Spanje: Een indrukwekkend monument

Écija (op een parkeerplaats)

Op deze tweede dag van het nieuwe jaar ben ik beter uitgerust dan de afgelopen dagen. Ik ben zelfs al voor zeven uur wakker! De gordijnen gaan meteen open en de buscamper staat nog steeds in het zicht en de verlichting van het kasteel is gedoofd. Bij de eerste slok koffie bedenk ik dat het nog bijna vier uur duurt voordat de poorten van het kasteel zich voor ons openen. Het wordt dus een luie ochtend met Lyka die weer een keer kan uitslapen.
De kachel heeft de afgelopen nacht gebrand en het woongedeelte aangenaam verwarmt. We gaan aan het schrijven met Radio3 op de achtergrond. Zo’n KPN simkaartje met onbeperkt internet heeft natuurlijk als grootste voordeel dat je heerlijk naar de Nederlandse radio kan luisteren.
De tijd vliegt en om half tien schuiven de gordijnen van onze “slaapkamer” in de alkoof open. Een verbaasde Lyka kijkt me enkele minuten in stilte aan. Ik schrijf gewoon rustig door. De toetsen klikken op het toetsenbord terwijl de letters op mijn beeldscherm woorden vormen.
Roerei met brood, oud brood, we hebben nog een broodje van gisteren over. We eten het niet uit zuinigheid maar we nu eenmaal een hekel hebben aan eten weggooien.
De buscamper opent de kraan van zijn afval watertank, start de motor en rijdt weg, een lange donkere streep achterlatend op het grijze asfalt van de lege parkeerplaats. Soms is het niet moeilijk om te begrijpen waarom campers op veel plaatsen niet meer welkom zijn.

Om iets voor elf zijn we dik aangekleed en klaar om de heuvel voor de tweede keer in evenveel dagen te beklimmen. We staan moederziel alleen op de enorme parkeerplaats en kijken vol verbazing naar de Spaanse personenauto’s die de smalle steile weg beklimmen in de hoop op de top van de heuvel voor het kasteel te kunnen parkeren.
Het is verschrikkelijk koud! We hebben de afgelopen weken al wat frisse ochtenden meegemaakt maar de snijdende wind op deze tweede ochtend van 2017 is gelijk de koudste ochtend van het jaar! Mijn muts gaat op en Lyka klaagt over haar oren. De wind bijt als een hongerige wolf. Ze heeft zich helemaal opgetut en is in haar enthousiasme een muts vergeten.

De enorme poorten van het kasteel staan al open en na het betalen van vijftien euro voor twee personen kunnen we naar binnen. Het eerste dat we opmerken is dat het kasteel in privaat bezit wordt beheerd. Het is een de best bewaard gebleven voorbeelden van een vroeg Moors kasteel met Christelijke aanpassingen!

Op de enorme binnenplaats staan we voor het geplande woonhuis van een man met uitzonderlijke dromen. Alleen het trappenhuis met de leeuwen is toegankelijk. Hier leren we ook over de treurige geschiedenis van het kasteel en haar eigenaars. Aan het begin van de twintigste eeuw werd het geërfd door een romanticus die al zijn geld en energie in het project stortte. Zijn grootste wens om het vervallen kasteel in al haar glorie te herstellen en te gaan bewonen werd zijn levenswerk. De beste architecten en vaklieden werden van over heel Zuid-Spanje aangetrokken. Er waren geen tekeningen of andere documenten in de archieven. Er waren alleen de kennis van de architect, de fantasie van de eigenaar en het inzicht van de vaklieden. Helaas heeft de eigenaar nooit in zijn levenswerk kunnen wonen. Drie jaar voor de oplevering van het gerestaureerde  kasteel kwam hij in 1939 te overlijden.

Het zal hier zomers ongetwijfeld ook verschrikkelijk druk zijn! Er is in ieder geval goed werk geleverd om de route door het kasteel voor iedere bezoeker, jong en oud interessant te houden.

