Thailand: Spierpijn

Ratchaburi (My Room) A301), woensdag 26 februari 2020

De afgelopen nacht was een absolute ramp! Na de kapotte warmwater voorziening voor de douche was afgelopen nacht de airconditioning aan de beurt. De thermostaat heeft het begeven en daarom waren er de afgelopen nacht maar twee standen beschikbaar. Uit èn aan, stand vrieskist! Om het uur werd ik wakker van de kou om het defecte apparaat uit te schakelen om vervolgens een half uur later weer wakker te worden omdat het toch wel warm was geworden in het hutje. Terugkijkend op ons verblijf in “Blue Beach Resort” kan ik met zekerheid zeggen dat we hier nooit meer zullen verblijven. Wel eten en bier drinken, daar hebben geen klachten over.
Om iets na zessen ben ik niet de eerste gast die in het resort wakker is. Voor zijn bungalow zit een Aziatische man met zijn fiets. Gepakt en gezakt te wachten totdat hij kan gaan ontbijten. We hebben heel wat fietsers op vakantie gezien op de terugweg. Hij wenst me een goede morgen terwijl ik hem met de koffiekan passeer. Jammer genoeg staat de waterkoker nog niet aan en moet ik bijna twintig minuten wachten voordat ik het eerste van de vijf kopjes kokend water op de snelfiltermaling kan gieten. Met het vijfde kopje op de koffie in het filter kan ik eindelijk ook weer richting onze bungalow waar Lyka nog steeds als een roosje ligt te slapen. Op het terras voor de bungalow start ik mijn vaste bezigheden zoals ik die elke ochtend met de eerste kop koffie verricht.

Na de koffie, wat schrijven en wat internet gaan we om acht uur richting het restaurant voor het ontbijt dat is inbegrepen bij de prijs. De omelet met de vers gesneden watermeloen zijn wel weer van een uitstekende kwaliteit. Ik begrijp echt niet dat de eigenaar/manager niet zorg dragen dat de techniek in de bungalows ook goed werkt!
En dan pakken we onze bagage, sjorren alles vast achterop de motor en beginnen we aan de laatste serie van zeven etappes zonder een rustdag. We slapen vanavond al dichtbij Bangkok en morgenavond zelfs in een hotel waar we vorig jaar al een keer hebben geslapen.

We zijn nog geen twee kilometer van het resort verwijderd wanneer mijn Nikon D600 voor het eerst vandaag tevoorschijn komt. Het is een mooi gezicht om te zien hoe er eerst een grote Boeddha wordt geplaatst òf gebouwd en dat er later de tempel om het heilige beeld heen wordt gebouwd. Lang geleden vroeg ik me ook altijd af hoe ze die enorme beelden in de tempel hadden gekregen!
En dan gaan we rijden! Bij de eerste pomp gooi ik ons werkpaard vol en binnen tien minuten zoeven we over de stille Thaise asfalt wegen. Een stukje naar het westen ligt die verschrikkelijke snelweg die we vandaag hopelijk niet al teveel zullen zien.
Bij Pranburi kruissen we de lelijke snelweg en bevinden we ons weer op stille wegen van het Thaise platteland. Figuurlijk dan want het is hier bergachtig. Eindeloze velden met suikerriet, ananas, bananen en papaya’s. Niets is bijzonder genoeg om er een foto van te maken. We rijden, we pauzeren af en toe afgewisseld met een plaspauze. Een “Jungle plas” want de toiletten zijn zeer dun gezaaid in deze dun bevolkte gebieden aan de grens met Myanmar.
Tijdens het rijden horen beiden een knal en later blijkt dat er een vrucht uit een boom boven op mijn helm was gevallen. Het was een werkelijk enorme klap! Ik moet er niet aan denken dat die vrucht een fractie later was losgekomen en mij vol in het gezicht had geraakt! Zonder geluk vaart niemand wel, en zo word je daar weer aan herinnerd.

Vorige week hebben we afgesproken dat we op een vast tijdstip zouden eten en niet meer wachten tot we bij het hotel van onze bestemming zijn gearriveerd, hoe aantrekkelijk dat ook lijkt. Bij het eerste houten restaurant langs de weg stoppen we. De gebakken rijst komt in een smaak zoals ik die in Thailand nog niet heb gegeten. Eerst wordt de huid van de kip knapperig gebakken, dan de groenten en smaakmakers erbij gevold door een vol bord gestoomde rijst. De gebakken rijst is heel zoet en dat bevalt ons beiden niet. Ik probeer er nog wat zout aan toe te voegen in de vorm van vissaus met gesneden chilipepers maar dit helpt ook niet veel. Ik eet het op omdat mijn lichaam nu eenmaal brandstof nodig heeft. Bij het afrekenen koop ik nog wat “Khao Laam” maar later meer daarover.
Ik besef nu dat we na dat rijden door eindeloze velden met fruit en groente afgewisseld met oerwoud en nationale parken er maar heel weinig foto’s op mijn SD-kaartje staan.Ik kan er ook niets aan doen, of toch wel? Aan het einde van zo’n intensieve reis ga je sowieso minder foto’s maken omdat je voor je gevoel alles al een keer eerder hebt gefotografeerd. Dat excuus kan ik niet aanvoeren, deze rit was er gewoon niets te fotograferen.

