Thailand: Te kleine schoenen

 

Bangkok (Paragon One Residence) 412), woensdag 22 januari 2020

 

Wat moet je doen in een wereldstad wanneer je al meer dan 365 nachten in Bangkok hebt geslapen? Met die vraag in mijn hoofd sluiten we aan aan voor het ontbijt in de kleine open restaurantruimte onder het hotel. Het ontbijt is simpel en degelijk voor de prijs die ze vragen. Het is namelijk gratis en dat is niet op de website van de grote verhuurders vermeld. Het is een aangename verrassing die werkt en bij veel gasten een glimlach op hun gezicht brengt.
Ik heb de kaart van, de oude stad, van Bangkok op mijn MacBook nog maar eens bekeken en de missie voor vandaag is simpel. We lopen in een rechte lijn vanaf ons hotel naar het zuiden en zoeken of er wellicht nog wat bijzonders te zien is.

De enorme Boeddha’s voor de deur van een winkel naast een tempel zijn altijd indrukwekkend om te zien. Alle (nieuwe) toeristen staan zich te vergapen aan de gouden beelden langs de straat met als gevolg een aantal digitale foto’s waarvan er veel na thuiskomst waarschijnlijk weer worden gewist.      

Een van de grootste nadelen van het steeds maar groeiende toerisme in Thailand is dat er in elke tempel in Bangkok tegenwoordig een bordje staat dat de toeristen 100 baht entree moeten betalen. Zo ook in de “Wat Suthat Thepwararam” tempel. Hoe goed ook het idee achter de entree, de inkomsten voor de minder bekende tempels zijn waarschijnlijk alleen maar minder geworden. Hoeveel tempels zouden er zijn in Bangkok? Duizend, tien duizend, of gaan we richting de honderd duizend? Geen enkele onafhankelijke reiziger zal meer entree per dag betalen dan dat zijn maaltijden per dag kosten! Oftewel, de briefjes van 20 baht die normaal als waardering voor het bezoek in de offerblokken verdwijnen blijven nu ook in de broekzak.

Een beeld op het terrein van de tempel valt in ieder geval op. Ik kan mij niet aan het idee onttrekken dat het hier om een oosterse afbeelding gaat van Jozef met het kindje Jezus. Helemaal vreemd is het niet! Wel vaker kom je beelden uit andere religies tegen in Thaise tempels.

Op weg naar de rivier zien we veel positieve zaken. Er wordt volpo gerenoveerd, gerestaureerd en geïnvesteerd. Dit was vroeger “de markt van de dieven”! Een samengeraapt zooitje van goedkope Chinese electronica en illegale Sony Playstation onderdelen en cd’s. Alle illegale bouwwerken zijn verwijderd en er is een promenade aangelegd. Een ideale omgeving voor een nieuwe toekomst voor een populair uitgaansgebied met Chinese restaurants en luxe koffie- en theehuizen. Het gaat echt beter met het oude Bangkok.

In China Town lopen we de “Sampeng market” op. Een lange steeg waar van alles en nog wat wordt verkocht. En met het Chinese nieuwjaar voor de deur horen we overal de trommels en tamboerijnen die de komst van een dansende leeuw aankondigen.
Hier hoor ik de eerste klachten. Lyka wil terug naar de kamer. Ze heeft zere voeten want de schoenen die ze voor de komende twee maanden heeft meegenomen blijken wat aan de kleine kant te zijn. Tenminste, om stevige oftewel lange wandelingen op de lopen.

We maken meteen rechtsomkeer en gaan via een korte omweg direct terug. Maar niet zonder de “Pak Khlong Talat” te hebben gezocht. Het is officieel een bloemenmarkt maar er wordt ook veel groente en andere etenswaren verkocht.
Ik schrik van de Starbucks en zelfs een heus hostel dat er nu op de oude bloemenmarkt is gevestigd. Jaren geleden liepen wij hier rond en zagen tientallen vrouwen bollen knoflook uit elkaar halen en de tenen op grootte sorteren. Simpel werk maar wel een boterham voor de minder bedeelden. Wordt de markt in de toekomst een yuppen paradijs? Ik ben er bang voor. Een vrouw snijd gember, de hele dag, de geur is bekend en doordringend. Zij snijd hier waarschijnlijk zeven dagen per week. Waar zou ze ’s avonds naar ruiken?

