Maleisië, een koud biertje op zaterdagavond?

Kuala Lumpur, 24 april 2009

Ik heb weer geslapen als een os en ben maar één keer wakker geweest. Wel vreemde dromen gehad met heel veel water en mijn nieuwe lenzen in de hoofdrol. Overal waren er smalle bruggen en balken over sloten en stromen. Een mens kan vreemde dingen in zijn hoofd halen!
Nadat ik de wekker om zeven uur had uitgedrukt bleef ik nog even liggen om vervolgens om half negen opnieuw wakker te schieten. Nu was het wel tijd om op te staan! Eerst een bakkie koffie en het nieuws op de tv en dan een douche, scheren en op weg naar mijn ontbijt. In eerste instantie wilde ik naar de DeliFrance maar ik koos uiteindelijk toch maar voor het bekende recept bij de gouden bogen.
Mijn eerste doel vandaag was de Chow Kit Markt. Ik had een eenvoudige weg kunnen kiezen door gewoon met de monorail naar Chow Kit te gaan maar ik koos er voor om te gaan lopen vanaf Kampong Baru. Wel eerst een stukje met de ondergrondse vanaf het KLCC! Ik moest daar nog even hallo zeggen tegen één van de Yamaha meisjes. Stella bleek wel eens te poseren voor mijn vriend Endura. Het is een kleine wereld.

Kampong Baru is het echte Maleisië, mocht je ooit in Kuala Lumpur komen dan moet je dit stukje niet overslaan. Lekker slenteren tussen de kleine Nasi Campur restaurants en houten huisjes. Ik kon merken dat ik dichterbij de markt kwam want de geur van de dood hing in de lucht. De meesten toeristen moeten kokhalzen als een neus vol van deze lucht binnen krijgen maar ik ben er al wel een beetje aan gewend.
De markt was één bewegende mensenmassa op zoek naar eten. Dat is ook de afdeling die ik het meest interessant vindt. Er werden kippen voor mijn neus geslacht en hele geiten door mannen met witte moslim hoedjes en scherpe messen uit elkaar genomen. Vis, inktvis en garnalen in overvloed!

Kleurrijke groeten en vruchten lagen door elkaar heen uitgestald. En plotseling zag ik weer van die bloemen die ik in George Town niet had kunnen thuisbrengen. Gelukkig sprak deze verkoopster goed engels en vertelde me dat het een ingrediënt is voor de Laksa, een dunne kerriesoep met noedels. Weer één van de vele vragen die ik nog heb beantwoord!
Vanaf de markt slenterde ik langzaam langs Jalan Abdul Rahman richting Little India. Ik had trek als een paard en zou als lunch bij Yussoof een kerrie gaan eten. Het werd uiteindelijk geen kerrie maar een sambal. Het zag er een beetje hetzelfde uit maar de sambal is wat heter. De ikan sambal smaakte me uitstekend en voldaan ging ik weer richting Bukit Bintang.
Het weer is hier goed te voorspellen in Kuala Lumpur. Regen in de middag! En ja hoor, de donkere wolken pakten zich samen en nog voordat ik in mijn hotel was vielen de eerste spetters op mijn hoofd.
Twee uur later was ik alweer op weg naar “YL Camera” om een polarisatiefilter voor mijn nieuwe lenzen te kopen. Mijn nieuwe 24-70mm f/2.8 lens is super! Scherp als een mes en ook in schemerige omstandigheden blijven mijn foto’s erg goed. In mijn achterhoofd speelde nu ook om meteen maar de rest van de set te kopen. Ze zouden goed werk doen in Nepal en Nieuw Zeeland in de komende maanden. Als ik het toch wilde kopen dan waarom niet meteen? Eerst wilde ik een prijs weten en ik heb tenslotte nog een hele week om te beslissen.
Het filter was op voorraad en na een plezierig gesprek ging ik weer op weg voor het avondeten. Het vreemde is dat als ik geen bier drink ik trek heb als een paard. Ik kan maar blijven eten. Vanavond was “The Pavilion” weer aan de beurt maar ik had nog geen idee wat het zou worden.
Nadat ik flink had rondgeneusd en van alles overwogen werd het een mix van Maleis en Indonesisch. Een Maleise vissoep met noedels en lauwe groente met pindasaus, Gado Gado. Mijn gedachten dwaalden af naar de reis die ik samen met Tettje van Malsen op Java had gemaakt en de combinatie smaakte me uitstekend.
Het was al over acht toen ik op weg ging naar een kroeg die ik vanmiddag had ontdekt. De bar van “Coliseum Hotel” had iets ouderwets en de tijd leek er te hebben stil gestaan. Het was een bar met karakter! Heel wat anders dan een terras vol toeristen in Chinatown.
Nog voordat ik in de trein naar Masjid Jamek zat veranderde ik van gedachten. Ik had helemaal geen zin om alleen te gaan drinken. De laatste paar dagen had ik al meer het gevoel gehad om niet alleen naar de kroeg te gaan. Het is niet dat ik me eenzaam voel maar het is gewoon niet hetzelfde. Misschien moet ik maar eens een reismaatje zien te vinden? Misschien wordt de trip naar Nieuw Zeeland wel mijn laatste reis alleen?