De laatste pauze van de dag is het moment om de “Khao Laam” open te breken. Het is een zoete snack gemaakt van kleefrijst die met kokoswater en zwarte sojabonen in een open gezaagd stuk bamboe op een open vuur wordt gekookt. Het is een heerlijk goed vullend echt Thais gerecht. Een bijna gezonde snack! Er zijn in elk land wel een paar varianten maar in de bamboe is volgens mij toch wel uniek voor Thailand. Lyka vindt het ook heerlijk en zo hebben wij weer een gerecht aan onze lijst met Thaise heerlijkheden toegevoegd!  

En dan, uit het niets nadat ik bewust een verkeerde afslag heb genomen staan we voor een enorme Chinese tempel met ook weer die Hindoestaanse invloeden. “Wat Khao Isan (Wat Thepprathan)” is misschien wel het grootste tempelcomplex dat ik ooit in Thailand heb bezocht. Alle personificaties van de Thaise heiligen staan er afgebeeld. Ik kijk mijn ogen uit omdat ik hier zaken zie die ik zelf ook nog nooit in Thailand allemaal bij elkaar heb gezien.  

Onder de brandende zon loop ik tussen de paviljoens en beelden door en maak mijn foto’s. Onder het rijden heb ik al verschillende keren kramp in mijn benen gehad maar nu ik hier zo rondloop voel ik de schade in mijn benen die de zware wandeling van gisteren heeft aangericht. Mijn enkels en knieën zijn pijnlijk maar ook mij kuit- en dijbeen spieren zijn niet meer op het peil dat ze geweest zijn. Echte spierpijn is de prijs die ik zal moeten betalen voor de mooie dag van gisteren.

De bekende garde van oude hoog gerespecteerde monniken zitten er ook. Deze oude wijze mannen bestudeerden de filosofie van de Boeddha en gaven die zo goed als mogelijk door aan de jongere generaties. In schril contrast met de twee monniken die nu in de schaduw van een paviljoen naar hun mobiele telefoon zitten te staren. Dat kleine slimme apparaat heeft heel veel kapot gemaakt in onze samenleving en de minder bedeelden weer in het gareel gekregen. Zij leven voor en met dat apparaat en geloven alles wat ze op dat kleine beeldscherm zien.

De grote witte Boeddha ziet het allemaal gebeuren en denk er waarschijnlijk het zijne van. Misschien komt er in de toekomst weer een tijd dat die communicators allemaal verdwenen zijn?


Het “My Hotel” in Ratchaburi is snel gevonden en gelukkig is het een enorme verbetering tot waar we de afgelopen twee nachten hebben geslapen. Lyka valt op bed en het doet me goed dat zij ook spierpijn heeft! In alles stilte moet ik lachen en realiseer me dat het met mij persoonlijk allemaal bergafwaarts zal gaan terwijl zij nog wel een tijdje zal groeien in haar kunnen. We gaan echt weer gaan wandelen zodra we terug in Nederland zijn! Ik ga nog even wat winkelen want er is geen contactlens vloeistof meer en lopen is toch wel het beste medicijn tegen de spierpijn.

Ondanks dat we uitgebreid over de eetmogelijkheden in de “Robinson Department Store” hebben gesproken kiezen we voor gewoon Thais eten bij een klein restaurant langs de straat. Het gebruikelijke tafereel gaat aan het serveren van de maaltijd vooraf.

• Ik bestel in werkelijk perfect Thais onze gerechten.
• De ober negeert mij volledig en kijkt naar Lyka waarna hij in het Thais tegen haar begint te ratelen.
• Lyka zegt geen woord en ik vertel hem in perfect Thais dat Lyka uit de Filippijnen komt en geen woord Thais spreekt.
• De ober kijkt mij verbaasd aan en begint opnieuw tegen Lyka te ratelen die nu ook tegen de ober zegt dat ze uit de Filippijnen komt.
• Het kwartje valt en de ober richt zich met zichtbare tegenzin naar mij.
• Ik moet onze bestelling twee keer herhalen voordat hij het geloofd.
• Alleen het bestellen van de grote fles ijskoud bier is geen probleem!
• Wanneer de ober het eten serveert kijkt hij naar Lyka alsof ze van een andere planeet is. Hij kan het nog steeds niet geloven dat ze geen Thai is!

Het eten, de bekende Pad Krapow met een omelet, is erg goed en onze dag zit er op. We willen vroeg naar bed om onze spieren de benodigde rust te geven om te herstellen. Morgen slapen we bij een oude bekende en gaan we enkele mensen verrassen met ons verblijf. Welterusten!

