Thailand: Welkom in het land van de slippertjes

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 603), donderdag 3 oktober 2024

Slapen in een vliegtuig is een noodzakelijk kwaad. In een geforceerde slaapzaal met 329 bedden kan je bijna nooit een goede nachtrust hebben. Oordoppen in, verstand op nul en een aaneenschakeling van hazenslaapjes moeten je opfrissen voor de volgende dag. De dag van je aankomst op je bestemming.
Met nog een kleine vier uur te gaan tot Bangkok ben ik klaarwakker en buiten is het al licht. De ongeschreven regel van de luchtvaartmaatschappijen is om de luikjes voor het raam zo lang als mogelijk dicht te houden omdat de passagiers dan rustig blijven in het donker. Het is voor mij een ongelukkig moment omdat ik me graag in het daglicht baad en leef met het ritme van de zon.
Nog maar een keer de ogen dicht dan totdat we in de buurt komen van de “Golf van Bengalen”. Iedere passagier die regelmatig Thailand vanuit Europa bezoekt weet dat hier de turbulentie begint. Altijd en zonder enige uitzondering! De warme turbulente lucht van het vasteland van India ontmoet de relatief koude en vochtige zeelucht van de Golf van Bengalen. Het valt deze keer mee hoewel we minstens een keer een meter of twintig naar beneden vallen met een schreeuwconcert van bange en verraste passagiers als gevolg.
Mijn blijdschap verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de koffie wordt geserveerd. Zonder enige twijfel is het Nescafé in een foute mengverhouding met als gevolg dat de inhoud van mijn koffiebeker enkele minuten later in het toilet wordt geleegd. Sodawater blijkt niet voorhanden dus drink ik plat water bij het ontbijt. Ik heb afgelopen nacht een maaltijd gemist. Mijn bloedsuiker is erg laag en daardoor vergeet ik een foto te schieten van het ontbijt. Niet dat de klodder omelet met een paar stukjes champignon noemenswaardig of overheerlijk is. De maaltijden bij Turkish Airlines hebben tot nu toe allemaal tekort geschoten aan de standaard die je bij deze maatschappij zou verwachten.
Na een wel zeer ruwe landing stappen we uit in de nieuwe terminal van de “Suvarnabhumi International Airport” waarna we met de trein in een korte rit naar de hoofdterminal worden gebracht. De zestig dagen worden snel gestempeld, we hebben nieuwe paspoorten dus valt er weinig te controleren en te vragen.
Op de vraag of we op een plaats verblijven antwoord ik: ‘Nee, we gaan wat rondreizen’.
De immigratiebeambte verteld me dat ik dan de volgende keer een zestig dagen visum bij de ambassade moet aanvragen. Een zestig dagen visum aanvragen terwijl ik er hier een voor niets krijg? Verbaasd loop ik naar de bagageband 14 waar niet al teveel laten onze koffers verschijnen.
Dit is het moment van de aankomst waar ik altijd een beetje mijn billen bij elkaar moet knijpen! De douane, het groene kanaal, de twaalf kilo gemalen koffie en de twee kilo oude kaas verdeeld over onze koffers. Onschuldig kijken en glimlachend langzaam voortschrijden richting de aankomsthal. Gelukkig passeren we zonder problemen, we zijn met onze heerlijkheden in Thailand.
Omdat we met de trein van de nieuwe terminal zijn aangekomen zijn we ook al dicht bij de uitgang waar onze taxi op ons staat te wachten. Narin van onze taxidienst “Instyle Travel & Service” heeft het weer uitstekend verzorgd. Kan het nog duidelijker?
Terwijl we staan te wachten om naar de taxi te worden gebracht scoor ik snel mijn eerste twee Thaise biertjes, deze keer Beer Chang, van deze reis. De eerste smaakt zoet als honing. Wat ben ik blij om weer in Thailand te zijn. De warmte, de rust en het overheerlijke eten maken Thailand altijd weer tot een fantastische plaats om te verblijven.
Eenmaal op de tolweg genaamd “Motorway” valt het meteen weer op hoeveel er in Thailand veranderd wanneer je een tijdje weg bent geweest. Nieuwe gebouwen en nieuwe fabrieken, ook lijkt het weer drukker op de snelweg. Thailand is hard op weg om een economische motor in Zuid-Oost Azië te worden. Dat heeft ook nadelen want elke paar maanden bedenken ze weer nieuwe belastingen om de vooruitgang te kunnen betalen en de arme plattelandsbevolking bijstand te geven. Zodra de minimum lonen gaan stijgen willen de producenten misschien verhuizen naar een goedkoper land.
Na drie kwartier te hebben zitten knikkebollen in de taxi zijn we eindelijk in Pattaya. Het hotel voelt als thuis komen, echt thuis komen. Wellicht kennen jullie dat gevoel wanneer je weer begroet wordt door mensen in een ver land waarmee je bevriend bent.
De receptioniste van het Nakorn Siam Boutique Hotel heeft voor ons een kamer bewaard waarvan ze weet dat we die op prijs stellen. Op de zesde verdieping en zo ver als mogelijk van de lift. De zon in de ochtend op het balkon zodat ik lekker om zes uur mijn koffie kan drinken en mijn verhalen schrijven. Na twaalf uur zit ik lekker in de schaduw op het balkon zodat ik aan het einde van de middag van mijn (elektronisch)boek en mijn koude biertje kan genieten. Laat ik het er nog maar een keer inwrijven, deze kamer kost ons € 15,80 per nacht.
Ik kijk op mijn horloge en we zijn zes uur al gepasseerd, tijd voor mijn medicijnen. We blijven dus niet te lang hangen op de kamer. Een eerste schifting door de bagage is voldoende om de belangrijkste zaken klaar te leggen en niet te lang daarna gaan we naar de “The Captains Bar & Guesthouse” in “Soi Honey Inn” voor onze eerste Thaise maaltijd.
Pad Krapow Moo, Pad Pak Ruam en Khai Thiou Moo Saab zijn een fantastisch begin van deze reis. Maar er is helaas ook droevig nieuws.
Daar waar de man in het witte t-shirt zit zat vroeger altijd de Kaptein zelf om de zaak te overzien en alles in goede banen te leiden. Helaas is hij op 28 juli aan zijn laatste reis begonnen. Gelukkig zetten zijn vrouw en de serveerster de zaak (voorlopig) voort zodat we kunnen blijven genieten van het heerlijke eten. De Kapitein zal niet worden vergeten…

