Maleisië, lamme dagen in Melaka (Malacca)

Melaka, 31 maart 2009

Vakantie? Ja, dit voor mij echt vakantie! Lamme luie dagen in een klein toeristisch stadje. Er is hier wel genoeg te doen maar ik wil eigenlijk niets anders meer doen dan een beetje eten en rusten. Hoe vreemd is het eigenlijk dat ik hier altijd tot rust kom?
Natuurlijk ging ik zaterdagavond op stap na eerst een paar biertjes in het Discovery Café te hebben gedronken. Het werd gelukkig niet te laat. Al voor half twee lag ik alweer in mijn bed. Tien aaneengesloten uren was ik in diepe slaap! “Ik zal het wel nodig hebben gehad!”
De zondag was natuurlijk de dag van de seizoensopener voor het nieuwe Formule 1 seizoen. Een spectaculaire race met een verassende uitslag. Brawn GP wist voor het eerst sinds 1977 als een debuterend Formule 1 team de race te winnen. De rest van de middagdag bracht ik door met een korte wandeling. Na een Koreaanse Bulgogi Bi Bim Bap maaltijd zocht ik mijn kamer op. Ik had geen zin meer om te drinken. Lekker op bed liggen en een beetje TV kijken.
De laatste twee dagen waren bijzonder rustig omdat ik wat gerommel in mijn darmen voelde.
“Het zal wel van de koffie zijn”, ik drink namelijk heel wat koffie op het moment.
Een andere bijzondere zaak was dat ik nu al twee keer Koreaans ben wezen eten. Het smaakt me bijzonder goed en de Kimchi is natuurlijk rijkelijk aanwezig.

Morgen ga ik dus op pad naar Kuala Lumpur. Maar eerst gaan we uitgebreid afscheid nemen van mijn vrienden in het Discovery Café.

Maleisië, op weg naar de Formule 1 in Sepang

Melaka, 27 maart 2009

Gisteren was alweer mijn laatste dag in het altijd zo plezierige Singapore. Er was een wandeling gepland in het natuurpark van Bukit Timah. De zon scheen door de wolken toen ik om een uur of negen mijn hostel verliet op weg om een ontbijttje te pikken. Ook na het ontbijt zag het weer er nog goed uit. Ik daalde af in de catacomben van het City Hall MRT Station om de trein te nemen naar Jurong East MRT Station.
Eenmaal weer boven de grond begon de lucht te betrekken en na een korte rit op lijn 66 naar de ingang van het park werd de lucht grijzer en grijzer totdat hij de kleur had van een postduif. Net na mijn eerste stap buiten de bus zag ik de grote donkere natte vlekken op het asfalt van de weg verschijnen. Én dat was dus meteen het einde van de wandeling! Op de voorkant van de volgende bus die voor me verscheen stond met grote letters “ORCHARD ROAD”. Ik twijfelde geen moment en stapte in.
“Het zou nu eens tijd worden om wat meer buslijnen te leren kennen”, dacht ik bij mezelf.
De trein heeft namelijk geen geheimen meer voor en ik kan goed mijn weg vinden in Singapore. Maar ik weet ook dat ik regelmatig de langere route neem als ik ergens naar toe wil.
De meeste mensen denken dat Singapore gewoon een grote stad is. Helaas moet ik die groep teleur stellen want Singapore is een flink eiland. Hoe groot? Dat moet ik ook eens even opzoeken: Wikipedia Singapore. Maar hoe groot in praktisch denken? Bij aankomst in Orchard Road stond de zon alweer aan de hemel en was er van regen en onweer niets meer te bekennen.
Meer dan het ontdekken van de Japanse keuken heb ik eigenlijk deze middag niet gedaan. Een lekker bakkie koffie met een stroopwafel bij de Starbucks en een beetje rondlummelen. Bukit Timah is er de volgende keer ook nog wel!
Mijn avond was natuurlijk weer bij 99 cents en ook vanaf hier ging ik nu eens met de bus naar het hostel terug. Lijn 2 of 51 was me verteld. Precies op de hoek van mijn hostel stapte ik uit de bus. Dat zou me in de toekomst een flinke wandeling schelen, en de bus gaat ook nog iets later op de avond.