Thailand: Een stevige klim

Sam Roi Yod, Prachuap Khiri Khan (Blue Beach Resort) 11), dinsdag 25 februari 2020

We zijn aan een verdiende rustdag toe die eigenlijk geen rustdag mag heten. De rustdag van vandaag is ontstaan uit het plan om een tempel in een grot te gaan bezoeken. Ik weet alleen waar en niet het hoe! Een foto van het internet is alle houvast die we hebben. Omdat we met een lichtinval te maken hebben die tussen 10:00 en 11:00, volgens de Duitser achter de receptie, het beste is moeten we niet te laat op pad vandaag.

Er is op deze luie dinsdagochtend dus niet al teveel haast om aan het ontbijt te verschijnen. Wanneer aan de ontbijttafel blijkt dat het ontbijt bij de overnachting is inbegrepen krijgt het “Blue Beach Resort” er toch weer een plusje bij. De omelet met toast is perfect en een kuipje boter in plaats van margarine geeft het een nog luxere uitstraling.

Het weer is goed en in de overgebleven koelte van de nacht, die ‘s ochtends nog boven de velden hangt, rijden we richting de grot waarin de tempel zich zou moeten bevinden. “En route”, zoals ze zo mooi in de franse taal zeggen, komen we een groot bord tegen dat richting een grot wijst. Ik ben de naam van onze bestemming alweer vergeten dus volg ik als een blind paard de richtingsborden richting de grot.
Uit het niets doemt er langs de weg een klein huisje voor ons op dat een kassa blijkt te zijn. We zijn verbaasd! Zou dit het kunnen zijn? In mijn kolen Thai probeer ik bij de ongeïnteresseerde vrouw in het huisje uit te vogelen wat er hier aan de hand is.
Alles wat ik vraag wordt beantwoord met: ‘Song Roi, Song Roi, Si Roi!’ (twee honderd, twee honderd, vier honderd!)
De borden aan beide zijden van het raam bevatten alleen Thaise tekens en ik begrijp meteen dat de entree voor buitenlanders 200 baht is en voor de Thai 40 baht. Ik onderneem nog een laatste  poging maar strand op precies hetzelfde punt als bij de eerste poging!
Ik kijk eens goed om ons heen en vraag mezelf hardop af:
Ziet dit er uit als een belangrijke toeristen attractie? Nee.
Waar zijn de toeristen? Geen idee.
Waar zijn de talrijke minibusjes? Geen idee.
Waar zijn de altijd aanwezige verkopers van goedkope plastic Chinese rotzooi? Geen idee.
Rijden we verder? Honderd procent zeker!
In mijn onderbewustzijn heb ik goed in de gaten wat er hier aan de hand is. Ik heb dit al veel vaker meegemaakt in Thailand. Er worden kassa’s opgezet in de buurt van toeristen attracties om onnozele en verdwaalde toeristen te misleiden en geld uit de zak te kloppen. Twee toeristen die ten onrechte entree betalen en dat later ontdekken brengen meer op dan een dag werken op een palmolie of rubberplantage voor het minimum dagloon. Eigenlijk kunnen ze na de eerste vier oplichtingen lachend op de brommer naar huis.
Ik start onze motor en kijk nog eens over mijn schouder naar de vrouw, zij weet dat ze is betrapt! Haar lichaamshouding en gelaatsuitdrukking tonen een duidelijk geval van gezichtsverlies. Een van de ergste dingen die in Thai in hun belevingswereld en cultuur kan overkomen!

We rijden verder en voelen de koele luchtvlagen nu onderbroken worden door warme luchtvlagen. Het hete seizoen is zeker onderweg! Een flink stuk verder komen we bij de juiste tempel. Op een kolom van de poort naar de tempel is een spandoek aangebracht dat “Praking Car” rechtdoor is. Taalfouten in Thailand? Gewoon schitterend! Niet alleen de auto’s betalen 10 baht om te parkeren, ook de motoren van de buitenlanders worden geacht “prakeergeld” te betalen! Een stukje verder aan de kassa van de tempel voer ik een mooi stukje toneel op!
‘Goedemorgen’ (in het Thai), en ik overhandig mijn Thaise rijbewijs.
Een glimlach van de overwinning komt meteen op het gezicht van het Thaise meisje voor me.
‘No,no,no, only Thai 40 baht, Falang 200 baht!’, zegt ze lachend terwijl ze over mijn schouder schuin naar Lyka kijkt.
‘240 baht!’, zegt ze nadrukkelijk met een vleugje overwinning in haar stem.
Ik betaal zonder morren de 240 baht en neem de kaartjes in ontvangst. Nu ik entree voor de tempel en het Nationale Park heb betaald komt de aanbieding voor de boottocht naar de tempel tevoorschijn terwijl ze als een schooljuffrouw naar de kaart achter haar wijst. Op de kaart lijkt een eiland afgebeeld maar ik weet toch echt zeker dat de grot niet op een eiland ligt. Voor slechts 200 baht per persoon, hier krijgen de luie Thai dus geen korting, worden we naar de grot gevaren.
‘Nee, dank u!’, wij hebben de winst van 160 baht al in de zak omdat ze nog steeds denkt dat Lyka een Thaise is. In Thailand kijken ze niet verder dan hun eigen neus lang is. Alle vrouwen met lang donker haar en bruine ogen zijn Thais, klaar en punt uit!  

