Spanje: Met de oude dame over de Pyreneeën

Vielha E Mijaran (aan de rivier)

De hele nacht heeft de regen op het dak getikt. De grotere druppels die zich losmaakten van het bladerdak boven de camper klonken nog luider! Om iets over zeven ga ik weer aan de slag. De wifi op de camping is zo verschrikkelijk slecht dat ze het wel gratis moeten geven, ik kan me ook niet voorstellen dat er mensen zijn die hiervoor zouden betalen.

Buiten is het nog donker en een verdwaalde automobilist verplaatst zijn voertuig naar een belangrijkere plaats op deze donkere zondagochtend. Ik ben blij dat we gisteren tijdens ons bezoek aan Lourdes zulk mooi weer hebben gehad. Zou het de hand van god zijn geweest? Ik weet het niet maar de gedachte stelt me gerust met de plannen die we hebben om veel kerken en kloosters in Spanje te bezoeken.

Voor het vertrek nemen we voor de eerste keer water in. Geen drinkwater maar water om te koken en af te wassen. Ik mag de tuinslang lenen van een Franse medecamperaar die goed Duits spreekt en na twee minuten en dertig seconden hou ik het voor gezien. Ik kan niet kijken hoeveel water we in de tank hebben dus dat moeten we ondervinden!

We kunnen niet vertrekken zonder afscheid te hebben genomen en een foto van ons samen is gemaakt. De eerste nieuwe vrienden van deze reis zijn een feit. We hopen elkaar misschien later nog in Spanje te ontmoeten wanneer we niet te ver van elkaar verwijderd zijn.

Het is vandaag donker weer, niet koud, maar wel donker. Motregen, regen en een verdwaalde zonnestraal wisselen elkaar in een hoog tempo af terwijl wij richting de bergpas, de “Col du Portillon", rijden die ons over de Pyreneeën moet brengen.

Er is weinig tot geen verkeer op de weg en zo wil ik het ook graag nog een keer benadrukken dat reizen buiten het hoogseizoen mijn ding is. Ik heb geen hekel aan andere mensen alleen aan de enorme drukte bij wereldberoemde bezienswaardigheden. Het ontbreken van omringend verkeer maakt het rijden in een vreemde omgeving een stuk aangenamer en ontspannender. Een korte stop bij een klooster in deze verlaten hoek van de Zuid-Frankrijk en weer verder tot de eerste thee pauze. Ik heb de koffie namelijk voor een paar dagen afgezworen.

Een burcht op een top van een berg die we al van verre kunnen zien wordt al snel ons doel om op de parkeerplaats thee te drinken. De eerste serieuze heuvel is een feit en het wordt druk in de versnellingsbak van de Oude Dame. 3e versnelling met 50 Km/u wordt al snel de 2e versnelling met 30 Km/u. Met deze snelheid en dit aangename toerental, eigenlijk gaat het om het koppel, kruipt de Oude Dame met gemak de heuvel op.

Of de bestuurders van de personenauto’s achter ons ook zo blij zijn met de langzame klim van de Oude Dame betwijfel ik. In een wel heel scherpe haarspeldbocht moet ik aan de binnenkant van de bocht de snelheid wegens een tegenligger laten terugvallen en het kwaad is geschied! De toeren en snelheid vallen terug en de 1e versnelling is een feit. Met 18 Km/u kruipen we met nog meer gemak de heuvel op. De auto’s achter ons halen ons een voor een in op de rechte stukken en gelukkig zien we geen opgestoken middelvingers.

 

Het “Château de Mauvezin” is een schitterende burcht met een lege parkeerplaats aan haar voeten. Terwijl de thee afkoelt lopen wij het laatste stuk de heuvel op om de burcht van dichterbij te bekijken en wellicht te bezoeken.

De burcht is het gehele jaar geopend alleen is er vandaag niemand. Het is best jammer want voor een redelijk bedrag hadden we deze burcht uit de 14e eeuw best van binnen willen bekijken.

De sneeuw op de bergen kondigen aan dat we steeds hoger in de Pyreneeën klimmen. De “Col du Portillon” begint en we worden verrast met de verwijzingen naar wielrenners. Deze “Col du Portillon” zal best regelmatig in de “Tour de France” en/of “De Vuelta” beklommen worden maar ze klinkt mij niet bekend in de oren.

De Oude Dame houdt zich goed en met hetzelfde recept als enkele uren geleden komen we boven èn gaan weer naar beneden. Ik voel me een stuk zelfverzekerder nu de Oude Dame zich bij deze eerste zware test zo goed heeft gehouden.

