Filipijnen: De oude stad “Intramuros”

Manila (Slouch Hat (205))

De eerste echte dag in Manila gaan we op zoek naar de bezienswaardigheden van deze stad. En die zijn helaas dun gezaaid!
Manila was de meest verwoeste stad na de tweede wereldoorlog. De “slag om Manila” tussen de Amerikaanse en Filipijnse troepen aan de ene kant en de Japanners aan de andere luidde het begin van het einde van de tweede wereldoorlog in de Pacific in.
Mijn herinneringen van Manila waren nog precies zoals de stad erbij lag. Misschien waren er hier en daar nieuwe torenflats opgetrokken maar wat ik zag lag er net zo bij als twee en een half jaar geleden. Het was droog en de zon probeerde door het dikke wolkendek heen te dringen. Dikke donkergrijze wolken die hier en daar naar het zwarte neigden kondigden de komende regen aan.
Het is geen goed moment om in de Filipijnen te zijn! Vanaf juni tot en met oktober is het tyfoon seizoen, gemiddeld twintig tyfoons teisteren het land vanaf alle kanten en met honderden miljoenen Euro’s schade. Ik hoopte dat het allemaal wel mee zou vallen vandaag en met goede hoop arriveerden we bij het “Rizal Monument”. Een monument voor de vader van de Filipijnen die zeker niet had verwacht dat zijn droom tot deze nachtmerrie zou zijn uitgegroeid.

Na een paar plaatjes gaan we door het Rizal Park op weg naar de executie plaats van deze volksheld. Jammer genoeg zijn de bulldozers en arbeiders druk bezig deze attractie op te poetsen en te verbouwen met als doel om de entreeprijs voor toeristen stevig te verhogen. Ja, ook hier in de Filipijnen worden twee verschillende prijzen gehanteerd. En dat maakt het meteen een derde wereld land.
We lopen door de “Chinese Garden” en daar voelen we de eerste spetters regen op ons gezicht. We konden het verwachten! Met een korte sprint staan we aan de poort van “Intramuros”. En dat is een vreemd gezicht! Een Europees bastion omgeven door kokospalmen en bananenbomen.
Precies op tijd stappen we de “Pintu Real” binnen om aan de ene kant een gesloten ijzeren hek en aan de andere kant een hevige regenbui als obstakel te vinden. Er zit dus niets anders op dan te wachten dat het weer droog is.

Het is al later dan we dachten en met een omweg en een stuk over de stadsmuren van de oude stad arriveren we bij de Manila Cathedral.

Een paar foto’s en verder naar het “Fort Santiago” aan de rivier dat natuurlijk bol staat van de geschiedenis over Jose Rizal en de tweede wereldoorlog.

Met horten en stoten, onderbroken door hevige regenbuien, bezoeken we de uithoeken van het kleine fort aan de rivier.

Door al die vertragingen en onderbrekingen is het al aardig laat als we gaan eten bij “Chow King”. Tot Henk zijn grote opluchting zit het restaurant op de tweede verdieping van het gebouw zodat er geen straatkinderen naar zijn bord gaan staan staren.

Met de laatste zware regendruppels op onze hoofden en een plastic tasje met vier flesjes San Miguel bier in mijn hand gaan we op het hotel aan. We hebben voldoende regen gezien en besluiten om deze avond ook maar in ons hotel te eten.

Één blik buiten de deur is voor Henk voldoende om vanavond niet op stap te gaan. Na een paar biertjes vallen we neer op onze bedden. Henk zijn iPad is een grote aanwinst!

Morgen naar China Town!

Filipijnen: Op weg naar het zuiden

Manila (Slouch Hat (205))

De rustige dagen in Angeles kwamen tot een einde. De regen die soms uitbundig neerdaalde uit het gesloten wolkendek bepaalde de indeling van de dagen. Lekker spaghetti eten en door een dichtbevolkt winkelcentrum lopen.

Maar deze vrijdag werd het dus tijd om naar het zuiden te verkassen. Van mijn vorige bezoek aan Manila wist ik een plaats om te slapen waar er een familie kamer was. Een tweepersoonsbed en een stapelbed stonden in een kamer met een kleine bar en een aanrecht. Én dat was nu precies wat we nodig hadden! Zo konden we de kosten een beetje drukken door met z’n drieën een kamer te delen. Een hostel zoals ik al jaren gewend ben. Maar eerst met de bus naar Manila.

