Engeland: Op zoek naar een douche

Brompton (parkeerplaats The Green Tree Inn)

Het slapen gaat steeds beter hoewel ik weer om half zes onder aan de trap sta. Het maakt me weinig uit want ik geniet van de rust in de ochtend. Lyka slaapt nog en ik kan met een kop koffie binnen handbereik mijn stukjes schrijven. Het blijft bewolkt en het zonnepaneel druppelt elektriciteit in de huishoudaccu. Hoewel we gisteren de hele dag gebruik hebben gemaakt van diverse elektriciteit verbruikers zijn we niet in de problemen gekomen. Ik krijg dan ook steeds meer vertrouwen in de camper en haar systemen.
Na de heerlijke rustdag van gisteren gaan we vandaag weer verder naar het noorden. We gaan op zoek naar een camping zodat we weer eens heerlijk warm kunnen douchen. Vanochtend heb ik zitten nadenken hoe ik de consumpties is de pubs zal afhandelen. Voor mijn gevoel is het meer dan normaal dat ik als dank voor de gratis staanplaats een drankje in de pub nuttig. Dus het is eigenlijk een verkapt stageld? Om de kerk in het midden te laten deel ik het bedrag van de bar door twee en plaats een helft in “Overnachtingen” en de andere helft in “Uitgaan” om zo een goed en eerlijk overzicht te krijgen over onze uitgaven tijdens deze reis met de camper.
Ik had het nog niet vermeld maar bij uitzondering houd ik de kosten bij die we tijdens deze reis met de camper maken. Netjes gecatalogiseerd in vijf verschillende categorieën. Normaal ben ik niet zo’n boekhouder wanneer ik op reis ben hoewel ik wel een budget probeer bij te houden. Na al die jaren onderweg weet ik uit ervaring dat je niet moet proberen te besparen. De ene dag kost nu eenmaal meer dan de andere maar aan het einde van je reis moet je niet het gevoel hebben dat je wat hebt gemist maar je moet ook niet zonder geld komen te zitten.

