Schotland: Een moment van twijfel?

Inverlochy (Strone Hill)

Om half acht denk ik na over de vier weken die achter ons liggen. Mooie weken! Toch was er gisterenavond een moment van twijfel. Terwijl ik dit schrijf staan de twee Duitsers naast hun “Pössl” camperbus te zwaaien met hun armen terwijl ze een sigaret proberen te roken. Tevergeefs, het is een strijd die je niet kan winnen. Met elke kilometer die we noordelijker gaan worden de kleine stekers gemener. Ze komen nu ook naar binnen in de camper! Ze zijn zo klein en licht dat je ze niet tussen je handen kan kapot slaan! De luchtstroom beschermt ze tegen een zekere dood door ze weg te voeren voordat je handen tegen elkaar klappen. Een heerlijk moment buiten zitten zal er niet meer in zitten? Ik weet het niet!
Mijn moment van twijfel was wel alarmerend omdat het niet de eerste keer zal zijn dat ik mijn reisplannen rigoureus wijzig. Ik dacht er serieus over na om vandaag naar het zuiden te reizen en zo die midgies te omzeilen. Schotland is een mooi land maar om elke dag in de camper te blijven zitten omdat je overhoop wordt gestoken lijkt me ook niets.
Volgens de specialisten heeft het allemaal met het weer te maken. Buiten mijn raam zie ik er duizenden dansen. Klaar om elk levend wezen aan te vallen dat in de buurt komt. De vliegen in Australië waren een vloek maar die beten je niet! Die kropen alleen in de lichaamsopeningen van je hoofd.
Het publiceren van onze avonturen lukt ook al niet! Ik moet gebruik maken van de mogelijkheid om een verhaal te publiceren met GPRS, een protocol uit de steentijd van de telecommunicatie. Gisteren had ik een uur nodig om een verhaal met wat foto’s samen te stellen. Ik ben benieuwd of het nu wat sneller gaat.
Nee dus, het gaat zelfs nog slechter, het lukt me niet eens om een verhaal te publiceren! Daar zal ik, en jullie, dus aan moeten wennen. Ik kan pas publiceren wanneer ik weer 3G of WiFi tot mijn beschikking heb.
Ik kan het niet laten om op deze ochtend een rondje rondje om het park te gaan lopen. Direct ben ik omgeven door een wolk jagende mini insecten. Lange broek en lange mouwen beschermen me. Achter de camper, bij de uitlaat van de koelkast, is het het drukst. Ze komen dus op de warmte òf de kooldioxyde af! Zoals ik gisteren al heb ondervonden is blijven bewegen de beste remedie om niet gestoken te worden.
Met elke stap die ik neem voel ik een van de vijfhonderd traptreden van gisteren in mijn benen. Het is een goed maar pijnlijk gevoel. Vandaag gaan we weer wandelen. We? Ik hoop dat ik Lyka kan overtuigen om toch maar mee te gaan. Mensen uit tropische gebieden hebben van nature een hekel aan insecten die steken.

Zodra we wegrijden van de parkeerplaats lijken de midgies ook verdwenen. We gaan nu richting een van de mooiste gebieden van Schotland. Lyka heeft het prima naar haar zin en geniet van de uitzichten over de meren en de bergen die aan beide zijden van de weg oprijzen. Op de top van “High Glen Croe” is een parkeerplaats  met een schitterend uitzicht over de bergen en diepe dalen. Een kopje koffie met zo’n uitzicht is toch onbetaalbaar?

We gaan verder richting “Inveraray” waar we misschien wat gaan bezichtigen. Het kasteel en de oude gevangenis worden aanbevolen maar zoals ik al eerder heb opgemerkt er zijn teveel gebouwen die je kan bezoeken die onafhankelijk zijn. Het is ècht niet moeilijk om elke dag vijftig à zestig euro uit te geven aan toegang tot toeristische attracties. Persoonlijk vind ik dat te ver gaan en veel teveel geld, aan het einde van deze reis zal een gevangenis of een kasteel meer of minder het verschil ècht niet maken.

