Thailand: De wind in je gezicht

Sakaeo (Sakaogarden Hotel) 239), zaterdag 9 november 2024

Op de kaart met de route van vandaag zie ik in de route een fout maar ik kan hem niet benoemen. Ik blijk kijken en ik blijf zoeken. Ik zie een fout maar ik begrijp niet waar de fout zit. Kennen jullie dat gevoel? Ik kijk nog een goed waar de groene lijn, de gereden route, en de magenta lijn, de route die we nog moeten rijden, elkaar kruisen. Daar moet de fout zitten, het is helemaal gevoelsmatig, het is niet anders!
Opnieuw beginnen bij het begin!
We vertrekken uit Nang Rong, Correct!
We gaan naar Sakaeo, Correct!
Op Google Maps zoek ik naar het “Sakaogarden Hotel”. Het verschijnt snel op mijn beeldscherm. De coördinaten worden gekopieerd en gezocht op de kaart in Garmin Basecamp. De fout wordt meteen zichtbaar. Een van de afgelopen dagen heb ik de locatie van het “Sakaogarden Hotel” per ongeluk gewijzigd of verplaatst. Dat heb ik nu hersteld. De route wordt opnieuw berekend en wordt door het computer programma met ruim zeventig kilometer ingekort. Dat is wel een meevaller! Dan hebben we na aankomst meer tijd in de middag voor andere dingen.
Eerst wordt de oude route op de Garmin Oregon 400t gewist en het hele computersysteem moet opnieuw worden opgestart om de gegevens van de nieuwe route naar de GPS over te brengen. Dat is een fout van Apple in de laatste update van OSX. Opgelucht start ik alles weer op en ga daarna verder met waar ik mee bezig ben. We hebben nog drie etappes te gaan waarvan een met een open einde. Het resort waar we graag willen overnachten is nergens op het internet te vinden om er een kamer te boeken. We gaan het zien of we geluk hebben!
Het “Bumnsaya Place” in Nang Rong is een prima hotel, ook voor een paar nachten. Na het inpakken en het vastsjorren van onze bagage achter op de motor gaan we op zoek naar het, ongetwijfeld Thaise, ontbijt. Het ontbijt is precies zoals verwacht. Rijstsoep, rijst met een waterige saus waarin gekookte eieren liggen en een paar stukjes watermeloen. Lyka en ik kijken elkaar lacherig aan met een uitdrukking van, ‘dat heb ik toch voorspeld!’, op onze gezichten. We bedanken het personeel en nemen afscheid.
Een kwartiertje later staan we bij een PTT benzinestation langs de snelweg om te tanken en voor tosti’s, natuurlijk delen we ook een banaan. Het is heerlijk weer om te rijden. Daar gaat het tenslotte om bij een tocht op de motor door Thailand en deze keer door de Isaan. De essentie van de tocht is het rijden door de verschillende landschappen. De maaltijden, bezienswaardigheden, ervaringen en ontmoetingen zijn de kersen op de taart.
Sinds mijn eerste brommer op veetien jarige leeftijd, zo heet dat alleen in Nederland, in Thailand is het gewoon een motor, een witte Puch Maxi, heb ik waarschijnlijk al meer dan 200.000 kilometer op gemotoriseerde twee wielen gereden. Mag ik dan met een gerust hart stellen dat het motorrijden in mijn bloed en mijn systeem zit?
Ik besef me terdege dat ik al vierenzestig jaar oud ben en dat er echt een tijd komt dat ik het rijden op een motor gedag moet zeggen. Wanneer ik dat met grote tegenzin ga doen is me nog niet duidelijk. Ik heb zelfs nog plannen voor een nieuwe motor in Thailand! Dus het zal hoogstwaarschijnlijk niet op korte termijn zijn. Zolang ik me nog goed en veilig op twee wielen voel blijven we rijden.
Nog honderd vijfenzestig kilometer te gaan tot onze bestemming voor vandaag. De opwarmende wind streelt mijn gezicht en ik geniet met volle teugen van het wisselende landschap om ons heen. Onze schaduw op het warme asfalt fluistert over onze oneindige avonturen.
Je gevoelens van vrijheid beschrijven die je voelt wanneer je een bent met de omgeving om je heen is erg moeilijk. We rollen over het afvalt afgewisseld met beton en door de ontelbare wegwerkzaamheden ook hele stukken over zand en rode aarde. De motor gromt en de ketting ratelt over de tandwielen. De volgende tocht moet ik weer een nieuwe ketting laten plaatsen. De teller gaat richting de 45.000 kilometer die ik in Thailand en Maleisië heb gereden. Hoeveel mooie kilometers hebben we nog te gaan?