Om negen uur begin ik aan het ontbijt. Lyka moet voor het ontbijt eerst nog afwassen en begrijpt nu meteen dat je dat niet moet uitstellen maar dat je dat direct na het eten moet doen. Er is dan nog niets aangekoekt en dat maakt het afwassen een stuk gemakkelijker. ’s Morgens rechtstreeks uit bed de afwas doen is geen goed begin van de dag. We gaan voor het eerst op de Engelse toer! Een Cumberland worstje met witte bonen in tomatensaus en een gebakken ei. Het ontbijt voor kampioenen!
Vandaag gaan we eindelijk douchen want het wordt hoogtijd. Ik heb een mooie camping in Yorkshire gekozen waar we naar toe gaan misschien door zijn ligging wel twee dagen blijven. De omgeving veranderd steeds en is mooi zonder bijzonder te zijn. Onze eerste halte zou een Aldi moeten zijn maar een Tesco bied zich aan en dan gaan we daar maar naar binnen!
Ik zie eindelijk een pin-automaat en voor de eerste keer in vijf dagen heb ik Engelse ponden in mijn portemonnee. De wisselkoers is niet om blij van te worden (€ 1,381) maar je hebt nu eenmaal wat contant geld nodig voor noodgevallen en kleine uitgaven. Zoals bijvoorbeeld één pint cider in de pub.
Boodschappen doen in een vreemde winkel blijft een worsteling. We kopen het hoognodige en aardappels om de vraag naar koolhydraten te bevredigen. Ook wordt een garde gekocht want woensdag is en blijft het pannenkoeken dag, ook in de camper!
Toch stoppen we voor de tweede keer binnen zeventien kilometer bij een andere grote supermarkt. ASDA staat bekent om de goedkope brandstof maar dat diesel tanken gaat toch niet zo gemakkelijk als ik had verwacht. Er zit een maximum op de VISA kaart van £ 40,-. Dat is niet voldoende om de tank vol te gooien! Geen probleem, dan doe ik het toch gewoon twee keer achter elkaar! Jammer dan, daar hebben zij ook aan gedacht en met de brandstofmeter op 3/4 rijdt ik verder naar ingang van de enorme winkel.
Ik moet namelijk ook nog naar binnen om te zien of er een fluitketel in het assortiment zit. Ik wordt netjes geholpen door een overvriendelijke supermarktmedewerkster en na twee andere medewerksters te hebben geraadpleegd wordt de ketel gevonden. het is een seizoenartikel want normaal gesproken zijn alle waterketels in Engeland elektrisch. Ik maak van deze gelegenheid gebruik om ook wat blikjes Coke Zero in te slaan en zo is ook deze opdracht volbracht.
Vol goede moed en met een goed humeur gaan we richting het warme gemalen water. De omgeving wordt steeds mooier en heuvelachtig. De weg slingert omhoog en omlaag door velden en bossen en de snelheid van de camper komt zelden nog boven de zestig kilometer per uur.
Bij een kleine rustige afslag rijdt ik de berm in voor de lunch. We hebben bij Tesco hotdog broodjes gekocht en we hebben ook nog een pot grote knakworsten van de Aldi in Zaltbommel ergens liggen! Lyka knijpt in de harde broodjes en achter haar ogen zie ik de gedachten heen en weer vliegen. Inderdaad, de broodjes zijn wat aan de harde kant en moeten worden opgewarmd om ze zacht te maken. Dit is het ceremoniële moment om voor het eerst de “Omnia oven” tevoorschijn te halen.
Voor diegene die niet bekend zijn met een Omnia oven: De Omnia oven is een ronde oven die je op het gas gebruikt. Je kan hem voor verschillende gerechten gebruiken maar wij zullen hem hoofdzakelijk gebruiken voor het afbakken en opwarmen van (worsten- en sauzijcen)broodjes.
De kleinverpakkingen mayonaise, mosterd, curry- en tomatenketchup hebben al hun meerwaarde  al bewezen. We gaan zeker nooit meer op pad zonder die handige kleine zakjes! De hotdogs en de Omnia oven zijn een succes! Twee voor de chauffeur en een voor de bijrijder. Een koude cola om ze weg te spoelen en een koffie in de thermosbeker voor op het dashboard. Ik heb de smaak van het reizen met een camper al te pakken. Lyka heeft volgens mij nog steeds haar twijfels?
Mijn hartslag versneld! Ik lees op het verkeersbord dat er een helling van 16% in aantocht is. Door de opwinding registreer ik niet eens of het stijgen of dalen is. De aantrekkingskracht van de warme douche is groter dan mijn angst en wanneer blijkt dat het om een afdaling gaat kan ik alleen maar lachen. De wegen worden smaller en slechter. Het is vreemd dat we geen enkele wegwijzers naar de beoogde camping langs de weg zien! De twijfel verdwijnt zodra we een hele rij caravans en campers in een mooi park langs de weg zien staan. Toch volgt er een teleurstelling!
‘Douche?’
‘Er is hier niet eens een toilet!’
Ik kijk verbaasd om me heen. Een heel mooie camping met alles er op en aan en geen toiletten en douches? Hoe doen die Engelsen dat in hun caravan? Zijn die dan nog minder hygiënisch dan wij? Maar Lyka is ècht teleurgesteld! Ze begint een beetje af te geven op Engeland en het ontbreken van douches. Dat kunnen we niet hebben in de eerste week van ons avontuur met de camper. Mijn hersensen draaien in overdrive en zonder te weten of ik mijn belofte kan inlossen beloof ik haar dat we morgen ècht een douche hebben al moeten we terug rijden naar Nederland!
In een teleurgestelde stilte rijden we dezelfde weg weer terug en deze keer krijg ik bij het verkeersbord 16% helling bijna een hartstilstand! Deze keer moeten we omhoog! Ik begin de beklimming in de 2e versnelling en zie de snelheid op de Garmin GPS langzaam terug lopen. 32, 31, 29 en dan 26. Hij trekt het niet, giert er door mijn hoofd. Op een iets vlakker stukje schakel ik terug naar de eerste versnelling waarna de camper als een haas verder de heuvel op rent. Ik laat deze ervaring rustig inzakken en kom tot de conclusie dat ik me geen zorgen hoef te maken in de bergen. Maar of mijn achterliggers blij zijn met die oude camper die met 20 Km per uur de berg op gaat weet ik niet.
Nog voor dat deze gedachten uit mijn zieke geest zijn vervlogen staar ik naar een verkeersbord in de verte met de boodschap: 25% daling! 25%? Dat is bijna recht naar beneden! Door het verwerken van deze data rijd ik de parkeerplaats voor het uitzichtpunt stijl voorbij. De meer dan tien auto’s achter ons maken het ook niet meer mogelijk om te keren dus gaan we maar door. Eerst in de 2de versnelling naar beneden maar al snel moet ik toch naar de 1ste versnelling om mijn remmen niet te verbranden. 25% is toch wel een heel uitzonderlijke heuvel die we niet vaak zullen tegenkomen.
Angst is een slechte raadgever en ik moet mezelf dwingen om het van me af te zetten. Met elke dag, elk uur en elke minuut krijg ik meer vertrouwen in de oude camper die nu ons tijdelijke huis is. Het enige probleem is die verdomde douche die we niet aan boord hebben en ook nooit zullen krijgen!