We hebben eigenlijk nog een klein stukje te gaan en de tunnel hebben we ook nog niet gezien maar een parkeerplaats langs een snelstromende rivier in Vielha E Mijaran wordt op Lyka’s verzoek gepromoveerd tot onze standplaats voor de nacht. Het is nog geen drie uur in de middag maar de reisdag zit er voor ons al op.

Ik heb het gisteren nog even nagekeken. In Spanje mag je, volgens mijn bronnen, gewoon overnachten in je camper op parkeerplaatsen en langs de weg zolang je maar geen gevaar of overlast oplevert voor het overige verkeer en de omwonenden. Dat doen we dus zeker niet! Met het oog op het feit dat we buiten het toeristenseizoen reizen zal het haast zèker geen problemen opleveren.

Op speciaal verzoek laat ik even de pan zien waarin ik de ovenfriet in de camper kan bereiden. Het is weer een eenvoudige maar voedzame en smakelijke maaltijd van chipolata’s met groente en ovenfriet. Wij zijn èrg tevreden met het resultaat wanneer je bedenkt dat het bereid is op twee kleine propaan gasbranders!

Frankrijk: Richting de sneeuwbekapte Pyreneeën

Gerde (Camping de l'Adour)

De zon schijnt ons sinds enkele dagen weer eens tegemoet. En dat stemt me ook meteen vrolijker dan de afgelopen dagen, de kou kan me niets schelen maar ik heb een hekel aan de regen. Vanzelfsprekend eerst een bakkie koffie en de radio aan. Op deze staanplaats in de Haute-Pyrenees heb ik zelfs twee franse zenders die redelijk veel engelstalige muziek draaien. Over het algemeen is de radio ontvangst van de FM zenders zeer plaatselijk. Tientallen keren per dag speuren we de bandbreedte af voor voor ons persoonlijk beluisterbare zenders. Vaak zonder succes waardoor de radio dan maar weer uitgaat en we genieten van de stilte en het ronken van de oude dieselmotor.
Om tien seconden over acht loop ik opgewekt richting de Carrefour voor verse croissants. Lang houdt de opgewektheid niet aan want de supermarkt is op dit, in Nederland toch heel gewone tijdstip, nog gesloten en van een afstandje kan ik op de grote glazen deuren lezen dat de supermarkt om negen uur opent.
Om tien seconden over negen loop ik opgewekt richting de Carrefour voor verse croissants. Lyka is al toilet aan het maken. Het is onvoorstelbaar dat er in zo’n enorm grote winkel zo weinig keuze is in het brood. Zelfs in de croissants zijn er maar twee variëteiten. De margarine croissants zien er niet uit dus ga ik voor de roomboter versie en pak onderweg naar de kassa ook nog een doosje rode wijn van drie liter op. € 8,17 voor drie liter wijn is een koopje! Ik heb nog wel wat speciaal bieren aan boord van de camper maar met het frisse weer op de avond is een rood wijntje ook niet te versmaden.
De croissants sluiten goed aan bij het ontbijt van roerei met gerookte zalm. Een fantastisch ontbijt dat we straks misschien niet meer kunnen eten. Zouden ze gerookte zalm hebben in Spanje? We hebben geen haast op deze mooie ochtend. Er staan slechts een kleine zeventig kilometer op de planning en een bezoek aan een van de bekendste religieuze plaatsen van de katholieke kerk in de wereld. Lourdes! Ja, Lourdes!
Als kind gingen er wel eens katholieke vriendjes of vriendinnetjes met hun ouders of ooms en tantes naar dit katholieke sprookjesland. Ik moest altijd denken aan soort “Efteling voor de anders gelovigen”, wij waren namelijk Protestant thuis. De nieuwsgierigheid smeult nog steeds in me en met een katholieke vrouw heb ik ook een goede reden om niet aan deze plaats voorbij te gaan.

Terwijl we Vic-En-Bigorre verlaten doemen voor ons de met sneeuwbekapte Pyreneeën op. Een machtig vergezicht dat nog wordt versterkt door enkele mannen, en twee vrouwen, die op zaterdagochtend er met de wielrenfiets er op uit trekken om die heuvels te bedwingen.
Wij houden onze ogen, en ik ook op de weg, op deze bergen gericht totdat we in Lourdes arriveren waar we eerst nog even de plaatselijke Lidl een bezoek brengen. Het is vandaag zaterdag en dat betekend dat ik zeker voor twee dagen moet inkopen.
De eerste route in Spanje gaat ook nog eens door een redelijk onbevolkt gebied dus heb ik geen kennis òf zekerheid of we maandag wel eten kunnen inkopen. Met een lijstje in mijn hand ga ik voor de laatste keer dit jaar een Lidl in Frankrijk binnen om boodschappen te doen. Helaas hebben ze niet alles wat er op mijn lijst staat, er zijn opvallend veel lege plaatsen in de diepvriezers! Dan gaan we later maar op zoek naar een alternatief voor de overheerlijke potato wedges.