De afgelopen twee etappes hebben we zo weinig langs de weg gezien dat elk Boeddhabeeld nu op de foto gaat. Zoals deze witte Boeddha in “Wat Pa Khao Yom Pha Daeng”. Ook hier staan overkappingen waaronder tafels en stoelen staan opgesteld. Is dit het moment dat jongens en mannen zich voor hun taak in tempel melden en een jaar gaan leven als een boeddhistische monnik?
Het verkeer neemt weer af nu we eindelijk op binnenwegen kunnen rijden. Het is heerlijk! De rijwind die door mijn mouwen naar binnen waait koelt mijn bovenlichaam. Je raakt in een soort trance terwijl je wel heel geconcentreerd blijft op wat er allemaal om je heen gebeurt. Het gevaar kan van alle kanten komen!
Het verlaten uitgestrekte agrarische landschap in het hart van Thailand is oogverblindend mooi. De heuvels aan de horizon onderstrepen de uitgestrektheid van dit enorme land. We hebben al ruim 2.200 kilometer gereden en we zijn maar in een hoekje van Thailand geweest. Thailand is een enorm groot land dat je niet in drie weken helemaal kan ontdekken!
Natuurlijk is het de zoveelste versie van Pad Krapow Moo als lunch in een klein eettentje langs een verlaten weg. De prijzen liggen hier dichter bij Bangkok weer wat hoger maar de mensen zijn nog wel vriendelijk. We gaan niet mekkeren over een paar dubbeltjes! We zijn hier tenslotte niet voor straf maar we zijn hier om ons te amuseren en te genieten van al het moois dat reizen te bieden heeft.
Bij aankomst in het “Sakaeogarden Hotel” heb ik mijn huiswerk al gedaan. Ik vraag naar dezelfde kamer als een jaar geleden. Op de eerste verdieping en aan het einde van de gang. Kamer 239 is beschikbaar en wij zijn daarmee erg in onze nopjes. Het is pas half twee en we hebben de hele middag voor onszelf. Ik schrijf het verhaal van gisteren en publiceer het nog voordat de meeste lezers in Europa opstaan.
Daarna duik ik weer in mijn e-book. Dat is op zich een fantastisch bedacht apparaat want het geeft mij in ieder geval echt het idee dat ik een houten boek lees terwijl ik echt wel beter weet. De zon verdwijnt al vroeg van ons balkon waarna ik in de wind heerlijk kan lezen. Een koud flesje sodawater binnen handbereik en een muziekje erbij van mijn QNAP die ik ondertussen ook weer aan de gang heb gekregen.
Ik ga me niet laten verleiden tot politieke commentaren of dromerige idealen maar wat er gisterennacht in Amsterdam is gebeurd is om je diep te schamen. Komende week kom ik niet meer uit Nederland maar uit Luxemburg wanneer me die vraag wordt gesteld. Ik schaam mij heel erg diep dat onze beschaving en de cultuur in Nederland, door de oeverloze immigratie, zo erg is verwaterd tot het punt dat we nu een Afrikaans islamitisch derde wereld land zijn verworden. Ik voel me al jaren niet meer veilig in Zaltbommel en Nederland! Ik heb zelf al vijf porties geweld en westerse haat over me heen gekregen. Met een nacht in de cel als dieptepunt!
Wanneer ik terug kom van de receptie om sodawater en een paar ijskoude flessen Leo bier te kopen zie ik een enorme groene sprinkhaan, van zeker acht centimeter, op de witte muur. Een slechtere camouflage kan je je niet voorstellen. Velen zouden ervan griezelen maar in Thailand zijn er naar mijn weten maar heel weinig insecten die bijten of steken. Een van de weinigen zijn de twee centimeter grote mieren die je met tientallen tegelijk aanvallen wanneer je hun territorium verstoort. De andere is een meer dan tien centimeter kleurrijke duizendpoot. De beet kun je het beste maar meteen in het dichtstbijzijnde ziekenhuis laten behandelen!
Voor de tweede keer vandaag Pad Krapow Moo is geen straf. Het geserveerde gerecht zal geen schoonheidsprijs voor het dresseren krijgen maar de smaak is voldoende en het vult ons in ieder geval. Er is wat wrijving tussen Lyka en mij ontstaan dat ik langzaam zal moeten laten smeulen totdat het weer uit is! Ook dat is reizen. Samen maanden onderweg zijn geeft af en toe wat wrijving dat eenvoudig tot een ontbranding komt. Gecontroleerd laten uitbranden is de beste oplossing!