Bij aankomst bij de “The Green Tree Inn” blijkt dat ook hier in Brompton het hele dorp is uitgelopen voor het feest. Er is in Engeland geen Pinksteren en dat is opgelost door een “Bank Holiday” in te voeren. En in de UK kunnen ze een feestje vieren. Er is maar weinig plaats over op de parkeerplaats maar toch weet ik de camper zo te parkeren dat we een comfortabele plek hebben om de nacht door te brengen.
Ik ben onder het genot van een pint cider een toeschouwer van de plaatselijke sport “Coin Tossing”. Een soort Jeu de Boules voor boeren. Twee spelers met ieder twee ringen van wel twee en een halve kilo per stuk moeten die ringen zo dicht mogelijk bij, of om, een stalen pin zien te gooien. De afstand van een meter of acht lijkt overbrugbaar maar zoals bij veel van die lokale sporten ziet het er gemakkelijk uit maar het is heel moeilijk. Ik sla de uitnodiging om het te proberen maar af en concentreer me op de heerlijke cider.
De plaatselijke kampioen slacht de tegenstanders, onder een luid gejuich van de dorpelingen, één voor één af. Ik trek me stilletjes terug want ik wil niet dat de kostenpost ontspanning hoger uitvalt dan de post brandstof! Lyka heeft de ondertussen de “Magners Cider” uit de koelkast gehaald en geniet van elke slok. Het is hier goed vertoeven. Dat Brit Stops is zeker positief!

Nog een biertje om te ontspannen en ik sla maar aan het koken! Pepper steak, een veredelde biefstuk tartaar, met sla en gebakken aardappelen. Voor een moment vergeten we de douche. Voor een moment genieten we samen alleen van het eten.
Ondertussen zijn alle spelers en toeschouwers vertrokken en staan we alleen op de stille parkeerplaats. Internet blijkt ook hier niet voorhanden. Hoewel ik wel een goede verbinding heb om mijn KPN-Europa bundel te gebruiken. Met behulp van het internet en het ACSI boek zoek ik een camping op de route naar het noorden. Met een douche en een wasmachine!
Zodra ik er een heb gevonden klinkt er gejuich in de camper! Het is half tien en na een “wee brah whisky”, we zijn tenslotte op weg naar Schotland, en drie afleveringen van “The Big Bang Theory” klimmen we in ons nestje boven de cabine. Het was weer een mooie dag. Ik moet alleen mijn camera meer gebruiken! Ik moet daar nog aan wennen. Wat vroeger mijn oog naar de buitenwereld was heeft drie jaar haast ongebruikt in een kast gelegen.

Engeland: Een pas op de plaats

Holmpton (parkeerplaats George & Dragon)