Lourdes is een magistrale symfonie van het katholieke geloof. Een eenvoudig plattelandsmeisje krijgt een verschijning van de maagd Maria in een grot net buiten het dorp en daarmee is een bedevaartsoord geboren. Het meisje wordt in 1933 heilig verklaard en boven op de berg van de grot wordt er de enorme granieten “Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis” gebouwd. En zie, een goed geoliede geldmachine voor de grote baas, met zijn trawanten, in Rome is een feit.

Maar het is en blijft religie dus daar moet je als reiziger respect voor kunnen opbrengen. Over het algemeen zijn religieuze gebouwen een verheerlijking van het geloof met mooie architectuur met veel kunst en goud. Zo ook deze. Mijn kleine Lyka is er stil van. Ze is van huis uit katholiek en de katholieke kerk heeft nog steeds zeer veel invloed in de Filippijnen. Ik moet tientallen foto’s van haar maken met beelden, mozaïeken en bouwwerken op de achtergrond. Ik doe het met veel plezier, het doet me goed om haar gelukkig te zien.

De “Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis” is een mooi staaltje van kerkbouw. Ik kan hier ook echt van genieten en mijn camera klikt er op los. Ik verbaas me erover hoe rustig het hier in Lourdes is op deze zonnige ochtend in november. In de stad hebben we al opgemerkt dat er zeer veel hotels, winkels en restaurants zijn gesloten in afwachting van het seizoen 2017 dat begin maart weer losbarst. In juni en juli kan je hier over de koppen van de bezoekers lopen.

En daar is het heilige geneeskrachtige water van Lourdes! In de stad wordt het in plastic flessen in de vorm van de maagd Maria verkocht. Mijn excuses aan de gelovigen onder u maar dit vindt ik persoonlijk te ver gaan en een ontoelaatbare vorm van geldklopperij!

Ontelbaren hebben in de afgelopen honderd jaar hier hun flesjes, variërend van een halve liter tot enorme dertig liter jerrycans, gevuld met het gratis gewijde heilige geneeskrachtige water. Ik vindt het intrigerend hoe een onbelangrijk meisje, een grot en een verschijning kunnen uitkomen op geneeskrachtig water dat zieken en gebrekkigen vanuit heel de wereld aantrekt. Maar wie ben ik? Op de terugweg naar de camper kopen we nog wat souvenirs voor het thuisfront in de Filippijnen. Wat zullen ze blij zijn met de rozenkransen uit Lourdes!

Onze slaapplaats voor vandaag is Camping de l'Adour in Gerde. Een dorpje met een mooie camping aan de voetheuvels van de Pyreneeën. De rit naar de camping toe geeft ons een laatste blik op de besneeuwde bergtoppen. De lucht trekt dicht en misschien is er slecht weer op komst.
Camping de l'Adour is een camping met een warme douche, een gelegenheid om de was van elf dagen te doen en het gevoel van veiligheid. Ik moet eerlijk zijn maar op een camping slaap ik toch wat rustiger dan gewoon langs de weg. Ik weet dat de statestieken in ons voordeel werken maar toch knaagt er iets in je onderbewustzijn wanneer je “vrij staat”.

Door alle klussen aan het einde van de dag heb ik niet veel tijd om te koken dus een gemakkelijke Paella met extra toevoegingen moet ons vullen. Hij is wat aan de zoute kant voor ons maar dat is begrijpelijk. Ik gebruik namelijk nooit extra zout in wat ik bereid. De enige uitzondering daarbij is natuurlijk patat friet, daar moet nu eenmaal zout, en een flinke klodder vette èchte mayonaise, op.
Het is nog niet echt laat maar we zijn vermoeid. De was ligt weer schoon op de plaats in de camper en wij zijn zelf ook weer okselfris. Een aflevering van Seizoen 6 van de X-Files met een bokbier binnen handbereik en de dag zit er voor mij weer op. Om half elf gaat het licht uit.