Met een Kaneelrol in een plastic tasje ging ik terug naar het hotel. Samen met een kopje koffie smaakte hij heerlijk en ik genoot van het relaxen en een voetbalwedstrijd op TV. Morgen lekker vroeg op en heel erg fit naar de MotoGP op Sepang.

Maleisië, een dag van bezinning

Kuala Lumpur, 23 oktober 2009

Met het probleem van het visum achter de rug boog ik me over de volgende keuze die ik moest maken. Wat doe ik volgend jaar in maart met de Formule 1 race? Dat ik op 4 april in Kuala Lumpur ben staat als een paal boven water, mits de Buddha me niet tot hem roept. Maar wat doe ik ervoor?
Afgelopen nacht was een erg onrustige met een vreemde pauze van een uur achter de computer. Tijdens deze zestig minuten besloot ik om in plaats van de gewone Singapore/Malacca/Kuala Lumpur er een Penang/Pulau Pangkor/Kuala Lumpur te maken. Een echte reden heb ik hier niet voor maar het is een keer wat anders. De vluchten met AirAsia zijn geboekt en zo is het laatste gaatje tot 9 juni 2010 gedicht. Ik plan nu eenmaal graag een beetje vooruit en met zulke lage prijzen voor een ticket kan ik het me ook wel veroorloven om er een keer één te verliezen.
De laatste keuze voor vandaag was de moeilijkste. Welke nieuwe lens zou ik kopen of zou ik überhaupt wel een lens kopen? De eerste stap naar een antwoord was het zoeken van de winkel die mijn vriend mij had aanbevolen. Ik wist waar het “Pudu Plaza” shopping center was en zou de “YL Camera” gaan zoeken. Het bleek maar een heel klein winkeltje maar ze waren wel serieus en bleken ook heel professioneel. Maar wat nog belangrijken was dat de verkoper meteen € 100,-- onder de prijs van mijn beste aanbieding dook. Voor de andere lens was hij bijna € 90,-- goedkoper.
Met alle informatie in mijn achterhoofd ging ik via een lange omweg op pad naar het KLCC voor de lunch. Het was vandaag warm! 36 graden Celsius stond er op een reclamezuil ergens langs de weg. Bijna in trance liep ik door Kuala Lumpur. Natuurlijk schoot ik onderweg een paar foto’s en rustte hier en daar met een koude Pepsi Max in de hand.

De vragen gierden door mijn hoofd!
“Zou ik de 24-70mm f/2.8 of de 70-200mm f/2.8 het meest gebruiken?”
“Waren deze lenzen het wel waard om op de Nikon D90 te gebruiken?”
“Was het niet veel te veel geld voor een uit de hand gelopen hobby?”
“Zou ik niet beter alles in één keer kunnen kopen?”
En nog veel meer vragen doemden op in mijn hoofd. Ik kon maar niet tot een keuze komen. In het KLCC was het zo druk dat ik besloot om maar een keer ergens anders te gaan eten. Honderden keren was ik door het foodcourt van het KLCC Convention Centre gelopen, nu zou ik er voor het eerst wat eten.

Het Indiase voedsel zag er een beetje waterig uit en bij de buren uit Myanmar zag de groente er ook beter uit. Ik liet mijn bord vullen met witte rijst, twee groenten, inktvis en een rundvlees gerecht. RM 15 (€ 3,--) inclusief een flesje water was de schade. Tijdens het eten boog ik me weer over de keuzes die voor me lagen.

De lucht was weer dichtgetrokken en dikke grijze en zwarte wolken pakten zich samen boven Kuala Lumpur. Er was al donder te horen en de wind stak op. Snel naar het hotel en wachten totdat de regen over was.
Met een kopje thee en een boek lag ik heerlijk te relaxen. En hier kreeg ik een ingeving! Ik zou ze gewoon allebei kopen! Ik kon ze goed gebruiken en volgend jaar zou ik zeker de Nikon D700 kopen en de D90 met zijn twee lenzen zou ik waarschijnlijk kunnen omruilen voor de 14-24mm f/2.8. De set zou dan compleet zijn en onder normale omstandigheden vele jaren fotografie plezier opleveren.
De regen bleef uit en uiteindelijk ging ik op pad om beide lenzen te kopen. Ik kreeg en goede prijs voorgeschoteld en had geen spijt. Ondertussen was het wel begonnen te regenen, en dat betekend meestal dat het ook de hele avond blijft regenen. Jammer, op de vrijdagavond! Maar eigenlijk kan ik nog best wel een “droge” avond gebruiken! Morgen dan maar een biertje drinken in China Town. De eerste foto’s zijn geschoten en ik ben benieuwd hoe de foto’s er morgen uitkomen.