We maken een wandeling door het kleine stadje, ik weersta de roep van mijn lichaam om een Magnum ijsje, en vertrekken weer snel richting onze staanplaats voor de nacht. We zijn niet ver meer van “Glencoe”, een van de populairste bestemmingen in Schotland. Daar zullen de campers zij aan zij staan op de plaatsen waar het is toegestaan. Daarom kies ik in eerste instantie om een kijkje te gaan nemen op een parkeerplaats van een niet al te interessante wandeling. Net na Inverlochy rijden we de parkeerplaats op van “Strone Hill”, een mooie rustige plaats met picknick banken en een handvol redelijk vlakke parkeerplaats. Wij zijn de enige die hier staan! Een besluit is snel genomen en hier blijven we overnachten!

Ik kan natuurlijk niet stilzitten en besluit om de korte wandeling door het bos te gaan maken. Lyka heeft geen zin en dat hoeft ook niet, dat is voor mij ook zeker geen probleem. Het is maar een wandelingetje van ruim drie kwartier maar toch een leuke wandeling door het riviertje met haar watervallen. Het grootste gedeelte van de wandeling hoor ik het riviertje naast me in de diepte van de kloof ruizen. Het grootste mysterie is wel dat er geen midgies zijn! Zou dat door de straffe wind komen die door de dalen blaast? Wanneer dit het geval is dan zullen we zeker meer staanplaatsen opzoeken waar de wind flink voelbaar is!
Wanneer ik weer in de camper terug ben en aan mijn fruithapje, twee appels, begin zijn alle parkeerplaatsen nog steeds leeg. Het duurt deze keer niet lang voordat er een tweede camper verschijnt die na een half uurtje toch maar weer vertrekt. Ook komen er nog enkele personen auto’s waarvan de inzittenden een wandelingetje met de hond maken en na een uurtje weer vertrekken. Om vijf uur staan we weer alleen.
‘Een mooi plekkie!’, zoals we het nu in koor noemen.
Enkele weken geleden had ik nooit kunnen bedenken dat ik samen met Lyka zomaar midden in het eenzame niets zonder angst zou kunnen, èn willen, overnachten. Nu vinden we het heerlijk! Hoe minder zielen hoe meer vreugd!

Saté met gebakken aardappelen en sla als avondeten klinkt mij als muziek in de oren! Maar die muziek verstomd al snel wanneer ik ontdek dat de komkommer in de sla is gaan gisten, verschimmelen. Het is nog ruim binnen de datum en ik zou de bak sla zo kunnen omruilen bij de Lidl maar wie wil er nu met een vak verrotte sla rondrijden door Schotland?
De maaltijd is dus minder feestelijk dan verwacht. Wat ook minder moet is het inkopen bedenk ik me nu. Daar ga ik naar streven om niet meer dan twee dagen vooruit in te kopen. Met uitzondering van lager en cider! En meer harde groenten in te kopen want die blijft langer goed!
“The Salt of the Earth” is een schitterende documentaire over een fotograaf die 40 jaar de wereld heeft afgereisd. Mijn passie fotografie, gecombineerd met een andere passie, reizen, en dan gegoten in een schitterende zwart/wit documentaire. Een aanrader!
Wij gaan dromen van de warme douches die morgen op ons wachten. Tour 5, van de 16, gaat morgen ook beginnen. We liggen nog niet helemaal op schema maar we lopen gestaag in. Ook laat het spreadsheet zien dat we met elke dag een stukje dichterbij ons streefbudget komen. Welterusten.

Schotland: Dumbarton Castle

Tarbet (Loch Lomond Cruise Pier)

Gelukkig is het droog wanneer ik om iets voor zeven naar beneden klim. Tenminste, ik hoor in ieder geval geen tikken op het dak! Met de gordijnen in mijn hand hoop ik dat het buiten ook niet mist. Met een soepele beweging trek ik de gordijnen open en zie een bekend beeld. Alleen zonder regen en mist. Aan de hemel zie ik zelfs enkele stukjes blauwe lucht. Een goed begin van een dag in Schotland.
Achter mijn toetsenbord realiseer ik me dat we al twee dagen geen internet hebben. Het is hier zo dunbevolkt dat we wel kunnen bellen maar mobiel internet is er gewoonweg niet! Een leven zonder internet is voor veel mensen ondenkbaar. Ik mis mijn Facebook niet. Het enige dat ik mis is mijn mogelijkheid om mijn verhalen te spuien. Ook de sport mis ik niet, het weinige nieuws dat me via de BBC radio bereikt is genoeg. Nog geen minuut voetbal heb ik van het EK 2016 gezien! En ik heb het ook niet gemist!
Ik denk na over een oplossing en ik denk dat een paar dagen achter elkaar twee verhalen plaatsen misschien wel een idee is. Hoewel er ook nog dagen kunnen komen dat ik niets of weinig te melden heb. Ik laat het maar voor wat het is en ga verder met mijn verhalen en foto’s.
Nog voor negen uur verschijnen er twee Ford Transit met een laadbak. Het is onderhoud aan het groen rond de parkeerplaats en het duurt niet lang voordat de vier grasmaaiers hun oorverdovende lawaai produceren. Tijd om te verkassen! Alles in de woonruimte van de camper wordt weer vastgesjord en niet veel later zijn we onderweg. Bij de eerste parkeerplaats stop ik een moment om de GPS te programmeren. Dat gaat steeds beter met de Garmin. Hoe je het ook bekijkt, dat ding doet nooit wat ik wil dus ik moet leren omgaan met zijn gebreken.

Hoewel ik me ten zeerste heb voorgenomen om een van de grootste toeristenvallen van Schotland te omzeilen kan ik de roep van de “SS Sir Walter Scott” niet weerstaan. Het is een oud stoomschip dat op een afgelegen Loch te water is gelaten en sindsdien toeristen rondvaart. Ik moet toegeven het ziet er allemaal wel leuk uit maar € 22,50 p.p. voor een boottochtje van een uur vinden we toch wat aan de pittige kant. Zeker wanneer je in ogenschouw neemt dat de boot ook nog wordt volgepropt met toeristen die een rondreis door Schotland maken en je nog een € 5,- extra voor het parkeren moet betalen. Nee, die boottochten doen we hopelijk wel op een veerboot aan de westkust.

De hemel huilt zachtjes wanneer de reis verder voortzetten. Gelukkig schijnt de zon aan de horizon waar ons doel ligt. De reis naar de eerste halte die ik in gedachte had blijkt veel korter dan ik had verwacht. Op de parkeerplaats kijken we elkaar aan en weten meteen dat we de bergen en bossen wel hebben gezien. Om nu weer een boswandeling te maken zou ècht niets aan onze reis door Schotland toevoegen. Dus gaan we verder naar Aberfoyle.
Ook over “Aberfoyle” kunnen we weinig positiefs over melden behalve dat de CO-OP supermarkt prima bosbessen muffins verkoopt die twintig cent meer kosten dan bij de Lidl. Het hoeft niet altijd goedkoop te zijn zodat we ons de muffins goed laten smaken vergezeld van een verse kop koffie.
Tijdens deze koffiepauze heb ik een kasteel gevonden dat onder “Historic Scotland” valt. Wij zijn lid geworden dus mogen we dat gratis bezoeken. “Dumbarton Castle” mag dan niet een van de mooiste kastelen van Schotland zijn maar het heeft toch wel wat voordelen voordat we de hooglanden in trekken. Bij de Aldi wordt er ook nog eens voldoende ingeslagen zodat we de komende drie dagen niet omkomen van de honger.

“Dumbarton Castle” valt niet tegen, sterker nog, het is anders dan veel van de andere kastelen en we genieten van de uitzichten die we krijgen voorgeschoteld op deze uitgedoofde vulkaan. De 500 traptreden naar boven, in combinatie met een straffe zeewind, maakt ons koud en hongerig. De geschiedenis van het kasteel wordt ons allemaal een beetje teveel. Er komen namen van koningen en koninginnen voorbij waar we nog nooit van hebben gehoord. Dat het kasteel belangrijk is geweest is wel duidelijk! Zelfs de Vikingen van Dublin hebben hier in 840 eens goed huis gehouden.
De lunch van vandaag was er een om niet snel te vergeten. Gerookte zalm en oude cheddar op vers stokbrood. Mooier kan het camperleven toch niet zijn? Alleen het plekje langs de drukke A82 had beter gekund. Bij elke vrachtwagen die op nog geen anderhalve meter afstand passeert schud onze oude dame als een kleine boot. Gelukkig worden we tijdens de lunch niet zeeziek.
Loch Lomond en Ben Lomond beheersen het uitzicht en we rijden door een van de mooiste stukjes Schotland. Af en toe daalt er een fijne regen neer. Maar nooit voor lang want de zon laat zich niet zomaar verslaan. En dat is maar goed ook! Onze huishoud accu wordt weer eens goed doorgeladen door de ster die het dichtst bij onze aarde staat. Met een oog op de weg en het andere oog op het meer met de omringende bergen rijden we naar het noorden. Voor een moment denken we een plaatsje voor de nacht te hebben gevonden maar de geplande nachtelijke werkzaamheden aan de weg halen ons over om toch nog maar een stuk verder te rijden.

Zo belanden we op een parkeerplaats in Tarbet, aan het water naast een mooi park. Het is al vroeg druk met campers dus het zal niet zo romantisch zijn als de afgelopen dagen. Nu is het eindelijk tijd voor een Engelse kerrie, een Tikka, op basis van tomaten met fijne kruiden en specerijen. Lyka is er geen liefhebber van dus het lijkt dat vanavond ook meteen de laatste keer is. De helft van de saus verdwijnt met de pot in de vuilnisbak aan de rand van het grasveld.

Na een rondje in het park zoek ik de camper weer op. Die stekedingen zijn verschrikkelijk! Buiten zijn een marteling. Er zit dus niets anders op dan vroeg aan de avondfilm te beginnen. “Austin Powers: International man of mystery”, een leuke film die nu toch wel een beetje gedateerd begint te worden. Een speciaal bier begeleid de platte humor.

Schotland: Goedemorgen midgies

Glen Finglas (Little Druim Car Park)



Voor het eerst tijdens deze reis kruip ik pas na het laatste wek signaal uit bed. Net na negen zit ik alleen in de frisse camper, in de stilte van een Schotse zondag, in een enorm natuurgebied. Ik heb geslapen als een baby en de eerste koffie smaakt me goed. Ik denk na over wat we vandaag zullen gaan doen.

Natuurlijk gaan we dit wonderschone wandelgebied niet verlaten zonder een fatsoenlijke wandeling te hebben gemaakt. Het enige probleem om half elf is de laaghangende bewolking. We kunnen maar weinig van de mooie omgeving zien. Ondanks deze tegenvaller gaan we toch op pad.

We lopen een mix van het “Lower Lendrick” en het “Lendrick Hill & Dam” pad. Ik schat een kilometer of acht en dat zou dus in minder dan drie uur moeten. Even het afval in de container gooien. Net buiten de camper wordt ik omgeven door een zwerm kleine insecten. En die bijten nog ook! Op mijn blote benen valt het nog wel mee maar in mijn gezicht is het al snel irritant. Ze kruipen in mijn ogen, oren en neusgaten. Dat zijn dus de beruchte Schotse midgies!

Al snel merk ik dat bewegen een zeer goede manier is om ze te ontwijken en na een rondje over de parkeerplaats vlucht ik weer de camper in en ga op zoek naar een sterker wapen. De kruidvat anti-insect stick! Na de prima ervaringen met de stick in de Filippijnen zijn er een half dozijn ingepakt voor deze reis en ik ben benieuwd of de midgies er ook zo’n hekel aan hebben. Een paar streken met de stick over mijn blote benen, op beide wangen en mijn voorhoofd. Het is gelijk een stuk beter. Ik ben benieuwd naar de watervastheid en effectiviteit na een uur of zo.

De laaghangende bewolking laat nu langzaam haar water los en zonder dat het ècht regent worden we toch kletsnat. De kleine mistige wereld houd veel voor ons verborgen maar de wandeling doet ons toch goed. We klimmen en klimmen. Mijn hart raast in mijn borst totdat we het punt passeren dat mijn lichaam warm is en mijn hart stationair gaat lopen. Mijn lichaam is nu gewend aan de uitdaging. Het is altijd heerlijk om buiten, met de juiste kleding en uitrusting, bezig te zijn.