Frankrijk: De blauwe lucht tegemoet

Vic-En-Bigorre (Bar De L'échez)

Die wijntjes hebben vannacht hun werk wel gedaan! Terwijl Lyka klaagt over de regenbuien en het lawaai dat ze op het dak van de camper veroorzaakten kan ik alleen maar glimlachen over de goede nachtrust die ik heb gehad. Ik ben zelfs al voor zeven uur uit bed! terwijl ik aan mijn eerste kop koffie zit en het verhaal van gisteren schrijf gaat de iPhone om zeven uur precies af.

Ik ga rustig verder met schrijven totdat Lyka zich bij me voegt en ik aan het ontbijt kan beginnen. Er zijn nog wat restjes in de koelkast dus maken we die eerst maar op. De worstjes smaken nog uitstekend en de witte bonen in tomatensaus van de Asda uit Schotland brengen een glimlach op onze gezichten.
We hebben helaas de eerste twee reizen met de oude camper veel pech gehad maar tot nu toe gaat het op deze reis allemaal goed. De koelkast geeft geen krimp en de accu kan het redelijk bijbenen. Redelijk zeg ik omdat ik hem wel om de drie dagen weer helemaal vol laad. Tenminste, wanneer we netstroom op de camping hebben. We zien ook weinig zon dus het paneel laadt ook niet echt bij. Het mannetje kijkt af en toe wel neutraal op de accu monitor maar de spanning komt nooit onder de 12 volt. Misschien slijt de accu wel snel omdat we net boven de 50% lading blijven hangen maar dat kan me op dit moment niet zoveel schelen.

Een blik op de kaart over de route die we tot nu toe hebben afgelegd. Kaarten zullen niet veel voorbij komen in mijn verhalen, net als coördinaten waar we hebben geslapen en afgelegde afstanden, dat is onzinnige informatie waar niemand iets mee kan. Persoonlijk vindt ik het ook iets van een wedstrijd hebben! Zoals we kunnen zien zijn we al bijna in Spanje.
Morgen heb ik voor Lyka een verrassing en daarom zijn we een kleine kilometer of veertig voor ons doel van morgen gestopt. Maar weer verder met vandaag. Tja, voor het eerst sinds enkele dagen zien we aan de zuidelijke horizon weer een streep blauwe lucht. Dat werkt wel motiverend om snel die kant op te gaan.
Tijdens een van de korte pauzes valt het ons meteen op dat de buitentemperatuur een stuk aangenamer is geworden. Mijn thermische t-shirt blijft al een dag in de kast liggen maar met deze temperaturen wordt de korte broek ook alweer aantrekkelijk.

Ook dit is weer zo’n dag met weinig hoogtepunten en weinig foto’s, een eindje rijden, een koffiepauze, wat kleine boodschappen doen, een lunch, een planning maken waar te stoppen en zo komen we aan in Vic-En-Bigorre waar we naast “Bar De L’échez" op een boomrijke parkeerplaats staan.
Vandaag was geen saaie dag! De omgeving en de vergezichten van Zuid-Frankrijk wisselden regelmatig, maar wel een dag die je snel zal vergeten. Het is vandaag 11 november en dat is in Frankrijk de nationale feestdag die de wapenstilstand en daarmee ook het einde van de 1e wereldoorlog herinnert.
Omdat ‘Les ‘Ollandèrs’ zo onwetend zijn over deze historisch periode en feiten duurt het even totdat het tot ons doordringt dat de supermarkten vanmiddag ook weer dicht zullen zijn. Met een direct gevolg dat ik nog even snel een baguette bij een kleine plaatselijke bakker langs de weg voor de lunch moet scoren!

Voor het avondeten van vandaag hoef ik niet zo diep te gaan. De kip en de patat gaan tegelijk in de oven. Een experiment dat uiteindelijk niet doorgaat! Ik heb de patat gisteren wel in mijn handen gehad maar weer in de vriezer terug gelegd met het idee dat ik vandaag patat zou kopen. Nee dus, helemaal vergeten en de winkels zijn dicht!
Tijd voor een noodoplossing? Een beetje van Maggi en een beetje van jezelf!
De aardappelpuree uit een zakje is niet eens zo slecht! Zeker wanneer je het kookvocht van de diepvries broccoli gebruikt om de puree aan te maken. Een stukje gebraden kipfilet erbij en de simpele maaltijd is compleet.
Ik weet niet waar het aan ligt maar ik ben weer helemaal kapot en ben duidelijk aan een rustdag toe! Weer geen film want ik kan mijn ogen niet meer open houden. We liggen weer voor tien uur te ronken en vannacht blijft de kachel weer uit! Buiten blaast de wind door het ritselende bladerdak. Af en toe valt er een blad omdat ook hier de herfst in aankomst is.