Zuid-Korea: Een lange dag

Hanoi (Noi Bai International Airport), woensdag 6 mei 2026

Is het de laatste dag in Thailand of de eerste dag op weg naar Zuid-Korea? Deze vraag speelt op deze ochtend van ons vertrek uit Thailand door mijn hoofd. Eerlijk gezegd hou ik niet zo van een einde aan een verblijf maar meer van een begin aan een nieuw avontuur. Daarom is deze dag, wanneer ik om iets over acht uit bed stap het begin van en nieuw avontuur. Het is alweer veertien jaar geleden dat Lyka en ik voet op Koreaanse bodem hebben gezet. Er wordt in de Verenigde Nietsnutten gesproken over Zuid- en Noord-Korea maar eigenlijk is er maar een Korea dat gewelddadig in tweeën is gebroken door een duivels socialistisch regime!
Het laatste ontbijt van tosti's en een dubbele varkensburger met kaas. We weten uit ervaring dat dit ontbijt tijdens de reis geen problemen met de spijsvertering zal geven. Dan begint het jachtige klokkijken en het eindeloos wachten totdat de minibus van “Bell Travel” ons komt ophalen om naar de grote touringcar op het busstation te brengen.
Nadat ik bij “Subway” een footlong sandwich “Chicken Teriyaki” heb gehaald, voor de verlate lunch op het vliegveld in Bangkok, beginnen we met het inpakken van de bagage. Altijd een spannend moment! Er is ruim anderhalve kilo kaas en koffie verbruikt dus zou het gewicht minder moeten zijn dan de vijfenveertig kilo bagage die we op Schiphol hebben afgeleverd. Er is helaas ook wat bijgekomen maar ik heb er alle vertrouwen in dat we onder de zesenveertig kilo bagage blijven die de twee koffers mogen wegen!
We hebben een nieuwe manier bedacht om de koffers te pakken! We beginnen beiden met onze eigen koffer, natuurlijk krijg ik twee zware spijkerbroeken aangereikt van Lyka, en dan sluiten we de koffers en wegen ze. Dat handweegschaaltje met een grote haak blijkt een goede aankoop te zijn bij Aliexpress.
Lyka zit op 24,4 kilogram en ik op 21,3 kilogram. Dat is ruim drie kilo verschil, dat maakt dat er anderhalve kilo van Lyka naar mij moet. Zo gezegd zo gedaan. Een oranje reep ducttape eromheen en de grote koffers zijn gepakt en beveiligd tegen het ongewenst open gaan tijdens het laden.
Wij zijn graag op tijd en om iets over twaalf zijn we uitgeboekt uit ons hotel en heb ik de borg weer in mijn zak. We wisselen wederzijds met het personeel grapjes uit dat we bijna familie zijn. Zo vaak hebben we al in het Nakorn Siam Boutique Hotel verbleven!
Mijn telefoon piept en ik zie een boodschap dat een onbekend nummer mij heeft geprobeerd te bellen. Ik bel het nummer terug en het is zoals verwacht de chauffeur van de minibus van Bell Travel die net uit ons zicht om de hoek op ons staat te wachten. De koffers gaan in de minibus en na nog drie andere passagiers te hebben opgehaald komen we tien minuten voor een aan bij de grote touringcar die ons naar de Suvarnabhumi luchthaven in Bangkok zal brengen.
We zijn nog maar net op de motorway wanneer de sandwich eraan moet geloven. Het smaakt prima en hap voor hap, met een oog op het voorbij schuivende Thaise landschap, geniet ik van de malse kip en de knapperige groenten. De touringcar doet er een uur en drie kwartier over voordat we op onze bestemming zijn. De touringcar rijdt verder na Hua Hin en zal ongetwijfeld nog wat passagiers aan boord nemen voordat zij verder rijd.
Ruim op tijd lopen we de drukke vertrekhal binnen. We zijn nu bijna verlost van de drukkende warmte van de regentijd in Thailand. Onze vlucht met Vietnam Airlines, die ik overigens kan aanbevelen, staat nog niet eens op het bord met de vertrektijden dus zoeken we een rustig plaatsje achteraf in de vertrekhal.