Het begin van de beklimming is nog redelijk! Er zijn zelfs ongelijke treden aangebracht op de rotsachtige ondergrond. Dan komen de kale gladde rotsen en halen we enkele stoere en luide Russen in die op goedkope teenslippers deze tocht ondernemen. Wij zijn aardig wat gewend maar het is voor ons wel erg lang geleden dat we zo’n wandeling hebben gemaakt. Het zweet gutst uit mijn lichaam en een van de twee flesjes water die we voor onderweg hebben gekocht is al leeg wanneer we op de top van de beklimming arriveren.

De afdaling is altijd zwaarder dan de beklimming! Iedereen die in de bergen of heuvels heeft gewandeld weet dat uit ervaring. Tijdens het naar beneden stappen vangen je knieën en je spieren de schokken op als de beste schokbrekers! Na bijna twee stevige kilometers staan we weer op het zand van een bijna verlaten strand. Deze eerste tocht over de trappen heeft ons samen toch maar even 400 baht opgeleverd! Daar kunnen we vanavond lekker van eten! Een boot gevuld met bezoekers die wel 200 baht per persoon hebben betaald voor de tocht naar de grot schuift geruisloos het zand op.

We volgen de richtingsborden naar de tempel totdat we bij een nieuwe trap die omhoog leidt komen. Wij zijn een beetje verbaasd maar de mensen die 200 baht voor de boot hebben betaald zijn heel verbaasd en nog meer teleurgesteld! Die dachten er voor een paar euro gemakkelijk vanaf te komen!
De tweede klim is nog zwaarder dan de eerste en gelukkig is mijn conditie beter dan van veel toeristen waarvan velen zelfs jonger zijn dan ik. Toch kan ik je vertellen dat het geen gemakkelijke klim is! Lyka hapert af en toe en ik wil haar niet alleen achter laten. We klimmen en klimmen, het pad en de trappen worden steeds steiler en het gaat steeds langzamer. Ook het tweede flesje water is al half leeg en nu wordt het tijd om te gaan rantsoeneren!
Ergens halverwege de klim is er een rustpunt ingericht waar een twintigtal mensen weer op adem kunnen komen. Over de positie van de rustplaats is in ieder geval niet nagedacht want je zit in de brandende zon weer op adem te komen! Doorlopen of rusten? Beide zijn een slechte oplossing dus kiezen we na enkele minuten maar voor de minst slechtste. We gaan langzaam verder naar de grot. Er komen nu ook meer tegenliggers, dat zijn de bezoekers die wel heel vroeg op pad zijn gegaan.
Zodra het terrein begint af te vlakken gaat het lopen een stuk gemakkelijker en wordt de hoop groter dat we nu dichtbij de ingang van de grot zijn. Die hoop wordt al na twee honderd meter de grond in geboord. Voor ons doemt een enorm gat op met een bijzonder steile afdaling naar een vlak terrein waar hopelijk de tempel op staat.

Na een zware afdaling, we zien voor ons een zieke man met een stevig overgewicht op de gladde rotsen uitglijden en zijn val laat onze harten voor enkele seconden stilstaan, zijn er nieuwe richtingsborden. We zijn nu al een dik uur aan het lopen en mijn gedachten dwalen af naar de bergen van de Himalaya in Nepal. Tien jaar geleden heb ik daar ook zo’n stevige tocht gemaakt. Waar blijft de tijd toch?

