bestendig is. Deze schattige stenen walvis op de stoep voor een kleine woning wil ik jullie niet onthouden.
Japan en de walvis?
Hoe moet je daar naar kijken?
Na alle indoctrinatie door de verschillende obscure natuurclubjes?
Japan jaagt nog, als een van de weinige landen, op de walvis en dat staat voor de linkse milieuclubjes hoger op de prioriteiten lijst dan het vermoorden van mensen, die ook zoogdieren zijn, in Afrika en het Midden-Oosten.
Gelukkig heb ik vorig jaar het boek “Moby Dick” van de Amerikaanse schrijver Herman Melville uit 1851 gelezen. Dit boek is een openbaring over de walvisvaart. Het hoe en waarom de walvisvaart is ontstaan en waarom het lange tijd een succesvolle industrie is geweest.
Na het lezen van het boek ben ik tot de conclusie gekomen dat de vondst, en het gebruik, van de minerale aardolie de redding voor de walvissen is geweest. Voordat de petroleum kon worden gewonnen uit aardolie was walvisolie de brandstof voor de olielampen in huis. De fijne reukloze olie die uit het vet van de zoogdieren werd gekookt was de ideale olie omdat het ook niet rookte. Ook werden de baleinen van sommige soorten walvissen, baleinen zijn elastische, hoornachtige kabels van keratine afkomstig uit de baard van een baleinwalvis, gebruikt omdat het plastic nog niet was uitgevonden.
De “Walvis”, zoals bijvoorbeeld de “Potvis”, is een zoogdier dat volwassen rond de 35.000 kilo kan wegen. Daar zit aardig wat rood vlees en wit spek aan! In Osaka zijn er speciale walvis restaurants waar alleen maar walvisvlees op de menukaart staat. Onderverdeeld in verschillende soorten zoals ook het bij ons beter bekende rundvlees. Een stooflap is heel wat anders dan een ossenhaas.
Walvisvlees bevat veel omega drie onverzadigde vetzuren en is dus bijna net zo "gezond" als vette vis. Het vlees is zo mals omdat de dieren na het harpoeneren een tijd aan boord van de walvisvaarder rijpen voordat ze uitgesneden worden. Slow food! Alle stukken van de walvis worden verwerkt, het is dus niet zo dat alleen de beste stukken in het restaurant terechtkomen.
Het probleem met onze aardkloot is dat er gewoonweg veel teveel mensen op leven die dagelijks gevoed moeten worden! Smakelijk eten met de insecten en hun larven op uw bord die het voedsel van de toekomst moeten worden!
Voordat we bij de ingang van het park waar de “Kinkaku-ji tempel” staat aankomen begint het stevig te regenen. Een ding is zeker! De regen schrikt de toeristen niet af om naar het “Gouden Paviljoen” te gaan kijken. De propvolle toeristenbussen, en ook stadsbussen, rijden af en aan om de toeristen te lossen en een uur later weer in te laden.
Ik hoor een Japanse gids in duidelijk Engels zeggen: ‘U heeft precies een uur de tijd voordat de bus weer vertrekt. Zorg dat u op tijd bent want anders vertrekken we zonder u!’
Op dat moment weet ik weer waarom wij ervan genieten om overal onze eigen weg te zoeken en eigen tijden te bepalen. Georganiseerd reizen is niet ons ding en zal dat ook nooit worden!
Zodra we de kassa zijn gepasseerd, 500 yen (€ 3,20) per persoon, stopt de regen. Ruim drie euro per persoon om een culturele top attractie in het dure Japan te bezoeken, denk daar eens over na? Een bezoek aan “Rijksmuseum Slot Loevestein” vlakbij Zaltbommel gaat je € 17,50 per persoon kosten. Persoonlijk vindt ik dat een markant verschil!
De plattegrond van het tempelterrein verbaasd me enigszins. Naast het gouden paviljoen lijken er maar drie andere gebouwen van enig belang op het tempelterrein te staan. Het grootste gebouw, zijn we al gepasseerd en hebben we al gezien.
Er is ongeveer dertig meter reling aan de rand van de vijver om de perfecte foto van het “Gouden Paviljoen”, inclusief de reflectie op het stille water van de vijver, te maken. De vele toegestroomde toeristen verdringen zich en de meesten schieten maar in het wilde weg. Dat willen wij dus niet! Ik elleboog me met enige kracht en onvermurwbaar tussen de lagen toeristen door totdat ik eindelijk vooraan met mijn buik tegen de reling sta en deze foto van postkaart kwaliteit kan maken.
Dit paviljoen dateert uit 1956. Het originele paviljoen dateerde volgens niet verifieerbare berichten uit 1399. De vele Japanse burgeroorlogen en natuurrampen hebben de afgelopen vijfhonderd jaar het paviljoen beschadigd of afgebrand. Van dichtbij is duidelijk zichtbaar dat de constructie niet erg oud is, maar van een afstand ziet het paviljoen er door de weerspiegeling in de vijver sprookjesachtig uit.