Na een redelijke nacht slaap, het matras is wat aan de dunne kant en het bed is net iets te kort, sta ik om half zes alweer onder aan de ladder die naar de slaapplaats in de alkoof boven de cabine leid. Zes en een half uur slaap is volgens mijn bioritme voldoende. Mijn kleine vrouwke ronkt boven mijn hoofd rustig verder terwijl ik mijn eerste kop koffie van de ochtend maak.
De gordijnen aan de vrije zijde gaan open en ik kijk naar een groene haag en wat bomen. Wat is het heerlijk rustig hier! Met mijn telefoon in de ene hand en de kop koffie in de andere loop ik op mijn flip-flops en geheel in jogging en fleece naar de “George & Dragon” en zak neer op een houten bankje voor de pub. Met het internet is het gisterenavond niet gelukt. Ook mijn telefoon laat het in deze afgelegen hoek van Engeland afweten. Ik heb voor € 5,00 200Mb data gekocht bij KPN-Telecom voor gebruik in het buitenland maar het laat zich aanzien dat het weggegooid geld is.
Een tweede kop koffie in de camper en de radio gaat aan. DAB+ digitale radio moet de nieuwe standaard worden. De middengolf (AM) waar we vroeger de piratenstations op konden ontvangen is al zo goed als dood. De FM wordt de volgende die in naam van de vooruitgang een stille dood gaat sterven. Gelukkig zijn ze in het Verenigd Koninkrijk al een stuk verder dan in Nederland. Na de overvloed van TV en radio stations op DVB-T verschijnen er ook tientallen op de op DAB+ digitale radio.
In een laatste wanhoopspoging probeer ik nog een keer het internet op mijn mobiele telefoon en de twee stipjes met 3G erachter brengen mijn telefoon en het internet tot leven. Emails komen op de telefoon binnen en zodra ik mijn MacBook via de kabel aan de iPhone koppel komen ook mijn email programma en Safari Browser tot leven. Foto’s worden opgeladen naar Picasa en mijn eerste verhaal wordt met een paar hobbels naar mijn weblog geladen. In de alkoof is het nog stil! Een derde kop koffie en met een brede glimlach op mijn gezicht bekijk ik het resultaat.
“Engeland: Weer onderweg” staat er boven het verhaal. Maar het is meer dan een verhaal, het is de weg terug naar mijn geliefde levensstijl. De weg terug naar de namiddagen met vreemden die allemaal wat over hun reizen te vertellen hebben. Het werken met alle programma’s die ik zo lang niet heb gebruikt valt me moeilijk. Steeds onderbreek ik mijn werk om diep na te denken hoe ik dat vroeger ook alweer deed. In welke volgorde en met welke combinatie van verschillende toetsen. Maar ik geniet van elke seconde! Het resultaat wordt hopelijk weer veel gelezen.
De iPad ligt weer aan de lader, de radio staat aan en ook mijn MacBook wordt opgeladen. Veel stroom komt er nog niet binnen van het zonnepaneel maar ik wil de grens gaan opzoeken van het gebruik. De gele lampjes op het paneel van de camper zeggen me niet zoveel. 12.4V en 1,2A zijn de cijfers waar ik om 08:45 naar kijk, het lachebekje lacht me nog steeds toe. Ik leg de lat nu bij 12.0V en hoop dat dat niet te laag is!
Zodra Lyka wakker is gaan we aan het ontbijt, volkoren beschuiten met kaas en een zachtgekookt ei dat later toch te hard blijkt. De volgende keer beter. De rustdag blijkt toch moeilijker voor me dan ik had verwacht. Wanneer ik het binnen in de camper niet meer houden werp ik een blik op mijn kleine Garmin 400t en besluit een korte wandeling te gaan maken.

Holmpton is een liefelijk klein dorp waar het elke dag van de week zondag lijkt. De kerk is wegens gevaar gesloten, een storm heeft het dak verzwakt, maar een klein monument voor het kerkhek is wel de moeite waard. Het monument verteld het verhaal van een bemanning van een Avro Manchester bommenwerper, een vliegtuig van een slecht ontwerp die de kust van Engeland niet eens haalde op weg naar Hamburg in Duitsland. Zeven jonge mannen waarvan de oudste slechts 26 en de jongste 19 gaven hun leven voor onze vrijheid die nu opnieuw wordt aangevallen. Van de jongens zelf is er helemaal niets terug gevonden! De “Avro Manchester” bommenwerper was volgeladen met bommen toen ze in een veld naast Holmpton neerstortte.
Aan de Noordzeekust kijk ik naar de grootste nachtmerrie die ons in Nederland ook kan overkomen. Tientallen enorme achterhaalde windmolens draaien langzaam rond om elektriciteit op te wekken die nooit de kosten van de bouw en onderhoud zal dekken.
Een kort gesprek met een lokale man die zijn twee jachthonden aan het uitlaten is verteld me dat het nog veel erger had kunnen zijn! De dorpsraad van Holmpton heeft gelukkig kunnen voorkomen dat ze ook in de velden rond Holmpton zijn geplaatst. De mensen hier is gratis elektriciteit beloofd maar de prijs die ze moesten betalen was veel te hoog! Deze horizonvervuiling heeft de landelijke omgeving voor tientallen jaren verpest en de eerste gratis elektriciteit moeten ze nog krijgen!
Na de wandeling van bijna een uur, inclusief de gesprekken, vallen we aan op de pan tomatensoep met ballen! Gewoon simpel een pan watersoep uit een pakje met een doosje soepballetjes uit de vriezer. Niet dat wij een vriezer hebben maar de koelbox doet nog steeds goed zijn werk! Een paar boterhammen en een schaaltje chocolade vla maken de lunch compleet.

De wandeling in de frisse lucht gevolgd door de warme lunch heeft me rozig gemaakt en ik ga even op de bank liggen. Ja die bank! Dat blijkt een van de beste dingen in de camper. Meer een geluk dan slim verstand! Een langsbank zoals dat ding officieel heet is heerlijk om op te liggen, een dutje te doen of te lezen of tv te kijken. Mochten we ooit een andere camper kopen dan word het er zeker een met weer zo’n bank!

Na een kleine twee uur schiet ik wakker. Ik voel me een stuk beter. Een beker koude thee die de cola light moet vervangen en dan op zoek naar een nieuw doel om te wandelen. Ik wil naar buiten! We hebben geen stoeltjes bij ons, een opblaasbare bank wacht op ons in St Andrews, dus ik moet op een andere manier de frisse lucht tot me laten komen.
Op de computer zie ik dat Hompton ook is gezegend met een ondergrondse bunker uit de koude oorlog. Uit de tijd dat de gehele wereldbevolking onder de duim werd gehouden met de dreiging van een nucleaire holocaust. Ik heb geen intentie om naar binnen te gaan want jaren geleden heb ik er al eens een bezocht met Dean ten zuiden van St Andrews is Schotland. Het is heerlijk rustig en de frisse lucht doet me goed.

Bij de bunker aangekomen voel ik automatisch naar mijn Filofax en iPhone die beiden nog in de camper op tafel liggen. Al had ik naar binnen gewild ik heb geen cent op zak. Sterker nog, we zijn al vier dagen in Engeland en ik heb nog geen pin automaat gezien. Alles gaat hier met plastic! Supermarkt en de kroeg!
Na een kort gesprek met de vrouw in de receptie van de bunker ga ik weer op huis aan. Onderweg denk ik na over deze rustdag. Ik ben niet ècht een persoon van rustdagen. Ik ben liever buiten. De volgende keer, over een week of twee denk ik, ga ik gewoon alleen wandelen. Lyka is gelukkig om een hele dag te lezen en radio te luisteren. Ik ga liever met mijn camera op pad.

Voor het eten drinken we nog wat in de “George & Dragon”. Lyka heeft de smaak van de Strongbow Black Fruit te pakken en ik geniet van een cider waarvan het merk me onbekend is. De lokale mensen zijn vriendelijk en het is er goed vertoeven. Het enige oncomfortabele is dat alle deuren openstaan en dat de verwarming niet aan staat. Een frisse wind blaast door de bar. Waarschijnlijk om kosten te besparen want ik kan moeilijk geloven dat een pub als deze een boterham voor de uitbaters kan opleveren. Misschien wordt de pub wel gesponsord door de dorpsraad om zo toch nog enige leefbaarheid voor het dorp te behouden.
Veel van deze plattelandsdorpen in de UK zijn helemaal leeggelopen omdat er geen werk en geld op het platteland te vinden is. Wat de migranten in de steden hebben gevonden drijft de middenklasse naar het platteland. Landelijk wonen is een teken van rijkdom maar vermoord heel het dorpsleven.
Ik heb wel eens een documentaire op tv gezien over een dorp aan de zuidkust van Engeland dat doordeweeks helemaal leeg was en alleen in het weekend werd bevolkt door de beter gesitueerde uit Londen. Er was geen enkele winkel meer in het dorp en doordeweeks woonden er drie mensen in de spookstad van de rijken.
De korma kerrie van de laatste Hollandse schouderkarbonade met gebakken groenten en fusilli smaakt mij uitstekend. Lyka heeft er wat meer problemen mee. Ze zal toch moeten wennen aan het eten in de camper. Ik kan redelijk uit de weg met twee kleine gaspitten, twee pannen, een wok en een kleine koekenpan maar het blijft behelpen. Ondanks dat we veel vers kopen moeten we toch de voorraad die uit Nederland hebben meegenomen langzaam wegwerken. Het leefgedeelte van de camper ligt vol met etenswaren die in stilte wachten om te worden verorbert.
Een beetje tv (Paper Moon -1973), een rood wijntje en dan naar bed. Morgen gaan we op zoek naar een camping. We verlangen naar een warme douche.