Helaas bestaat er geen achteraf meer! De grote 7-11 en FamilyMart waar we jaren geleden een drankje en een hapje kochten voor een eerlijke prijs zijn weggesaneerd. Je kan daar nu je belasting terug krijgen die je in een van de grote Thaise winkelcentra voor je souvenirs hebt betaald. Hele kuddes lopen met stapels A4'tjes rond in de hoop veel geld terug te krijgen. Probeer maar eens bloed uit een steen te knijpen?
Zodra ik op het bord zie dat we incheckbalie L moeten zijn staan we op en gaan weer op pad. Het is duidelijk dat wij een van de eersten, zo niet de eersten, zijn die hebben gezien dat we naar incheckbalies L moeten om onze bagage af te leveren. Het is er stil, heel erg stil, terwijl meer dan de helft van de balies bezet zijn. Laat ik het maar even vragen!
De laatste passagiers van de Vietnam Airlines vlucht naar Da Nang zijn net afgehandeld en ze wachten op het bericht van de bagageafhandeling dat ze met de vlucht naar Hanoi mogen beginnen. Het is geen bezwaar dat wij alvast een plaatsje innemen. Inchecken gaat sneller dan verwacht ondanks dat we de “Korean e-Arrival Card” op mijn telefoon moeten laten zien! Een kwartier later zijn we douane en de immigratie ook al gepasseerd. We hoeven alleen maar onze paspoorten te scannen! Dat is gelukkig een hele verbetering in Bangkok.
Eenmaal achter de immigratiedienst slenteren we langs eindeloze zogenaamde Tax-Free winkels die duurder zijn dan de winkels in de stad of het internet. Voordat we bij Gate F4 gaan wachten willen we eerst nog een bakkie koffie drinken bij het ons bekende koffietentje.
En wat blijkt? De extreem hoge renovatie waanzin op de luchthaven van Bangkok heeft alle eenvoudige horeca verbannen of verplaatst naar een hoek waar ze onvindbaar zijn.
Bij een onvervalste kopie van Starbucks gaan we op het terras zitten en Lyka neemt de Visa kaart mee omdat plastic het nieuwe normaal is geworden. Een euro betalen met je debiet/kredietkaart lijkt de normaalste zaak van de wereld geworden in Zuidoost-Azië. En om eerlijk te zijn is het ook heel erg gemakkelijk. Je blijft niet zitten met dikke stapels vreemde bankbiljetten aan het einde van de vakantie. “Wise”, en in iets mindere mate “Bunq” zijn een welkome aanvulling voor de reiziger die ook nog eens aardig wat geld kan besparen.

Nadat Lyka is teruggekomen met een aardbeien Milkshake ga ik op onderzoek uit. Het gewone bakkie zwarte koffie, Americano genaamd in deze contreien, is weggesaneerd van de kaart. Waarschijnlijk omdat ze dan niet genoeg suikers en vetten kunnen verkopen. Het is geen wonder dat de mensen bijna overal in de wereld elke dag dikker en vetter worden. Verkoop en omzet zijn belangrijker dan de gezondheid van de mensheid. Er rest mij niets anders om bij de gouden bogen aan de overkant een beker cola zonder suiker te bestellen. De kleinste beker is iets meer dan een kwart liter. Meer dan de helft verdwijnt in de prullenbak! Over het smerige papieren rietje wil ik niet eens beginnen.
Rij 19 stoelen A en B in de nieuwe “Airbus A321neo”. Een van de beste plaatsen in het vliegtuig, we zitten net voor de vleugels en bijna op het kantelpunt van het vliegtuig. Op deze plaats voel je heel weinig bewegingen van het toestel.
Mijn buurman is een Fransman die mangaan stalen wisselstukken verkoopt. Laat mij nu vijfenveertig jaar geleden dagelijks met die stukken te hebben gewerkt. Er is meteen de klik van de liefde voor het oude massavervoermiddel: De trein!
We babbelen over de oude stoomtreinen, spoorbreedtes en de hogesnelheidstreinen buiten Europa. We hebben er beiden veel bereden en kijken altijd uit naar nieuwe ervaringen met het ijzeren paard.
De vlucht duurt maar ongeveer 75 minuten en dan moet het cabine personeel haast maken om de verplichte maaltijden te serveren, en natuurlijk ook weer op te ruimen. “Noedels met kip” volgens een van de zeer aantrekkelijke stewardessen van Vietnam Air. Een verklede versie van “Spaghetti Carbonara” voor de kenner. De smaak is goed en het is voldoende ondanks dat de porties in de vliegtuigen tegenwoordig ook kleiner lijken te worden.
