Nieuw Zeeland, verder naar het zuiden

Colac Bay (Dustez Bak Paka’s), 27 januari 2010

Om half zeven was ik al wakker maar koos ervoor om nog wat langer in bed te blijven. Het is moeilijk te geloven dat ik alweer twee weken in Nieuw Zeeland. Het lijkt veel korter! De goede zijde is dat ik heerlijk relax en veel uitrust. Zeker nu ik met de auto door het eindeloze lege landschap van het zuid-eiland rij.

Zo’n lange eenzame rit is moeilijk te beschrijven en alleen een verkeerde afslag vanochtend gaf wat opwinding. Aan het einde van een bosweg waren er alleen maar gesloten slagbomen. Nadat ik met veel moeite de auto had omgekeerd reed ik weer naar de bewoonde wereld. De rest was gewoon weg, tweebaans snelweg met heel weinig verkeer. Mijn gemiddelde snelheid ligt ruim onder de zeventig kilometer per uur!

Vandaag sla ik mijn kamp op in Colac Bay, een gehucht dertig kilometer buiten Invercargill. Hier is het dus ook heel erg rustig. Heelijk! Een wijntje, een roerbakschotel en lekker slapen. De foto’s zijn dus ook erg dun vandaag.

Nieuw Zeeland, leven in de brouwerij

Dunedin (Chalet Backpackers), 26 januari 2010

Toen ik vanochtend wakker werd had ik weinig zin om ook maar iets te gaan doen! Een bestemming als Nieuw Zeeland maakt me nog luier dan ik al ben. (Voordat één van jullie dat opmerkt!) Er is gewoon heel weinig te doen. Althans voor een persoon zoals ik in elkaar zit.

Het belangrijkste voor vandaag was een paar ogen op de band van mijn tas laten maken, zodat ik mijn GPS daar kon ophangen. John Wessels, met Hollands bloed in de aderen, hielp me perfect en toen ik naar de prijs informeerde kreeg ik alleen maar een brede glimlach te zien.
“Bedankt John!”

De dag was lang maar beperkt! Ten eerste was het oude treinstation mooier dan de trein en de prijs van de trein was te hoog om nog een ritje met die trein te maken. Ten tweede heb ik nu echt genoeg van Maori ontmoetingshuizen en oorlogskano’s en ten derde de tentoonstelling over dinosaurus eieren was erg interessant maar viel ook een klein beetje tegen.


Het hoogtepunt van de dag was een bezoek aan de Speights Brouwerij in Dunedin. Natuurlijk heb ik het allemaal al een keer gezien. Maar al het oude koper en de enthousiaste gids, Jason, maakte het alleen maar beter. En bij het proeven aan het einde van de tour was er geen limiet aan de gedronken biertjes. Er was een mooie verzameling verschillende biertjes, ales, op tap. Natuurlijk heb ik de meeste geprobeerd en de donkere ale was de lekkerste.

En zo kwam mijn dag aan een einde met een lamskerrie en een fles witte wijn. Het leven is hard maar mooi!
Morgen ga ik echt de wildernis in. Stille dorpen aan het water omringt door bergen. Lekker eten en uitrusten.

Nieuw Zeeland, eenzaamheid?

Dunedin (Chalet Backpackers), 25 januari 2010

We gaan weer verder en vandaag heb ik maar net iets meer dan honderd kilometer te overbruggen. Met een speciaal gevoel neem ik afscheid van de Empire Hotel Backpackers, ik zal deze plaats niet snel vergeten!
Rustig, heel rustig rij ik richting Dunedin. Ik probeer de weg zo veel mogelijk te verlengen met een mooiere route links en recht van de hoofdweg nummer één, en soms lukt dat ook. Nu komen ook de kleine gebreken van de gratis kaarten voor mijn GPS naar boven. Veel wegen staan er nog niet op. Misschien moet ik morgen toch maar een goede kaart van Nieuw Zeeland kopen?
Alleen in de auto is net als alleen op de motor! Het is niet leuk om te stoppen en alleen naar plaatsen te kijken. Langzaam doorrijden lijkt een betere oplossing. Ik voel me niet eenzaam maar het zou leuker zijn als er iemand bij was geweest.
Als ik om vier uur de Chalet Backpackers binnenstap weet ik meteen dat ik weer op een goede plaats ben. De Zwitserse eigenaar “Heinzie” lacht onafgebroken. Een handdoek is zo geregeld. Een mooi hostel zoals ik dat later samen met mijn gezin nog eens hoop te beheren.

Nieuw Zeeland is puur natuur en dus heb ik weer weinig te melden, de foto’s spreken voor zich.
Ik heb nog geen idee wat ik morgen moet gaan doen.