Thailand: Een kleurloze dag

Nang Rong (Bumnsaya Place) 310), vrijdag 8 november 2024

Na een redelijke nacht pakken we onze rugzakken deze keer weer wat later in omdat we maar 127 kilometer te rijden hebben. We zijn op bekend terrein gearriveerd en dat maakt het rijden ook een stuk gemakkelijker. Na een visuele inspectie, de kapitein van een vliegtuig doet dat ook dagelijks voor het vertrek, keur ik de Honda Phantom goed en kunnen we richting Nang Rong. Nang Rong is zo’n leuke provinciestad die je als springplank naar de Isaan kan gebruiken.
Ik denk niet dat we hier ooit terecht waren gekomen als mijn vriend Brommer Peter hier niet zijn geluk had gevonden. We hebben meerdere keren in het “Smile Home Resort”, dat in eigendom van zijn schoonfamilie was, overnacht en het was altijd gezellig met Nueng en Peter. De frietjes speciaal voor ons gebakken worden nooit vergeten. Helaas is het resort verkocht en zullen we nooit meer gezellig samenzijn in het resort. Ondertussen ken ik dit kleine provinciestadje van binnen en buiten en dat maakt het voor ons een prettige plaats om te overnachten. We hoeven niet meer te zoeken.
Zodra we buiten de poort van het resort de Hoofdweg met nummer 2 oprijden begint mijn zestien jaar oude Garmin Oregon 400t moeilijk te doen. De route die is aangegeven gaat in rondjes om het “Green Garden Resort” heen waar we hebben overnacht. Ik neem een verkeerde afslag en bij de eerste 7-11 eten we tosti’s en delen we een banaan. Een welkom geluk bij een ongeluk.
Uit ervaring weet ik dat we de cirkel op het kleine beeldscherm moeten doorbreken waarna de GPS automatisch een nieuwe route berekend. Zo gezegd zo gedaan! De eerste negen kilometer langs autoweg 2 zijn verschrikkelijk. Zwaar beladen vrachtwagens, dikke Mercedessen en nog grotere SUV’s blazen met hoge snelheid langs ons heen. Ik zoek de rijschaduw van een vrachtwagen op want dat is de veiligste plaats voor een motor met passagiers op dit soort drukke wegen.
We moeten nu rechtsaf, in Thailand rijden ze links, en dat is met een motor op de drukste zesbaans snelweg van het koninkrijk geen gemakkelijke opgave. Ik waarschuw Lyka dat ze me goed moet vasthouden, opletten en ook goed om ons heen moet kijken zodat ik het gevaar niet zelf opzoek. Ik heb nog iets minder dan een kilometer tot de afslag en ik zie in mijn rechter spiegel dat er een kleine opening in het drukke verkeer in aantocht is.
Ik schakel terug, de richtingaanwijzer gaat aan en Lyka steekt demonstratief haar rechtse arm uit als extra teken dat we rechts af willen slaan. De motor huilt in de derde versnelling en haalt een snelheid die ik heel lang niet op de teller heb gezien. We passeren de lange rij wachtend verkeer om rechtsaf te slaan want vooraan in de rij wachten is voor een motor de veiligste plaats in Thailand.
Het licht springt eindelijk op groen en weg zijn we. Ik let wel extra goed op dat er geen tegemoet komende auto of vrachtwagen door het rode licht rijdt! Want dan kan bij ons het licht zomaar plotseling helemaal uitgaan. Eenmaal op de relatief rustige provinciale weg glijd er een last van mijn schouders. We zijn veilig en hebben nog honderd zestien kilometer te gaan.
We rijden de rijstschuur van Thailand weer binnen en zien dat de oogst na de regen van oktober en november is begonnen. Het snijden met de hand zie je sporadisch nog wel maar tegenwoordig rijden de kleine combine-harversters langzaam over de natte en modderige rijstvelden. De korrels worden meteen van de stelen verwijderd en opgeslagen in een reservoir dat wanneer het vol is weer wordt geleegd op een gereedstaande vrachtwagen. Die rijst wordt dan op haar beurt direct op kunststof netten op de openbare weg gelegd om te drogen. Gratis zonne-energie waar gretig gebruik van wordt gemaakt.