We moeten vier uur wachten in de overbevolkte terminal 2 van de “Gimhae International Airport”. Het is wachten totdat de internationale reizigers de vliegtuigen hebben gevuld richting Europa.
Onze magen willen dat we wat knagen! We houden het op een Vietnamees broodje, de bekende Bánh mì Chicken, een zwarte koffie en een flesje lauw water.
‘Dat is dan € 15,- graag?’
Mensen leren snel, na-apen is overal op de luchthavens in de wereld de nieuwe norm. Je zit gevangen binnen een gecontroleerd en afgesloten gebied, ontsnappen is onmogelijk. Daarom kan je als een citroen worden uitgeknepen tot er geen druppel meer in je zit!
Het gaat richting middernacht. We zijn moe en wachten tot het moment dat we aan boord kunnen van onze vlucht naar Busan in Zuid-Korea. We hebben een lange dag achter de rug en zijn allebei erg vermoeid. Straks hopelijk een paar uurtjes slapen in het vliegtuig.

Thailand: Bordjes en biertjes

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), dinsdag 5 mei 2026

Ik kan het maar moeilijk geloven dat het onze laatste avond in Pattaya, en Thailand, is. Voor mijn gevoel zijn we onze reis is begonnen met een korte vakantie. Twee weken, 14 dagen, hebben wij geleefd als èchte vakantiegangers.
Waarom?
Er is hier in Pattaya heel weinig te doen. Cultuur zit onder de rand van je broekriem. Na zestien jaar samen regelmatig Pattaya te hebben bezocht kan ik gerust stellen dat we het meeste echt wel hebben gezien. Daarom blijven er alleen een biertje drinken en lekker eten over. Dit verhaal gaat dan ook over de bordjes en de biertjes.

Het eten en drinken in Thailand blijft natuurlijk tegelijk spannend en overheerlijk. Te sterk gekruid en te pittige gerechten in combinatie met ijskoude biertjes, om de vlammen te blussen, maken deze bijzondere badplaats in Zuidoost-Azië tot een uitstekende bestemming voor een vakantie.
Maar het is geen bestemming voor een reiziger die op zoek is naar cultuur en het echte Thailand wil zien. Daarvoor moet je met het openbaar vervoer, of je eigen gehuurde vervoersmiddel, naar de stranden van het zuiden of naar de binnenlanden in het noorden en oosten van de Isaan.

Dus wat hebben wij in die twee weken allemaal gegeten, gedronken en gezien?
Bij de Chinees Phak Bung Loi Fha op de hoek van Soi Chaiyapoon en 3rd Road was het zonder enige uitzondering altijd een winnaar. De gerechten zijn uitstekend, heerlijk van smaak en de menukaart is uitgebreid. Je zit er ook gezellig en de grote ijskoude flessen bier zijn klantvriendelijk geprijsd.
Er is natuurlijk ook elke dag de lunch waar we graag voor op pad gaan. Anders komt Lyka maar heel weinig buiten. Een echte klassieker is de foodcourt in de BigC aan de Pattaya Klang (Central Road). Wij zijn grote liefhebbers van de buffetvorm van de traditionele Thaise gerechten. De beschikbare Thaise gerechten wisselen dagelijks en voor ฿ 55 heb je een mooi bordje rijst met drie verschillende vlees- of groentegerechten.
Soms kopen we boven op de eerste verdieping in de supermarkt bereid vis, vlees of een omelet. Die prijzen liggen ook op een niveau dat je samen met een koud flesje (500ml) Coke Zero voor minder dan ฿ 200 (€ 5,25) met z’n tweeën heerlijk zit te eten.
Noem het vloeken in een kerk maar een westers hapje op zijn tijd is in Thailand ook niet te versmaden. Een tosti ham/kaas en de helft van een dubbele pork burger van de 7-Eleven, Lyka en ik delen vaak een gerecht, al dan niet aangevuld met een hardgekookt ei is natuurlijk een prima ontbijt en een goede start van de dag.
Een footlong sub met tonijnsalade en veel groenten van SubWay voor ons tweeën, ieder een halve, die ik afhaal na mijn ochtendwandeling, is natuurlijk ook niet te versmaden. De mythe dat fastfood slecht en ongezond is wordt hier uit het water geschoten.