We willen zelf natuurlijk ook graag op de foto met het “Gouden Paviljoen”. We wachten een rustig moment af om iemand te vragen of ze een foto van ons samen willen maken. Sinds de camera in de mobiele telefoon beter is dan de oude digitale fotocamera’s zijn de mensen echt niet beter gaan fotograferen. De foto’s zonder enige compositie en met je hoofd precies in het midden komen nog vaak voor. Ook het ontbreken van je voeten is erg storend! Het vinden van een fotograaf voor een foto van ons tweeën moet met grote precisie gebeuren!
Wij hebben geluk wanneer er een Japans stel in klederdracht voorzichtig over het grind naar ons toe komen geschuifeld. Ik twijfel geen moment! Ik vraag zonder enige schaamte aan het zeer gereserveerde Japans stel of ze misschien een paar foto’s van ons willen maken. Als tegenprestatie zal ik dan enkele foto’s van hun maken. Aan de manier waarop de man positie kiest weet ik al dat het wel goed komt. Het stel in klederdracht is ook een plaatje waar ik erg trots op ben.
Er is een pad over het tempelterrein uitgezet dat je als bezoeker wordt geacht te volgen tot aan de uitgang. We worden langs het “Kinkaku-ji” geleid en krijgen nog een laatste blik op het “Gouden Paviljoen” vanuit een andere, minder mooie, hoek. Er is nog een gebouw te gaan dus lopen we langzaam geleid door de witte pijlen langs het pad en op de grond.
De reden hiervoor is eenvoudig. De opgeruimde en efficiënte Japanners willen niet dat er op het tempelterrein een verkeersopstopping ontstaat met aan de ene kant bezoekers die net zijn gearriveerd en bezoekers die vertrekken. De stroom bezoekers gecontroleerd naar de uitgang leiden is de beste oplossing voor alle betrokken partijen!
We blijven even staan bij de “Ginga-sen” (Galaxy's spring). Hier komt het Shinto in de Japanners boven. Water is een van de vier natuur elementen. Bronwater, koud of warm, is onlosmakelijk verbonden met de cirkel van het leven. Zonder water is er geen leven! Er wordt gebogen, geklapt en gepreveld. Het zal ongetwijfeld wel helpen.
Ik heb wat mensen op de achtergrond verwijderd om de foto met Lyka op het grindpad wat rustiger te maken. De paden zijn goed en schoon. We komen bij een groep oude Boeddha reliëfs waar de Japanners fanatiek muntjes in een metalen kom proberen te gooien. In Azië heb je “geluk” bij het gokken! Geluk in je leven noemen ze steevast “voorspoed”.
We vervolgen onze weg en zien al snel de “Kinkaku-ji”, de Witte Slangenheuvel. Poëtische namen komen van alle kanten op je af in Japan. De ene naam nog mooier dan de andere. Het is volgens mij een Chinese gewoonte die ze al heel lang geleden in Japan hebben overgenomen.
Een laatste blik op de “Fudo-do Tempel” en we hebben hier alles gezien. Het is nog geen twaalf uur en we zijn al bijna klaar voor vandaag. De omgeving van de “Fudo-do Tempel” is vervuild met toeristen die foto’s willen maken van hun geliefden in de tuin om de tempel heen. Daarom kom ik niet verder dan een foto van een flinke afstand van het altaar. Er staat een rood/wit hek om de veranda heen zodat geen enkele toerist het in zijn hoofd haalt om (zonder schoenen) de veranda op te stappen.
Dit zijn de nieuwe symptomen van het nieuwe egoïstische massatoerisme dat de wereld teistert sinds de Covid-19 samenzwering. Ik sta vaak te kijken hoe een toerist in hemelsnaam zijn gedrag kan verantwoorden naar de rest van de samenleving! Het zijn opvallend veel Russen, Chinezen en Indiërs die zich maar moeilijk kunnen aanpassen aan hun nieuwe omgeving. Het volledige ontbreken van respect is stuitend. Op z’n moment ben ik blij dat ik al veel heb gereisd en gezien in het verleden. Toen het allemaal nog eenvoudig bereikbaar en heerlijk rustig was.
Buiten de poort van het tempelcomplex biedt zich het volgende probleem aan. Willen we gebruik maken van het openbaar vervoer naar het treinstation dan moeten we met de stadsbus. Bij de bushalte tegenover de ingang staan zeker drie busladingen passagiers gedisciplineerd te wachten tot ze aan de beurt zijn om te worden vervoerd. Dat gaat hem voor ons niet worden vandaag!
Ik koop bij een 7-11 twee warme bapao’s met varkensvlees voor de kleine trek en onder het eten loop ik op mijn iPhone door onze mogelijkheden. Het is iets meer dan dertien kilometer lopen naar het station van Kioto. Dat zou voor ons geen probleem moeten zijn wanneer we onderweg nog wat kunnen bezoeken.