Ik heb vandaag drie pauze’s gepland en bij de eerste pauze in de beschermende schaduw van een enorme boom bedenk ik dat ik vandaag nog geen enkele foto heb gemaakt. Het zij zo! De benen worden gestrekt en de bilspieren los gewandeld. Ik bestudeer mijn omgeving en zie dan toch iets wat ik nog nooit heb gezien. Een klimmende vetplant en ik zou haast zeggen, een klimmende cactus. Lyka is zo alert dat ze opmerkt dat de plant veel lijkt op de cactus waar de heerlijke Dragon Fruit aan groeit.

De pitaja (ook wel bekend als pitahaya of drakenvrucht) is de vrucht van verschillende cactussoorten, vooral van de geslachten Hylocereus en Selenicereus. Deze planten komen van nature voor in Midden-Amerika maar worden tegenwoordig gekweekt in een groot deel van de tropische en subtropische delen van de wereld. Door de vreemde geschubde leerachtige buitenkant zijn de vruchten vooral bekend als drakenvruchten. Het rode, witte of gele vruchtvlees kan zowel zoet als zuur smaken, afhankelijk van de soort.
We gaan weer verder naar het oosten en de wegen worden leger en leger, smaller en smaller en ook slechter en slechter. Tijdens de tweede pauze bespreken we onze plannen voor de rest van de dag. Met nog achtenveertig kilometer te gaan lijkt het ons het beste om maar in een ruk naar onze slaapplaats voor vannacht te rijden. We rijden door een kleurloze omgeving vergeleken bij de mooie etappes van de afgelopen twee weken.
De kamer in het “Bumnsaya Place” is naar wens en voor 550 baht (€ 14,86) inclusief ontbijt hebben we niets te klagen. Alleen moeten we nog wel afwachten wat het ontbijt inhoud. Ik hou mijn hart vast. De bagage gaat de kamer in en wij gaan meteen weer op pad om in het Lotus warenhuis een broodje kipfilet met friet te eten. Gelukkig weet ik ook weer een flinke klodder mayonaise bij de vriendelijke meisjes los te weken en we kunnen niets anders zeggen dat het na twee weken weer heerlijk is om een broodje en friet te eten.
Na terugkomst in het hotel heb ik wat meer tijd om de kamer eens goed te bekijken. De badkamer is beter dan enkele dagen terug in het vier sterren hotel. Het uitzicht vanaf het balkon is fantastisch en daardoor zal het vannacht ongetwijfeld wel rustig zijn. Zelf neem ik een rustdag want ik heb vandaag even geen zin in foto’s en verhalen. Ik ga me verdiepen in mijn e-book en heerlijk ontspannen op de galerij voor de kamer. Een flesje sodawater erbij en twee grote flessen Leo bier in de koelkast voor wanneer de klok vijf uur passeert.

Over het avondeten worden we het ook snel eens! We slapen een paar honderd meter verwijderd van het “Phanomrungpuri Hotel” en tijdens ons verblijf bijna twee jaar geleden hebben we daar steeds heerlijk gegeten. Zodra het bier wordt geserveerd kunnen we stellen dat het in ieder geval koud genoeg is.
De menukaart is vanzelfsprekend een beetje gewijzigd maar we hebben geen enkel probleem om snel te besluiten wat we vanavond eten. Het wordt de “pittige gebakken vissalade” met een bordje gebakken groenten ernaast. En dat is onbeschrijfelijk lekker! Een explosie van smaken van onder andere verse tropische vruchten, gember, pinda’s en een vleugje knoflook.

Kerstmis komt snel dichterbij en dan moeten er natuurlijk foto’s van de lichtjes worden gemaakt.

Thailand: Eten in het zwart/wit

Nakhon Ratchasima (Green Garden Resort) 269), donderdag 7 november 2024

Het “Grand” van gisterenavond heeft veel van zijn glans verloren. Hoewel er heel weinig gasten in het hotel verblijven, wij aan de achterkant van het enorme hotel hebben slapen en het hotel in het midden van niets ligt, was het een rumoerige nacht. Ik heb zelden zo slecht geslapen als afgelopen nacht. Zelfs mijn oordoppen konden het dreunende geluid van de machines in de fabrieken achter het het hotel niet wegnemen. Ik weet nu ook waarom het hier zo goedkoop is!
Het gebeurt niet vaak maar op deze ochtend mis ik een ontbijt in het hotel. Niet getreurd dus snel alles op de motor pakken en snel op zoek naar een 7-11 die in Thailand nooit ver weg zijn. Tijdens het wachten op onze gebruikelijke ham-kaas tosti’s bekijk ik de lange wand met koelkasten zonder ook maar een verpakking die alcohol bevat. We staan langs een autoweg met maar drie cijfers en aan de 201 mag wettelijk geen alcohol worden verkocht. In Thailand gaan ze zelfs zo ver dat er ook geen 0,0 bieren langs de autowegen mag worden verkocht. Zo wordt het steeds moeilijker om ’s avonds mijn gebruikelijke flessen Leo bier te vinden.
We hebben vandaag een relatieve korte rit voor de boeg en daarom kunnen we rustig aan doen en veel pauzes nemen. De 201 is een lelijke snelweg met aan beide zijden een secundaire parallelweg voor langzaam verkeer. Wij rijden vanzelfsprekend op de secundaire weg om uit de wielen van de snelheidsduivels te blijven.
Het is nog geen tien uur wanneer we de eerste pauze nemen in de schaduw ven enkele bomen. Terwijl ik mijn benen strek, en geniet van mijn vers gezette koffie, ontmoeten we oudere Thaise mensen van het Thaise platte land. Het is een ontroerende ontmoeting! De twee oudjes zijn zo trots als een pauw dat een “Falang”, soms ook wel “Farang” genoemd, op een motor met een Thais kenteken voor hun bescheiden huisje is gestopt. Er passeert een luid toeterende zelfbouw vrachtwagen en dat is altijd bijzonder in de Isaan. We zwaaien en lachen naar elkaar!
De oudjes beginnen vanzelfsprekend een heel verhaal in het Thais tegen Lyka en zijn zeer verbaasd dat zij in het Thais antwoord dat ze Filipijns is en geen Thais spreekt. Ze kijken elkaar vol verbazing aan. Ze moeten natuurlijk met ons op de foto en het verhaal van onze bijzondere ontmoeting zal de komende jaren ongetwijfeld nog ontelbare keren aan iedereen die het horen wil worden verteld.
We rijden iets langer door zodat we de lelijke en saaie snelweg achter ons kunnen laten. Langs de 2246 komen we bij de “Sri Boonruangwanaram Tempel” met schaduwrijke plaatsen die er uitnodigend uitziet.
Lyka rust wat uit in de schaduw en speelt met haar iPhone.
De witte Boeddha, geflankeerd met twee gouden Boeddha’s aan beide zijden, springt meten in het oog. De symmetrie van de vijf beelden zal best wel een betekenis hebben maar die blijft voor mij een raadsel.
In een groepje bekende kleine religieuze beelden mag de “Ganesha” natuurlijk niet ontbreken.