Wat waren mijn kamergenoten drie lastige klootzakken gebleken! Om half één waren ze naar bed gegaan en dan ook nog even pakken voor het slapen gaan. Het licht aan en tijdens een luid gesprek met veel gelach werden de rugzakken gepakt. Ik hoorde er één zeggen dat zes uur slaap wel voldoende was. Helaas, pindakaas! Ik zette de wekker om vijf uur zodat ze in ieder geval een gebroken slaap hadden, net als ik.
Toen om vijf uur de wekker afliep en ik naar het toilet ging waren ze in ieder geval niet erg gecharmeerd van het lawaai dat mijn iPhone had uitgekraamd. In de woonkamer zaten al twee meisjes aangekleed te wachten totdat de manager zou verschijnen. Voor zover ik het begreep moesten ze dezelfde vlucht naar Sydney halen als de drie in mijn kamer. Ik wees ze snel waar het brood en de thee stond zodat ze alvast aan het ontbijt konden beginnen.
Om zeven uur stonden de drie klagend op en verdwenen zonder zich te douchen en afscheid te nemen. Zo, dat probleem was ook weer opgelost. Ik draaide me nog een keer om en wist dat de wekker om half negen mij het signaal zou geven om op pad naar Melaka (Mallacca) te gaan.
Na een heerlijke douche nam ik afscheid en bedankte de manager voor haar gastvrijheid. Om in de toekomst problemen met het reserveren te vermijden kreeg ik nu haar persoonlijke telefoonnummer zodat ik alleen nog maar het haar te doen had.
Het zonnetje stond al hoog aan de hemel toen ik gepakt en gezakt met mijn nieuwe schoenen naar buiten stapte. Ik keek nog eens naar beneden en was in mijn nopjes met de grijze bergschoenen die al bijna vier dagen oud waren maar ook al een kilometertje of vijftig op de klok hadden staan. Ze voelden al natuurlijk en ingelopen aan en ik wist dat het inlopen al bijna achter de rug lag. Straks gaan ze nog mee naar Nederland/Schotland en dan moeten ze kilometers genoeg hebben gelopen voor de grote test in Japan. (Zorg dat je schoenen in orde zijn Tett!)
De rituelen van het ontbijt zijn jullie nu wel bekend en een klein uurtje later stapte ik de gele bus van de Causeway Link in die net op het punt stond om te vertrekken.
“Doorlopen!”, maande de chauffeur die het geld voor de kaartjes later zou innen.
Eenmaal plaatsgenomen haalde ik het muntgeld uit mijn broekzak te voorschijn en ik was er van overtuigd dat ik zeker SGD 2,40 aan kleingeld had. Bij het tellen bleek het maar SGD 2,20 te zijn. Nu heb ik een hekel om veel van dat muntgeld de grens mee over te slepen omdat die kleine bedragen het eigenijk niet waard zijn. Ik keek eens om me heen en zag dat mijn buurman mijn verrichtingen aandachtig gade sloeg.
“Heeft U misschien twintig cent voor me?”, vroeg ik hem.
Zonder te twijfelen haalde de man zijn portemonnee uit zijn broekzak en overhandigde me een muntje. Het probleem was niet die twintig cent maar het “gepast betalen”. De chauffeur geeft namelijk geen wisselgeld terug, en dat wordt zo’n ritje wel heel erg duur.
Terwijl ik mijn handvol kleingeld in de roestvast stalen doos wierp vroeg ik me af of de chauffeur het opgemerkt zou hebben als ik maar SGD 2,20 in het apparaat had geworpen. De kleine Indiër overhandigde me het kaartje, dat je goed moet bewaren omdat je soms in een andere bus terecht komt, terwijl hij naar het rode verkeerslicht keek. Ik was dus nu echt op pad naar Melaka.
In principe had ik nu nog maar één probleem! Ik had namelijk per ongeluk alle muziek van mijn iPhone gewist. De drie uur in de bus zou ik dus in gepaste stilte doorbrengen. Eindeloze palmolie plantages raasden voorbij terwijl bijna iedereen in de bus in diepe slaap was. Mijn gedachten dwaalden af naar Japan en Nepal. De twee grote bestemmingen voor de rest van dit jaar.
Bij aankomst in de stadsbus ontmoette ik een Nederlands meisje, Nicole, die ook alleen op pad was. Ik wees haar de weg naar Ringo’s Foyer en we maakten een afspraak om vanavond samen wat te drinken. Kamer 207 in het Heeren Inn Hotel was al voor me in gereedheid gebracht en de rest van de dag was vakantie! Een heerlijke maaltijd en een paar biertjes bij Ringo Classic. Ik lag net na twaalf uur onder de dekens, ik had echt wat slaap in te halen na die vier slechte nachten in Singapore.