Op 10 mei, twee dagen na de capitulatie van nazi-Duitsland, begon te Los Alamos een tweedaags overleg over mogelijke doelwitten van atoombom aanvallen op Japan. Gekozen werd in eerste instantie voor Yokohama, Hiroshima, Kokura, Niigata en Kioto.

De laatste stad werd geschrapt omdat in deze stad veel historische tempels stonden. Het pleidooi voor het schrappen van Kioto als doel wordt gewoonlijk toegeschreven aan japanoloog Edwin Reischauer, maar deze heeft dat ontkend. Volgens Reischauer zou minister van Oorlog Henry Stimson, die er enkele decennia eerder zijn huwelijksreis had gemaakt, Kioto van de lijst hebben geschrapt.

Daarom is er onderweg naar het treinstation nog heel veel te bezoeken en te bezichtigen!

Japan: Regen

Osaka (Cote House) 406), donderdag 22 februari 2024

De afgelopen dagen waren absoluut geen prettige dagen! Periodes van lichte regen afgewisseld door periodes met buien. Het is niet anders. Gelukkig zijn we voor een langere tijd op reis want slecht weer tijdens een vakantie van twee weken is natuurlijk deprimerend.
We brengen de dagen in het hotel door in een natuurlijk ritme. ’s Morgens bak ik altijd een omelet voor ons ontbijt die we op een sneetje wit brood met twee plakjes ham verorberen. Helaas kunnen we niet door het raam naar buiten kijken hoe het slechte weer zich ontwikkeld.
Noem het vreemd maar eigenlijk is het wel logisch. In Japan hebben de appartementen figuurglas in de kozijnen. Licht wordt gewoon doorgelaten, vanaf de buitenkant zien ze alleen onherkenbare schimmen door de ruimte zweven. Het voordeel is dat je geen vitrages, en soms ook overgordijnen, nodig hebt. In het begin vond ik het heel vreemd maar met elke dag die verstrijkt krijg ik er meer begrip voor. Het is de beste oplossing voor de woontorens die soms maar enkele meters van elkaar staan.
Ik loop af en toe naar het “rookbalkon” om te zien of het weer toelaat of ik boodschappen kan gaan doen zonder nat te worden. Er staan een dozijn paraplu’s in het portiek van het hotel in de paraplubak maar ik vind een paraplu een verschrikkelijk ding dat ik met grote zekerheid altijd weer vergeet mee terug te nemen. Dus kies ik er liever voor om een beetje nat te worden.
Tijdens de droge periodes ontsnap ik snel uit het hotel met een elektronische boodschappenlijstje op mijn iPhone naar de Life Supermarkt om boodschappen te doen. Elke middag en avond uit eten is leuk wanneer je twee weken op een Grieks eiland verblijft maar in onze situatie is een lunch van verse sushi uit de supermarkt een prima, en een betaalbaar, alternatief.
Dat laatste zal menig wenkbrauw oplichten! Ik heb het al vaker geschreven, Japan blijkt tijdens ons verblijf een ongelofelijk goed geprijsde vakantiebestemming nu de Japanse yen stevig is gedevalueerd. We praten er bijna elke dag over om Japan volgend jaar weer te gaan bezoeken.
Zodra ik ’s middags de kans krijg om te gaan wandelen neem ik die met twee handen aan. Gewoon wild wandelen in de stad met de ogen wijd open om alles goed in me op te kunnen nemen. Linksaf of rechtsaf wanneer het gevoel of intuïtie het mij ingeven. Op en van deze middagen passeer ik een open garage onder een klein appartementengebouw aan de oever van een rivier. Een witte Bentley en een rode Ferrari staan broederlijk naast elkaar. Gepoetst tot in de perfectie en ongetwijfeld gereed om een ritje door de stad of de heuvels rond Osaka en Kioto te gaan maken.