En dan, eindelijk, wanneer we de hoek omgaan zien we de tempel.
Dit is verreweg de grootste grot die ik ooit heb bezocht! Batu Caves in Kuala Lumper en Batu Niah (Miri) in Sarawak, beiden in Maleisië zijn klein vergeleken bij dit gat in het kalksteen. Ik heb het gevoel dat hier gemakkelijk twee Airbus A380 dubbeldekkers naast elkaar kunnen staan!
De enorme ruimte van de grot geeft de bezoekers een gevoel van nederigheid en onderdanigheid ten opzichte van de overheersende natuur. Tegelijker tijd wordt de tempel door de enorme grot verkleind en lijkt zelfs een miniatuur bouwwerk. De bezoekers blijken plotseling zeer gedisciplineerd en na de lange vermoeiende wandeling blijven ze uit de buurt van het bouwwerk. Natuurlijk worden er selfies gemaakt en foto’s met familieleden geschoten maar steeds op een manier dat er respect is voor de andere bezoekers. De meesten pogen uit de foto’s van de anderen te blijven en ook wordt er op de beurt gewacht zodat iedereen de perfecte foto kan schieten.
Tijdens het bezoek raak ik in gesprek met een groep jonge mensen uit de Krim (Crimea). Politiek, geloofsovertuiging en reizen gaan niet goed samen, dat weet elke reiziger. Soms is het onmogelijk om te ontwijken dus blijf je beleefd en probeer je je zo onzijdig als mogelijk op te stellen. Zonder dat ik een mening ventileer hoor ik hun verhaal aan. Een verhaal over blijdschap dat ze nu burgers zijn van het groot Russische rijk en niet meer van de corrupte staat Oekraïne.
Ik hou mijn hart vast en het duurt niet lang voordat mij als Nederlander de vraag wordt gesteld: “Wie denk jij die de vlucht van MH17 heeft neergeschoten?” Ik moet haar het antwoord schuldig blijven omdat ik me direct verontschuldig dat ik niet goed bekend ben met het dossier. De aantrekkelijke jonge blonde vrouw heeft haar mening al wel gevormd! De Oekraïne, die corrupte schurkenstaat die moeder Rusland probeert zwart te maken. Ik hoor haar mening aan en besef dat het treurige verhaal nog steeds twee kanten heeft en de propaganda machines van beide landen nog steeds op volle toeren draaien. Het is diep treurig dat de levens van 298 onschuldige mensen worden gebruikt voor een politiek schaakspel waar ze helemaal niets mee van doen hebben!

Na de postkaart beelden wordt het tijd om ons samen te vereeuwigen met de tempel in de grot die we hoogstwaarschijnlijk nooit meer zullen bezoeken.

We kijken een laatste keer over onze schouders naar het sprookjesachtige beeld van de tempel in de grot en klimmen weer naar het plateau dat ons naar de op een na laatste afdaling moet brengen. Het voordeel van de terugweg is dat je nu weet wat je nog kan verwachten en ook hoe je je laatste krachten moet verdelen om goed aan het einde van je tocht te komen.
Tijdens de afdaling komen we nog veel puffende en hijgende bezoekers tegen. Bij enkele bezoekers met een ongezond overgewicht zet ik grote vraagtekens. Hoe zijn zij in godsnaam op het idee gekomen om deze tempel te gaan bezoeken? Het zou mij niets verbazen wanneer het met enkele van de zeer heldhaftige niet zo goed afloopt tijdens de barre tocht naar de grot en terug!

Onderaan de eerste afdaling van de terugweg maken we de klassieke foto van de bezoekers met het richtingsbord naar de grot. Vermoeid maar ook heel voldaan. Mijn lichaam schreeuwt om vloeistof en mijn beenspieren geven een duidelijk signaal af dat ik dit niet al te vaak moet doen. Zonder dat ik het wil accepteren gaan de jaren nu tellen en lijkt mijn conditie wat achteruit te gaan.

Koel water voor een eerlijke prijs en een foto van Lyka op het strand waar de boten vol onwetende passagiers nog steeds arriveren. Die landtong, die witte rotsen op de achtergrond, daar moeten we dus nog een keer overheen!
Eenmaal terug op de parkeerplaats bezoeken we als eerste het toilet en kopen voor Lyka een voor Thailand zo’n karakteristieke dunne katoenen broek met olifantjes er op gedrukt. De vraagprijs van 250 baht ligt wel heel erg hoog, 90 baht in Bangkok, op deze markt naast een verlaten parkeerplaats. Ik haal een biljet van 100 baht tevoorschijn en hou het voor de neus van de verkoopster. Vastberaden schud ze een duidelijk “NEE” met haar hoofd. Nog voordat de 100 baht weer in mijn broekzak verdwenen is zit de broek in een plastic tas. “Beter 100 baht dan niets”, is de gedachte in deze moeilijke economische tijden. Waar zal het in de toekomst heengaan met het toerisme in Thailand?

We hunkeren naar de lunch en ik heb zelfs zo’n trek dat ik vergeet om een foto te maken van mijn papaya salade. Een van de traditionele Thaise gerechten die je zeker niet moet overslaan wanneer je ooit dit mooie land bezoekt. Lyka’s varkensvlees met knoflook is ook niet te versmaden. Alleen de geur laat het water al in je mond lopen! Dit was precies wat we nodig hadden na die toch wel stevige wandeling.

Onze dag zit er op en nu is het tijd om een uurtje te gaan rusten! Lyka ligt binnen een kwartier te slapen en ik neem plaats op het terras voor onze bungalow. Ik kan mijn benen goed voelen. Tijdens het schrijven over onze avonturen gaan mijn handen af en toe onbewust onder de tafel om mijn vermoeide beenspieren te masseren. Regel na regel, alinea na alinea en verhaal na verhaal komen in de ruwe vorm vanuit mijn hoofd op het beeldscherm. Waar nodig plaats ik een foto, of twee, om het verhaal te ondersteunen en de nieuwsgierigheid van de lezers te prikkelen.
Het schrijven onderbreek ik af en toe met het plannen van het vervolg van onze reis en dat stemt me af en toe toch wel een beetje treurig. Met elke kilometer die we dichter bij Bangkok komen neemt het avontuur af en komen we weer op bekend terrein. Met pijn in mijn hart moet ik bekennen dat we nu al op redelijk bekend gebied zijn. Ik wordt gedwongen om vreemde routes te nemen om niet oneindig op de lelijke wegen naar Bangkok te rijden!
De planning vanaf morgenochtend tot aan het einde van onze motorreis is voor mij een eitje. Ik maak zonder een probleem een lijst van de plaatsen waar we zullen slapen. Hotels via Agoda en emails of berichten via Facebook naar onze vrienden en bekenden die we nog willen bezoeken. Reizen in het internet tijdperk.

Ook op deze tweede, en laatste, avond in het “Blue Beach Resort” eten we in het restaurant van het resort. De beschrijving die we gisterenavond van de vreemde Duitser hebben gekregen van de varkens schnitzel met bijgerechten kunnen we niet overslaan na al het overheerlijke Thaise eten van de afgelopen weken. Maar toch, een varkensschnitzel in twee delen met friet en sla is ook niet te versmaden. Zeker niet voor de 179 baht (€ 5,25) die het restaurant ervoor rekent!
Voor de tweede avond zit het restaurant helemaal vol met gasten waarvan tachtig procent niet op het resort verblijft. Zij verblijven elders maar weten toch de weg naar het restaurant van het Blue Beach Resort te vinden. Het eten is hier goed en goedkoop en dat trekt nu eenmaal toeristen uit alle windstreken.
De geserveerde maaltijd is voor ons beiden teveel! Veel te veel! Lyka geeft als eerste op waarna ik ook de helft van mijn tweede schnitzel op het bord laat liggen! Ik zie vanuit mijn ooghoek iets uit de lucht vallen dat mijn ogen instinctief volgen. Er valt een stevige bruine rat op de arm van de vrouw aan het tafeltje naast ons. De rat maakt zich snel uit de voeten en is in een oogwenk weer verdwenen! Iedereen die het aanschouwd heeft is verbouwereerd van wat ze hebben gezien.
De vrouw kijkt mij met open gesperde ogen aan en zegt: ‘Een rat, een rat!’
Ik kijk haar recht in de ogen en probeer haar gerust te stellen dat 2020 het “jaar van de rat” is in de Chinese kalender en dat de rat die op haar is gevallen betekend dat ze veel geluk zal hebben het komende jaar. Ik moet zelf lachen om mijn opmerking maar het heeft haar in ieder geval gerust gesteld. Nog een laatste biertje voor de bungalow en dan naar bed.

Thailand: Een lange zit

Sam Roi Yod, Prachuap Khiri Khan (Blue Beach Resort) 11), maandag 24 februari 2020

