Thailand: Welkom thuis

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), donderdag 26 oktober 2023

Vandaag hebben we een kleine honderd kilometer voor de wielen. Al tijdens het bepakken van de motor bekruipt me een warm gevoel. Vandaag rijden we naar Sisaket en we slapen in het “Boonsiri Boutique Hotel”. Sisaket is een provinciale stad in de Isaan met ongeveer 40.000 inwoners. Ik heb stille hoop op kamer 413. We zijn hier al zo vaak geweest dat het voor mij aanvoelt als een thuis.
Wat maakt Sisaket zo bijzonder? Die vraag is niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Het is een heel gemoedelijke stad met enkele bezienswaardigheden. Ik kan er heerlijk wandelen en het hotel is op loopafstand van de levendige avondmarkt bij het treinstation. Maar bovenal is het altijd weer plezierig om een biertje te drinken en wat slap te kletsen met onze oude vriend Jan.
De hardware, in de vorm van mijn oude Garmin Oregon 400t, en de gedateerde software van Garmin in combinatie met een twaalf jaar oude elektronische kaart maakt dat het uitzetten van een route op mijn laatste generatie MacBook Air een drama is. Oud en nieuw werken nu eenmaal moeilijk samen in deze tijden van kunstmatige intelligentie.
Ik zoek al tijden naar een alternatief om de motortochten en wandelingen uit te zetten maar ik heb dat nog steeds niet kunnen vinden. Het resultaat is dat we noodgedwongen over drukke provinciale verbindingswegen worden gestuurd. Met slecht, of gevaarlijk, beladen vrachtauto’s als grootste gevaar op de weg.
Zodra we de drukke weg nummer 23 hebben verlaten is het tijd voor de eerste drinkpauze. Het is de eerste van slechts twee geplande pauzes. Bij een traditioneel wachthuisje, waar we ook vaak hebben geschuild voor een zware regenbui, langs de weg genieten we van de schaduw en een koel flesje water dat we vanuit het hotel hebben meegenomen. We hebben geen haast want volgens het tijdschema voor vandaag komen we tussen twaalf en een uur aan bij het hotel.
We bevinden ons nog steeds in een waterrijk gebied en langs een van die stille wegen groeien en bloeien eindeloos de lotusbloemen. Lyka maant me om te stoppen zodat ze enkele foto’s van de opvallend roze bloemen kan maken.
In mijn hoofd is het na drie weken alweer redelijk opgeruimd maar er is toch ook weer een nieuw probleem ontstaan in Nederland. Ik orden mijn gedachten, mijn mogelijkheden, mijn kansen en mogelijke oplossingen. Dat ik wordt tegengewerkt door de lokale overheid is iedereen duidelijk! Dat is bewust wordt tegengewerkt is verwerpelijk!
Iedereen in Nederland heeft nu zelf uit het nieuws kunnen vernemen dat het ambtenaren apparaat, met de hogere ambtenaren specifiek,de werkelijke machthebbers in Nederland zijn. Zij zijn begonnen om de wereld om hun heen te kneden naar een wereld zoals het ambtenaren apparaat het wenst. Het gepeupel is het melkvee en de ambtenaren melken ze leeg?
Als in trance rijden we de laatste kilometers. Enkele kilometers voor onze bestemming herken is zelfs de weg en de omgeving. Zo vaak zijn we hier al geweest.
We zijn ruim een half uur vroeger dan gepland op het snelste schema bij het “Boonsiri Boutique Hotel” maar we hebben geluk. Het inchecken gaat vlot en onze favoriete kamer 413 is al schoongemaakt en beschikbaar. Ik betaal de 2.000 baht (€ 52,40) contant voor de komende vijf nachten.
Ik zwaai de deur van kamer 413 open en denk hardop: ‘Welkom thuis!’
Nadat we ons in onze kamer voor de komende vijf dagen hebben geïnstalleerd gaan we snel op weg naar het ons bekende kleine restaurant een stukje verder in de straat. We worden herkend door de vrouw in de keuken en nog geen vijf minuten later zitten we achter een bordje heerlijke Pad Krapow Moo Kai Thiau. Voor 100 baht zijn onze magen ook weer gevuld.
We sjokken langzaam weer terug naar het hotel. Aan de overkant van de weg koop ik enkele flessen Leo bier en sodawater. We gaan ons nu ontspannen in de koelte van de airconditioning. Tijdens het rijden op de motor valt de warmte van de Isaan niet zo op maar wanneer je stil staat sluit de vochtige tropische warmte als een fleece deken om je heen. Dit weertype is niet voor iedereen weggelegd!
Ik kijk nog eens goed naar mijn oude “Honda Phantom” die zich na al die jaren en bijna 50.000 kilometer nog steeds goed houdt voor het rondreizen in Thailand. Ik heb plannen voor een nieuwe “Honda Rebel 300" maar die zijn weer in de koelkast gezet. Misschien later? Met de nadruk op misschien! We weten nog steeds niet zeker of we met het oog op de visum problematiek nog wel zoveel tijd in Thailand willen en/of gaan doorbrengen. Er zijn voldoende andere bestemmingen in de omgeving waar het ook goed vertoeven is!
Vanaf het balkon kijk ik af en toe uit mijn e-boek op naar het wolkenspel aan de horizon. Er kunnen plaatselijk zware buien uit de lucht vallen. Klimaat verandering en kleurcode’s voor het weer komen hier in Thailand over vijftig jaar wel in de mode! Hier in het verre oosten hebben ze nog belangrijkere zaken en maatschappelijke vraagstukken op te lossen.

“Avondrood is mooi weer aan boord!”

Dat is niet voor niets bedacht en de mooie zonsondergang vanaf ons balkon belooft ons mooi weer voor morgen. Nog maar een biertje en een hoofdstuk uit “Musserts Schaduw”.
Op de avondmarkt genieten we van een koud biertje, een gebakken rijst en natuurlijk de vriendelijke en warme ontmoeting met onze vriend Jan. We hebben een echte Hollandse lekkernij voor hem meegebracht uit de Verenigde Hollandse Emiraten en hij is er zichtbaar blij mee!
We kletsen elkaar de oren van de kop en de tijd vliegt. Het is zo laat! Voor mij dan. Ik sta ’s morgens om zes uur op en dan wil ik toch wel graag voor tien uur op bed liggen. Ik heb mijn slaap nu eenmaal nodig. De markt begint zich om ons heen af te breken en leeg te lopen. De nachttrein van 21:55 naar Bangkok passeert en dat is voor mij het signaal om terug naar de kamer te gaan. Het was weer een leuke en interessante dag in Thailand.

Thailand: Wat gaan we doen vandaag

Yasothon (JP Emerald Hotel) 610), woensdag 25 oktober 2023

Er liggen brochures met toeristische informatie op onze kamer maar er zijn maar weinig attracties in Yasothon die ons kunnen interesseren. We kijken wel wat we gaan doen vandaag want af en toe een rustige dag tijdens een lange reis is ook welkom. Na de gang naar de 7-11 genieten we van (krenten)brood met oude kaas en brood met Thaise boterhamworst. Verse koffie en een halve verse banaan maken ons ontbijt compleet.
We zijn al om half negen in de plaatselijke Lotus om wat boodschappen te doen. Zo zijn de tandpasta en de Listerine bijna op. Andere kleinigheden maken het winkelen tot een klein toeristisch uitstapje.
Om tien uur stappen we op de motor om de grootste warmte van de dag voor te zijn. Yasoton is omgeven door rivieren en heel veel water. Dat is de reden dat er aan het water een enorme draak is gebouwd. Indrukwekkend, dat zeker, maar wij zijn de enige toeristen in de omgeving. Misschien wordt de aantrekkingskracht wat overschat?
De grote pad, met een écht Padden Museum in het lichaam, hoe kun je het verzinnen? Misschien is het leuk voor de kinderen maar aan toeristen ontbreekt het hier ook. We lopen op het terrein waar het jaarlijkse “Yasothon Rocket Festival” plaats vind. Het zal er dan best wel druk zijn. Nu ik dit zo schrijf krijg ik pijn in mijn buik van dat “andere raket festival” in het midden-oosten. Er wordt in Den Haag gesproken over het klimaat in 2035, maar komt er nog wel een 2024?
Een groep beelden in een traditionele dans pose met een gouden drakenwagen erachter zal ook nooit toeristen van heinde en ver trekken. Hoofdschuddend kijk ik naar de rij gebouwtjes, met lege winkeltjes, die nog uit de OTOP tijd stammen. Elk dorp haar eigen product was een strijdkreet van de afgezette corrupte premier Thaksin Shinawatra. Het idee is een langzame en tragische dood gestorven.
Binnen een half uurtje hebben we het wel gezien en gaan we op zoek naar het “Ban Singh Tha”. De oude buurt waar Vietnamese vluchtelingen neo-koloniale houten huizen hebben gebouwd in de Franse koloniale stijl.
En dan wordt het ingewikkeld! De kaart op de achterkant van de toeristen informatie folder is zo slecht dat we de oude buurt niet kunnen vinden. Dan Google maar raadplegen? Die weet tenslotte alles! Helaas, ook Google moet ons het antwoord verschuldigd blijven. Wanneer het Thaise schrift naar het Latijnse schrift wordt vertaald worden er nog wel eens wat fouten gemaakt. Stille letters worden door de ene vertaler wel gebruikt maar niet door een ander. Dat maakt het allemaal heel ingewikkeld! Wij moeten terugvallen op de lokale bevolking.
We vragen onderweg een paar keer de weg terwijl we een foto uit de brochure laten zien. We worden kris-kras door de hele stad gestuurd. Ook dat is het Thailand van “No Losing Face”! Een Thai zal nooit eerlijk toegeven dat hij of zij het antwoord niet weet. Ze ontwijken de confrontatie of wijzen je gewoon maar in een richting, zolang je maar snel uit het beeld verdwijnt.
Na drie kwartier zijn we het zoeken helemaal zat en laten de onvindbare toeristische attractie “Ban Singh Tha” voor wat het is en gaan naar de Lotus voor de lunch. De Pad Thai is oké maar we hebben het gerecht ook wel eens beter op.
De hele middag hangen we rond op de kamer met Bluesmuziek op de achtergrond en “Musserts Schaduw” op de e-reader in de hand. Een flesje bronwater en halverwege een nieuw ontdekte snack, een Koreaanse rijstrol met kimchi, om de kleine trek te stillen.
Ook vanavond kiezen we voor de roomservice. Het smaakt weer uitstekend en voor de prijs, 220 baht, hoeven we het niet te laten. Zo komt er langzaam een einde aan deze heerlijke rustige rustdag. Morgen gaan we een goede vriend opzoeken in Sisaket. Vijf nachten achter elkaar in een hotel. Ik heb nog enkele verrassingen voor jullie in petto.

Thailand: Een sleutel dag

Yasothon (JP Emerald Hotel) 610), dinsdag 24 oktober 2023

We hebben vandaag maar ongeveer zeventig kilometer te rijden en daardoor hebben we wel een ongebruikelijke dagindeling.
Pas om negen uur zitten we aan het ontbijt. Het eerste abnormale van deze sleuteldag. Ik heb opnieuw goed geslapen en heb een onverklaarbare enorme trek. Ook al zo vreemd omdat ik me bij het ontbijt altijd een beetje probeer in te houden. Na mijn eerste bordje met twee gebakken eieren en vier knakworstjes maak ik nog een tweede gang naar het buffet. Ik neem nog een gebakken ei met vier knakworstjes, en nog een geroosterde boterham. Ik zit vol en voldaan neem ik nog een beker koffie mee naar boven om de tijd tot ons vertrek te doden.
Hoe zit dat dan?
Heel eenvoudig! Ik verwacht twee uur nodig te hebben voor de rit van Roi Et naar Yasothon. We moeten voor twaalf uur deze kamer verlaten en we zijn vanaf twee uur welkom bij het JP Emerald Hotel in Yasothon. Dus wanneer we tussen elf uur en half twaalf vertrekken zitten we met een geplande pauze onderweg aan de veilige kant om tussen half twee en twee uur bij ons hotel voor vanavond aan te komen.
De tijd tussen het ontbijt en ons vertrek gebruik ik om mijn rugzak in te pakken en het verhaal van gisteren te schrijven. De tijd vliegt om en om elf uur laat Lyka me weten dat het tijd is om te vertrekken.
Het bepakken van de motor gaat deze ochtend weer beter en sneller dan de vorige keer! Binnen een kwartier zijn we onderweg naar een benzinestation want het zal ons niet meer overkomen dat we met de billen toegeknepen op zoek moeten naar brandstof voor onze zestien jaar oude motor.
We glijden en rollen over mooie asfaltwegen door de eindeloze rijstvelden van het noordoosten van Thailand. Rijst zover als het oog reikt, houten huizen en eenzame waterbuffels accentueren dat hier de tijd nog langzamer gaat dan in de rest van het jachtige Thailand. Hebzucht moet je hier nog met een vergrootglas zoeken!
We doen de middagpauze bij een benzinestation voor de deur van een 7-11. Een verse banaan en een blikje cola. Tot ik een verkoophuisje van “Five Star” aan de rand van de parkeerplaats in het vizier krijg. Ik hoef geen moeite te doen om Lyka te overtuigen en over te halen. De kippenballetjes aan een bamboestokje van Five Star zijn absoluut overheerlijk. We kennen ze al jaren! Een beetje zoete chilisaus erover en voor 50 baht zitten we samen te smikkelen en smullen.
We rijden door een zeer waterrijke omgeving en het gebrek aan prijzige betonnen bruggen betekend dat er maar weinig wegen naar onze bestemming Yasothon leiden. Een snelweg en een minder drukke provinciale weg. Zo’n twintig kilometer voor Yasothon verlaten we ook die provinciale weg en rijden we door dorpjes waar de rijstoogst en de TV nog het middelpunt van het leven zijn. Hier staan ze met het kraaien van de hanen op en gaan ze met de kippen op stok. Het echte Thailand trekt langzaam aan ons voorbij. Dit is waarom we met de motor op pad zijn!
Boven op de brug over de rivier zien we een gigantisch gebouw waarvan ik verwacht dat het van de overheid is en dat het JP Emerald Hotel erachter ligt. Zo groot is het! Maar dan blijkt het enorme gebouw het hotel voor ons te zijn waar we de komende twee nachten gaan doorbrengen.
De lobby zelf is van een formaat waar elke dictator met grootheidswaanzin zich meteen thuis zou voelen! Wij hebben in het verleden wel in hotels en hostels geslapen die makkelijk in deze lobby zouden passen!
De kamer is groot en valt in dezelfde klasse als gisteren. Gedateerd maar schoon en comfortabel genoeg voor de prijs per nacht die we hier moeten betalen. Met een 7-11 om de hoek komen we ook niet om van de honger of de dorst dus deze sleuteldag tussen twee verschillende steden sluiten we op een prima manier af.
Na een bezoek aan de 7-11 hebben we voldoende voorraad om de middag in de koelte van de airconditioning door te komen èn water voor de koffie! We houden de rest van middag rust en terwijl ik uit het raam over Yasothon uitkijk denk ik na over wat we morgen gaan doen. We moeten weer wat boodschappen doen dus een bezoek in de ochtend aan de plaatselijke Lotus supermarkt is vanzelfsprekend. Het woord Pizza komt weer ter sprake maar voordat we het er over eens worden vindt Lyka een menukaart met boven aan de kaart de woorden “Room Service”.
Ik moet toch nog een keer naar beneden om de motor te verplaatsen en op slot te zetten en ik maak van die mogelijkheid gebruik om te informeren naar de “Room Service”. ‘Tot 21:00 beschikbaar!’, krijg ik als antwoord.
Wij bedenken ons geen moment en laten rond kwart voor zeven het avondeten, Pad Krapow Moo”, in de hotelkamer 502 afleveren. Deze keer zonder een gebakken ei, die heb ik vanochtend al genoeg op! Inclusief een grote fles Beer Leo voor 290 baht. Noem het maar gerust een koopje en een mooie afsluiting van deze rustige sleuteldag.
Ik heb ondertussen zoveel innerlijke rust opgebouwd dat ik helemaal opga in “Musserts schaduw”, een thriller van “John Kuipers” in het bezette Nederland. Daarna kijk ik zelfs twee afleveringen van verschillende oude TV-series. “Criminal Minds Beyond Borders” en “Anthony Bourdain: Parts Unknown”, vooral die laatste is heerlijke TV, een aflevering over Myanmar. Veel herinneringen aan mijn reis uit 2000! Ik kan me niet herinneren dat ik daar in Nederland de rust voor kon opbrengen.