Op zondag hebben we al zo lang als ik mij kan herinneren en waar we ons ook bevinden in Thailand de traditionele pizza avond. Wat zijn we toch voorspelbaar! De “Chicken Trio” en “Super Deluxe” van de Pizza Company zijn de winnaars die we altijd bestellen. De tweede pizza is gewoonlijk gratis. Ze worden bezorgd in het hotel en dat maakt het erg gemakkelijk. Het is ruim voldoende voor ons tweeën en de volgende ochtend zijn de restanten een heerlijk ontbijt.
De vier grote flessen Leo Beer in de koelkast op de kamer maken het avondeten compleet. Misschien nog wat auto- of motorrace, voetbal of wielrennen kijken en het is een perfecte rustige zondagavond in een ver land ver weg van Hollandistan. Voor een moment voel ik mezelf een vluchteling voor de ongewenste vluchtelingen in het land waar ik ben geboren.
Eigenlijk heb ik in Centraal Pattaya maar twee Billabongs, een Aboriginal woord voor waterpunt en een Australisch woord voor een Pub of Bar, in Pattaya. Nikom Court en Katesiree, beter bekend als de “Cheap Charlie” bars van Centraal Pattaya. Het kan niemand van de regelmatige bezoekers ook maar iets schelen dat ze zo worden genoemd zolang ze voor ฿ 70 (€ 1,85) een grote ijskoude fles bier kunnen drinken.
Helaas heeft de vrouw van de “The Captains Bar” besloten om het restaurant in het laagseizoen alleen te openen voor het ontbijt. Dat is jammer. In de “The Captains Bar” in Soi Honey Inn kun je zowel goed westers als Thaise gerechten eten. De kipfilet met geroosterde aardappels uit de oven en warme groenten is een absolute winnaar voor ฿ 189 (€ 5,00).
Wanneer de eerste optie is afgevallen gaan Lyka en ik ook graag een gebakken visje eten bij “Kiss Food and Drink” tegenover de parkeerplaats van Mike’s Shopping Mall. Met friet natuurlijk! Het is voor ฿ 585 (€ 15,45) wel duurder dan gewoonlijk maar het is zeker de prijs waard.
Elke ochtend wandel ik minstens tien kilometer. Het stuk langs het strand van Central Pattaya is het meest aangenaam door het brede voetpad langs de boulevard. Helaas is Thailand geen land dat (nog niet) is ingericht voor voetgangers.
De lange ochtendwandeling is de therapie om mijn gedachten te ordenen, te reinigen en tot rust te brengen. Helaas met een miniem resultaat. Tijdens de wandeling, en de korte rustpauze’s, komen mijn gedachten soms tot rust. Maar nooit voor lang!
Af en toe neem ik tijdens de rustpauze contact met Lyka op om een keer ergens anders te gaan lunchen. Tijdens ons laatste bezoek aan Pattaya konden we heerlijk een Koreaanse Bibimbap eten in het luxe winkelcentrum “Central Pattaya Beach”. Dat eetkraampje blijkt verdwenen dus zoeken we naar een alternatief.
Dat alternatief is een grote teleurstelling. Niet alleen lijken de bordjes speciaal op de toerist toegespitst maar de kwaliteit is ook lager dan we in Thailand gewend zijn. Lyka's gebakken rijst lijkt belegd met de restjes uit de koelkast. Mijn bami bestaat voor het grootste gedeelte uit gesneden groente, het lijkt dat het vlees en de noedels al op waren. Tel daar een hogere prijs dan gewoonlijk bij op en het resultaat is een teleurstelling. Deze overvolle foodcourt, alleen maar toeristen, is voor ons voorlopig van de lijst geschrapt.
Het “Dang Dum” Restaurant aan Pattaya Klang (Central Road) is al heel lang een favoriet van ons. Op weg naar het “Dang Dum” restaurant passeren we elke keer een tafeltje waar de speklappen voor de Thaise gerechten voor vanavond in de brandende zon liggen te drogen. Bijna alle toeristen die hier passeren halen hun neus ervoor op omdat het uitgestalde vlees voor hun niet aan de hygiëne standaard voldoet.