Aan een andere rivier, Osaka wordt doorkruist door meerdere waterwegen, wordt mijn interesse gewekt door een modern architectonische parel. Het is het “Osaka Science Museum”. Misschien moeten dit museum maar eens gaan bezoeken wanneer het slecht weer is?
Nu ik dit heb geschreven bedenk ik me dat we echt geen zin hebben om door de regen naar een museum te gaan. De kans dat we gaan met goed weer is ook niet erg groot! Met goed weer gaan we liever wandelen in de heuvels rond Osaka en Kioto om de tempels en altaren bezoeken om de Japanse cultuur op te snuiven.
Het is vandaag aangenaam weer met weinig wind. De wollen muts blijft in mijn jaszak en ik slenter door de brede schone straten van Osaka. Wat me het meest opvalt in de stad met met ruim 2,7 miljoen inwoners dat het er niet druk is. Of dat het niet druk aanvoelt, welke van de twee?
Een kort onderzoek heeft me geleerd dat het bezit van een auto in Japan erg kostbaar is. Een ritje van 100 kilometer op de tolweg kost je zomaar € 95,-. En dan moet je ook nog terug en betalen voor het publieke parkeren omdat er maar heel weinig privé parkeerplaatsen zijn in de bebouwde gebieden.
Het is me na het korte onderzoek duidelijk waarom de “Osaka Metro” in de grotere regio Osaka dagelijks 13 miljoen treinpassagiers vervoert! Dat zijn alle Nederlanders zonder de ongedocumenteerden, elke dag. Het openbaar vervoer is hier schoon, efficiënt en goedkoop. Daar dromen de milieu-wappies in Nederland van! Helaas denkt de vaderlandse overheid dat ze het wiel opnieuw moeten uitvinden in plaats van een goed werkend systeem uit het buitenland te kopiëren.
‘Weer of geen weer, waar gaan we vanavond eten?’
Het maakt ons niets uit want om de hoek op vijf minuten afstand van het “Cote House” hotel is er een filiaal van de “Nakau” restaurant keten. Fastfood op zijn Japans zou in Nederland ook ongetwijfeld aanslaan. Het restaurant heeft een Japanse huiselijke sfeer. Het eten is gevarieerd, goed en niet te hoog geprijsd.
Elke avond zitten we, omringt door een dozijn hongerige Japanners, onze kommen rijst, belegd met een mix van roerei vermengt met groente en/of vlees, naar binnen te werken. In Japan is het een ongeschreven wet dat je na het eten zo snel als mogelijk je plaats in het restaurant verlaat zodat een wachtende ook zijn maaltijd kan nuttigen.
Zo leven we van regendag tot regendag totdat Pluvius de sluizen van de hemel weer heeft gesloten en wij droog op avontuur kunnen in de Japanse cultuur.

Japan: Instant Noedels

Osaka (Cote House) 406), woensdag 21 februari 2024

De titel van mijn weblog is duidelijk! Het is niet elke dag feest wanneer je onderweg bent. We zijn nu voor een keer aanbeland bij de “Troubles” uit de titel. Het is altijd jammer wanneer je tijdens je vakantie van drie weken met slecht weer of ziekte wordt geconfronteerd. Geloof me? Het is ook jammer wanneer je voor een langere tijd op reis bent. Tenslotte is een reis niet anders dan een kralenketting van zelfstandige vakanties aan elkaar geregen. En die laatste vijf letters van het laatste woord van de vorige zin zeggen alles: Regen!

Bij regen heb je drie opties:
1. Bier drinken.
2. Een rustdag met veel schrijven en slapen.
3. Een museum bezoeken.