De in volledig islamitische architectuur gebouwde moskee is omgevormd tot kapel. In mijn fantasie zie ik de mannen op hun gebedskleden buigen naar Mekka om even later in een perfecte synchronie weer omhoog te komen. Allah en Mohammed hebben geen beeltenissen. De islam wijst beeltenissen in welke vorm dan ook af. Op de lege plaats is nu een altaar met de Maagd Maria met het kindje Jezus op haar arm.
Na de rondleiding gaan we op weg naar “Palma del Rio”. En daar is eigenlijk niet zoveel te zien! Na de geweldige intense ervaring van deze ochtend wordt het toch al moeilijk om je interesse weer opnieuw leven in te blazen! Tijdens een korte inkoop pauze bij de Lidl heb ik eindelijk zelfrijzend bakmeel, of iets wat er op lijkt, gevonden! En wàt wordt dan onze lunch voor vandaag?
Pannenkoeken met spek en stroop!

Mijn dag had niet beter kunnen zijn. Nu we na een koffiepauze op de camperplaats ook nog onze, zo goed als lege, drinkwatertank kunnen vullen kan ons bezoek aan “Palma del Rio” al niet meer kapot. De volgende halte is “Écija”, de stad van de torens! Met het oog op de tijd gaan we daar ook overnachten.
Het landschap word droger en de dorre droge grond snakt naar de voorjaarsregens. Wat ons meteen opvalt zijn de, door de Europese Unie gesubsidieerde, enorme zonne-energie installaties die links en rechts van de weg opduiken. Installaties om water te verwarmen en installaties met zonnepanelen die het zonlicht meteen omzetten in bruikbare elektriciteit. Wat nog het meest verblind zijn de bedragen op de borden die naast de ingang staan. Met dank aan “de Europese Unie” en de 478.000.000 € subsidie.
Ik rij haast van de weg af na het bedrag te hebben gelezen! Hier is een half miljard uitgedeeld, en daar zijn heel veel mensen beter van geworden, terwijl er nog zoveel ellende in het verenigde Europa is! Een ander verwerpelijk en van corruptie verzadigd verschijnsel zijn de midden in het niets aangelegde rotondes en parken met fitness toestellen. Gewoon een rotonde met slechts twee afslagen, je rijdt gewoon rechtdoor, in een weg die opvalt door het ontbreken van enig verkeer. Allemaal vergezeld van de bekende Europese Unie subsidie borden. Een tonnetje hier, een tonnetje daar en een paar ton om de burgemeester beter te laten lijken dan hij is.
Het vinden van een plaatsje voor de nacht is moeilijker dan ik had verwacht. We rijden een rondje over de rondweg van de stad om uiteindelijk op een verlaten parkeerplaats achter een school neer te strijken. Wat zijn die Spanjaarden toch viespeuken! Ze gooien al het afval zo maar op straat en op en langs het wandelpad naar het park liggen meer honden drollen dan goed is voor de bodem. Je ruikt het op het moment dat je een deur van de camper opent. Ik vergeet zelfs een foto van onze staanplaats te maken!

We eten vanavond Japanse kerrie met broccoli op rijst. Buiten is het lawaaierig met de opgeschoten jeugd. Auto’s komen, met luide radio’s en vertrekken weer met piepende banden. Voor een moment denk ik er aan om maar te verkassen. Lyka weerhoud me om weer te gaan rijden. Het lawaai zal later wel afnemen. Gelukkig is het vanaf een uur of tien stil. Ik kijk nog een keer over de parkeerplaats. Hij is goed verlicht en haast verlaten. Ik denk dat we prima zullen slapen.

Spanje: Over de helft

Almodóvar del Rio (op de parkeerplaats van het kasteel)

Nogmaals een gelukkig en vooral gezond 2017 voor alle lezers van “Travels and Troubles”. Het feest zit er weer op en we zijn begonnen aan een nieuw jaar, èn we gaan beginnen aan de terugreis. We zijn over de helft en vanaf vandaag kijken we weer richting het noorden. Richting Nederland, richting mijn verjaardag, richting de Nederlandse nationaliteit voor Lyka en richting, hopelijk, een mooi jaar.

