Indonesië: Ongemakken!

Blitar (Tugu Sri Lestari Hotel (508))

Zou het het eten van gisterenavond zijn geweest? Het was nog geen acht uur op deze zonnige morgen en ik had al drie keer op het toilet gezeten. Of zou het die reisdag zonder enig vast voedsel zijn geweest? Het waren zeker niet die koude Bintang biertjes, dat was zeker!
Nog maar een keer naar het toilet en dan snel pakken. Nadat we nog een keer goed door de kamer waren gelopen namen we afscheid van onze kamer. Het was er gezellig geweest en we waren onze slechte nacht in het “Kartika Kusuma Hotel” alweer bijna vergeten.
Beneden konden we ontbijten en nog voor het ontbijt op tafel stond hadden we allebei het toilet alweer bezocht. Ik slikte nog twee “arestal” tabletten en hoopte dat het allemaal wel mee zou vallen.
Wat zeker meeviel was het uitstekende ontbijt in de “Splendid Inn”, mijn hoofd stond niet naar de dunne plakjes vleeswaar maar de toast met kaas ging er goed in. De omelet en de banaan vulden me flink en het rommelen werd een stuk minder in mijn darmen.

Tijdens de korte wandeling naar het station werd het in ieder geval niet erger. Ruim een half uurtje wachten op het perron en we zouden de trein naar Blitar nemen. Het was niet echt druk op perron 2 en ik had goede hoop dat we lekker uitgebreid konden zitten, op perron 1 was dat wel anders. Daar stonden honderden mensen te wachten op de trein naar Surabaya.

En daar was de oproep dat de trein naar Blitar binnen enkele minuten zou arriveren op perron 1.
‘Perron 1?’
‘En wij dan?’
Zo snel mogelijk als onze benen ons konden dragen gingen we weer onder het perron door de tunnel naar het eerste perron. De trein kwam eraan en wij liepen zo ver mogelijk naar voren.
Die trein was mudvol, iedereen stond in het gangpad. Maar er verlieten ook veel mensen de trein maar het zou me verbazen als er meer mensen uitstapten dan er instapten. Natuurlijk vocht ik me weer met mijn grote lichaam naar binnen maar in plaats van een zitplaats te proberen te bemachtigen besloot ik om naar voren te gaan waar een wagon zonder stoelen was.

Ruim twee uur hebben we tussen de lokale bevolking op de grond gezeten. Ze kwamen met eten langs en een band maakte de reis een beetje aangenamer.

En daar was eindelijk Blitar. Het “Tugu Sri Lestari Hotel” was net om de hoek en het lag er nog net zo bij als we het drie jaar geleden verlaten hadden. Een mooi oud koloniaal gebouw dat tot in de puntjes verzorgd is. Er was voldoende plaats en nu we de laatste week zijn ingegaan wordt het ook tijd om onszelf eens een beetje te verwennen.

Wifi en service! Om een uur of vijf werd er op de deur geklopt en er stond roomservice voor de deur met een dienblad vol met twee koppen thee en een schaaltje zoete lokale heerlijkheden.
‘Eh, wij hebben niets besteld!’, hakkelde ik verbaasd.
‘Complimentary’, antwoordde de lachende ober terwijl hij naar binnen stapte.

Nou, dat was lekker meegenomen. Ik had een paar uur geleden een paar boterhammen met haring in tomatensaus op en mijn lichaam voelde uitstekend aan. De rest van de dag brachten we door op bed en verlieten de kamer alleen nog voor het avondeten. En dat deden we gewoon in het hotel. Op weg naar het restaurant keken we eens goed om ons heen hoe mooi het hier wel niet is.

Het restaurant was in ieder geval nog net net zo goed als drie jaar geleden en de Gado gado en Nasi Goreng smaakte ons uitstekend.

Will you marry me?

Indonesië: Snel verkassen

Malang (Splendid Inn (23))

Het leek wel of de auto’s niet over de weg maar door onze kamer heen reden! En het lawaai hield maar niet op, de hele nacht ging het door. Er was wel wat afwisseling in de stoorgeluiden want twee krolse katers maakten ook hun opwachting onder onze ramen. Natuurlijk gevolgd door de moskeeën om tien voor vijf.
We moeten gisteren wel heel erg moe zijn geweest en héél veel haast hebben gehad om deze kamer te accepteren.
‘Dank god dat ik maar voor één nacht had betaald.’
Als je me vraagt om een goed hotel in Malang dan is het antwoord zeker niet het “Kartika Kusuma Hotel”. Wat een smerige bende is het hier geworden! Was het drie jaar geleden nog acceptabel dan hebben ze in die tussenliggende drie jaar weinig schoongemaakt en zeker niet de muren geverfd. Ik keek nog een keer rond en ik wist het zeker. We gingen meteen en zonder ontbijt verkassen!