Maleisië, beslissingen, beslissingen

Kuala Lumpur, 22 oktober 2009

Zodra de eerste zonnestralen, rond zes uur, door de kier tussen de gordijnen mijn kamer binnen vielen werd ik wakker. Ik had minder dan zes uur geslapen en in die tijd hadden de chemische processen in mijn hersenen mij de vreemdste dromen voorgeschoteld. Mijn oren deden een beetje pijn van de oordoppen die ik ergens halverwege de nacht had verwijderd.
Ik voelde me een stuk beter dan gisteren en ik voelde dat ik ook weer nuchter kon nadenken. Een visum voor Thailand halen was helemaal niet nodig. Ik zou dat visum meteen kwijtraken als ik over twee weken weer Thailand zou binnengaan. Het is namelijk zo dat je een visum niet mag bewaren voor later. Zodra je Thailand binnen gaat, al is het maar voor een uur om over te stappen op een ander vliegtuig dan ben je je visum kwijt.
Dat schuift mijn probleem maar weer verder voor mij uit. En eigenlijk denk ik dat ik gewoon een keer naar Cambodja ga voor de bekende visarun. Dat is tenslotte ook alweer jaren geleden dat ik daar ben geweest en misschien kan ik een paar goede foto’s schieten.
Na een broodje ei, een bakkie koffie en een krantje bij McDonald's was ik klaar om deze dag bij de horens te pakken. Ik wilde als eerste een fotozaak in het Pudu Plaza bezoeken maar mijn schoenen wilden een andere kant op. Eerst een kaartje voor de race van zondag. Achter het KLCC was een grote tent opgebouwd waar Yamaha samen met Petronas een kleine tentoonstelling had opgebouwd. Het enige echt interessante wat er te zien was waren de Yamaha en de Petronas meisjes.

Binnen in de concourse van het KLCC was er een make-up show aan de gang en ik zocht tevergeefs naar een verkooppunt voor een kaartje. Op dit moment kreeg ik een beetje het idee dat het vuur voor de MotoGP in Kuala Lumpur was uitgedoofd. Dan maar met de metro naar Sentral Stesen waar altijd een verkoopbalie in de grote hal had gestaan. Maar bij aankomst was deze ook verdwenen! Nu brak mijn klomp. Wat was hier aan de hand?
Het antwoord was erg simpel. In een klein kantoortje van het Sepang Circuit in één van de smalle gangen tussen de geldwisselkantoren werden de kaartjes verkocht. Er was in geen velden of wegen een klant te bekennen en achter de witte plastic balie zat een meisje met hoofddoekje verveeld met haar telefoon te spelen. Toen ik binnenstapte en ze opkeek verscheen er meteen een ontwapende glimlach op haar mond en voor RM 80 (€ 16,--) stond ik even later met een kaartje op zak weer in de gang.
Het was nog te vroeg voor de lunch en via een lange omweg zou ik weer richting de Petronas torens lopen. Het was warm en je kon goed zien dat er zich boven Kuala Lumpur een onweersbui aan het ontwikkelen was. Snel eten en dan terug naar het hotel voor een hazenslaapje was het plan voor de middag. De kerrie met kip, gebakken vis, briyani en salade waren een fantastische combinatie.

Nog voordat ik terug naar mijn hotel ging liep ik een goede fotozaak in het KLCC binnen. De verkoper herinnerde mij en we hadden een kort gesprek over de nieuwe lenzen die ik op het oog had. De conclusie was snel getrokken. Het is topklasse materiaal maar je moet er eigenlijk een topklasse camera achter hebben zitten. Ja, maar het is een enorme investering die ik dan ook maar een paar maanden en misschien zelfs wel een jaar heb uitgesteld.
Vanaf het bed op mijn hotelkamer zag ik hoe de regen drie uur lang vanuit de staalgrijze lucht neerdaalde. Toen het eenmaal droog was had ik nergens geen zin meer in behalve het avondeten. Lekkere mie in een dikke zwarte saus met kip en garnalen.

Mijn dag zit er op en ik heb geen idee wat ik morgen ga doen. Vanavond ga ik in ieder geval weer vroeg naar bed want ik ben helemaal kapot.

Het bordje en de herinneringen zijn het enige dat na ruim tien jaar nog over is van deze geweldige plaats. Croc monsieur voor ontbijt en lange wandelingen. Deze is voor jouw Kris!