Vandaag kiezen we voor de laatste optie.
Na een eenvoudig ontbijt van oud witbrood met een gebakken ei en een paar plakjes ham, gecompleteerd met een beker hete koffie, stappen we naar buiten in een wereld die weer een stuk kouder is dan gisteren. Er zit volgens de weervoorspelling de komende dagen slecht weer, met veel regen, in de lucht. Dat zal ons niet stoppen om van ons bezoek aan Japan een succesvol bezoek te maken.
Na een korte wandeling door een lichte motregen naar het Osaka-Namba Station, een korte reis met de Osaka Metro en het laatste stuk met de trein naar Station-Ikeda stappen we de regen in. Nou ja, het is meer een natte, maar tegelijkertijd ook een onaangename, wind in. Direct buiten het station staan de richtingsborden die je naar het “Cupnoodles Museum” leiden. Het is ons meteen duidelijk dat alle mensen die met ons uit de trein zijn gestapt, inclusief een grote groep schoolkinderen met gele hoedjes op, naar het Noedels Museum op weg zijn.
Na enkele honderden meters lopen we, voor de schoolgroep met de gele hoedjes uit, in een stevige pas tegen het “Cupnoodles Museum” aan. Voor het museum staat het standbeeld voor “Momofuku Ando”, een Taiwanese immigrant. Taiwan werd lange bezet door Japan van 17 april 1895 (Meiji kalenderjaar 28) tot 25 oktober 1945 (Shōwa kalenderjaar 20).
Op dit moment besef ik me terdege dat er maar heel weinig uitvinders/ontdekkers zijn van voedingsmiddelen die de wereld zo ingrijpend hebben veranderd. De uitvinding/ontdekking van instant noedels is een van die zeer weinige. Wie eet die snel bereide hartige sliertjes in een smakelijke soep niet?
Lyka richt mijn aandacht op een putdeksel naast het museum. Zelfs de putdeksels zijn versiert met het oorspronkelijke logo van de “Nissin Cup Noodles”.
Zodra we het museum hebben betreden, en de laatste druppels van onze jas af hebben geschud, worden we naar een balie geleid. Het is meteen duidelijk dat de toegang tot het noedels museum gratis is. En dat is altijd fijn, ook aan de andere kant van de wereld. Een gepersonaliseerde verpakking van de wereldberoemde “Nissin Cup Noodles” kost 500 yen (€ 3,10).
Wat een mooi stukje Japanse marketing!
500 yen toegang tot het museum en een gratis gepersonaliseerde verpakking van de wereldberoemde “Nissin Cup Noodles” klinkt heel anders maar is in principe hetzelfde. Denk daar maar eens over na?
In een schuurtje, zoals deze replica van het origineel, achter zijn kleine woning in Osaka-Ikeda werkte “Momofuku Ando” een jaar lang, dag en nacht, totdat hij zijn idee en recept voor een lang houdbare en smakelijke instant ramen-noedels had geperfectioneerd.
Zelfs de inrichting is helemaal zoals in het oorspronkelijke schuurtje. Hier is (wereld)geschiedenis geschreven! Er wordt in 2024 meer dan honderd eenentwintig miljard keer heet water op instant noedels geschonken! Dat zijn nog eens getallen!
Het is allemaal begonnen in 1958 en op vandaag de dag zijn er ontelbare variaties en smaken te koop over de hele wereld.
Zo weet ik zelf nog goed dat ik vijfentwintig jaar geleden voor het eerst in Zuid-Oost Azië in aanraking kwam met het fenomeen instant noedels. Het was in een woord “Fantastisch” te noemen. Snel, goedkoop, smakelijk en overal om je heen eenvoudig te verkrijgen. Iedereen om je heen at ze en zelfs in restaurants stonden ze gewoon op de menukaart.
Na ruim acht maanden in Azië was mijn thuiskomst in Nederland in september 1999 een koude douche. Alles wat de afgelopen maanden zo vanzelfsprekend voor je was is plotsklaps in rook opgegaan. Gelukkig zijn instant noedels in tientallen smaken en variaties nu ook in Nederland te koop. Wij eten ze wekelijks wanneer we in Nederland zijn en met voorkeur de dikke Koreaanse, en vooral de pittige en de zeevruchten, variaties.
Wachtend in de rij totdat we onze gepersonaliseerde verpakking van de wereldberoemde “Nissin Cup Noodles” uit een automaat kunnen kopen passeren verschillende interessante wetenswaardigheden over de instant noedels.
Zo had de Japanse astronaut “Soichi Noguchi” zijn eigen voorraad “Nissin Cup Noodles” bij zich tijdens zijn ruimtereis in 2005 met de Space Shuttle.
De opengewerkte beker “Nissin Cup Noodles” laat duidelijk zien dat er ook over de inhoud is nagedacht. Het grote open reservoir onder de noedels zit er niet voor niets. De zwaardere verzadigde noedels zakken langzaam naar de bodem en drukken de overgebleven vloeistof door de noedels omhoog. Zo ontstaat er een homogene soep en blijven de gevriesdroogde ingrediënten mooi op de bovenkant liggen en worden niet te zacht.
Ik kijk mijn ogen uit naar de kudde bezoekers om ons heen in dit museum. Er moeten duizenden mensen per dag door deze zaal lopen. Dat het “Nissin Cup Noodles” populair is mag duidelijk zijn omdat er bij de automaat waar de bekers, inclusief een tijdelijk plastic deksel voor 500 yen worden verkocht, een groot papier hangt met de mededeling dat het maximum van 3 bekers per persoon streng word gehandhaafd. Verbaasd kijk ik om heen en zie meer dan genoeg volwassenen met maximale drie bekers onder de arm.
Onder begeleiding worden we naar een tafel gebracht waar speciale viltstiften klaar staan, voedselveiligheid is belangrijk, om de beker van een persoonlijke noot te voorzien. Er liggen geplastificeerde vellen met voorbeelden van het eendje dat als logo wordt gebruikt. Er wordt overal aan de tafels serieus gekleurd en getekend. Ons bezoek aan het “Cupnoodles Museum” is tot nu toe zeker een enerverende ervaring.
Wanneer het versieren van de beker klaar is word het tijd is om de beker te laten vullen in de “Cup Noodles Factory”. De schoolkinderen met de gele hoedjes hebben ons ingehaald. Stapje voor stapje schuifelen we naar het vulstation van de “Cup Noodles Factory”.
Als eerste gaan de noedels in de beker. Maar het gaat precies andersom dan je denkt! De beker wordt ondersteboven op de noedels geplaatst waarna de gevulde beker op de bodem wordt gezet.
Eerst wordt het poeder voor de bouillon in de beker geschept. Er zijn de volgende vier smaken: Varken, kip, zeevruchten en groenten. Daarna mag je vijf gevriesdroogde ingrediënten kiezen om de inhoud compleet te maken.
Als laatste wordt de beker nog verpakt in een dun polyester krimpfolie. Dat zit er niet voor de show maar heeft als doel om te voorkomen dat de deksel niet ongewenst loslaat en de kwaliteit van de inhoud achteruit holt of bederft.