Terwijl Lyka haar rugzak pakte liep ik snel de straat over naar de “Splendid Inn”, een ander hotel niet ver van hier dat drie jaar gelden helemaal vol was geweest. We hadden er wel een biertje gedronken en het leek een leuke plaats om te slapen.
Deze keer had ik meer geluk. Er was plaats en er was zelfs keuze wat voor soort kamer ik wilde. Nadat ik een paar verschillende kamers had gezien viel mijn keuze op kamer 23. Deze kamer was net zo duur als die kamer waar we nu sliepen maar in ieder geval wel schoon en een stuk gezelliger. Ook het personeel was veel vriendelijker en deed in ieder geval haar best om het ons naar de zin te maken.Ik spoedde me terug naar het “Kartika Kusuma Hotel” waar Lyka al op het bed zat te wachten. Binnen vijf minuten stopte ik alles in mijn rugzak en maakte aanstalten om te vertrekken.
Op weg naar buiten deponeerde ik de sleutel op de balie en riep, ‘Check Out!’
Zonder om te kijken liep ik door en dat was het einde van ons korte en bijzonder onaangename verblijf in het “Kartika Kusuma Hotel”.
In de “Splendid Inn” konden we alleen maar lachen. Het was maar voor één nachtje maar een beetje luxe kan geen kwaad!

Nu dit achter de rug was gingen we rustig op pad om ons ontbijt bij de gouden bogen te nuttigen en een korte wandeling door de stad te maken. In goed overleg hadden we besloten om de kleine tempels maar de kleine tempels te laten en deze dag in rust door te brengen. Een korte wandeling door de stad naar een winkelcentrum dat nu al beter bezet was dan drie jaar geleden. Lyka kocht een paar leuke t-shirts en we deden wat inkopen voor de lekkere trek.

En zo zat deze dag er al eerder op dan we zelf hadden kunnen bedenken. Natuurlijk zouden we ons bezoek aan Malang afsluiten met een bezoek aan “Toko Oen”. Maar helaas viel dit ook tegen. De kwaliteit van het eten was een stuk minder dan ik me kon herinneren en ook de prijzen waren flink gestegen. Desalniettemin probeerden we er een leuke avond van te maken.

En zo zie je maar, het is niet altijd een goed idee om terug te gaan naar een plaats waar je warme herinneringen aan hebt. Laat het verleden maar het verleden en geniet van je herinneringen.

Indonesië: Vertraging

Malang (Kartika Kusuma Hotel (113))

Zo’n dag als vandaag wil je het liefst zo snel mogelijk vergeten maar het is waarschijnlijk één van die dagen die je altijd bij blijven. Één van die dagen waarvan je het verhaal over een maaltijd of een koud biertje aan je medereizigers in een vreemde lokatie verteld. 416 moordende kilometers die bijna alles aan me tot het uiterste op de proef hebben gesteld.
Maar het begon allemaal zo mooi! Natuurlijk werden we netjes om kwart voor vijf door de duizenden moskeeën van Yogyakarta gewekt en wegens de bier inname van gisterenavond moest ik nog pakken. Maar dat is voor een doorgewinterde rugzakartiest geen probleem mits er niet een éénentwintig jarige schone halfnaakt om je heen loopt. Het water begon in mijn roze beker te pruttelen en nadat ik de inhoud van twee kleine zakjes in de kokende vloeistof had laten vallen verscheen het hemelse beeld van een kop koffie. Mijn laatste spullen verdwenen in mijn rugzak en ik was klaar terwijl Lyka nog even naar de boerderij op FaceBook keek.
Snel naar beneden waar om iets over zes het ontbijt werd geserveerd. Ik propte de twee toast en het gebakken ei in een plastic zakje want mijn maag had nog geen trek in vast voedsel. De taxi stond ook al te wachten en zo begonnen we zonder een probleem aan deze simpele verplaatsing. De taxichauffeur was een hele stille die netjes met de meter werkte en dat werkt bij mij het best. Rp. 15.950 op de meter betekend in zo’n geval Rp. 20.000 (€ 1,63) voor ruim vier kilometer in de taxi.
Het kantoor om te reserveren was gesloten en dat vond ik wel vreemd. Maar was het niet zo dat je op de dag van het reizen niet een kaartje aan het loket moest kopen? En dat klopte dus. Ik sloot me aan in de lange rij en langzaam schuifelde ik richting het loket terwijl Lyka een plekje zocht buiten de drukte van de kaartverkoop.