Ook op deze eerste dag van het nieuwe jaar sta ik gewoon weer vroeg op. Ik hoor aan het snurken van Lyka dat ze gisteren wellicht iets teveel van de champagne heeft geproefd. Maar wat maakt het uit? Een keer per jaar is geen probleem. De gordijnen gaan open en ik kijk weer voor een moment naar de steeds van kleur veranderende verkeerslichten. We sturen ingewikkelde voertuigen naar de rand van ons zonnestelsel maar een timer om de voetgangerslichten ’s nachts uit te zetten is er niet?
Lyka wordt al vroeg geroepen want ik wil hier zo snel mogelijk weg. De uitleg voor het gebruik van de parkeerplaats naast de oude binnenstad heb ik al drie keer gelezen, twee keer in het engels en een keer in het Duits, en ik ben er nòg steeds niet uit wanneer die tweede dag nu begint. Gewoonlijk is een dag vanaf het moment dat je binnenrijdt tot vier en twintig uur later. Maar in Engeland hebben we meegemaakt dat de nieuwe dag ’s morgens om tien uur weer begint m.u.v. wanneer je na vier uur ’s middags de parkeerplaats bent binnen gereden. Dat knaagt aan me want ik vindt één keer elf euro wel genoeg voor een nachtje op een parkeerplaats in een Spaanse stad!
Lyka vecht met haar kater en is langzamer dan gewoonlijk. Een halve Paracetamol, een snelle koffie en dan op weg! Slechts zeven kilometer verder is de eerste halte bij de opgravingen van “Medina Azahara”. Daar kunnen we op de parkeerplaats rustig ontbijten en ons ding doen. Helaas heeft het niet zo mogen zijn! De slagbomen en hekken zijn gesloten zodat het onmogelijk is om de parkeerplaats op te rijden. Er zit dus niets anders op om nog maar een stukje verder te rijden.
Bij de eerste Camperplaats van de NKC die ik op de Garmin zie wordt er dus wel gestopt. Eindelijk kunnen we oud brood eten en nog een bakje koffie drinken. Lyka knapt er wat van op maar is zeker niet de oude wanneer we weer op pad gaan. We rijden richting het westen naar “Almodóvar del Rio” waar een kasteel op ons wacht.
Onderweg zijn alle supermarkten gesloten en we hebben dus geen enkele kans op een vers stokbrood. Onder het rijden kom ik ook al snel tot de conclusie dat de eerste januari een belangrijke feestdag is voor de Spanjaarden. Er is waarschijnlijk ook geen enkele toeristische attractie open en maakt al snel een einde aan onze dag.

Net na de middag rijden we de verlaten parkeerplaats op aan de voet van het indrukwekkende kasteel. Maar daarvoor werd de bloeddruk en hartslag van ons weer eens flink op de proef gesteld. Mijn voornemen om strak de route die onze GPS geeft te rijden betaalde vandaag niet uit! De straten van het dorpje werden smaller en steiler, net als enkele dagen geleden. Niet zo steil maar toch steil genoeg om aan “de Oude Dame” te gaan twijfelen. Eenmaal boven lieten we beiden een zware zucht van verlichting. Hoe je het ook wend of keert, het lot bepaald je weg. Geen enkele route lijkt meer onoverwinnelijk!

De hele middag ligt nog voor ons en ik heb tijd om wat schrijfwerk in te halen en een berg foto’s te verwerken. Na de eerste blik op het kasteel weten we honderd procent zeker dat we hier de komende nacht blijven slapen en morgen het kasteel gaan bezoeken.
Lang kunnen we niet stil zitten! We gaan een wandeling maken rond het kasteel. De klim op het gras naar de top van de heuvel is zwaarder dan ik gewend ben. Mijn lichaam wordt lui en ik moet echt meer gaan bewegen. Ik kan niet zeggen dat ik de afgelopen twee maanden veel heb gewandeld!