Ganesha, ook bekend als Ganapati of Vinayaka, is een populaire godheid in het hindoeïsme, met een olifantenhoofd en een dikke, blote buik. Hij staat bekend als de god van wijsheid, kennis, en het wegnemen van hindernissen, en is de beschermheilige van reizigers.

Ergens anders ontmoet ik op het tempelterrein een beeld dat op een lokaal muziekinstrument zit te spelen. Er staat een heel verhaal bij in het Thais maar ik ben te lui om het op mijn iPhone te vertalen.
Mijn gedachten zijn ergens anders!
Waar denk ik dan aan?
We zijn nog maar een paar honderd kilometer van Pattaya verwijderd maar we moeten nog enkele dagen rijden omdat we op de juiste dag in het hotel moeten arriveren. Het is geen onoverkoombaar probleem, het is meer een luxeprobleem! Ik moet in mijzelf lachen omdat we bewust een omweg moeten maken om op tijd in Pattaya te arriveren. En dat terwijl ik een hele mooie verrassing voor Lyka in petto heb. Wat die verrassing is lezen jullie wel over enkele dagen.
Rond een uur of een stoppen we bij een van de tienduizenden kleine open restaurants langs de lokale- en snelwegen in Thailand. Ik heb de naam van dit restaurant niet kunnen terugvinden in Google Maps maar de Pad Krapow Moo was van een zeer hoge kwaliteit. Natuurlijk eten wij het niet op zijn toeristen pittig maar ongeveer de helft van het Thaise pittig. De vrouwelijke kok moet hard lachen wanneer ik dat haar in mijn kolen Thais vertel.
Wat ben ik dankbaar dat ik het verre oosten op de motor mag bereizen! Met nog een uurtje voor de wielen hoop ik dat we onze kamer in het “Green Garden Resort” meteen mogen betrekken wanneer we aan de noordgrens van “Nakhon Ratchasima”, ook wel “Khorat” genoemd in het kort, arriveren.
Dat arriveren bij het “Green Garden Resort” is veel moeilijker dan verwacht! Mijn gratis kaart van “Openstreetmap” op mijn oude “Garmin Oregon 400t” stuurt me in een richting waar we geen enkele aanwijzing zien voor een resort. We rijden de poort naar het resort zelfs twee keer voorbij omdat de reclame die het resort moeten accentueren meer op de reclame lijkt voor een fabriek.
Nadat ik mijn iPhone heb geraadpleegd volg ik een smalle betonweg naar een klein gebouw waar zich waarschijnlijk de receptie voor het “Green Garden Resort” bevind. En ja hoor! B-I-N-G-O! We zijn op de plaats van bestemming. De vrouw achter de receptie behandelt onze aankomst met een precisie zoals je alleen in Thailand kan ervaren.
Ze bekijkt onze paspoorten nauwkeuriger dan de “Koninklijke Marechaussee” op Schiphol en zodra ik mijn Thaise rijbewijs op de balie leg zijn alle vooroordelen in rook opgegaan. Thaise identificatie gaat altijd boven een buitenlands paspoort, die kunnen namelijk vals zijn! We krijgen een sleutel en aanwijzingen waar we onze kamer, of beter gezegd studio, kunnen vinden.
Ik kan niet zeggen dat het druk is in het enorme resort! Ligt het aan het weer of omdat het vandaag donderdag is? Laat maar! De afgelopen dagen in het zadel hebben me vermoeid en ik ben aan rust toe. Ik wil enkele minuten op mijn bed liggen en een koud biertje drinken na deze korte dag in het zadel.