Het matras en het dekbed krijgen na de heerlijke nachtrust beiden vijf sterren! In dit oude, maar nog steeds goed onderhouden, Chinese hotel hebben we tot nu toe het beste geslapen tijdens deze reis. Om zes uur ga ik met tegenzin de terrazzo trap af om koffie te zetten, ik had graag nog wat langer blijven liggen maar dat is helaas niet mogelijk. Morgen staat er gelukkig weer een verdiende rustdag op het programma.
Ik loop al aardig wat achter met mijn reisverhalen en elke reis, eigenlijk intensieve reis, neem ik me voor om zo goed als mogelijk bij te blijven. Helaas is dat is een stuk moeilijker dan je denkt. We maken elke dag zoveel mee en we zien zoveel tijdens de vele kilometers dat de dagelijkse tijd om het allemaal te verwerken veel te weinig is geworden. We willen namelijk ook wat ontspannen en met andere zaken bezig zijn dan met het reizen. Zo kijk ik ’s avonds na het eten graag een aflevering van een tv-serie om mijn hoofd een beetje leeg te maken en de batterij weer op te laden.
Om half zeven maak ik Lyka wakker waardoor ze nog een kwartiertje kan dommelen voordat we samen aan de koffie gaan. Ik begin langzaam met pakken. Ondertussen een automatisme, alles gaat op zijn vaste plaats in de rugzak en als er wat ontbreekt is dat snel duidelijk.
Lyka begint in te pakken met de koffie binnen handbereik en zegt al snel: ‘Waar zijn de paspoorten kul?’
Mijn hart komt tot een spontane stilstand en ik weet niet hoelang mijn hart heeft stilgestaan maar het koude zweet breekt mij uit. Koortsachtig zoek ik in mijn geheugen waar ik de paspoorten heb gelaten. Het antwoord ontbreekt en het vroege ochtenduur helpt ook niet echt. Ik loop mijn stappen van gisterenmiddag na de aankomst systematisch na. Het “Suriwong Hotel” is namelijk het eerste hotel dat tijdens deze reis met de motor specifiek om onze beide paspoorten heeft gevraagd. Bij alle andere hotels was mijn Thaise rijbewijs altijd voldoende.
We gaan beiden op de rand van het bed zitten, proberen paniek te vermijden en denken diep na. Tevergeefs! De paspoorten zijn weg en blijven weg! Dan zit er niets anders op dan onze rugzakken, en andere tassen, een voor een helemaal leeg te maken om te kijken of we de paspoorten niet per ongeluk op de verkeerde plaats hebben gestopt.
Eerst is Lyka’s rugzak aan de beurt en daar treffen we geen paspoorten aan. Sacherijnig begint Lyka haar rugzak voor de tweede keer vandaag in te pakken. Zodra ze klaar is gaat mijn rugzak helemaal leeg op het uitgestreken dekbed. Ook tevergeefs! Ik pak mijn rugzak opnieuw in terwijl ik zo diep als mogelijk nadenk wat mijn laatste stappen zijn geweest na het inschrijven aan de receptie gisterenmiddag. Ons humeur wordt met elke seconde die verstrijkt slechter. Ook in de drie andere tassen treffen we de twee bordeauxrode reisdocumenten niet aan.
We geraken in de fase dat de verwijten over en heen over het comfortabele bed en heelijk dekbed vliegen. Ik weet het 100% zeker dat ik met de paspoorten terug in de kamer ben gekomen. Vanaf dat moment zijn ze spoorloos. Ze zijn Lyka’s verantwoordelijkheid, zo hebben we dat ’s morgens voor de start van deze reis afgesproken. We lopen verdoofd door de kamer. Ik denk na over de mogelijke gevolgen. En dan laakt Lyka een schreeuw van euforie! Het zakje met beide paspoorten lag uit het zicht achter het omhoogstaande beeldscherm van mijn MacBook.
Een half uur later dan gepland beginnen we vandaag aan de langste rit van deze motorreis. De reden voor de kleine 300 kilometer op deze dag is eenvoudig. Morgen hebben we een halve rustdag omdat ik een mooie tempel op het programma heb gezet. We kunnen deze tempel niet met onze bagage achterop de motor bezoeken dus blijven we twee nachten bij Sam Roi Yod Beach vlakbij Prachuap Khiri Khan

Al voor de eerste geplande pauze staan we oog in oog met een van de mooiste Boeddha’s van deze motor trip. Een enorme witte Boeddha steekt met haar hoofd boven de bomen uit. Ik kijk op de Garmin gps hoe laat het is en een pauze kan nu wel!

We rijden met de motor omhoog en naast de parkeerplaats hebben de Thai de bekende betonnen beelden gemaakt. Er is ook een beeld van een walvishaai, de grootste vis ter wereld waar Lyka’s geboortegronden in de Filippijnen ook bekend om staan.
Vanaf de parkeerplaats loopt er een trap naar boven maar ook een zeer steile betonweg lijkt naar de top te leiden. Onze volgepakte motor achterlaten op de verlaten parkeerplaats is geen optie dus kies ik ervoor om de beklimming maar te wagen. Onze oude Honda Phantom heeft nog genoeg kracht in de laagste versnelling om ons naar de top van de berg en de voet van de enorme Boeddha te brengen. De Boeddha is genaamd: “Phra Phuttha Maha Rattanamanee Savethisuth”, wat ongetwijfeld een passende naam is voor zo’n imposante verschijning.  

Zodra de motor is afgezet en de zijstand het volle gewicht op zich heeft genomen staan we met open monden naar de Boeddha te kijken. Lyka poseert in haar roze t-shirt onder de Boeddha. De zon schittert op haar huid en heeft het een gloed alsof ze gemaakt is van paarlemoer. Wat ik ook probeer, het fotograferen van het paarlemoeren effect blijkt haast onmogelijk!

Vanaf het lotusbed onder de Boeddha hebben we een schitterend uitzicht over de omgeving, de krijtrotsen in zee, de baai en de wachtende vissersboten. De wind is vandaag ook weer een beetje minder maar nog steeds te sterk om voor de vissers de zee op te gaan.

Lyka roept me en wijst naar een andere tempel die net boven de bomen uitsteekt. Een witte punt steekt net boven de bomen uit. Dan maken we de pauze maar wat langer want deze tempel moet natuurlijk ook worden bezocht.

Via een andere betonweg dan waarover we naar boven zijn gereden dalen we af door het groene regenwoud richting de nu voor ons onzichtbare tempel. Wat we op de tempelgronden van “Wat Kaeo Prasert” aantreffen is meer dan we ooit hadden kunnen denken!

“Wat Kaeo Prasert” blijkt een ratjetoe van verschillende stromen binnen het Boeddhisme en Hindoeïsme. Ik heb het al eerder geschreven, ik heb het ook aan verschillende Thai gevraagd maar het verlossende antwoord blijft achterwege.  

Daarom hou ik het maar bij een overzicht van foto’s. Ik kan er niets zinnigs over zeggen!

Dieren, mythisch of niet zijn altijd populair in Thaise tempels. De laatste in de foto’s is natuurlijk de olifant god “Ganesha”. De Hindoestaanse god van kennis en wijsheid. Iets waar in Thailand een groot tekort aan is! Het moet hier een van de slechtste onderwijs systemen van de wereld zijn. Alle rijkeluiskinderen studeren overzee om later terug te keren en over het domme volk te heersen.

De grote Ganesha torent boven alle andere beelden uit! Het blijft een mooi maar vreemd gezicht.

Een tafel vol offeranden en het symbool dat door de westerse beschaving na het gedrag van een Oostenrijker in de ban is gedaan! Westerse kortzichtigheid en meerderwaardigheidsgevoel is troef.

Op een steenworp afstand van de “Wat Kaeo Prasert” tempel komen we opnieuw bij enkele stranden die te mooi zijn om te negeren! Ik hou van de vergezichten over zee maar heb verder niets met op of aan het strand liggen. Een beetje tegenstrijdig, ik weet het, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Mijn passagier vindt het een uitgekiend moment om op een brede betonnen pier in zee voor model te spelen. In absolute stilte klikt de oude Nikon D600. Het ruizen van de zee en het breken van de golven op het zand. Voor mij is er maar een model en zij verdient het echt om op de foto te gaan. Ze houd zich voorbeeldig en tot nu hebben we geen enkel probleem ondervonden. Laat het alsjeblieft zo blijven totdat we weer veilig in Nang Rong zijn?

Het is al veel later dan ik had berekend om op deze plaats te zijn. We moeten nu gaan rijden om op tijd bij onze volgende slaapplaats te zijn! Het enige dat ik kan vermeldden is dat we ergens onderweg een snelle lunch genoten van een magnetron burger en een soort sushi snack met zalm of tonijn er in.
Het is het gas erop en naar het “Blue Beach Resort” voor twee nachten. Een aardige bungalow voor twee nachten hopen we. Het is een van de duurste slaapplaatsen van deze reis!

Bij aankomst  op het “Blue Beach Resort” valt het op het eerste gezicht niet tegen. Hoewel het ontbreken van koelkast een minpunt is. Onze spullen gaan naar binnen en ik ga met een paspoort, ja ook hier, naar de receptie.
Na een tiental minuten te hebben gewacht verschijnt er een westerse man die duidelijk gisterenavond te diep in het glas heeft gekeken. Aan zijn tongval hoor ik meteen dat hij een Duitser is dus schakel ik naadloos over op het Duits. Het duurt enkele minuten voordat hij zelf doorheeft dat hij ook in het Duits tegen mij praat. De papieren worden ingevuld en ik betaal de 1.520 baht (€ 45,30) voor de twee nachten die we via Agoda hebben geboekt.
Zo, dat is geregeld! Op de vraag wat een grote fles bier kost antwoord de Duitser achter de receptie 60 baht! Alle grote flessen bier zijn 60 baht! Ik ben zeer verbaasd dat ik in een resort ongeveer hetzelfde betaal als in een supermarkt. Het dubbele van deze prijs had me niet eens verbaasd!
Dan is het probleem met de koelkast ook meteen opgelost denk ik nog. De Duitser gaat verder met een heel verhaal waarom het bier zo goedkoop is maar op het moment dat hij een glimmend chromen automatisch handvuurwapen onder het werkblad van de receptie tevoorschijn haalt is voor mij het gesprek ten einde. Ik grijp een koude fles Chang bier uit de koelkast en maak me uit de voeten. Ik ben zo snel weg dat ik zelfs vergeet te betalen voor het bier!
Slok voor slok van het koude gerstenat denk ik na of het werkelijk gebeurd is of dat het een dagdroom is geweest. Het bier is koel en smaakt prima, dat is het bewijs dat ik niet heb gedroomd!
Voor het eten heb ik de plannen voor morgen uitgewerkt en wat foto’s verwerkt. Het was een lange dag in het zadel en dat heeft me veel energie gekost! Om half acht gaan we eten nadat we hebben ontdekt dat de warme douche niet werkt. Het tweede minpunt van deze slaapplaats!

Het restaurant blijkt dan weer een pluspunt met een flexibele menukaart met en enorme porties voor kleine prijzen. Het restaurant zit helemaal vol dus het eten zal ook wel goed zijn. Het koude bier blust de chili in de Spaghetti Pad Krapow! We liggen vroeg op het matras omdat we morgen een zware dag voor de boeg hebben!