De beschermer van de markt, het lijkt mij de eerste Thaise koning Rama I, houdt alle handel in de gaten en wordt elke dag beloond met diverse offers en ook gevraagd om een bloeiende en goede handel.

De voeten worden pijnlijker en de magen knorren totdat we in de soi van ons hotel zijn aangekomen en bij het “Prasuri Guest House” neervallen en onze late lunch bestellen. Gebakken rijst met knapperig kip en kip met cachet noten. De pijnlijke voeten zijn het hoofd onderwerp van het gesprek tijdens de lunch. Lyka’s voeten zullen niet kleiner worden en de schoenen gaan niet groter worden. Dat geeft ons meteen een nieuwe missie voor morgen! We gaan nieuwe schoenen voor mijn lieve vrouw kopen.

Deze simpele maar zeer smakelijke en pittige avondmaaltijd van “Pad Krapow Moo Kai Dao” weggespoeld met twee grote flessen bier sluit onze tweede dag in Bangkok af. Vanavond lekker ontspannen met een aflevering van de Italiaanse maffia serie “Gomorrah” gevolgd door een paar bladzijden uit “Michael Connelly’s - Donkerder dan de nacht”.

Thailand: Mijn MacBook heeft het bijna begeven

 

Bangkok (Paragon One Residence) 412), dinsdag 21 januari 2020

Dat Travels uit de titel kan iedereen wel begrijpen maar helaas komen Troubles ook af en toe voor. Zolang er niemand gewond raakt, of nog erger, zijn die Troubles ook nog wel te overzien. De problemen die me sinds afgelopen week teisteren zijn het plotseling uitschakelen van mijn MacBook. Onderzoeken en nog eens onderzoeken op het internet wat de oorzaak kan zijn. Zou het te maken hebben met die update die ik enkele weken geleden heb geïnstalleerd? Of zou het wat anders zijn?
Ik hoef niet lang te zoeken naar de oorzaak. Apple leid me over het pad naar de batterij van mijn nog geen twee jaar oude MacBook. Wanneer ik op het icoon voor de batterij in de bovenste balk klik komt de tekst “Onderhoud vereist” met een gevaren driehoek tevoorschijn. Ook daar kan ik weer op klikken en dan verschijnt er een nieuw venster op mijn beeldscherm met het advies:

Onderhoud vereist: De batterij werkt niet naar behoren en je merkt mogelijk dat de batterij anders werkt of dat de batterij minder ver kan worden opgeladen. Breng je computer weg voor service. Totdat je je computer laat controleren, kun je de batterij gewoon blijven gebruiken zonder schade aan de computer toe te brengen.

Dat laatste lucht in ieder geval op maar dat de batterij nog maar anderhalf uur meegaat is meer een praktisch probleem wanneer ik bijvoorbeeld in het vliegtuig nog wat wil werken. Verder onderzoek verteld me dat de batterij volgens Apple een aanbevolen leven heeft van 1000 maal opladen. Mijn teller staat op 256 en dat is dus aanzienlijk minder dan de levensverwachting die Apple op haar website heeft geplaatst. Mijn MacBook is uit de garantie maar het moet duidelijk zijn dat dit een uitzondering betreft en ik weet dat Apple daar soms niet moeilijk over doet. Dus we gaan op zoek naar een reparatie punt voor Apple computers. Google is daar niet duidelijk in dus gaan we op de bonnefooi naar Sukhumvit, waar er toch minimaal twee Apple Care Centers gevestigd moeten zijn.  

We steken binnendoor en lopen vanaf het “Democracy Monument” naar de “Phanfa Bridge”. Iedereen die in Bangkok is geweest kan bevestigen dat het openbaar vervoer er in de laatste jaren goed in elkaar steekt. Vandaag de dag rijden er duizenden bussen, er is een ondergrondse Metro en een bovengrondse Skytrain. Dit alles heeft honderden knooppunten waardoor je redelijk gemakkelijk van A naar B kan komen. Maar het meest spectaculaire openbaar vervoermiddel zijn toch wel de houten boten die over de klongs, de kanalen in Bangkok, razen. Een klong is niets anders dan een open riool en die hebben we gelukkig in de afgelopen jaren ook schoner zien worden. Toch zou ik het niet aanbevelen om een slok water te drinken. Je zou wel eens heel erg ziek kunnen worden!
We stappen uit bij “Pratu Nam” en lopen snel over de loopbrug naar het “Central World” winkelcentrum om te worden opgeslokt door de koelte van de airconditioning. Het “smog probleem” van Bangkok heeft het dagelijkse leven voor de inwoners van Bangkok ingrijpend veranderd. De eens zo karakteristieke geur van wierook is in heel Bangkok verdwenen. Er wordt namelijk ook geen wierook meer verbrand om het fijnstof tegen te gaan.