Terwijl Lyka het tasje staat op te pompen kijk ik verbaasd naar de tot de laatste zitplaats gevulde tafels om de bekers te kleuren naar je eigen artistieke wensen. De volgende groep schoolklassen is gearriveerd en de kinderen hebben het zichtbaar naar hun zin.
Op weg naar de uitgang worden we langs een opsomming van allerlei wetenswaardigheden en de geschiedenis van de “Nissin Cup Noodles” geleid.
Een interessante wetenswaardigheid is dat er in het begin de “Nissin Cup Noodles” alleen vanuit verkoopauto’s werd verkocht. En het was geen massavoedsel voor de arme bevolking maar een kostbaar luxe product voor de rijkere middenklasse. Wie zou dat vandaag de dag denken nu je voor een euro enkele pakjes instant noedels kan kopen bij elke willekeurige winkelketen in Nederland?
Momofuku Ando was een man met een visie en een groot hart. Hij was ook filantroop en heeft veel van zijn vermogen gedeeld met de arme bevolking van Japan.

Wijze woorden van een groot man en visionair…. Momofuku Ando.

Onze fascinatie voor de Japanse putdeksels begint een obsessie te worden? Nee, niet echt maar de Japanse cultuur is er wel een om lief te hebben. Zonder enige multiculturele vervuiling van buitenaf. Dat laten ze in Japan echt nooit gebeuren!

In de trein zijn we omringt door gelijkdenkende met opgeblazen plastic tasjes van het “Cupnoodles Museum” en ook de schoolkinderen met de gele hoedjes zijn aan boord. Lyka en ik zitten nog na te gloeien en na te genieten van deze leuke informatieve en bijzondere regenachtige ochtend in het museum.
Hoe kun je een zo'n leuke ochtend beter beëindigen dan met een dampende schaal verse ramen noedels in een ondergronds restaurant in de “Namba Walk”? Lyka kiest voor de soep en ik voor de droge versie. Het smaakt nog beter dan het er uitziet!
De rest van de dag brengen we wegens de onophoudelijke regen op de kamer door, nagenietend en de foto's opnieuw bekijkend. Een magnetron maaltijd met Japanse gehaktballen voor twee personen. Het is voldoende, we willen niet teveel eten. Morgen een rustdag? Dat hangt van Pluvius af!