Het verkeer raast er langs en er slaat fijnstof neer. Daar kun je dood aan gaan. Maar is dood gaan na een prettig leven wel erg? Tijd is een vriend en een vijand tegelijkertijd dus maak je geen zorgen over de dood!
Dan praat ik natuurlijk over de hygiëne standaard in Europa. Maar is die wel zo goed?
Hoelang zou die kip al dood zijn?, dat vraag ik mij af wanneer ik naar de kipfilet in het plastic bakje in de Lidl supermarkt kijk.
Wat is de wettelijke termijn voor het afsterven van varkensvlees in Nederland?
Na al die jaren in Thailand te hebben rondgezworven vertrouw ik blindelings het voedsel, zelfs langs de straten van de grote steden. Het eten en de ingrediënten zijn verser dan in Nederland.
De “Massaman” kerrie van “Dang Dum” is zonder enige twijfel de lekkerste “Massaman” die ik ooit in Thailand heb gegeten. We gaan hier dan ook elke week een keer de geurige kruidige zachte gele kerrie met een kleine gestoofde kippenpoot eten. Het vlees is zo mals dat het van de botten valt. Je trekt de ader er met een soepele handbeweging in een keer uit. De geblancheerde groeten en het mengsel van stukjes Thaise augurk en chilipeper in een aangezoete azijn maken de maaltijd compleet. Een tafel vol voor ฿ 210 (€ 5,55) inclusief een flesje drinkwater.
Soms passeer ik de Cheap Charlie bars aan het einde van de middag en loop meteen door naar Soi LK Metro omdat ik een afspraak heb met een goede bekende of een vriend. Het is overal tot zeven uur Happy Hour. Bij het “Billabong Hotel” zitten we op de hoek van het terras. Een frisse bries geeft wat verkoeling en de flesjes bier kosten slechts ฿ 50 (€ 1,35). Dan kun je nog eens even lekker onderuit zakken!
Ik drink graag met andere nationaliteiten dan de zuinige Nederlanders. Dat rondje aan tafel geven is alleen bekend waar de Schelde, de Maas en de Rijn in de Noordzee stromen.
In onze belevingswereld besteld iedereen zijn eigen biertjes, of andere drankjes, en betaald ook alleen wat hijzelf en eventueel zijn partner heeft opgedronken. Er valt nooit een onvertogen woord en de Henkies van Pattaya kunnen ook niet achter iemand zijn rug slecht over die persoon praten. Er zijn alleen maar winnaars wanneer je Nederlanders in het buitenland mijd.
Thailand is een groeimarkt voor restaurantketens uit de beter ontwikkelende Aziatische landen. Zo eten we graag af en toe noedels bij Hachiban Ramen. Lyka neemt een natte versie en ik heb altijd liever een droge versie. De restaurants hebben vaak aanbiedingen waar wij dankbaar gebruik van maken. Deze twee kommen noedels met een ongezoete matcha frisdrank is een winnaar voor ฿ 189 (€ 4,98).
Ook “Santa Fé Steak”, van oorsprong een Thaise restaurantketen is een winnaar. Deze restaurants hebben altijd mooie aanbiedingen die je moeilijk voorbij kunt lopen. Het is voor mij een raadsel hoe de marketing afdeling van deze restaurantketen tot haar aanbiedingen komt. De varkenskarbonade en de kipkarbonade voor ฿ 279 (€ 7,40) inclusief twee drankjes is natuurlijk een koopje dat de gemiddelde toerist moeilijk kan laten passeren.
De laatste vier bordjes uit de foodcourt van BigC die alle vier rond de ฿ 60 (€ 1,60) kosten. Dan wordt je helemaal warm vanbinnen. In neem aan dat er lezers zijn die zich nog afvragen wat ze in resorts in Islamitische dictaturen op het strand te zoeken hebben. Of praktiseren ze ook selectieve verontwaardiging en hebben ze onbewust al toegegeven dat de Islam ze in de nabije toekomst zal onderdrukken?
Deze laatste twee bordjes zijn een week uit elkaar besteld bij de “Hungry Gorilla“ aan het einde van de “Central Shopping Arcade Housing” tegenover de parkeerplaats van “Mike’s Shopping Mall”. Hoewel het restaurant nog niet zo heel lang bestaat wordt de scepter er gezwaaid door de zoon van een Nederlander die zijn sporen al lang en breed in de horeca van Pattaya heeft verdient. Hij weet als geen ander dat continuïteit van de gerechten die je serveert gewaarborgd moet zijn.
Het heeft ons in beide gevallen prima gesmaakt en tijdens ons volgende bezoek gaan we hier zeker weer een Cordon Blue eten voor ฿ 169 (€ 4,45) per persoon.

Ik hoop mijn demonen in Thailand achter te laten maar mijn gevoel zegt dat ze mee op reis gaan naar Korea. Er is twijfel in mij tussen vechten of gewoon wachten. Ik weet het niet meer. Maar een ding weet ik wel. Ik wil niet meer terug naar Hollandistan.

Thailand: De tijden veranderen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zondag 26 april 2026

Sinds mensenheugenis is het elke zondag in Thailand “Pizza Dag”, tenminste, wanneer er een filiaal van Pizza Company in de buurt is die ook bezorgt. Zo ook deze eerste zondag in Pattaya. Het zijn bijna altijd dezelfde pizza’s, de “Chicken Trio” en de “Super DeLuxe”! Die zijn verschillend genoeg in smaak en vallen ook altijd in de smaak.
Aan het einde van de middag zo rond vier ga ik achter het toetsenbord van mijn MacBook Air zitten om te gaan te bestellen. Dat bestellen gaat bijna vanzelf want ik heb al jaren een rekening bij de “Pizza Company”. Ik wandel door de verschillende schermen heen en bij de pagina afrekenen aangekomen slaat er de schrik op mijn hart.
Ten eerste klopt het telefoonnummer dat ze van mij hebben op de website niet! Dat is een heel oud nummer van jaren geleden. Waarschijnlijk nog van voor het Corona tijdperk. In Thailand wordt je prepaid telefoonnummer na zes maanden niet gebruikt te zijn automatisch verwijderd. Eerst maar even bellen over dat verkeerde telefoonnummer!
Het juiste telefoonnummer is belangrijk zodat de bezorger je kan bellen, of een sms sturen, wanneer hij bij de receptie staat met de bestelling. Gelukkig hoeft er niets veranderd te worden. Mijn juiste telefoonnummer staat in de systemen van de Pizza Company maar het is helaas niet mogelijk om telefoonnummers in de database van de website te wijzigen.
Daarna komt er een tweede verrassing! Je kan niet meer contant aan de bezorger betalen. Het plastic, Visa/Mastercard, en het betalen met de telefoon heeft nu ook Thailand bereikt. Ik had het kunnen weten want in de geheel gerenoveerde BigC zijn er nu ook zelfscankassa’s waar ik al een keer met mijn “Wise debietkaart” de dagelijkse boodschappen heb betaald.
Het wordt dus de Wise debietkaart! Ik neem de gegevens over van het kleine plastic kaartje en enkele tellen later krijg ik de boodschap op het scherm dat de betaling is ontvangen en dat de pizza’s rond 19:00 worden bezorgt. De tijden veranderen in Thailand!
Zondag is ook de dag dat ik op de kamer blijf. Op dit ongebruikelijk moment van het jaar, normaal zijn we eind april altijd in Nederland, maak ik me klaar voor de laatste voorjaarsklassieker. Luik-Bastenaken-Luik staat op het programma en belooft een spektakel te worden. Natuurlijk zijn alle ogen gericht op Tadej Pogačar maar er zijn ook enkele jonge kapers op de kust. Zoals onder meer het jonge Franse talent Paul Seixas. De TV-reportage begint rond 19:30 dus dan zullen de pizza’s al bijna verdwenen zijn.
Met de internet radio van “AccuRadio” op de achtergrond mijmer ik over de problemen in Nederland. Het zijn niet eens èchte problemen. Het gaat over de halsstarrigheid van een persoon die eveneens een slechte verliezer. Hij geeft een ander de schuld van zijn eigen domme handelen. Dat gezeur heeft mij het afgelopen jaar al meer dan achtduizend euro gekost! En dat lijkt mij toch een serieuze aderlating voor de onnozelheid van iemand anders?
Ik probeer Nederland, in mijn hoofd “Hamasstan” uit mijn gedachten te verbannen en denk na over het Pattaya anno 2026. Een heel ander Pattaya dan het Pattaya uit 1999 toen ik hier de eerste keer was. Er zijn nog wel enige overeenkomsten maar de ziel van de badplaats is veranderd. De Thai zijn na de Covid samenzwering veel harder geworden. Ik krijg steeds vaker het idee dat westerlingen hier niet echt welkom meer zijn.