Op de weg naar beneden wordt het weer wat beter en worden de glooiende heuvels om ons heen worden met elke stap beter zichtbaar. Het is jammer maar het is niet anders! Je moet het weer nu eenmaal nemen zoals het komt. De midgies hebben we de hele wandeling niet gezien en dat betekend dus dat de eerste test van de insect-stick positief is verlopen. Er volgen de komende weken ongetwijfeld nog meer wandelingen en veel meer midgies.

Onze geplande koffie en cappuccino beloning aan het einde van de uitputtende wandeling  schieten erbij in omdat het “Tearoom/Restaurant” volledig geboekt is. Er is geen lege stoel te vinden in het kleine houten gebouw. Het is tenslotte een zondag! En volgens mij ook nog vaderdag? We kunnen de drankjes wel meenemen.

‘Dank u voor het aanbod, maar dan zetten we zelf wel een bakkie in de camper!’

De laatste 600 meter van de wandeling gaat over de rijweg. En dat is zeer onveilig. De schotten rijden rustig en oplettend, het zijn de toeristen waar ik me zorgen over maak. Gelukkig komen we veilig weer op de parkeerplaats waar de camper op ons staat te wachten. De kachel aan, de natte kleren uit, een bakkie op het gas en een boek van Pieter Aspe op de Kobo. Een heerlijke dag ligt achter ons.

Tijdens de wandeling hebben Lyka en ik ook besloten om nog een nacht op de uiterst rustige parkeerplaats door te brengen.

Zoals Lyka correct opmerkte, ‘Morgen moet iedereen weer aan het werk en naar school, we hebben de parkeerplaats voor ons zelf!’

Terug in de camper verteld de kleine Garmin dat we acht en een halve kilometer gelopen in twee uur en twintig minuten. Dat is heel netjes gezien de flinke stijging die we hebben moeten maken!



Tijdens de lunch beginnen de honderden vogeltjes weer op het dak te tikken. Regen! Binnen brand de kachel en staan de knakworsten in de pan te borrelen. Warme broodjes uit de Omnia oven maken de lunch compleet. Engelse mosterd en tomaten ketchup, met als uitzondering een blikje Coke Zero. We genieten van de simpele lunch, de rust en een boek. We hebben voor vandaag genoeg gedaan.

De regen houd de hele middag aan. We hebben niets anders te doen dan te lezen met de Radio BBC 2 op de achtergrond. Het is een heerlijke middag totdat Lyka een lekkage aan het voorste dakluik ontdekt. Ik wist dat er een gat in zat, een gevolg van een zware hagelbui vorig jaar, maar dit lijkt me toch wel wat anders! Mijn set schroevendraaiers voor de grote nood komt tevoorschijn en ik kan het probleem niet een, twee, drie ontdekken.

Het rubber dat het water buiten zou moeten houden staat op de aansluiting enkele millimeters open maar dat zou niet zo’n probleem moeten geven. Ik kom tot de conclusie dat het een combinatie is van de vreemde helling van het dak met de wind die uit de verkeerde hoek komt. Een dun rolletje toiletpapier als extra pakking en het probleem is opgelost. Rooster weer vastschroeven en af en toe een kijkje nemen. Tja, een zes en twintig jaar oude camper heeft haar kleine gebreken en haar eigen nukken.



Ondanks dat we in een kleine ruimte wonen met slechts twee kleine gaspitten weiger ik om me over te geven aan voorgekauwd voedsel. Het roept me wel vanuit de diepvries maar zolang we nog gemakkelijk boodschappen kunnen doen hou ik het bij verse groente. Een bloemkool voor € 0,65 kan ik niet in de Lidl laten liggen. Varkensfilet met bloemkool en aardappelpuree is ons diner. Èn dat smaakt goed na zo’n lange wandeling! Lyka heeft al genoten van een Guinness en ik zit aan de witte wijn van de HEMA. Ook een winnaar!

De klassieker “La grande vadrouille (1966)” met Louis de Funes kan Lyka niet boeien en zij gaat verder in haar boek op de iPad. Met een koel wit wijntje binnen handbereik kijk ik naar de lichte komedie en haal jeugdherinneringen op. Dit is een film die ik haast zeker 45 jaar geleden in de Bommelse bioscoop op een zondagmiddagmatinee voor het eerst heb gezien!

En de plannen voor morgen? Daar kijk ik misschien straks nog wel even naar!