In het “Central World” winkelcentrum gaat het hoofdzakelijk om het naderende Chinees nieuwjaar! Het jaar van “de Rat” komt er aan en dit is een mooi moment om jullie te vertellen dat er geen Thais woord bestaat voor muis. Wij kennen natuurlijk allemaal “Mickey en Minnie Mouse”? Nou in Thailand zijn het “Micky en Minnie de kleine Rat”! Rekken hangen vol met kleding in alle vormen en maten bedrukt met de wereldberoemde Walt Disney figuren.

Ook bij de “Erawan Shrine” is de wierook in de ban gedaan! Het is spijtig, het ontbreken van de dikke rookwolken en de geur van de wierook neemt namelijk toch wel aardig wat van de mystiek weg. Ik wil het niet tot in den treure blijven herhalen maar op de hoog boven het verkeer hangende wandelbrug is het erg rustig. Ik heb geen idee hoe ze hier in Thailand de toeristengroei per jaar berekenen maar een blinde kan zien dat er iets aan de berekening niet klopt. En dan nu met dat “Wuhan-virus” (Corona virus variant) zullen de Chinezen ook wel enkele maanden niet meer in Thailand arriveren. Passerende blanke gezichten zijn erg zeldzaam en de blanken die je ziet werken haast allemaal in de buurt! Hoe ik dat weet? De schoenen, kijk naar een man zijn schoenen en je ziet meteen of hij in de buurt op een kantoor werkt of op vakantie is!

Voordat we bij het “Siam Discovery” winkelcentrum naar binnen stappen moet ik vanzelfsprekend nog even een foto van mijn lieve vrouw maken met de rode nieuwjaar bomen.
Bij de informatiebalie van het “Siam Discovery” wordt ik meteen een stuk wijzer. De Apple iCare Shop is vier jaar geleden verhuisd naar een nieuwe locatie. Het vriendelijke meisje legt mij in prima engels uit waar we naar toe moeten.
Met haar aanwijzingen in het een fluitje van een cent en binnen een half uur staan we voor het reparatiecentrum voor Apple producten, iPhones lijken de grootste groep apparaten met problemen te zijn. Gelukkig is het er niet zo heel erg druk maar alles wat er aan de muur hangt en op de ramen van de etalage staat is in het Thais. De engelse taal barrière werpt zich al op voordat wij binnen zijn.
Ik neem een kaartje met een nummer en zodra de robotstem “soon, nung, soon”, 010, door de luidsprekers heeft geroepen sta ik op. De jongen achter balie nummer vier kijkt me met doodsangsten aan. Hij blijkt het slachtoffer te zijn die de “Farang” (westerling in het Thai) moet helpen. Zodra ik aanstalten maak om op de stoel tegenover hem te gaan zitten staat jij op. Met beiden vlakke handen waaiert hij in de lucht voor zijn borst als teken dat ik rustig moet blijven zitten en hij verdwijnt achter een brede anonieme deur. Niet veel later verschijnt er een andere jongen met wat meer gezichtsbeharing dan de gemiddelde Thai maar een baard zou ik het niet durven noemen.
In een kort en rommelig gesprek kom ik drie belangrijke dingen te weten.
• De prijs voor de reparatie zal ongeveer 9.300 baht bedragen, dit omdat hij de hele bovenkant van mijn laptop inclusief toetsenbord moet vervangen.
• Er is geen voorraad, het onderdeel moet uit Singapore komen en dat duurt ongeveer tien werkdagen.
• Er wordt geen garantie gegeven op de reparatie.
Nou, dat is me dan duidelijk. Ik ga mijn mogelijkheden bekijken en kom misschien nog wel terug. Onze missie voor vandaag zit er op en het wordt tijd voor de lunch.  

Onze ogen vallen op een noedelrestaurant niet ver van het Apple Care Center waar de reclames voor de deur mooie gerechten laten zien. Met een “Panaeng Moo” en een "Knapperige kip met Sinaasappel” vieren we tijdens deze lunch mijn zestigjarige verjaardag. Een mijlpaal! Want met elk jaar dat ik nu ouder wordt besef ik dat er veel vrienden en kennissen zijn die mijn leeftijd niet hebben gehaald of zullen halen.

Na een korte middagrust in de koelte van de airconditioning in de hotelkamer, een koud biertje op het balkon, is het tijd om de avond in te gaan vullen. Khao San Road is nog steeds het onbetwiste middelpunt voor de jongere en oudere reizigers in Thailand. Vanuit deze buurt vertrekken er elke nacht tientallen bussen naar elke uithoek van Thailand die de op drugs, seks, drank en sensatie beluste jongeren wat te bieden heeft.

Hier op Khao San Road zijn ze erg vindingrijk om in de steeds veranderende wereld van het rugzakken toch nog geld te kunnen blijven verdienen. “Krokodil van het spit” is de nieuwe trend.Voor 150 baht, een kleine vijf euro, kun je proeven.

Wij houden het voor het avondeten bij een oude belende, een beproefd concept waar we een en twintig jaar geleden al gingen eten. Het “Shoshanna” restaurant. Shoarma op de Israëlische manier met humus, Israëlische salade en eigen gesneden patatten. Het smaakt nog net zo goed als al die keren ervoor. De eigenaar komt ons persoonlijk begroeten omdat hij ons heeft herkend. Voor minder dan € 17,- hebben we heerlijk gegeten! Na de maaltijd zitten we beiden tot aan de rand vol. Het is een herinnering waardige dag geweest en nu gaan we op naar de zeventig! Ik hoop vanzelfsprekend het volgende jaar van het varken nog mee te maken!

We konden het niet laten! Op de terugweg naar het hotel lopen we toch nog even over Khao San Road om wat vrienden gedag te zeggen. Nok is blij om ons te zien maar ik heb de kracht niet meer om langer te blijven. Ik verlang naar mijn bed en wij beloven plechtig dat we deze week nog een avond langskomen. Wat vroeger zodat we met z’n drieën een biertje kunnen drinken zoals in de goede oude tijden.

Thailand: Een week in Bangkok

Bangkok (Paragon One Residence) 412), maandag 20 januari 2020

Ik wil niet zeggen dat we bij zijn dat we eindelijk weg zijn uit Pattaya maar het voelt enigszins wel als een opluchting! Pattaya heeft veel van haar charmes verloren maar ook wij zijn in de afgelopen twintig jaar veel veranderd. We beginnen aan de derde en laatste etappe van deze toch wel bijzondere reis. De koffers blijven opnieuw achter in het Boxing Roo Hotel en in onze rugzakken zit alleen het hoogstnodige zodat we licht kunnen reizen.
Ik ben al vroeg uit bed omdat ik weer een brief naar de gemeente, inclusief onderbouwing, moet sturen voordat ik op verzoek van de gemeente Zaltbommel in de Thaise gevangenis verdwijn. De gemeente ziet mij nu echt als een boef en vele afdelingen spannen samen om ons ten gronde te richten. Er schijnen verschillende dwangbevelen onderweg te zijn die gebaseerd zijn op foutieve aanslagen voor de gemeentelijke belastingen.
In de belevingswereld van de gemeente Zaltbommel is de telefoonwinkel nog steeds geopend. Op Facebook lees ik steeds weer dat ze graag met me willen praten. Ik zou liever hebben dat ze na vijftien jaar stuntelen eindelijke een keer naar mij luisteren! Onderbouwen is de sleutel tot succes, en daarvan heb ik al genoeg naar de Hogeweg gestuurd. Gelukkig heb ik nog genoeg troefkaarten in mijn hand om mijn stelling te onderbouwen en wellicht tot andere gedachten te brengen. Met een klik van de muis vertrekken 43 A4tjes, ja jullie lezen het goed, 43 A4tjes met de email naar drie verschillende afdelingen en de verantwoordelijke wethouder van de gemeente Zaltbommel. Nu begrijpt u meteen ook waar een groot gedeelte van de gemeentelijke belastingen voor wordt gebruikt! Bij die wethouder zou er toch ook een lichtje moeten gaan branden? Wie is eigenlijk de wethouder die de financiën in zijn portefeuille heeft?

Ik kan u simpel uitleggen wat er in het verleden is gebeurt!

Wanneer ik op een ochtend in 2005 op sta heeft de gemeente Zaltbommel mij tijdens mijn nachtrust een nieuw pand, volgens de definitie van heffingsambtenaar “J.R. Steenbergen”, cadeau gedaan. Da’s mooi zult u zeggen? Een gratis pand inclusief een nieuw huisnummer!
Helaas heeft de gulle gift van de gemeente ook een keerzijde. Ik kan het pand nooit verkopen, omdat de buurman de eigenaar is van het appartementsrecht met datzelfde huisnummer, maar moet met terugwerkende kracht wel gemeentelijke belastingen op dat huisnummer betalen! Hadden ze mij niet doormiddel van een brief op de hoogte kunnen stellen? Dan had ik die gulle gift zeker geweigerd! Er is nu een situatie met twee keer het huisnummer 13 aan de Omhoeken in Zaltbommel! Ook gemakkelijke voor PostNL en alle andere bezorgers die aan de deur komen. Klagen en bezwaren helpt niet. ‘Ga maar naar de rechter!’, is steevast hun antwoord. Voor mij is dat een zwaktebod, zo ga je toch niet met de burgers die je salaris betalen om?

De vers gezette koffie smaakt me goed en gelukkig speelt de NPO Radio2 fijne deuntjes, het is tenslotte zes uur vroeger in Hilversum. Het inpakken gaat in alle stilte, de koffers kunnen de lading net aan en na de koffers te hebben ingerold in folie en met plakband te hebben verzegeld verdwijnen ze in kamer 6 van het Boxing Roo Hotel, de opslag.
“Khun Narin” van “Instyle Private Car Service” is twintig minuten te vroeg en dat steld ons zeer op ons gemak. We hebben dat in het verleden wel eens anders meegemaakt! Een taxi die zich een uur van tevoren afmeld of een taxi die een uur te laat is. Ik ken “Khun Narin” al meer dan 21 jaar maar dat vertroebelt niet mijn oordelen.

Onderweg zien we vanuit de taxi het toch wel heel veel veranderde Thailand. Neem de infrastructuur die alleen maar beter is geworden en ook de industrie, productie en assemblage, heeft voor enorme industriële parken langs de snelwegen gezorgd. Maar met elke kilometer die we dichterbij Bangkok komen zien we ook de eerste symptomen van verkeersinfarcten en het simpele feit dat er gewoonweg teveel verkeer op de weg is rond deze miljoenenstad. De snelheid gaat stapsgewijs omlaag totdat we zijn aangekomen bij langzaam voortkruipend verkeer.

Aangekomen bij het “Paragon One Residence” gaat het niet helemaal zoals verwacht! Ik betaal de verschuldigde 6.300 baht voor zeven nachten (€ 26,87 per nacht) zoals op mijn boeking vermeld en de receptioniste overhandigt mij de sleutelkaart van kamer 304. We nemen de lift naar de derde verdieping en zodra ik de deur openzwaai weten we dat deze kamer het niet gaat worden voor de komende zeven nachten! Ik mis het beloofde balkon.
Lyka blijft alleen achter in de kleine donkere kamer terwijl ik naar beneden ga om te proberen iets te regelen. Dat is niet gemakkelijk! Er is een kleine taal barrière en dat opgeteld met het altijd uiterst gevoelige Thaise gezichtverlies is vaak een recept voor een ramp. Ik krijg een heel verhaal en uiteindelijk is het mij allemaal duidelijk. Ik heb namelijk, per ongeluk, een standaard kamer geboekt terwijl ik tijdens een vorig bezoek in een Deluxe kamer heb verbleven.
‘Ohhhh, is het wellicht mogelijk dat ik een Deluxe kamer krijg?’
‘Nee, dat is niet mogelijk!’
‘Heeft u morgen wellicht een Deluxe kamer vrij?’
De receptioniste kijkt mij, en daarna haar collega, die alles nauwkeurig volgt, en daarna weer mij aan. Er volgt tussen de twee een overleg in de Thaise taal met vriendelijke gezichten die me af en toe aankijken. Gezichten met de hypnotiserende ogen van een dansende cobra doen voorkomen. De receptioniste richt zich opnieuw naar mij met een glimlach waarvan ik oprecht hoop dat die vriendelijk is bedoelt.
‘Wij hebben wel een Deluxe kamer vrij maar dan moet u bijbetalen!’
‘Dat is voor mij geen probleem, maar hoeveel moet ik bijbetalen?’
‘Zevenhonderd baht.’
‘Per nacht?’, vraag ik verbaasd.
‘Nee, voor de hele week, honderd baht extra per nacht’, antwoord ze terwijl ze haar ogen verlegen neerslaat.
Ik tel zevenhonderd baht af op de counter van de receptie en ontvang een andere sleutelkaart.

Deluxe Kamer 412 is het dus helemaal. Zei het dat er een vreemde geur van gefermenteerde groente hangt, verse zuurkool komt er heel erg dicht bij, het kan ook een overblijfsel zijn van een plas kots die in het laminaat is trokken maar dat kan ons weinig schelen. Dit is ons thuis voor de komende zeven nachten.

Lang brengen we niet door op de kamer want onze magen knorren. De rugzakken gaan onuitgepakt op de vloer en wij draaien meteen weer om. Een stukje terug in de Soi is het “Prasuri Guest House” en tijdens mijn vorige bezoek aan Bangkok was het een prima plaats om een hapje Thais te eten. Zo ook deze keer! Voor minder dan twee euro per bordje kun je je absoluut geen bult vallen. Terug naar de kamer of toch maar even de benen strekken om het eten te laten zakken en later op de kamer in de koelte van de airconditioning te gaan liggen?

Het wordt het tweede! Langs de oude stadsmuur slenteren we richting de rivier. Mijn gedachten dwalen af en toe af naar het verleden. Wat is het hier toch allemaal veranderd in de afgelopen twintig jaar. Luxe koffiehuizen hebben de plaats ingenomen van de vader/moeder noedelsoep restaurants. Het aanbod van restaurants is nu nog exotischer dan Thailand zelf!
Aan de rivier genieten we van de voorbij komende veerboten. De schelle fluitsignalen van de matroos op het achterdek om de kapitein/stuurman te instrueren. Rijen rugzakkers die op weg zijn naar Khao San Road om een snuifje van het idyllische oude backpacken op te snuiven. De romantiek is allang verdwenen, de commercie en hebzucht voeren nu de boventoon.
‘No Photo” kun je overal lezen en horen!

Op de terugweg naar het hotel lopen we door smalle Soi van het “Ratchadamnoen postkantoor” richting de McDonald’s bij het “Democracy Monument”. Er is hier stevig gesloopt! Toch lijkt het mij ook dat er wordt gerenoveerd? Zouden ze in Bangkok, en misschien ook in Thailand, dan eindelijk, voordat het echt te laat is, hebben ontdekt dat oude cultuur en architectuur belangrijk zijn voor de toekomst van het toerisme? De gele betonnen bunkers uit de jaren vijftig zijn uniek en verdienen om behouden te blijven.

Nadat we langer dan gepland de ogen dicht hebben gehad gaan we maar op pad voor het avondeten. Uitgerekend op de hoek van de Soi die bekend staat om haar vegetarische restaurants bestuur ik de wel heel summiere engelse menukaart aan de wand van het restaurant. Vragen helpt natuurlijk. Er is “Pad Krapow Gai”, de versie met kip, te verkrijgen en wij vallen meteen neer. De vrouw wijst naar de koelkast als teken dat we ons zelf maar moeten bedienen. Een grote fles Leo bier wordt geopend om straks de vlammen van het pittige Thaise eten te doven. Het eten smaakt zoals we verwacht hebben en als dank drinken we nog een tweede fles bier. Voor 260 baht (€ 7,75) gaan we voldaan terug naar het hotel. Voor mij nog een biertje op het balkon en dan naar bed, we hebben nog een week Bangkok voor ons!