Zodra ik de deur open zwaai vallen onze monden open. Een mooie kamer voor een goede prijs en ik denk dat we een goede nachtrust zullen hebben. Het bed is niet te hard en niet te zacht. Dat is iets waar Lyka en ik het tot in de eeuwigheid nooit over eens zullen worden! De snelheid van het internet is zeer goed en mijn lieve vrouw is meteen op de digitale snelweg verdwenen.
Wat rest mij te doen?
Ik ga op zoek naar een paar grote flessen ijskoud bier!
Er is een onbemand restaurant met een kleine bar waar een jonge vrouw, wellicht nog een meisje, wakker schiet zodra ik de bar betreed. Nadat we de Thaise beleefdheden hebben uitgewisseld komen we tot het punt dat ik om bier vraag om mee naar de kamer te nemen. Dat is moeilijker dan gedacht.
Waarom?
Geen enkel idee!
Ik maak gebruik van mijn charmes en niet veel later loop ik met een plastic tasje met drie grote flessen Leo bier terug naar de kamer. Ik heb haar plechtig beloofd dat ik de lege flessen zal terug brengen en dan is het plotseling allemaal in orde. De prijs, 90 baht, is wat hoger dan gewoonlijk maar het zal geen grote hap uit ons budget nemen.
Er is me ook verteld dat de keuken van het restaurant om precies acht uur sluit dus we moeten op tijd zijn om onze avondmaaltijd te bestellen!
Ik trek mijn eerste fles bier van de dag open en maak een foto van het beeld dat mijn dag eigenlijk maakt. Ik luister naar muziek uit de jaren zeventig door de gehavende rode JBL Go3, leg onze belevenissen vast op mijn MacBook Air en neem af en toe een slok uit de grote fles Leo bier uit de gerepareerde bierkoeler.
Kan het leven nog mooier worden?
Voor mij in ieder geval niet!
We stappen een leeg restaurant binnen terwijl een volledige keukenbrigade zich verbaasd over de buitenlandse gasten die naar binnen zijn gestapt. Het restaurant is smaakvol in het zwart/wit ingericht maar de rust die we eerder halverwege de middag hebben ervaren is nu ook duidelijk zichtbaar in het restaurant.
We zijgen ons neer aan een lege tafel in het verlaten restaurant en wachten op de menukaart die ons ongetwijfeld zal worden gepresenteerd. Ik voel me in een surrealistische omgeving en dat vraagt om surrealistische foto’s.
Met en zonder de Amerikaanse hoed gemaakt van een woestijngras, mijn lieve vrouw in een wereld waar zwart en wit hard gescheiden zijn. De serveerster is duidelijk van slag wanneer ze ons de menukaarten in het Engels presenteert. Ik bestel nog een een grote fles Leo bier en geniet van dit avontuur in de Isaan.
We hebben besteld en vragen ons af waarom het zolang duurt voordat ons eten word geserveerd Het koude bier smaakt ons prima en we moeten hard lachen over de plaats waar we terecht zijn gekomen.
Wanneer het eten wordt geserveerd zijn we beiden erg verbaasd. Mijn “Roast Pork Salad” ziet er fantastisch uit maar het bord vers gebakken pinda’s en cashewnoten is toch wel een grote verrassing. Dat is Lyka’s bestelling! We zijn er al snel uit waar het mis is gegaan. Lyka dacht aan kip met cashewnoten zodra ze cashewnoten las. Een foutje dat we eenvoudig oplossen. We delen toch al altijd onze gerechten en rijst met vers gebakken noten is ook niet te versmaden.
Proost en eet smakelijk! Het was weer een fantastische dag in het mooie Thailand.