Mijn ochtendwandelingen zijn zoals gewoonlijk heerlijk ontspannend, net als de afgelopen jaren. Er waait vanaf de zee een bries over de boulevard die net genoeg verkoeling brengt. Tijdens de wandeling langs het water slalom ik langs de bijna slapende vlinders van de nacht en de bedelaars die steeds lastiger worden. Het aanraken van mijn lichaam gaat me snel irriteren maar ik moet mij inhouden en rustig blijven. Je opwinden is gezichtsverlies!
De: ‘zoals de wind waait waait mijn jasje’ mentaliteit is hier het beste.
Ondanks dat er heel weinig westerse toeristen zijn overgebleven na het Thaise nieuwjaar blijven de Thaise investeerders optimistisch. Zoals op deze hoek in Soi Bua Khao. Ik heb heel wat Thaise maaltijden genuttigd in de golfplaten schuur die hier heeft gestaan.
Later was er een fruitmarkt die de helft goedkoper was dan de supermarkten. En nu? Het zal wel een woontoren worden met koopappartementen. De gangbare mening is hier nog steeds dat de hele wereld in het mondaine Pattaya wil wonen!
Aan Second Road is het zoveelste, en misschien wel het laatste, complex met bars gesloopt. De oude gezellige beerbars zijn ingehaald door de mobiele telefoon. De ontmoetingspunten voor westerse mannen en oosterse vrouwen zijn nu niet meer de gezelligheid van de bars maar het koele onpersoonlijke internet. Een kort video gesprek met een dame van plezier, waar vaak ook de handelswaar in levende lijve wordt getoond. De instructies voor de altijd aanwezige Grab of Bolt motortaxi en de zaken zijn gedaan.
Op dit terrein zijn oliepalmen geplant. Waarom? Er is mij ooit verteld in Bangkok dat de grond in Thailand is verdeeld in bouwgrond en agrarische grond. Voor een perceel waarop een gewas staat dat een agrarische oogst produceert zijn de belastingen veel lager! Ook hier zal in de toekomst wel een appartemententoren verrijzen. Tot de bouw begint is het in ieder geval een boomgaard.
Het ooit zo majestueuze “Royal Century Hotel” **** staat al zes jaar leeg. Het zeker 170 kamer tellende complex is de “Corona Pandemie” nooit te boven gekomen. Je moet wel heel veel geld, en vertrouwen in de toekomst, hebben om deze gok te nemen.
De Central Pattaya Road waaraan dit hotel ligt oogt ook steeds droeviger. Veel borden met “For Rent” achter de glazen ramen en deuren. Eindeloze rijen lege massagesalons met verveelde masseuses die nog niet eens genoeg geld voor de huur van hun kamer en de dagelijkse maaltijden verdienen. Alle hoop is gevestigd op die ene prins op het witte paard die een wandelende pinautomaat blijkt te zijn.
Na een paar koude grote beer Leo met enkele Noorse en Zweedse vrienden zijn we bij de Captain’s Corner gaan eten. De Chicken Roast en de Fish & Chips, aangevuld met een salade, waren heerlijk.
Op het terrein waar vroeger de enorme Xzyte discotheek stond zijn nu uitgaansgelegenheden voor de jongere Thai gebouwd. Een mix van eetgelegenheden met enkele bars en restaurants waar tot diep in de nacht live muziek speelt. Het is nog niet druk wanneer we om kwart voor acht over het terrein lopen. Hier gaat het pas laat op de avond los en het gaat door tot in de kleine uurtjes.
Er verschijnt een bericht op de iPhone dat de bezorger onderweg is. Ik kan live meekijken waar de bezorger zich in het drukke zondagavond verkeer van Pattaya bevind.
‘Pizza Delivered’ knippert er op het kleine scherm.
Snel met de lift naar beneden en daar staat de scooter met de geïsoleerde box achterop. Zij is duidelijk opgelucht dat de klant gevonden is. Ik geef haar 20 baht fooi en ga weer met de lift naar boven. De pizza’s smaken zoals gewoonlijk. Nog een grote kles Leo bier en dan wielrennen kijken. Wat kan het leven toch mooi zijn in den verre.