Zuid-Korea: Een dagje aan het strand

Busan (So Yu Hotel) 609), woensdag 13 mei 2026

Het was enkele maanden geleden voor mij ook een vreemde vraag toen Lyka begon over het strand en een treintje in Busan.
‘Strand?’, vroeg ik, om zekerheid te hebben dat ik het goed had gehoord. ‘Ja strand! Busan heeft ook stranden!’, antwoordde ze resoluut. ‘En ik wil een ritje in een treintje maken!’
Ze liet mij een foto zien van minuscuul kleine karretjes waar voor mijn gevoel vier, en hooguit zes, passagiers plaats in konden nemen. Een eerste zoektocht op het internet bracht mij niet verder dan dat er geen reserveringen worden aangenomen die meer dan zes weken in de toekomst liggen. Lyka natuurlijk teleurgesteld en ik moest plechtig beloven dat ik zou reserveren zodra het mogelijk was.
Vandaag gaan we naar de Haeundae Beach om te onderzoeken hoe het met die treintjes werkt. We hebben een boeking via Agoda en willen morgen niet voor onverwachte verrassingen staan.
Het openbaar vervoer in Azië is bijna overal goed en goedkoop. In Europa daartegen is het meestal slecht en duur. De jaarlijkse prijsverhoging maakt het nooit beter! Er valt hier nog heel wat te leren voor de hoogopgeleide randstedelijke linkse ambtenaren.
Voor iets minder dan een euro per enkele reis stap je in de bus of de metro. Voor hele lange reizen, soms meer dan twee uur reistijd zonder over te stappen, betaal je ongeveer anderhalve euro. Je begrijpt meteen waarom bijna iedereen binnen de stadsgrenzen van Busan met het openbaar vervoer reist!
Eenmaal weer boven de grond stappen we op een brede promenade die naar het strand leid. De Gunam-ro geeft je meteen het Spaanse Costa gevoel. Winkeltjes vol met souvenirs die niemand nodig heeft en veel snacks. Dit beeld had ik nooit verwacht in Zuid-Korea.
Busan is een culturele stad. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen passeer ik ontelbare beelden van modern tot klassiek. Nog geen enkele keer heb ik een beschadiging, als gevolg van vandalisme, gezien en ook het uiterst storende graffiti lijkt niet te bestaan in Busan.
De Haeundae Beach is de komende dagen het toneel voor het 2026 Haeundae Sand Festival. Het heeft ook andere kunstenaars aangetrokken die hun kunst overal vertonen.
Hier staat ook een pagode om de verjaardag van de Boeddha te vieren. Reclame is verheven tot een kunst en de haai door de gevel van het zee-aquarium aan Haeundae Beach springt meteen in het oog.
Het beeldscherm op de gevel van het Grand Josun Busan Hotel is zonder enige twijfel het grootste beeldscherm dat ik tot nu toe in mijn leven heb gezien. Wat zou een reclame per seconde kosten op dit scherm? Anders nog, wat zouden die negen kamers zonder een uitzicht nog opbrengen per nacht?
Het eerste dat in mij opkomt bij het zien van het goudgele strand is: Is dit strand natuurlijk of is het door mensenhanden en slimme investeerders aangelegd? Ik heb zo snel nog geen antwoord op deze vraag kunnen vinden.
Er staat een rij Aziaten te wachten op hun beurt om een foto te maken met de rode letters is het zand. Het verbaasd mij oprecht hoe gedisciplineerd de mensen hier zijn. Ik moet mij verontschuldigen voor mijn gedachten maar ik blijf mijn ervaringen vergelijken met de Verenigde Europese Emiraten en met Hamasstan, voorheen Nederland, in het algemeen.
Noem mij een zwartkijker, een doemdenker of een extreem rechtse schoft? Gelukkig ben ik wel in de positie geweest om het elders met mijn eigen ogen te kunnen zien hoe de massa immigratie de Europese ziel heeft vergiftigd. Om zelf te kunnen ervaren hoe mooi een samenleving zonder Afrikanen en de militante islam is.
Wanneer we ons omdraaien om weer op de boulevard te stappen overvalt het Spaanse Costa gevoel mij weer. Hoge betonnen blokkendozen van hotels en nog hogere woontorens met ongetwijfeld peperdure (tweede) appartementen.
Waarom staat deze bijzondere exotische bestemming nog niet op de radar van de Europese zonaanbidders? Een vakantie naar dit Koreaanse strand, met een interessant achterland, en concurrerende prijzen en een heerlijke onbekende keuken zou toch een topper moeten zijn in de Nederlandse reisgidsen?
€ 2.400,- voor de tickets en het verblijf voor drie weken is niet echt duur te noemen. Tel daar € 2.000,- bij op voor het eten en andere uitgaven. Waarom wil je dan nog naar een Europese of Noord-Afrikaanse bestemming?
Er wordt hard gewerkt aan de kunstwerken gemaakt van het zand van het strand. Morgen komen we hier weer en we zien dat er nog hard gewerkt moet worden willen alle kunstwerken klaar zijn.
We hebben het vakantiegevoel dus maakt Lyka een echte vakantiefoto van ons samen.
Dan gaan we op onderzoek uit hoe het nu zit met de kaartjes voor de trein die ik bij Agoda heb geboekt. De prijsverschillen op het internet waren astronomisch en om eerlijk te zijn vertrouw ik het boeken op het internet niet echt meer. Er zijn teveel boekingssites die worden gerund door kleine zelfstandigen die het niet zo nauw nemen met de regels.
Het eerste dat we moeten zien te vinden is het: Haeundae Blueline Park - Mipo Station. Daar vertrekt de trein en we hebben slechts een enkele reis. Dat station blijkt ietsjes moeilijker te vinden dan we dachten. We komen via een restaurant op een houten vlonder die zweeft in de lucht en waar mensen in drie lange rijen staan te wachten.
Het is er niet chaotisch maar het is er wel ongemakkelijk manoeuvreren omdat het lijkt dat de toekomstige passagiers voor de trein ook niet goed weten waar ze moeten gaan staan. Achteraan sluiten kan altijd nog dus laat ik Lyka achter op een overzichtelijke plaats en baan mij een weg naar de kassa.
De meeste plaatsbewijzen voor de trein worden geboekt op enorme aanraak beeldschermen die je in de meest gangbare talen kan instellen voordat je gaat boeken en betalen. Automatisering op haar best.
Aan de kassa wordt ik door een medewerker in goed verstaanbaar Engels aangesproken. Ik leg haar rustig uit wat er aan de hand is en overhandig haar mijn iPhone zodat ze zelf de boeking bij Agoda kan lezen. Enkele seconden later verteld ze mij met een brede glimlach dat ik morgen terug moet komen om de kaartjes op te halen. We zitten in de trein van vier uur en het beste is om uiterlijk vijfenveertig minuten voor het vertrek de kaartjes af te halen.
Je bent er niet meer aan gewend dat buiten Nederland bijna alles probleemloos en op rolletjes loopt. Geen ongeïnteresseerde studenten die voor het minimum uurloon werken maar toegewijde werknemers die het hun plicht vinden, en een eer, om de klant zo goed als mogelijk te helpen. Wat zijn we in Europa toch diep gezakt!
‘Importeer de derde wereld en verander zelf in de derde wereld!’
Kijk straks maar eens goed om u heen wanneer u nog op straat durft.
Onze vragen voor morgen zijn allemaal beantwoord en het is nog niet eens een uur! Wat kunnen we verder nog doen aan het strand dan een beetje de vakantieganger uithangen?
‘Laten we terug gaan naar dat restaurant en daar lunchen?’, vraag ik aan Lyka.
Ze vindt het een prima idee en nadat we van het menu hebben besteld zoeken we een plaatsje op het schaduwrijke terras met uitzicht op het strand van Haeundae en de “Oostzee”, zoals de wateren tussen Japan en het Koreaanse schiereiland heten.
We eten een wat uitgebreidere lunch in het TAIGA Tempura restaurant dan gewoonlijk. We kietelen onszelf een keertje want dat mag wel nu de toekomst er weer wat rooskleuriger uitziet en de demonen in mijn hoofd wat rustiger zijn geworden.
Zoals gewoonlijk delen we samen de gerechten om zo wat meer keuzes te hebben en meer smaken te ervaren. We hebben de “Special Set Meal” en de “Soybean oil Soba (abura soba)” besteld. Ik neem aan dat jullie wel begrijpen dat dit een heel smakelijke lunch is voor ₩ 37.000 (€ 21,20).
De verschillende tempura zijn hemels! De gefrituurde varkenshaas en een soort Cordon Blue zijn ongeëvenaard. Vanzelfsprekend neem ik maar een klein hapje van de grote garnalen. Ik weet hoe gek Lyka op die garnalen is. De dikke bijtgare noedels zijn verdronken in een rijke dikke saus. De saus lijkt gemaakt met veel eierdooiers, dat maakt het romig en erg smaakvol. De malse varkensrollade is precies zoals ik hem in een goed Japans restaurant verwacht.
Nog maar een vakantie kiekje na het eten. Het vakantiegevoel is deze middag rond om ons heen te zien.
Op weg naar de uitgang van het Busan Blueline Park schiet ik natuurlijk de verwachte plaatjes. Ook hier staat een gedisciplineerde rij Aziaten op hun beurt te wachten. De beleefdheid van deze mensen is aanstekelijk. Wij passen ons daar snel bij aan. Dat kun je niet van de Chinezen zeggen!
Een uitstalling van koekjes wordt meteen door Lyka herkend. Het zijn de symbolen uit de succesvolle Koreaanse Netflix-serie The Squid Game.
Zo komt deze dag vroeg in de middag aan een einde. Alle puntjes op mijn lijst zijn afgewerkt en kunnen we terug naar Nampo. De Metro is goed, eenvoudig en goedkoop. Toch heeft de metro voor mij ook een groot nadeel. Mollen zijn blind omdat ze onder de grond niets hoeven te zien. Wij zijn niet hier om onder de grond te reizen dus ga ik op zoek naar een alternatief om zo dicht als mogelijk bij ons hotel te komen.
Dat alternatief vindt ik in de vorm van buslijn 1003. Die doet er ruim een uur over om weer in Nampo te komen en geeft ons onderweg een goed beeld van deze miljoenen stad.
Direct na aankomst in het So Yu Hotel heb ik voor vandaag een laatste raadsel op te lossen. Ik heb de naam van het hotel geprobeerd te vertalen in het Engels en het Nederlands. Tevergeefs! Ik krijg geen enkele vertaling te zien.
Dus vraag ik aan de man achter de receptie: ‘Wat betekend So Yu in het Koreaans?’
Hij kijkt mij verbaasd aan en antwoord: ‘Niets!’
Ik weet op dat moment niet wie er meer verbaasd is, de man achter de receptie of ik! So Yu heeft dus geen betekenis in het Koreaans. Het is gewoon een volgorde van klanken die Koreaans klinkt. We moeten en samen om lachen.
Na de mooie lunch van vandaag besluiten we voor een eenvoudige avondmaaltijd te kiezen. Ook om niet teveel van ons totale budget te verbruiken. Een stukje rechtdoor vanuit ons hotel loop ik de reclame voor deze twee gerechten dagelijks voorbij. Ze kosten slechts ₩ 10.000 (€ 5,75) per gerecht. Mijn Japanse kerrie met veel groenten is voortreffelijk en Lyka’s varkensvlees in een pittige saus smaakt ook uitstekend.
De herinneringen aan het strand van Haeundae Beach drijven nog een keer in mijn hoofd aan mij voorbij als witte wolken aan een helder blauwe lucht. Busan lijkt nog steeds een fantastische bestemming voor een strandvakantie!

Zuid-Korea: Regen = Museum

Busan (So Yu Hotel) 609), dinsdag 12 mei 2026

Slecht weer tijdens je vakantie is altijd een drama. Slecht weer tijdens je reis is gewoon een andere dag waar je het beste van probeert te maken. Al sinds mijn eerste reis naar Australië in 1998 is de ongeschreven regel van kracht: Op een regenachtige dag bezoek je een museum!
Het regent al sinds ik om zeven uur opstond. Ik ben wat langer blijven liggen want het schrijven lukt mij van geen kant ’s morgens vroeg en die enkele nacht dat ik goed slaap wil ik niet onderbreken om zes uur in de ochtend wanneer het alarm afgaat.
Mijn beenspieren zijn nog steeds pijnlijk en ze wijzen mij er op dat ik niet jonger word. Ik zal dat moeten accepteren. Tijdens die fantastische wandeling over die heuvel hebben we het gebouw gezien dat we vandaag willen gaan bezoeken. Wij noemden het gebouw, dat we alleen van bovenaf konden zien, oneerbiedig “De Toiletpot”. Omdat het er vanaf de heuvel uitzag als een toiletpot!
Nadat we de hele ochtend de pijnlijke spieren rust hebben gegund en af en toe elkaars kuiten hebben gemasseerd gaan we na een eenvoudige lunch op weg naar het “National Maritime Museum of Korea”. Opnieuw verteld Google Maps ons welke bussen we van het fantastische openbaar vervoersysteem in Busan we kunnen nemen. Ook deze keer kost een enkele reis de vaste ₩ 1.550 (€ 0,88). Waarom kan het openbaar vervoer in een ontwikkeld land als Korea goed en goedkoop zijn? Zijn er geen zwartrijders en toegewijde werknemers?
Na een rit van ongeveer veertig minuten staan we voor het imponerende gebouw in moderne architectuur. Zelfs Lyka is onder de indruk van het moderne gebouw. Zeg nu zelf, lijkt het een beetje op een toiletpot?
Korea is een schiereiland omringt door de zee. Dan wekt het natuurlijk geen verbazing dat er een “National Maritime Museum of Korea” bestaat. Koreanen leven met, en van, de zeeën om hun heen sinds de prille geschiedenis van dit fantastische land.
Een diepzeevaartuig voor het museum is een blikvanger wanneer je naar de toegang van het museum loopt. Helaas is de uitleg geheel in het Koreaans maar ik mag aannemen dat ze met dit vaartuig de oceaan op grote diepte hebben onderzocht
Vanbinnen is het ook een schitterend staaltje van moderne architectuur. We kijken letterlijk onze ogen uit. Het aquarium op de verdieping boven de ingang is meteen een blikvanger zodra je het museum binnen stapt. Het vreemde is dat we de kassa niet kunnen onderscheiden bij de ingang. Laat ik dat maar eens voorzichtig ik het Koreaans gaan vragen. We willen tenslotte vermijden dat we als niet betalende indringers worden gekwalificeerd.
Mijn vraag in rustig, zacht en in duidelijk Engels roept bij de dame van de schoonmaakdienst meer vragen op dan ze kan beantwoorden. Google Translate wordt er bijgehaald en nadat ze haar antwoord in het Koreaans heeft ingesproken op mijn iPhone kan ik mijn ogen niet geloven wanneer ik haar antwoord in het Nederlands lees!
‘Het museum is gratis te bezoeken.’
Dit is een museum zoals je het van een museum verwacht. Het is er stil, er is voldoende ruimte, je kan de kunstwerken in alle rust op je in laten werken. We schuifelen langs wanden met moderne schilderijen die allemaal wat te maken hebben met de zee om ons heen. Indrukwekkend en inspirerend!
Na nog een kleine zaal met schilderijen staan we bij de achterdeur die uitkomt op een park aan de zee. Geen hekken en geen controle, gewoon vrij in- en uitlopen. Het cruiseschip dat Busan bezoekt is een bonus. Hoeveel mensen zouden zich daar aan boord bevinden?
We gaan weer naar binnen en zien recht voor ons een model van een Koreaans schip. De schaal is moeilijk vast te stellen maar een blik op de maat van de deuren aan dek lijkt het mij 1:2,5. Van hout natuurlijk want in deze periode van de geschiedenis, zonder overbevolking, was de aarde nog bedekt met dichte bossen van verschillende boomsoorten.
Er gaat een roltrap naar de verdieping boven ons en voordat we naar het aquarium gaan bekijk ik eerst het Mobile kunstwerk aan het plafond. Het draait langzaam rondjes als een zeilschip op zee. Erg mooi!
Door een plexiglas tunnel in een aquarium lopen is altijd indrukwekkend. Ik moet voor een moment in mezelf lachen. Lyka kijkt mij verbaasd aan.
‘Waar denk ik aan?’, vraag ik haar.
Lachend antwoordt ze: ‘Aquarium in Sisaket!’
Precies! Elke keer wanneer we onze vriend Jan in Sisaket bezoeken gaan we naar het aquarium in Sisaket. Het blijft mooi maar het blijven ook wilde dieren die je niet kan sturen. Ik heb geluk wanneer Lyka mijn foto neemt onder twee verschillende roggen. Het wil mij maar niet lukken en na de kleinere aquaria te hebben bekeken wagen we nog een laatste poging aan de buitenkant van het aquarium. Gelukkig lijkt het nu wel ergens op.
Er volgen een paar zalen met lichtshows die de wereld onder de golven projecteren. Het lijkt alsof de vissen je voelen aankomen want bij elke stap schieten ze bij je weg in het virtuele water. Een koraalrif met tientallen gekleurde vissen lijkt heel echt.
Heel echt zijn ook de kinderen die een uitje hebben naar het museum. Om te leren en om te respecteren. Nationalisme in Patriottisme zijn in Korea gelukkig nog geen vieze woorden. Daarvoor zijn de Koreanen te lang onderdrukt door de Chinezen en de Japanners. In Korea zijn deze twee woorden synoniem voor trots op je land en je eigen volk. De twintig à vijfentwintig zevenjarigen, schat ik, lachen ons toe, zwaaien naar ons en lachen allemaal breeduit. Het is geen gemengde schoolklas, ze zijn allemaal Koreaans. Net zoals de klassen op school in het Nederland van de jaren zestig helemaal Nederlands waren.
‘De zee geeft en de zee neemt’, is een klassieke uitdrukking die de meedogenloze maar ook rijke aard van de zee symboliseert. Het drukt de eeuwenoude haat-liefdeverhouding tussen de mens (voornamelijk vissers- en kustgemeenschappen) en het water uit.
Maar niet alleen in ons kikkerlandje aan de Noord- en Zuiderzee. Religie is altijd een houvast geweest voor de zeegaande matrozen, vissers en achterblijvers op het land. De vijf Boeddha’s op het bovenstaande schilderij geven bescherming aan de matrozen en soldaten op de oorlogsbodems. De eenvoudige inkt op papier schildering maakt een bijzondere diepe indruk op mij.
In het verleden waren gewone gebruiksvoorwerpen stukjes kunst waar verzamelaars en antiquairs nog steeds van smullen. Hoe kwam een meubelmaker ooit op het idee om een stukje van platte schelp te gebruiken als decoratie in een van zijn kasten of kisten? Draken in paarlemoer ingelegd op hardhouten scheepskabinetten zijn heerlijk om te zien. Gelakt met natuurlijke harsen waarvan de recepten in de loop van de geschiedenis verloren zijn gegaan.
Chinees porselein is natuurlijk al eeuwen gewaardeerd en het Delfts Blauw is niets anders dan een gestolen recept uit het oriëntale China.
Twee houten visjes trekken mijn aandacht. Is het kunstmatig aas of speelgoed voor de kinderen die opgroeien om in de voetsporen van hun vaders, de vissers, te treden.
We betreden een zaal met “moderne navigatie instrumenten”, het is goed want het heeft met de zee te maken. Het oude navigeren, met een touw met knopen voor de snelheid, een touw met knopen voor de diepte voor de boeg en de sterrenhemel als kaart voor de windrichtingen. Wat voel ik een medelijden voor de mobiele telefoon zombies van deze generatie!
In de volgende zaal staan we oog in oog met de modellen van beroemde zeeschepen van de Europese handelaren die rijkdom en voorspoed naar Azië brachten. Niet van de Europese kolonialisten zoals het linkse tuig dat noemt. In deze tijd was handel drijven een kunst, en bijna een wetenschap, waar beide partijen beter van werden.
Er is een aparte zaal ingericht voor de handelswaar die in Korea op de schepen werd geladen of gelost. Porselein en zijde uit China verwisselde van eigenaar en werd geruild voor goud en ivoor uit Afrika. De VOC, de Vereenigde Oostindische Compagnie, was een belangrijke handelspartner voor de landen in het verre Oosten.

De VOC werd in 1602 opgericht als de Generale Vereenichde geoctrooieerde Compagnie. Ze was destijds de eerste naamloze vennootschap met vrij verhandelbare aandelen en zou uitgroeien tot het grootste handelsbedrijf ter wereld. De VOC wordt vaak genoemd als het eerste bedrijf dat in meerdere landen vestigingen had. De VOC creëerde een handelsnetwerk tussen de diverse handelsposten in de Aziatische regio. Deze intra-Aziatische handel zorgde vele jaren voor grote winsten. De VOC sloot daartoe naar believen contracten af met lokale heersers. Later werd met steun van de VOC en de Staten-Generaal de West-Indische Compagnie (1621–1792) opgericht naar het voorbeeld van de VOC.

Er rest ons nog een ding. En er moet zelfs voor betaald worden! Dat verbaast ons wel. Wij zien het als een donatie voor de geweldige middag in dit interessante museum. Het is een 5D poppenfilm over een mannetje dat een baby dinosaurus op een eiland uit de klauwen van een vleesetende dinosaurus red.
De stoelen schudden en schokken, windvlagen blazen in onze gezichten, spetters water vliegen om ons heen en door de speciale bril lijkt het dat de personages soms wel heel dicht bij je komen. Een leuke afsluiting van een leuke dag in het: National Maritime Museum of Korea
Na een korte rustpauze op de hotelkamer rest ons nog de volgende heerlijke Koreaanse avondmaaltijd. Vanavond kiezen voor de hartige Koreaanse pannenkoek, de Dongrae pajeon, speciaal uit deze regio. Vanzelfsprekend nemen we beiden de Bibimbap en die van mij komt in een Dolsot. Dat betekend geserveerd in een loeihete aardewerk kom.
De maaltijd wordt omringt door vele kommetjes Banchan. Het ene banchan nog lekkerder dan de andere. We kijken verbaasd naar de twee gebakken visjes die we niet hebben besteld. Bij navraag verteld de vriendelijke oude vrouw dat ze “Service” van het restaurant zijn. Nog maar een koud Cass biertje dan. Een heerlijk einde aan een mooie dag.

Een bezoek aan het museum geeft weinig tekst maar wel veel foto’s. Ik hoop Dat het toch een interessant verhaal is. Wat we morgen gaan doen bespreken we voor het slapen gaan onder het genot van een ijskoud biertje op de hotelkamer.