Er werden voor me in de rij aan het loket veel vragen gesteld en vaak zag ik de mensen weglopen zonder dat je een vervoersbewijs hadden gekregen.
‘Zou de trein dan helemaal vol zijn?’, schoot er door mijn hoofd.
Ik keek over de schouder van het kleine vrouwtje voor me, ze had een geprinte reservering in haar hand. Ik was er nog niet zeker van! Ik was blij dat ik eindelijk aan de beurt was en de kaartjes kon bestellen. Rp. 170.000 (€ 13,88) voor twee personen in de Biznis Klas. Geen aircon maar we konden wel mee.

Alles liep gesmeerd en we zaten de tijd gewoon uit en lieten het Indonesische platteland maar aan ons voorbij schieten. Mooie vulkanen domineren de vlaktes.

Verveling slaat toe en de iPod doet zijn werk.

Alles ging op schema totdat we een kilometer of twintig voor Surabaya plotseling stil vielen. Er was wat aan de hand maar niemand kreeg ook maar enige informatie wat er met die trein aan de hand was. Het duurde dus ruim anderhalf uur voordat ze de locomotief weer zo ver hadden dat we naar het Gubeng Station in Surabaya konden vertrekken.
Die vertraging had ons van de lunch berooft! Dus er zat niets anders op dan snel nieuwe kaartje te kopen voor de reis naar Malang. De trein van 15:20 met de geschatte aankomsttijd van 17:50. Het schema was veranderd maar er zat niets anders op dan deze trein te nemen. Tijdens de korte wachttijd stilden we de grootste trek met een doughnut en een koffie. Na aankomst zouden we in Malang wel lekker gaan eten.
Toen de trein eindelijk arriveerde op perron 1 was het een dringen en trekken van jewelste maar de winnaar in de categorie boven de 90 kilo was ik zelf. Ik verzekerde voor ons twee zitplaatsen en kon niet wachten dat we eindelijk vertrokken.

De minuten verstreken en er gebeurde dus helemaal niets. Minuten werden kwartieren, kwartieren werden halve uren en twee uur later dan het geplande vertrek stonden we nog steeds bewegingsloos op perron 1. Er was ook geen enkele informatie wat er aan de hand was en waarom de trein niet vertrok.
Om 17:50 vertrok de stalen kolos zonder een aankondiging. De aangezwollen groep reizigers stond nu ook in het gangpad en werden door de plotselinge beweging verrast. Ze vielen bijna om maar het was al zo druk dat ze elkaar op de been hielden. Het was ook al donker geworden en door de eentonige avond reden we met snelheden van wel 50 Km/u door het zwarte landschap.
Tegenover ons zaten een paar studentes die met goed engels een gesprek met ons aanknoopten. Dat verkorte de reistijd aanzienlijk! Na ontelbare stops bij onuitspreekbare stations reden we om 20:25 het station van Malang binnen. En nu was het haasten geblazen mochten we nog een kans op een fatsoenlijke avondmaaltijd maken. In deze kleine vergeten Indonesische steden liggen de meesten vroeg op bed.
Er was nog precies één kamer vrij in het Kartika Kusuma Hotel. Nou, dan was de keuze snel gemaakt! Maar de prijs van Rp. 240.000 was zo hoog dat ik impulsief om een korting vroeg en die ook prompt kreeg.
‘Oh ja, 10% discount’, hakkelde de man achter de receptie die niet zo heel veel Engels sprak.
Rp. 216.000 per nacht. Ik onderhandelde dat we drie nachten zouden blijven en misschien zelfs een vierde nacht. En dat was geen probleem. De rugzakken gingen in de kamer en zonder rond te kijken gingen wij op “Toko Oen” aan.
“Toko Oen” is een instituut in Malang waar vele generaties hun ijsjes en Nasi Goreng hebben gegeten. Drie jaar geleden was ik hier ook met Tettje geweest en die avonden hebben we heel veel plezier gehad en zijn onvergetelijk. Om twee over negen sprak ik de ober aan die meteen zei dat de keuken dicht was. Die was om negen uur gesloten! Met een beetje drama over de vertraging van de trein en een vriendelijke glimlach wist ik hem er toch van te overtuigen om de laatste bestelling aan te nemen. En dat lukte!
Voor Lyka een biefstuk met gebakken ei en voor mij een Gado Gado met een koud biertje. De missie was geslaagd maar wel heel anders dan ik vanochtend had verwacht.