Engeland: Kilometers maken

Holmpton (parkeerplaats George & Dragon)

Het was gisterenavond toch een beetje teveel van het goede geweest. Dat moet ik ècht niet meer doen! Met een lichte kater open ik de deur van de camper en zie een staalblauwe lucht.

Het weer waar je hoopt en Engeland niet ècht bekend om staat. Ik fleur meteen op en zodra ik de koffie in de mokka maker hoor pruttelen voel ik me nog beter! Met de rode plastic kop in mijn handen ga ik in de deuropening zitten en kijk over het zonnige kerkplein van een Engels platteland dorp. Hoe kan dit zigeunerleven met de camper mij ooit gaan tegenstaan?
Om half acht s’ morgens blaast ons 150 Wp zonnepaneel al 2,3A naar de 80 Ah huishoudaccu. Gisteren hebben we een paar uur radio geluisterd en ook de tv heeft twee uur aangestaan, ook de verlichting en de waterpomp is normaal gebruikt en we hebben de mobiele telefoons en de rest opgeladen. Nog steeds zie ik het lachebekje op de monitor dus kan ik voorzichtig stellen dat het totale systeem naar behoren werkt en dat we hoogstwaarschijnlijk geheel onafhankelijk zijn geworden van netstroom. Maar ik behoud enige voorzichtigheid met het gebruik van elektriciteit.
Na het ontbijt van gebakken aardappelen, over van de avondmaaltijd van gisteren, met een gebakken ei er bovenop en een knakworst kunnen we ons vertrek gaan voorbereiden. Alles wat enigszins los in het wooncompartiment ligt krijgt een andere plaats waar het niet, of moeilijk, kan verschuiven of op de grond vallen. Dat is nog een hele operatie! Later gaat dat automatisch. Over enkele weken heeft alles zijn/haar vaste plaats in de camper en hoef je nooit meer te zoeken.
Na enig wikken en wegen besluit ik om de slaapplaats die ik gisterenavond had uitgezocht te wijzigen. De reden daarvoor is simpel. Lyka wil graag twee nachten op dezelfde plaats blijven en ik lees nu in het boek van Brit Stops dat in de pub die we eerst hadden uitgezocht er vrijdag- en zaterdagavond live muziek aanwezig is. Normaal maakt me dat weinig uit maar ik ben ook aan een paar rustige nachten toe. Het links rijden vreet toch meer energie dan je verwacht.
Logistiek veranderd er ook het een en ander. Er moet nu voor twee dagen verse groenten en eten worden ingekocht en er moet ook plaats in de koeling voor zijn. Maar eigenlijk is dat voor later op de dag. We nemen afscheid van onze buren en volgen de binnenwegen richting het noorden. 225 Kilometer zijn er gepland voor vandaag!
De wegen worden plotseling beter dus ik kan mijn eerdere verhaal over de slechte wegen in Engeland weer intrekken. De wegen worden waarschijnlijk op provinciaal niveau onderhouden en daardoor zal het op de ene of de andere plaats veel met elkaar verschillen. Het eerste stuk van de route doet ons aan Nederland denken. Plat als een pannenkoek! Maar lang duurt het niet totdat de glooiende en rollende heuvels van het bekende Engelse landschap zich voor onze ogen uitrollen.
De volgende les is ook snel geleerd! Bij een stijgingspercentage van meer dan 10% moet de oude dieselmotor terug naar de 2e versnelling. Hij pruttelt dan zonder te klagen rustig naar boven. Het directe gevolg is dat er achter ons een lange file, met waarschijnlijk vloekende Engelse chauffeurs, ontstaat. Nu ik dit zo schrijf moet ik het direct weer corrigeren. Het valt me op hoe ontspannen en rustig de Engelse weggebruikers zijn. Net als in vele andere situaties sluiten ze netjes aan en beginnen een rij zodat iedereen netjes op zijn beurt wacht.

