Australië, Go west

Grenfell, 06/11/2003

Toen ik om zes uur opstond had ik niet kunnen bevroeden dat het zo'n vruchtbare dag zou worden. Mijn gebruikelijke ontbijt van witte bonen in tomatensaus op toast met gebakken eieren en spek stond om half zeven op tafel. Mijn bloedsuiker gemeten, die was in geen maanden zo goed geweest! Het was mijn gebruikelijke gang naar Sydney. De trein van zeven over zeven en deze keer niet de brug over lopen maar uitstappen in Town Hall. Een half uurtje lopen en voordat ik het wist zat ik al met de auto in de tunnel onder de haven van Sydney. Ik moest eerst nog even terug om mijn bagage op te halen en de voorraad die ik had aangeschaft. Teveel natuurlijk!
Ik heb namelijk mijn plannen alweer gewijzigd. Ik ga niet naar Perth rijden. Ik heb er goed over nagedacht en ik vindt de verdubbeling van de prijs voor de huurauto wel een beetje overdreven. Dus, nu eerst west richting "Broken Hill". Daarna waarschijnlijk vliegen naar Perth en daar opnieuw een auto huren. Zelfde bedrijf, twee dollar per dag goedkoper en duizend dollar uitgespaard. Een flink bedrag dus.
Nadat ik alles in de auto had geladen en afscheid genomen van mijn oom en tante reed ik richting Parramatta van waar ik de autoweg naar Lithgow zou nemen. Ik was eigenlijk al voorbij de afslag van Galston toen ik mij bedacht dat ik ook binnendoor zou kunnen rijden. De "Galston Gorge" schijnt mooi te zijn volgens de lokale reisgids en ik had hem nog nooit gezien.
Snel in Hornsby omgedraaid en de afslag genomen naar Galston. De wegen binnendoor zijn ook nog eens rustiger en je ziet dus meer! Als een complete verrassing stond ik net buiten Galston oog in oog met een kudde lama's. Lama's! Meteen op de rem en even een plaatje schieten. Het verhaal van de dag. Voorbij Galston slingerde ik me met een snelheid van zo'n zeventig kilometer per uur door het woud van eucalyptus bomen. Langzaam veranderde het landschap en ik kon merken dat ik dichter bij de "Blue Mountains" kwam.De bomen links en rechts van de weg vertoonden nog de littekens van de verschrikkelijke bosbranden die hier in de zomer van 2002/2003 hadden gewoed. Al lijkt het heel erg, veel van de bomen en planten zijn eraan gewend en ook op gebouwd. Er zijn zelfs bomen die een brand nodig hebben om zich te kunnen voorplanten.
Ik reed door Windsor en Richmond op een weg die weinig gebruikt wordt door het verkeer. Bij Lithgow werd het weer drukker. De hoofdweg door de "Blue mountains" voegde zich hier samen met de weg die ik had gereden. Eenmaal voorbij Bathurst werd het plotseling weer rustig. Het landschap ging over van bergen en kloven naar een meer rollend groen landschap. Schapenland!
Mijn lunch bestond uit drie volkoren boterhammen met sardientjes in tomatensaus en als toetje nog twee mandarijnen. Nou! Ik ga zelfs nog gezond eten dacht ik. En denken deed ik veel de eerste uren in de auto. Onder het genot van blues, dacht ik veel na. Ik had weer twijfels. Wilde ik dit wel? Alleen? Mijn trip met Stuart in Tasmanië was een hele goede geweest. Ik zou waarschijnlijk deze trip aan die in Tasmanië spiegelen. Ik wist niet eens waar ik heenging of voor hoelang! Rustig aan kereltje, rustig aan. Mijn gemoedstoestand klaarde op en voordat ik het wist zat ik uit volle borst mee te zingen met de muziek. Het zou allemaal wel goed komen.
Ontwaakt uit mijn trance zag ik velden met paarse bloemen. "Patterson's curse genoemd door de lokale bevolking. Een schitterend gezicht. Bij de eerste de beste mogelijkheid stopte ik om het eens allemaal goed te bekijken. Paarse heuvels! Het herinnerde mij eraan dat het nu lente is. Ja, november is lente "down under". Misschien als ik geluk heb staat de "outback" ook in volle bloei. Een paar kilometer verder stond er ook een stop gepland, en wel in "Carcour". Een oud stadje dat in 1839 is gesticht. Het stadje is bijna nog geheel in oorspronkelijk staat, daarom heeft de "National Trust" het op een lijst van erfgoed geplaatst. Het stadje sliep nog en afgezien van de moderne auto's leek het echt of de tijd had stil gestaan. Na een half uurtje te hebben rondgekeken werd het nu toch wel tijd om door te gaan naar "Grenfell" mijn eindbestemming."Grenfell", een ander slapend provincie stadje. Dat was in het verleden wel anders. Zoals veel van deze provincie stadjes is ook "Grenfell" ontstaan ten tijde van de goldrush. In 1867 waren er niet minder dan 10.000 goudzoekers in de buurt te vinden. De belangrijkste en meest bekende was de vader van "Henry Lawson". De bekende schrijver is hier in 1867 op de goudvelden geboren. Alles werd nu minder. Minder auto's, minder huizen, minder bomen, alles werd minder.
Ik heb mijn intrek genomen in het "Royal Hotel", een oud hotel zoals ik dat alleen maar uit Australië ken. $22.- voor een nacht, na een kort gesprek met de barkeeper kreeg ik het voor elkaar dat ik een kamer met een tweepersoons bed kreeg. Lekker breed liggen dus. In de bar zat de normale mengelmoes van klanten die je in een plattelandskroeg tegenkomt. Een paar zitten te gokken op de paarden of de windhonden. Een groepje zit verveeld achter speelautomaten. Een eenzame man zit uit het raam te staren, waar net zoveel gebeurd als op het testbeeld van je tv. De dorpsgek, Alan Crow, spreekt meteen iedere vreemde, mij dus, aan en iedereen heeft een avond uit.
Het dialect was een beetje te zwaar voor mij. Het is dus gevaarlijk om ja en nee te zeggen. Een vriendelijke man die veel te zwaar is voor zijn lengte schiet te hulp en hij legt uit dat het een traditie is dat de man, die ik niet verstaan kan, vecht met de zo juist aangekomen vreemdeling. Ik lach nerveus en vertel de oude knakker dat ik beter kan kussen dan vechten. De hele bar schatert van het lachen en het lijkt dat het gevaar is afgewend. Als hij weer tegen mij begint te praten begin ik hem al beter verstaan. Hij vraagt waar ik heen ga. Als ik antwoord, "Broken Hill" kijkt hij heel ernstig. Weet ik eigenlijk wel waarom in "Broken Hill" de kraaien achteruit vliegen? Nee. "Nou dan krijgen ze geen stof in hun ogen", antwoord hij. De hele bar begint opnieuw te schateren en het ijs is gebroken. Ik drink nog een biertje en heb een kort gesprek over niets met de dikke man.Een ander vermeldenswaardig punt is het eten. In deze hotels kun je eten als een vorst. Dus even de kaart gevraagd en met een goedkeurende blik de T-bone besteld. Ik had hem al zien staan op tafel bij een andere klant. Een joekel van een T-bone met jus, friet, wortelpuree, doperwten, bloemkool, pompoenpuree, aardappelpuree en aardappelen met kaassaus. Een koningsmaal voor de weggeefprijs van zes euro vijftig. De oude vrouw met iets te blauwe oogschaduw en rode lippen komt ook nog vragen of alles naar wens was.
Een korte wandeling, een biertje en dan naar bed. Dat viel tegen! De jukebox beneden dreunde dwars door het plafond heen. Normaal gesproken gaat een dorpje als dit om half elf dicht. Hier niet dus, er wordt hier op donderdag avond ook het aankomende weekend gevierd. Na een kopje thee en een tijdje gelezen te hebben begon het me te irriteren. Maar ja, wat kan ik doen? Niets, gewoon opletten in het volgende hotel. Toen om kwart over twaalf eindelijk de muziek verstomde was ik over mijn slaap heen. De hele nacht heb ik liggen woelen en de vreemdste dromen gehad. Over water en samenzweringen in de liefde en vriendschap.

Asquith - Galston - Pitt Town - Windsor - Richmond - Lithgow - Bathurst - Carcour - Grenfell = 397 km

Australië, De voorbereiding

Sydney, 2-4/11/2003

Na een dag rust en een dag barbecue party met de familie werd het dan eindelijk tijd om op pad te gaan en te bekijken wat de mogelijkheden waren. Zondag werd er uitgeslapen en nadat ik de familie had uitgewuifd en mijn ontbijt naar binnen had gewerkt werd het tijd om de stad in te gaan. Een fikse regenbui hield mij binnen en dus werd het een trein later.
Vanaf "Millson's Point" liep ik voor de zoveelste keer over de "Sydney Harbour Bridge", een wandeling die me nooit verveeld. Aan het einde van de brug voelde ik de eerste druppels regen in mijn gezicht. De dreigende lucht hing boven het zuiden en kwam duidelijk mijn kant op. Positief denken Jiel. Natuurlijk, positief denken. Ik was nog niet aangekomen op de "Circular Quay" en de druppels waren al overgegaan in regen. Positief denken Jiel. Ja, rustig doorlopen. Net voordat ik bij "St. Mary's Cathedral" kwam begon het dus echt te stortregenen. Een verlaten bushokje bood me bescherming. Rillend van de kou zag ik in de verte alweer de blauwe lucht verschijnen. Rustig wachten tot het droog is en dan doorlopen naar "Kings Cross", ik zou daar informeren voor een huurauto. De zon straalde mij tegemoet toen ik het bushokje verliet. Eenmaal aangekomen bij "Bayswater" bleek deze op zondag gesloten. Pech!Ik zou ook nog even wat geld wisselen en daar had ik nu ook mooi tijd voor. Noppes, de enige exchange die ik kon vinden bood me ongeveer 10% te weinig. Dat kun je verwachten op zondag, niet? Nou ja, morgen dan maar. "Dymocs" was wel open en daar had ik nog ongeveer dertig minuten om me in de boeken te verdiepen die ik misschien nodig zou hebben. Ze waren op voorraad en na een informatief gesprek over websites en Dreamweaver had ik besloten om ook maar dit boek aan te schaffen. Ja, morgen dus. Mijn voeten gingen pijn doen en op de voorkant van mijn scheenbenen schreeuwden hele spiergroepen om te stoppen met lopen. Ik was dus niet zo fit als ik verwacht had. Eenmaal thuis aangekomen bij mijn oom en tante smaakte de curry uitstekend en ook de twee biertjes gingen gemakkelijk naar binnen. Morgen nog maar een keer de stad in.
Nadat ik eigenlijk veel te laat was opgestaan en mijn ontbijt net naar binnen had stoofde mijn oom naar binnen en deelde ons mede dat we meteen moesten vertrekken. Er werd een nieuwe TV aangeschaft en iedereen moest mee. Ik had niet eens tijd om mij te douchen, nee, opschieten we gaan. In de haast was ik mijn cameratas vergeten. Ik wilde een andere kopen omdat de oude niet geheel voldeed aan mijn eisen. Het kopen van de TV was een drama en ik was blij dat ik anderhalf uur later weer in de trein naar de city zat.
Het weer was nu totaal anders, een hemels blauwe lucht met hier en daar een wit wolkje. Ik kon nu wel constructief denken. Ik had nu besloten dat ik ondanks de kosten toch de auto zou huren. Het zijn van die dingen die je toch maar één keer in je leven doet. En wat heeft het voor zin als je later terug moet kijken met spijt in je hart. Ik sprong uit de trein op "Milson's Point", net als gisteren. Fluitend liep ik voor de zoveelste keer de over naar de "Circulair Quay". Het was erg druk in de city omdat er de wereldkampioenschappen rugby aan de gang waren. Ik had nog geprobeerd een kaartje te bemachtigen, tevergeefs. Ik vond dit wel jammer omdat ik graag een wedstrijd had meegemaakt. Want als ik over vier weken weer terug ben in Sydney is alles alweer voorbij.
Na een uurtje stevig doorstappen langs de vele oude zandstenen gebouwen kwam ik bij de autoverhuurder aan en de reservering was zo gemaakt. Da's één, dacht ik. Even stevig doorstappen en op "George Street" zou ik geld wisselen, ik informeerde bij een chinees. Daarna even door bij de Indiër, die gaf $4 minder. Ik vroeg of dat zijn laatste bod was en vertelde ondertussen dat de chinees meer gaf. "Hoeveel meer", wilde hij weten. "Ja dat zeg ik niet, jij wil mijn euro's kopen", antwoordde ik. Na een telefoontje bood hij $22 meer voor mijn geld, mooi meegenomen.
Op de terugweg naar het station nog even snel mijn boeken gekocht. Na een vruchtbare middag zat ik vermoeid in de trein. Pas nu merkte ik dat mijn benen en voeten enorm pijn deden. Dat zal wel anders zijn na mijn reis hoop ik. Nog een twee dagen uitrusten en wat kleine dingen regelen. Ook nog lezen over waar ik wil stoppen en slapen, en dan onderweg. Ik kijk er naar uit, eindelijk de open weg en het oneindige landschap voor me.
Dat was dus anders als ik me had voorgesteld. Mijn oom had twee dagen vrij genomen en wilde met mij de stad in. Het begint zo ondertussen een beetje een traditie te worden. Het toeval wilde dat onze dag uit viel op dezelfde dag als de "Melbourne Cup". In de trein zag je veel mensen uitgedost in de meest vreemde kledij, inclusief hoedjes. Nadat we de brug hadden gelopen en onze koffie hadden gedronken bij "Rossini" aan de "Circulair Quay", gingen we door Pitt Street richting "Paddy's Market". Niet voordat we een gokje hadden gewaagd op winnaar van de de race. Links en rechts kijkend naar de mensen in de feestelijke kledij. Elke club had wel een speciale lunch met champagne samengesteld om deze paardenrace een extra cachet te geven. Uitnodiging verplicht en een kleerkast van een uitsmijter aan de deur.Wij kwamen in een Ierse Pub terecht waar het bier ons goed smaakte. Na dat biertje hadden we stevig trek gekregen. De lunch, samengesteld uit drie gerechten en bami, smaakte ook goed. Het was een enorm vol bord met een flinke kop erop. Onder het eten begon mijn oom te klagen dat hij niet het hele stuk terug kon lopen. "Nee, niet dat hele stuk terug". "Ik neem de bus", klaagde hij. "Als we rustig lopen hoeft het geen probleem te zijn", probeerde ik hem te overtuigen. "Dan kan het eten ook lekker zakken", voegde ik er aan toe. Tien minuten later slenterden we samen door George Street richting "de Rocks".
In "de Rocks", Sydney's oudste buurt, vindt je bars, restaurants en kunstgalerijen.
Hier is mijn favoriete Ierse Pub, "het Mercantile Hotel", gevestigd. De bar was niet zo vol als we verwacht hadden, een groot scherm gaf ons het laatste nieuws over de race van tien minuten over drie. Het was half twee. Het kon dus nog druk worden. We hadden zeker nog twee uur voor de boeg en dat betekende dat we een redelijke hoeveelheid bier zouden drinken voordat we naar huis gingen.
Casey, mijn oom, ging aan een tafeltje zitten. Aan de bar was het verboden te roken, dus ik zat aan de bar. Twee opgetutte dames kwamen de bar binnen en vroegen aan Casey, "is het goed als wij bij u aan tafel komen zitten"? Mijn oom praat nog met een vreemde lantaarnpaal, dit sloeg hij dus niet af. Na zijn gewoonlijke "lovely dress and lovely smile" begon hij over zijn cousin uit Nederland die in Thailand woont enz enz. Een van de twee dames bleek uit Zwitserland te komen.
Zij stond op en kwam met mij praten. Tenminste, dat dacht ik. Zij keek naar mijn oren en vanaf dat moment kreeg ik ongevraagd een stortvloed van informatie over mijn karakter over mij heen. Ze bleef maar praten met haar "Allo, allo" accent. Een bezoek aan het toilet bracht haar niet van streek. De race van tien over drie bracht mij redding. Ik zei tegen haar dat het tijd was om te gaan zitten en naar de race te kijken. Morrend nam ze plaats aan het tafeltje.
De race is maar één rondje en na een drietal minuten voorbij. Ze stond meteen op om haar verhaal af te maken. Ik schoot van mijn kruk af en ging richting toilet. "Zo, daar ben ik mooi vanaf", dacht ik. En ja hoor. Ze had ondertussen haar slachtoffer gevonden in een Schotse jongen die in volle kledendracht in de bar zat. Hij bleek net een tour te hebben beëindigd met zijn band. Hij was in Korea geweest. De oude dame dreef hem bijna tot zelfmoord. Ik was in ieder geval verlost van haar.
De andere dame, Audrey, had een heel verhaal te vertellen. Ik heb plechtig beloofd om dit niet door te vertellen op mijn site omdat het haar in de problemen zou kunnen brengen. Misschien over dat ik het wel over een paar jaar vertel. Tijdens haar verhaal dronken we nog een paar biertjes en whiskey's. "Jamesons", wel te verstaan. Het was teveel allemaal. Dronken en voldaan gingen we richting de trein. Van de trein kan ik me weinig meer herinneren, eenmaal thuis dronken we nog een biertje en gingen naar bed. Morgen proviand inslaan en nog was rusten. Overmorgen gaan we op weg.

Australië, Sydney touchdown

Sydney, 30-31/10/2003

Oorspronkelijk was mijn plan om de 4000 kilometer van kust naar kust te rijden. Dit bleek uiteindelijk te duur te zijn omdat de verhuurder mij een onredelijke toeslag vroeg voor het afleveren van een auto in Perth. Hij verdubbelde de prijs! Ik ben van dit plan afgeweken en heb een compromis gesloten. Met een huurauto de eenzaamheid van de "Outback" aan de oostkust ervaren. Met een tourgroep in twee etappes de uitgestrekte en ongerepte westkust ontdekken. Het was een reis met hoogtepunten en dieptepunten. Ik heb weer veel geleerd over mijzelf. Mijn verhaal zal het verklaren.



Met dank aan het team van de foto, het was een onvergetelijke tour naar het noorden van Western Australia.

Nou, eindelijk in Sydney. De reis begon met grote fouten gevolgd door veel geluk. Mijn laatste, nou ja voorlaatste avond, was een fijne avond uit met mijn vrienden. Net genoeg gedronken gevolgd door net te weinig slaap. Mijn laatste avond werd opnieuw een onaangekondigd bacchanaal. Er waren vrienden uit Zaltbommel op vakantie in Pattaya en dan ga je niet vroeg naar bed. De kater van de vorige avond drinken speelde ook nog parten! Opnieuw een heel gezellige avond in "Tim a-go-go" met als afsluiting junk food van de plaatselijke Burger King.
Om acht uur liep mijn wekker af. Ik sleepte mezelf uit bed en liep met een volle blaas en een vieze smaak in mijn mond naar het toilet. Terwijl ik in het toilet stond ging ook het alarm van mijn mobiele telefoon af. Ik bevond mij ergens halverwege tussen de slaap en wakker zijn. Het zweet gutste nu al van mijn hoofd af. Met het kleine beetje bewustzijn dat werkte besefte ik dat het tijd was om te pakken. Taxi om halftwaalf
Mijn paklijst te voorschijn gehaald en met een suf hoofd aan het klaarleggen ge gaan. Dit is namelijk mijn manier van pakken. Ik loop de lijst af, smijt alles op mijn bed en dan gaat het allemaal op zijn plaats in de rugzak
Tijdens het pakken verdween het ene na het andere flesje soda water in mijn vermoeide lichaam. Zweet, zweet en nog eens zweet. Ik wist niet eens meer of ik het wel leuk zou vinden om op reis te gaan. Was het niet beter om gewoon in Pattaya te blijven en gewoon weer te gaan drinken die avond? Ik wist het niet. De lege maag in mijn lichaam schreeuwde om vast voedsel. Na een anderhalf uur gaf ik uiteindelijk gehoor aan die noodkreet. Ik was voor mijn gevoel ver genoeg gevorderd met pakken en het zou allemaal wel gaan lukken. De rest ging van een leien dakje en na een laatste rondje door het huis zat ik eindelijk gepakt en gezakt in de taxi.
Op de luchthaven kon ik meteen inchecken. Ik zag mijn 12.8 kilo bagage langzaam in de verte verdwijnen. Verlost van deze last en met een voldaan gevoel slenterde ik naar de "Bill Bently Pub". Ik had nog steeds twee stuks handbagage, ik zou nu voor het eerst mijn laptop meenemen op reis. De grote Heineken smaakte me goed. Na een paar slokken begon ik me al duidelijk beter te voelen.
Tijdens mijn toilet gang maakte ik de eerste grote fout. Ik liet mijn portemonnee vallen. Ik had mijn Thaise geld opgeborgen in mijn documenten tas en de beurs op mijn rugzak gelegd. Broek omhoog, beurs vergeten, opgestaan en weggelopen. Ik stond mijn handen te wassen toen een Thai vroeg of ik misschien iets was verloren. Mijn knip!! Stommeling!! Je weet dat als je iets te voorschijn haalt dat je het dan niet ergens neerlegt maar het meteen weer opbergt. Zo raken mensen dingen kwijt. In ieder geval een goede les.
Een andere goede les is: laat je nooit opjagen door anderen, je stopt met denken en vergeet altijd iets dat je maar zelden bij je draagt. Dus daarmee kom ik dan op fout nummer twee van die dag. Ik liet mij opjagen door het personeel dat je bagage controleert. Ik was al een veertig stappen verder toen ik mij realiseerde dat ik mijn laptop had laten liggen! Kun je dat geloven? Ik was mijn computer vergeten. Een korte snelle sprint terug met links en rechts kijkend of ik mijn computer niet zag. Mijn hart bontste in mijn borst toe ik aankwam bij de röntgen machine. Daar lag de tas. Blij en opgelucht nam ik de tas van de machine en liep met het zweet dik op mijn voorhoofd weg. Twee kostbare lessen en ik zat nog niet eens in het vliegtuig.
De rest van de reis was niet bijzonder. Singapore Airlines. Een degelijke maatschappij met een goede service. De aansluiting met de vlucht naar Sydney was goed. En na een probleemloze vlucht landde ik op tijd in Sydney. De bagage was in orde en in een mum van tijd stond ik buiten. Sydney, eindelijk. De koele frisse lucht is een aangename verandering ten opzichte van de dikke kleverige atmosfeer van Bangkok. Snel op de trein en dan een uurtje pitten.