We werden precies op tijd opgehaald en de bus was, én bleef, beangstigend leeg. Henk vroeg me om de reden en was niet bevredigd met mijn antwoord dat het regen en tyfoon seizoen was.
‘Mensen die hier echt niets te zoeken hadden zaten nu op een andere exotische lokatie!’

Het landschap veranderde langzaam en het bleef natuurlijk niet opgemerkt dat we de buitenwijken van Manila binnen reden. Manila is ook weer anders dan de andere grote steden in de opkomende economieën in Azië. De armoede is er schrijnend en zet aan tot criminaliteit. Maar deze criminaliteit is niets anders dan de wil om te overleven. Zelfs vergeleken met Jakarta en Calcutta is het hier heel armoedig.
Een tropische regenbui brak los en het verkeer stond al snel muurvast. Dit omdat de nutsvoorzieningen zijn achtergebleven bij de snelle groei van de buitenwijken. Braak liggend land veranderd in krottenwijken die op hun beurt weer veranderen in baksteen en beton. Onder de grond veranderd er niets! Een dunne rioleringspijp kan het overvloedige water niet meer aan en bij de eerste de beste regenbui staat een hele wijk blank.
Via een omweg arriveerden we bij de “Swagman” en om de hoek lag het “Slouch Hat Hotel”. Onze kamer was klaar en was ook nog precies zoals ik me de kamer herinnerde. We moesten wel met z’n allen hard lachen om Henk in het stapelbed.
Veel tijd besteden we niet op de kamer want er moest eerst wat worden gegeten. Ik wist nog een winkelcentrum niet ver van ons hotel waar een overvloed aan goedkope restaurants was. Maar het begon natuurlijk weer hard te regenen. Een voor mij onbekend restaurant in een nieuwe woontoren schuin tegenover het hotel was voor ons voldoende.

Het was schrijnend om de armoede aan de andere kant van het glas te zien terwijl wij ons te goed deden aan spiesen met varkensvlees. Henk kon het niet langer verdragen en rolde zijn overgebleven rijst weer terug in het bananenblad en gaf het aan een naakt kind die buiten voor de regen stond te schuilen.
Het kind keek Henk aan alsof hij de paashaas in een rood pak van de kerstman voorbij zag komen. Hij at er in ieder geval niet van en ik vraag me af wat er met de rijst is gebeurd.

Door de regen liepen we snel weer terug naar het hotel dat we vandaag niet meer verlieten. We dronken een paar biertjes aan de bar en aten ons diner in het kleine restaurant. Pork Adobo en Philippine Beef Steak stonden deze avond op het men. En het smaakte ons uitstekend!

Filipijnen: De lichtjes van Angeles City

Angeles City (Walkabout Hotel (1))

Na een paar uurtjes te hebben geslapen werd het tijd voor het ontbijt in het hotel, en dat viel niets tegen. We hadden kamers naast het kleine zwembad met aan de andere kant het restaurant. Henk was ook wakker en we lieten ons het Australische ontbijt goed smaken.

Na het ontbijt gingen we op weg om een oude vriend te ontmoeten. Kees was een maand of vijf geleden met zijn vrouw en zoon naar Angeles City verhuisd. We verklaarden hem allemaal voor gek maar het leek er op dat hij zijn draai had gevonden.

Het was wel regenachtig en de flinke buien werden afgewisseld met perioden van zonneschijn. Tussen de buien door gingen Henk en ik snel op pad om buskaartjes te halen voor de reis naar Manila. “Fly the Bus” is een goede en redelijk geprijsde manier om van Angeles City naar het centrum van Manila en vice versa te komen. Voor 600 Peso per persoon wordt je ook nog in je hotel opgehaald.

Er is echter heel weinig te doen in Angeles en iedereen zoekt ‘s middags de koelte van de SM Mall op. Een enorm winkelcentrum waar je ook heerlijk kan eten.

Op de terugweg dronken we een biertje op een terras bij het Check Point Jeepney Station. Lekker een grote Red Horse terwijl we de Jeepney’s zagen vertrekken.

De meiden zouden gaan discodansen terwijl Kees, Henk en ikzelf naar de Gogo’s zouden gaan.

De verlichting in Angeles is niet anders dan die in Pattaya. Mijn favoriete Gogo bestond nog na twee en een half jaar en daar vond ik ook mijn oude vertrouwde plekje.
Ik wilde het niet te laat maken en Henk ging nog verder met Kees terwijl ik mijn bed op zocht in de wetenschap dat mijn meisje zich goed vermaakte met haar zus.