Nog steeds geen internet ontvangst!

De koffiepauzes zijn heerlijk om een half uurtje te rusten en even de benen te strekken. Gewoon langs de weg of straat. Je krijgt soms wel wat bekijks maar meestal gaat de wereld gewoon aan je voorbij. Het wordt een lang dag! Veel rijden en het enige wat we eigenlijk nog moeten doen zijn de boodschappen. De Lidl heeft onze harten gestolen en ruim een uur voordat we op de plaats van bestemming zijn rijden we de parkeerplaats van een filiaal van deze supermarkt op. Lyka blijft achter om wat op te ruimen en ik voel me dom omdat ik helemaal geen Engelse munten meer heb. We hebben nog een zakje vol van huis meegenomen. Een verzameling munten die ik van eerdere bezoeken aan Schotland nog had bewaard. Maar het was precies genoegd om de eerste keer boodschappen te doen en nu heb ik geen muntjes meer op zak.
De boodschappenkarretjes van de Lidl vragen om een muntje ter waarde van één pond sterling en ik vraag de eerste de beste die naar buiten komt of er een ATM in de buurt is. Nee dus! Maar ik heb geluk want voordat ik de teleurstelling van het antwoord heb verwerkt valt mijn oog valt op een speciale rolstoel boodschappenkar die geen muntje vraagt. Ik geef het direct toe, het is een vreemd gezicht maar ik ben geholpen.
Deze Lidl winkel is een exacte kopie van de eerste die we bezochten. Dat maakt het een stuk gemakkelijker en deze keer kan ik eindelijk wat Engelse heerlijkheden kopen. Bacon en Cumberland worstjes. Bakken met gemengde sla en grof gesneden bakgroenten, Pepper steaks en knoflook kipfilets, we gaan de komende twee dagen niet omkomen van de honger!
Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat ik al lang geen plaatjes meer van ons eten heb geschoten. Er kwamen klachten over deze foto’s op Facebook dus ben ik er maar mee opgehouden. Nu kijk ik nog steeds naar plaatjes van hondjes, katjes en alles wat je maar kan bedenken wat voor een ander persoon belangrijk is in zijn leven. Maar nu we weer onderweg zijn gaan we toch maar weer foto’s maken. Ik vind het nog steeds leuk om terug te kijken wat we tijdens onze reizen hebben gegeten. Eten is leven en zeker in het buitenland!
Bij aankomst op de parkeerplaats van de “George & Dragon” blijkt de wijziging van onze plannen een goed idee te zijn geweest. De pub is schitterende gelegen en de “George & Dragon” is een plattelandspub in zijn beste stijl. Daar plaats ik later nog wel foto’s van!
De vrouw achter de bar is erg vriendelijk en keurt ons plan om twee dagen te blijven meteen goed! Ze vult ook zonder een vraag, of een vreemd gezicht, onze twee flessen met kraanwater om de tanden te poetsen. Ik maak van het moment, en het gebroken ijs, gebruik om ons te verontschuldigen dat we vanavond waarschijnlijk niet zullen verschijnen aan de bar omdat ik gisteren al genoeg heb gehad.
Ze moet er hard om lachen en antwoord: ‘We zijn er morgen ook nog wel!’
En zo trekken wij ons al vroeg terug in de camper. Lyka om wat te lezen en te rusten en ik stort mij op mijn verhalen over onze avonturen in Engeland!

Het avondeten van een kipfilet met sla en fusilli smaakt ons uitstekend. Deze eerste vrijdag blijven we maar uit de pub want ik heb gisteren echt genoeg gehad en wanneer we elke avond aan de boemel gaan word het wel een heel dure reis.

Morgen gaan we dus wandelen en wellicht wat bezichtigen.