Na het eten slaat de vermoeidheid toe en ik vecht opnieuw tegen de slaap. Om half negen gaat het licht uit in onze hotelkamer uit en de oogjes dicht. Het is tijd om te slapen en morgen weer fris op te staan.

Mochten jullie je afvragen hoe ik aan deze titel voor het verhaal ben gekomen? Bijna iedereen loopt hier op plastic slippers! Maar er is hier ook een groep die buitenechtelijke ontmoetingen hebben…

Thailand: Eindelijk weer op pad

In het vliegtuig (18A/26E), woensdag 2 oktober 2024

Met gemengde gevoelens stap ik in Zaltbommel op de trein naar ’s-Hertogenbosch. Ik kijk om heen op het perron en zie duidelijke sporen van het verval waarin zich onze beschaving en met name de Nederlandse samenleving zich in bevind. Het Nederland dat we achter ons laten is smerig, zonder enige moraal, en ernstig vervuild.
In de trein is het niet anders. Brutale jeugd die zich niets aantrekt van de regels en waar fatsoen en opvoeding geheel ontbreekt. Graffiti op de wanden en de ramen, kapotte kussen en aangekoekt vuil en zand in de hoeken. Praat alsjeblieft niet over de toestand van de toiletten in de trein?
Meer dan negentig procent van de jeugd zit geheel hersendood naar hun telefoon te staren en maakt zich zo te zien geen enkele zorgen over de toekomst van de verzorgingsstaat. En of die nog wel bestaat over enkele tientallen jaren. Kan ik nog wel over een beschaving spreken? Of is het een beschaving in verval?
De overstap in Den Bosch verloopt snel en zonder problemen. Zo zitten we al snel in een sneltrein die ons rechtstreeks naar Schiphol zal brengen. Al is dit tegenwoordig in Nederland niet meer vanzelfsprekend omdat er nog wel eens een trein kan uitvallen en Schiphol onbereikbaar wordt. Het voelt alsof ik een grote emotionele last in Zaltbommel heb achter gelaten maar niet alle lasten. Die laatste lasten zullen ongetwijfeld de komende tijd ook wel weer van me afglijden. Stress is nu eenmaal heel slecht voor een mens.
Een half uur eerder dan gepland stappen we de enorme hal van de Amsterdamse luchthaven binnen. Als mieren krioelen mensen van alle kleuren en nationaliteiten zonder problemen door elkaar heen. Een vredig tafereel in een wereld vol met geschillen en oorlog.
Natuurlijk weet ik mijn weg op Schiphol en in vertrekhal 3 is de plaats waar we onze koffers moeten achter laten al snel gevonden. We moeten nog wel anderhalf uur wachten. Het reizen met een vliegtuig is nu eenmaal een keten van wachten, meestal heel erg lang wachten. Het wachten is op zichzelf een verdienmodel.
We nemen plaats op een klein terras waar Lyka zich tegoed doet aan een ouderwets saucijzenbroodje met een medium Cappuccino. € 7,51 met de korting er af omdat ik een set heb besteld. Op zo’n moment vraag ik me altijd af waar dit naartoe gaat leiden. Als een oude rekenaar zet ik tegenwoordig alles wat ik koop af tegen het minimum uurloon dat in Nederland wettelijk verplicht is en de leidraad is voor de maandelijkse uitbetaalde bijstand en toeslagen. Hoeveel van die € 7,51 is belasting om de onstilbare honger van de overheid te verlichten?
Ik zet me er snel overheen want ik ga niet meer tegen windmolens vechten. Een blik naar mijn paspoort stemt me ook weer somber. Overal in de vertrekhallen staan terminals waar je snel en economisch je instapkaarten kan uitprinten. Wij hebben dat ook gedaan met als resultaat dat we drie instapkaarten, een te weinig, uit de terminal hebben gekregen. Verbazing alom. Is er een oplossing voor ons, en misschien voor het probleem van duizenden andere reizigers, zodat we wel de juiste instapkaarten krijgen?
Die oplossing, dat is juist het probleem! Het zakenmodel waar ik naar kijk is het creëren van een probleem waardoor er een organisatie moet worden opgezet om die problemen weer op te lossen. Het eindresultaat is een hele grote groep mensen die dagelijks naar hun werk gaan, niets produceren, maar wel betaald worden voor iets dat niet aantoonbaar helpt maar wel veel geld kost. Een soort van ondergrondse werkverschaffing terwijl de mannetjesputter die elke dag peest voor het minimum uurloon de klos is! Het is me nu wel duidelijk waarom er zoveel vacatures openstaan terwijl het aantal werkelozen ongeveer gelijk is. Haal die terminals gewoon weg? Dan is het probleem opgelost en kunnen er een paar handen extra naar de bagage afhandeling.
We staan om tien voor half drie vooraan in de rij die de “Drop Off” balie moet verwerken. Ook dit is een vreemde ervaring. Bij deze incheck-balie voeren ze precies dezelfde handelingen uit als bij de twee balies voor de economie klasse. De koffers worden gewogen en ze zijn ruim binnen het gewicht van de 30 kilo die is toegestaan voor deze vluchten naar Bangkok. Het is alweer een tijdje geleden maar de cabine bagage moet ook worden gewogen voordat we het label krijgen dat we de kleine koffertjes mee naar het vliegtuig mogen nemen.
Die van mij weegt 9,5 kilo en daarmee anderhalve kilo te zwaar. Ik kijk zo onschuldig mogelijk de vrouw aan die het gewicht van mijn grote koffer nog eens nakijkt en controleert. Samen zitten ze ruim onder de toegestane 38 kilo en alleen een kleine verwijzing is terecht dat ik de volgende keer meer in de grote koffer moet doen. In knik onderdanig en toestemmend. Daarna gaat de kleine koffer van Lyka op de band. Die is in orde dus binnen vijf minuten kunnen we naar de immigratie.
De paspoorten worden tegenwoordig op Schiphol ook door scanners gelezen omdat het moeilijk is om personeel voor de Marechaussee te vinden die deze zware werkzaamheden moeten uitvoeren. Lyka’s nieuwe paspoort wil maar niet worden goedgekeurd en achter mij in de rij hoor ik gemor en geklaag. Iedereen heeft sinds de Covid-19 samenzwering haast en is het middelpunt van het universum.
Ik buig wat naar voren om haar aanwijzingen te geven en binnen een fractie van een seconde staat er een naar armzweet ruikende twee meter lange man naast me die met de precisie van een VAR heeft geconstateerd dat ik wel zeker minimaal twee en een halve centimeter met mijn voet over de zwarte lijn op de vloer sta.
‘Back behind the black line!’, blaft hij als een ouderwetse Poolse kampbewaker. Ik kijk hem minachtend aan en hij verblikt of verbloost niet. De onbeschoftheid van het personeel op Schiphol druipt er vanaf! Ook zo’n onzinnige en zware baan zonder enige voldoening! Ook met prepensioen zeker?
Binnen een half uur hebben we de eerste twee hordes genomen en gaan we op weg naar de gate. Waarom? Een halve liter blik bier voor € 7,- een een pistolet kaas voor € 8,25 is ons te gortig in de belastingvrije zone! Het lijkt er in ieder geval op dat ons vliegtuig naar Istanboel al aan de gate staat dus wordt op tijd vertrekken gelukkig geen probleem. En weer wordt het wachten en deze keer ook een beetje prakkiseren over de problemen die we achter gaan laten.
Zodra de dames van Turkish Airlines verschijnen neem ik mijn kans en vraag over het met voorrang aan boord gaan voor ouderen. Ze knikken instemmend en hiermee is voor mij ook meteen de laatste hindernis genomen.
Turkish Airlines blijkt aan het einde van de middag drie vluchten naar Istanboel te verzorgen binnen twee uur! Het is dus niet verrassend dat ons vliegtuig voor de verandering niet tot aan de rand is gevuld. We hebben voor de eerste drie en een half uur in het vliegtuig voldoende ruimte en daarmee voldoende comfort.
Er komt een jonge blonde vrouw aan de andere kant van het gangpad naast ons zitten die onder begeleiding van het cabine personeel naar de drie vrije stoelen wordt begeleid. Het ziet er allemaal een beetje vreemd uit maar het is tegelijkertijd ook niet meteen zorgwekkend. We kijken elkaar nieuwsgierig aan en knikken begroetend.
Tijdens het wachten tot we worden terug geduwd van de gate tikt je jonge vrouw mij op mijn arm en begint een gesprek.
‘Het spijt me, maar mag ik u wat vragen?’
In knik instemmend als goedkeuring.
‘Mag ik straks bij het opstijgen uw hand vasthouden en misschien wat in uw arm knijpen? Ik ben niet zo sterk hoor dus u houdt er geen blauwe plekken aan over. Ik heb last van een enorme vliegangst en ik ben heel erg bang tijdens het opstijgen en het dalen.’
Ik kijk haar verbaasd aan en ook naar Lyka die het korte gesprek heeft gevolgd.
‘Geen probleem!’, antwoord ik op het moment dat er weer iemand van het cabine personeel komt vragen of alles in orde is met de jonge vrouw.
We beginnen een kort informeel gesprek om het ijs te breken en op het moment dat het vliegtuig met een schokje in beweging komt zie ik de angst in haar ogen verschijnen. Tja vliegangst, een bekend fenomeen waar niemand over durft te praten terwijl je je er echt niet voor hoeft te schamen. In een aluminium pijp samen met drie honderd andere mensen op ruim tien kilometer hoogte de zeespiegel is geen natuurlijke situatie voor eens mens. De ouderen onder ons zijn nog opgegroeid met de lotgevallen van Icarus.
Een eerste voorzichtige kneep wanneer het vliegtuig begint te taxiën naar de toegewezen startbaan. We kijken elkaar aan en glimlachen voorzichtig om elkaar op ons gemak te laten voelen. Vanaf hier praat ik haar door de hele procedure van het starten, opstijgen en vliegen. Bij elk vreemd geluid verkrampt ze en krijg ik kneepjes in mijn hand en mijn arm.
‘Dit geluid is de hydraulische pomp die de flappen bediend’, vertel ik haar.
Ik kan alleen maar hopen dat het haar enigszins op haar gemak stelt. Het lijkt wel te werken. Zodra we de 15.000 voet, ongeveer 5.000 meter, zijn gepasseerd, en in relatieve rustige luchtstromingen terecht zijn gekomen, laat ze me los en knopen een gesprek aan over koetjes en kalfjes. Ze komt uit Enschede en is op weg naar Zuid-Afrika en gaat een enkele maanden vrijwilligerswerk doen. Ze blijkt ook al heel wat reizen naar het verre oosten te hebben gemaakt. Dat op zich heel bijzonder is in de wetenschap dat ze voor elke reis met haar angsten wordt geconfronteerd en de demonen die ze dient te overwinnen voordat ze op de plaats van bestemming is.
De maaltijd wordt geserveerd en voor de verandering drink ik voor een keer geen rode wijn maar kies voor Turks Efes biertje. De vegetarische pasta is niet van restaurant kwaliteit maar het smaakt en het vult de maag. Ik kijk vol verwondering naar het Turkse Efes biertje in mijn hand. Het is alweer bijna een jaar geleden dat kwaadaardige Islamitische terroristen onschuldige Joodse mensen vermoordden, verkrachtten en ontvoerden.
En nu drink ik een lokaal bier in een vliegtuig van een Islamitische natie die de aanval niet afkeurde, sterker nog, ze steunen openlijk de terroristen en keuren de verdediging van de aangevallen vrije wereld af. Zo tegenstrijdig kan de Islam zijn! Daarom moeten wij ons niet laten verleiden om alle islamieten over een kam te scheren. Maar we moeten de misdaden uit naam van de Islam niet bagatelliseren.
De aankomst in Turkije op de nieuwe "Istanbul International Airport” opent onze ogen in deze nieuwe wereld. Het is totaal anders dan de oude luchthaven aan de Bosporus. De enorme afmetingen springen als eerste in het oog al snel gevolgd door de absurd hoge prijzen voor eten en drinken. Hier kost een blik bier van een halve liter € 15,- en een soort KFC-menu met een broodje gefrituurde kip van een lokale fastfood keten € 18,50. Het verbaasd me niets dat er geen hond zit in een van de restaurants die we tijdens onze lange wandeling door de terminal passeren.
Er is nog geen gate beschikbaar of bekend voor onze volgende vlucht naar Bangkok. We worden door het weinige personeel op dit tijdstip van hot naar her gestuurd en niemand lijkt ook maar een idee te hebben, of geïnteresseerd, wat er aan de hand is. Het is nog vreemder dat onze vlucht helemaal niet wordt vermeld op de borden met de vertrektijden. Ik raak niet snel in paniek maar er bekruipt me wel een onaangenaam gevoel.

Met het gratis internet is ook nog eens haast onmogelijk te verbinden totdat ik een rij mensen zie bij een terminal van Türk Telekom. Je haalt je paspoort door een scanner en niet veel later verschijnt er een code op het beeldscherm die je het beste maar snel kan fotograferen omdat de code sneller verdwijnt dan dat ze verschijnt! Het gratis internet helpt de tijd wat sneller te gaan maar inclusief ruim een half uur vertraging was het al met al een stevige tijd wachten op onze tweede vlucht.
Ook hier gaan we weer als een van de eerste aan boord om snel onze stoelen in te nemen. Om iets voor half vier locale tijd wordt er nog een maaltijd geserveerd. Ik sla die maaltijd maar over en met de oordoppen in ben ik snel in dromenland. Niets meer drinken gewoon slapen, morgen zijn we in Thailand…

Nederland: Mooie herinneringen

Zaltbommel (Op de bouwplaats), zaterdag 18 mei 2024

Terwijl ik bezig was met het verhaal “Japan: De ziel van de Matcha thee” moest ik weer regelmatig denken aan mijn reismaat van 25 jaar geleden, Kristof Masschelein. Ik koester warme herinneringen aan onze omzwervingen door Azië. Zijn kameraadschap, zijn humor en zijn liefde voor lekker eten zijn onvergetelijk. Kristof Masschelein heeft ook een grote invloed gehad op mijn leven na onze reis door Azië in 1999.
Ik heb heel lang niets meer van hem gehoord en al mijn pogingen om contact met hem op te nemen waren tevergeefs. Dat was niet vreemd want wij reizigers zijn sociaal op onze eigen solitaire manier. Dus laat ik nog maar een keer op het internet zoeken met behulp van de zoekmachine van Google.

En dan krijg je dit te zien, een brok in mijn keel!

Mijn maat is op 5 maart 2024 aan zijn laatste reis begonnen naar Walhalla.

Hou een plaatsje voor me vrij aan de lange tafels waar rondborstige blonde deernen grote ijskoude pullen bier serveren aan de grote krijgers, reizigers en ontdekkers van nieuwe werelden?

Ik ga je missen, een goede reis vriend!

EXPO Kung Ming 1999