Singapore, langer dan ik had verwacht!

Singapore, 25 maart 2009

Midden in de nacht waren de drie uiteindelijk gearriveerd en ze waren meteen gaan slapen. Gelukkig hadden ze niet teveel kabaal gemaakt. Ik maakte meteen even van de kans gebruik om naar het toilet te gaan. Toen ik terug kwam op de kamer waren de drie al in diepe slaap.
Om half negen klom ik mijn stapelbedje uit en op weg naar de douche aanschouwde ik voor de tweede keer het spektakel van het gratis ontbijt. Wat is gratis toch een magisch woord! De gouden bogen in het Funan IT Center waren deze keer de plaats waar ik mijn gebruikelijke ontbijt nuttigde.
Vandaag stond er een wandeling op het programma door, of beter gezegd over, de Southern Ridges. Voor het eerst had ik een pad gedownload van de EveryTrail website. Het begin was snel gevonden en op mijn GPS stond te lezen dat ik nog een kleine negen kilometer had te gaan. Eerst sloeg ik nog twee kleine flesjes cola in bij een supermarkt. Het pad begon met een flinke stijging en binnen enkele minuten gutste het zweet over mijn rug. De warmte en het bier van gisteren waren de oorzaak.
Het pad slingerde zich door het dikke groen met hier en daar een aluminium bordje dat vertelde over de bomen en struiken. Het pad liep langs de randen van de heuvelrug. Onderweg passeerde ik het Jewel Box Kabelbaan station vanwaar je met de kabelbaan naar het Sentosa Eiland Resort kan gaan, doe ik zeker tijdens mijn volgende bezoek, en een vreemde kerk. De Danish Seaman Church. Ik vroeg me af wat dit witte gebouw boven op een heuvel deed, een kerk kan ik begrijpen maar om hem dan boven op een heuvel te bouwen gaat mijn pet te boven.

Van het Mount Faber Park kan je via de Henderson Waves, een schitterend ontworpen brug, naar het Telok Blangah Hill Park lopen. Nog een stuk verder kom je dan op een Treetop Walk terecht. Ik genoot met volle teugen en keek af en toe eens op mijn GPS. Het pad dat ik had gedownload was bijna ten einde maar het park ging nog wel een stukje verder.
Omkeren of verder gaan was dus de vraag! Omkeren heb ik een hekel aan dus ging ik verder. Ondertussen was alle vloeistof al in mijn lichaam verdwenen en kreeg ik dorst. Helaas voor mij was er onderweg niets meer te krijgen. Ik moest eens goed nadenken over hoe ik dit in de toekomst zou kunnen vermijden.
Het pad leek wel oneindig! Uiteindelijk kwam ik in een Science Park terecht. Ik was de weg en het pad kwijt geraakt. Een verdwaalde student wees me de weg naar een bushalte vanwaar de bus met het nummer 92 me naar het Buona Vista MRT Station zou brengen. Mijn dag zat er op! Mijn voeten deden pijn en het leek wel of ze in brand stonden. Het vel van mijn handen stond strak van de uitdroging. Eerst wat eten en drinken! Bij een foodcourt om de hoek van mijn hostel in Aljunied bestelde ik een maaltijd met groente en vis € 1,70 voor een bord vol. Wat wil je nog meer?
Mijn kamergenoten waren het hostel nog niet uit geweest en lagen als een nest jonge honden op de bank naar een film te kijken. Voor een moment ging ik terug in de tijd en dacht aan al die jonge mensen die als zombies op Koh Pha Ngan de hele dag naar een beeldscherm lagen te kijken. Nee, dan ik liever de stad in of een flink eind lopen.
Natuurlijk ging ik weer een paar biertjes drinken bij mijn vrienden in het koffiehuis. Ik ben tenslotte op vakantie en een paar biertjes horen er dan bij. Deze avond werden de aanwezigen aan tafel verrast met een curry van vissenkoppen en veel groenten. Mijn maag was al behoorlijk vol maar het afslaan van eten wordt in deze cultuur niet geaccepteerd! Een klein bordje curry dus met een stukje Frans stokbrood en een stuk Naan(brood). Ik was wel blij dat ik het heb geprobeerd want het gerecht was hemels! Morgen ga ik een wandeling maken in Bukit Timah.