Zoals verwacht is het kasteel vandaag ook gesloten en op de top van de heuvel staat een koude snijdende wind. Het is onaangenaam koude wind en dat is lang geleden dat we die hebben gevoeld. Snel naar de comfortabele warmte van de camper.
Ook dan kan ik het niet lang houden om in de camper stil te zitten! Ik ga het dorp in om op zoek te gaan naar een stokbrood. Het moet toch gek zijn dat een ondernemer in een Spaans dorp niet in dit commerciële gat springt. De smalle straat, waar we bijna een hartaanval kregen, lijkt tijdens de wandeling een stuk minder steil dan vanachter het stuur van de camper. Het verbaasd me een beetje, zou er dan een vervormde beeldvervorming optreden achter het stuur? In neem me meteen voor om me de volgende keer niet meer zo druk te maken. Althans, ik hoop dat we die volgende keer niet meer zullen ervaren!

Er zijn door de koude wind maar weinig mensen op straat en er zit niets anders op dan in mijn kolenspaans aan een oud vrouwtje, die haar stoepje aan het vegen is, om een stokbrood te vragen. De communicatie is niet perfect maar ik heb tenminste een naam om op door te gaan, ‘Polvollo’, en een richting. Het is een vriendelijk dorpje dat zomers waarschijnlijk overspoeld wordt met toeristen maar op deze 1e januari van 2017 is het er heerlijk rustig. Een fonteintje met een beeltenis van de “Maagd Maria” schittert uit de wind in de winterzon.
Al op een afstand kan ik het verse brood al ruiken en gaan mijn speekselklieren werken. Het blijkt geen bakker te zijn maar het is een bar! Binnen zitten mensen aan een wijntje en een sherry, in de hoek spelen jonge ouders, ver onder de twintig, met hun eerste kindje, de schoonmoeder houd onwennig haar ongewenste schoonzoon in het oog. Achter de toog staat een oven gevuld met halve stokbroden, òf grote pistolets, net hoe je ze wilt noemen. Een onverzorgde, maar zeer vriendelijke door het leven getekende vrouw, kijkt me verbaasd aan.
‘Barra de pan?’, vraag ik om het ijs te breken.
‘Cinqos minutos!’, antwoord ze terwijl ze naar de oven wijst.
Ik wijs naar haar koffiemachine en vraag: ‘Café Americano?’, terwijl ik mijn duim en wijsvinger ver uit elkaar hou om aan te geven dat ik een grote koffie wil.
Zonder mijn vraag te beantwoorden draait ze zich om en begint mijn koffie te maken. Het is een heerlijk bakkie koffie en nog voordat het brood klaar is wil ik graag afrekenen. Twee euro en vijf cent! Ik probeer haar uit te leggen dat ik drie broodjes wil, en dat ik ook meteen de koffie wil afrekenen. Ze kijkt me verbaasd aan, net zoals ik haar verbaasd aankijk!
Zoals zo vaak open ik mijn hand gevuld met munten en laat haar zelf het geld pakken. Ze pakt dus ècht maar twee euro en vijf cent! Voor een laatste keer probeer ik haar uit te leggen dat ze misschien een fout maakt. Met mijn gestrekte wijsvinger draai ik rondjes met mijn hand als teken dat ik alles wil afrekenen. Dan steek ik drie vingers op en wijs naar de oven. Ze lacht en knikt geamuseerd, het klopt! De kosten zijn twee euro en vijf cent voor drie flinke broodjes en een kop koffie!

De rest van de middag luister ik naar de Nederlandse internet radio en schrijf enkele stukjes over onze avonturen. Het knoflook/honing varkensvlees met broccoli/bloemkool op dikke Koreaanse noedels smaakt ons uitstekend!

De gordijnen blijven open zodat we kunnen genieten van het uitzicht op het verlichte kasteel dat we morgen gaan bezoeken. Totdat er een Spaanse buscamper arriveert die strak tegen ons aan parkeert op de verlaten parkeerplaats. De kraan van zijn vuilwatertank gaat open en een grote donkere vlek tekent zich af op de parkeerplaats achter het voertuig. Voor een moment denk ik er aan de chauffeur aan te spreken op zijn gedrag. Maar Lyka weerhoud me, wat heeft het voor nut? Het kan alleen maar narigheid opleveren en dat wil toch niemand? De gordijnen gaan dicht nu het uitzicht is verstoord.

We wish you all a Fantastic and Healthy 2017

Spanje: Córdoba

Voor al onze volgers en lezers over de hele wereld: