Engeland: Onze eerste dag in Engeland

Beachamwell (parkeerplaats The Great Danes Inn)

Rond vier uur in de ochtend kondigen de eerste zangvogels op het Engelse platteland aan dat er een nieuwe dag op komst is. Om vier uur? Ja, om vier uur ’s morgens! Het is een uur vroeger in Engeland dan in Nederland en hier aan de oostkust betekend dat dat het wel heel erg vroeg weer licht is. Na een tijdje te hebben liggen draaien en te ontkennen dat het weer dag is klim ik toch maar uit de alkoof om een bakkie te doen. Het eerste bakkie van de dag.
Met het verstrijken van de minuten wordt de autoweg naast de parkeerplaats steeds drukker. De vrachtwagens rijden af en aan en ik vraag me af of Lyka wel slaapt. Maar ja, die Aziaten kunnen overal slapen. De eerste inspectie rond de camper na deze onrustige nacht, ik geef meteen toe dat ik van elke vlieg die even rustte op de camper wakker werd, ben ik alweer een stuk wijzer. De aftapkraan van de watertank lekt, da’s niet zo heel erg want later schakelen we over op de grotere tank twee, en de olie lekkage lijkt ook mee te vallen. Dat neemt niet weg dat ik die laatste goed in de gaten moet houden.
We hebben geen echte plannen voor de eerste dag in Engeland, we hebben meer een algemeen plan. We gaan richting het noorden en wanneer een bruin bord, toeristische plaats, langs de weg zien kunnen we altijd eens gaan kijken. Wanneer ik om half zes eens om mij heen kijk is de eerste prioriteit de rotzooi in de camper beter in te delen en op te ruimen! Wat een ongelofelijke zwijnenstal is het binnen!

Ruim honderd mooie kilometer verder hebben we al veel indrukken over het op reis zijn met een camper in het mooie landelijke Engeland. Wat je meteen opvalt is de ronduit slechte staat van onderhoud van de wegen. Deze zijn doorgaans gewoon slecht te noemen, nog slechter dan in België!
Het volgende punt is dat de mensen die je waar dan ook langs de weg in Engeland ontmoet onmetelijk vriendelijk zijn. Het is gewoon opbeurend dat er hier het goede in de mens nog naar boven komt. Tegelijkertijd is het diep treurig dat er in Nederland enkele discutabele groepen met vreemde ideeën en standpunten de Nederlandse samenleving kapot maakt. Ik heb persoonlijk niets met slavernij omdat het kapitalisme ook gebouwd is op moderne slavernij. Maar ik wil er geen burgeroorlog om ontketenen!
Overal links en rechts van de weg zien we mooie plaatsen waar je ongetwijfeld zonder problemen mag/kan overnachten. Mooie oude platteland pubs met enorme parkeerplaatsen en zo maar een vlak stukje langs de wegen. Zolang je er maar geen bende van maakt en je rotzooi weer meeneemt! Het is na een dag al zo vanzelfsprekend dat ik nu ’s morgens rond de camper ook de rotzooi die er al lag opruim. Het is een kleine moeite en ik laat de plaats beter achter dan ik hem gisteren heb aangetroffen als dank voor de overnachting.
De eerste boodschappen van deze reis zijn bij Lidl gedaan en ik kan niet zeggen dat het duur lijkt. Wat wel aan de prijs is is de diesel brandstof, ruim € 1,40 een liter! Maar ja, je kan nu eenmaal niet zonder en op de schitterde landwegen gaan we toch niet veel harder dan 60 Km/u.
De maaltijden aan boord van de camper zijn sober maar smaken ons prima. Een ontbijt van volkoren beschuitjes met kaas en een appel. De lunch van roerei met gerookte zalm is  ook een winnaar, de samen met Lyka gedeelde sinaasappel maakt het maal compleet! Wij zijn nu eenmaal niet van die grote eeters.

Ook de geplande koffiestops, na ruim een uur rijden, zijn heerlijk. We hebben tussen bloeiende velden met koolzaad gestaan in in dichte bossen waar je de fazanten in de verte tussen de bomen ziet scharrelen. Jullie begrijpen dat het ons hier goed bevalt en dat we goede hoop hebben dat het ook zo blijft. Veel kilometers hebben we vandaag niet gemaakt. Z’n 117 kilometer staan er op de Garmin voor vandaag. De totale afstand kan me niet zo boeien, dat zien we wel aan het einde!  Ik ben wel wat vermoeid na die korte nacht en ook het links rijden vreet energie. Je bent de gehele tijd onder het rijden hyper geconcentreerd. De koffie en mini stroopwafels doen tenminste hun werk.

Komende nacht slapen we op het eerste adres van Brit Stops, een vereniging van bedrijven, Pub’s, Restaurants, Theehuizen, Boerderijen en Kunstateliers die mensen met campers verwelkomen en waar je de nacht, veelal met veel extra’s, gratis mag doorbrengen. De “Great Danes Inn” ligt in het kleine dorpje Beachamwell. Een slaperig dorpje op het platteland waar we zeker goed zullen slapen, van verkeer is hier nauwelijks sprake.

Omdat er nog niemand in de pub aanwezig is om ons te ontvangen maken we meteen maar een korte wandeling naar de kerk van het dorp om de benen te strekken. Het is een liefelijk klein Engels plattelandsdorpje met de kerk in het midden. Een niet zo’n heel oude kerk waarschijnlijk want de grafstenen rond het kleine kerkje gaan tot 1823 terug.

Het is een hartelijk welkom wanneer de kastelein om half zes verschijnt. Niet veel later verschijnt er een splinternieuwe Engelse camper van zeker 10 meter lang. Fantastisch mooi maar ook tegelijk onbetaalbaar voor ons tenzij we de loterij winnen. Het echtpaar, ongeveer van mijn leeftijd, is erg vriendelijk en ook heel bereisd dus er ontstaat al snel een band met een kort gesprek als gevolg.
De varkenskarbonade, overleefd in de polystyreen koelbox van Tettje, met gebakken aardappelen en sla smaken uitstekend. Het gebruik maken van een gratis staanplaats naast een kroeg heeft ook zijn nadelen. Ik voel me enigszins verplicht om voor het slapen gaan een biertje te drinken. Het worden drie heerlijke Strongbow ciders met het prijskaartje van € 16,04. Dat gaan we dus een paar dagen achterwege laten.
Met de wifi in de pub kan ik eindelijk even kijken of er nieuws is van het thuisfront. Ik twijfel nog om internet op mijn mobiele telefoon te nemen maar de telefoonontvangst en wifi voorzieningen zijn slecht buiten de steden! Vandaag maar eens kijken of we bij een MacDonald’s terecht kunnen voor een uurtje entertainment en het plaatsen van de eerste verhalen.
Buiten is het muisstil dus totaal het tegengestelde van afgelopen nacht! Om een uur of tien  zoeken we ons bed op. We zijn moe en willen slapen. Onze eerste echte dag zit er op en was een avontuur op zich. Ik denk dat we morgenavond een goed beeld zullen hebben wat het reizen met een camper inhoud.

Engeland: Weer onderweg

Horsley Cross (parkeerplaats The Cross Inn)

Na drie en een halve saaie maanden kan ik eindelijk weer inspiratie vinden om wat te schrijven. Het leven in Nederland valt me steeds zwaarder! Een ongelofelijk egoïstische en egocentrische samenleving is in de plaats gekomen van het Nederland waar ik nog steeds van hou maar steeds minder in geloof.
Sind ons vertrek uit de Filippijnen heb ik veel input maar zeer weinig output gehad.
Ik kan me wel verontschuldigen of oorzaken aandragen maar dat is niet relevant. Het leven gaat nu eenmaal verder en ik wil zeker niet leven in het verleden. Plannen heb ik nog genoeg en die zijn allemaal voor de toekomst. Ik kijk niet om om te zien wat ik heb gemist.
De toekomst! Na het oplossen van vele problemen en tegenslagen èn afhandelen van belangrijke zaken gaan mijn gedachten alweer aardig richting het schrijven van nieuwe stukjes. Steef komt straks ook weer in actie! Zeker na al die leuke reacties over hoe het nu met Steef verder gaat.

Omringt door medelanders die schreeuwen om aandacht en onverdraagzaamheid preken in naam van de vrijheid van meningsuiting.
Ik heb het niet alleen over de politiek maar ook over de door de media uitgespuugde (zogenaamde) bekende Nederlanders. Negerinnen die voor een paar duizend euro onkostenvergoeding per uur aan tafel schuiven bij DWDD om te zeuren over Zwarte Piet bij een van de grootste opvreters van de Nederlandse tv. Betaald door het volk tonnen verdient met het uitzenden van gratis Youtube filmpjes en daarna hard zit te lachen om de naïviteit en de domheid van het Nederlandse gewone volk.
Een gewone Nederlandse man van de vlakte zit twaalf jaar onschuldig wegens verkrachting en aanranding in een Spaanse cel met medeweten van het Ministerie van Justitie! En die doet niets met die informatie!
Daar tegenover staat een zelfbenoemde Turkse kolomniste die zichzelf voor het aanzien van de hele wereld voor gek zet persoonlijk door de minister van buitenlandse zaken in naam van de zogenaamde “vrijheid van meningsuiting” wordt vrij gepleit.
Wilders zijn uitspraak over de Marokkanen in Den Haag is veel besproken en komt zelfs voor de rechter maar de overlast op de boulevard van Scheveningen wordt stil gezwegen door de plaatselijke en landelijke politiek. De slager keurt zijn eigen vlees?
Het nieuws op het internet wordt overheerst door hondjes die honderden kilometers naar hun baasje lopen en jonge eendjes die 8.000 kilometer verderop worden gered door een goede gekleurde politieman. Ontkenning van rassenproblemen pur sang! Waarom noemen we de duivel niet gewoon bij zijn naam? Wat zijn we als Nederlandse samenleving toch diep gezakt!

De afgelopen weken hebben we haast elke dag aan de haast dertig jaar oude camper gesleuteld. Vaak heb ik bij mezelf gedacht, ‘waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?’ Maar de drang naar vrijheid en onafhankelijkheid in de Nederlandse samenleving wordt steeds groter.
Elke avond voor de platte tv dromen tienduizenden mensen over een vrij leven in de natuur. Of dat nu de uitgestrekte wildernis van Alaska is, de bergen van de Himalaya’s of de steppen van Azië, veel mensen hunkeren naar vrijheid en om met rust te worden gelaten. Een vrij leven zonder de moordende rekeningen voor zaken die we niet nodig hebben maar die door de consumptie economie door de strot worden geduwd. Vrij van de bemoeizucht van de maatschappij met haar onzinnige belastingen op voorzieningen waar niemand beter van wordt.
Een camper, hoe klein of hoe oud dan ook geeft je dat gevoel van die vrijheid. Met een vleugje nostalgie van de oude zigeuners. Slapen waar het je uitkomt en steeds nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe vrienden maken.
Maar er loeren ook onzekerheden! Vroeger kon ik de nacht voor mijn vertrek, waarnaartoe dan ook, niet slapen. De onzekerheid. Zal ik mijn vlucht halen? Zal de bus geen pech krijgen? Wat staat me na aankomst op mijn bestemming te wachten? En meer van die vragen die achteraf altijd onder genot van een lokaal biertje op de plaats van bestemming werden weggelachen.
De afgelopen nacht heb ik ook slecht geslapen! Waarom? De onzekerheid, opnieuw, nog steeds na al die jaren! Nu gaan we op pad met een mechanisch vervoermiddel van bijna dertig jaar oud. Oké, de dertig jaar oude camper is goed nagekeken door garage de Bruyn maar dat is geen verzekering dat er niets aan het oude beestje kan falen.

De laatste twee dagen waren zeker niet de beste! Ik kan me niet herinneren dat ik zoveel regen heb gezien als afgelopen maandag. Alle voorraadkasten thuis zijn leeggehaald en de inhoud naar de camper gesleept. We willen de eerste weken zo goedkoop mogelijk doorkomen. Een noodzaak omdat we de tering naar de nering moeten zetten. Maar ook omdat het leven in vrijheid, het leven in de camper een leven zonder verspilling is. Verspilling is consumeren en verspilling maakt andere rijk maar de natuur en het milieu armer.
Er is ook twijfel. Twijfel over de veiligheid en twijfel over deze manier van reizen. Je zit namelijk wel heel dicht op elkaar voor een heel lange tijd. Hoe goed kan je een reis voorbereiden? Ik pak mijn rugzak in zoals ik gewend ben. Weinig, maar wel de juiste kleding en in de juiste hoeveelheid. Tijdens het inpakken krijg ik de grijns maar moeilijk van mijn gezicht. Het gaat nu ècht gebeuren! Onze eerste reis met de camper wordt een feit.

Vanaf de bestuurdersstoel kijk ik over mijn schouder in het leefcompartiment. De vraag, zijn we wat vergeten?, stel ik mezelf maar niet. Ook ik ben aangetast door het idee dat een goede voorbereiding problemen zal voorkomen. Doch, we gaan naar Schotland, daar verkopen ze alles wat we de komende weken nodig mochten hebben.
Ik draai de contactsleutel om en kijk naar Lyka alsof ik een belangrijk moment in de tijd heb vastgelegd. Een belangrijk moment! De diesel knort en ik voel mijn bloed door mijn aderen stromen zoals de diesel door de brandstofleidingen stroomt. Vanaf nu zijn we overgeleverd aan de nukken en gelukken van het toeval.
We rijden over de van Heemstraweg richting Brakel en ik probeer de camper te lezen. Hij voelt vreemd aan nu de leefruimte is beladen. Te zwaar beladen? Ik hoop het niet. Vast als een huis schuiven we over het asfalt. De remweg voelt wat langer maar het schudden en rammelen is een stuk minder. De rotondes worden met lage snelheid genomen wat de andere automobilisten, met uitzondering van de vrachtwagenchauffeurs, wel moet irriteren. Wij kunnen er weinig aan doen want wij hebben die dingen er niet neergelegd!
Zodra we de A15 richting Gorinchem oprijden gaan we de grens van de topsnelheid opzoeken. Zo snel als een slak gaan we 75, 80, 85, 90, en nu hèèèèl langzaam naar de 95 totdat de eerder opgemerkte resonantie van het voertuig voelbaar wordt. Even de voet van het gaspedaal totdat we de 90 weer hebben bereikt en dan rijden we geruisloos, voor mijn gevoel dan, richting Hoek van Holland.
De eerste honderd en tien kilometer verlopen zonder een probleem en bij de in-check poort naar de veerboot knoop ik mijn eerste gesprek aan met twee caravannende echtparen. Ik voel me opgelucht. De knoop in mijn maag is verdwenen en ook de druk in mijn darmen is in het niets opgelost. We zijn eindelijk van huis en dat lucht op. We zijn van onze dagelijkse beslommeringen verlost, of beter gezegd: ze hebben plaats gemaakt voor andere minder belangrijke, en we zijn weer vrij voor zolang als het mag duren.

Aan boort van de “Stena Line Hollandica" besef ik hoelang het geleden is dat ik aan boord van een veerboot op weg naar Engeland ben geweest. Een modern schip met alles er op en er aan. Internet, een bioscoop en meer vertier dan in heel de gemeente Zaltbommel. Onder het genot van een grote kop koffie gaan de trossen los en komt het schip los van de kade. De overtocht is begonnen, de zon breekt voor een moment door het wolkendek als groet aan het vertrekkende schip.

Vliegen is saai maar aan boord van een enorm schip met een paar honderd mensen is wellicht nog saaier. De ramen zijn groter maar het beeld is zeer eentonig. Ik mis de kleine schermen in de stoel voor me en ook de hapjes en drankjes van de vriendelijke stewards en stewardessen. Twee sandwiches later, bacon and egg en tuna with cucumber, we zijn tenslotte onderweg naar Engeland, en een enorme kop koffie verder begin ik naar mijn bed te verlangen. In de stoel tegenover me ligt Lyka opgerold als een kat maar ze slaapt ook niet. Ogen dicht zodat je de tijd niet langzaam aan je voorbij ziet glijden.
Het water van de Noordzee veranderd in een grijze stroop die de boot wil tegenhouden. Na ruim vier uur, de zee is grijs, de lucht is grijs en Engeland laat zich zien als een donkergrijze streep die de twee andere tinten grijs scheid. Een mooier welkom kan Engeland je niet geven, Engeland dat bekend staat om haar regen en grijze luchten.
Een half uur later dan volgens het schema stappen we weer aan boord van de camper. Geen lekke band en de motor start onmiddellijk. Heb ik me toch weer om niets zorgen gemaakt. Het depressieve gevoel dat de hele wereld tegen me is van de afgelopen maanden, jaren, zal moeten slijten. Zo slecht als de laatste jaren zijn geweest hoop ik nu voorgoed achter me te laten. En plas vocht onder de voorzijde van de camper, waarschijnlijk motorolie baart me wel zorgen. Dat moet ik goed in de gaten houden! Voor het milieu en de gezondheid van de 30 jaar oude diesel.
De douane en immigratie in Engeland is niets meer dan een formaliteit en dan rijden we door het Engelse landschap, vanzelfsprekend aan de linker kant van de weg. Het valt meteen op hoe slecht deze weg is. De camper rammelt en kreunt alsof hij elk moment uit elkaar kan vallen. De schemer valt in en ik wil niet verder meer rijden. Bij de eerste mogelijkheid draai ik een parkeerplaats op naast een kleine pub. We hebben nog geen vijftien kilometer gereden!

Een vrouw, de eigenaar of partner van de uitbater, zit alleen in de pub te eten, er zijn geen andere klanten aanwezig. Vragen staat vrij en zo krijgen we haar goedkeuring om de nacht op de parkeerplaats naast de pub door te brengen. Het is zeker geen beste plaats, het verkeer, veelal grote vrachtwagens met opleggers, op weg naar de veerboot rijdt onafgebroken langs.

Na een simpele maaltijd, een blik tomatensoep met brood, start ik de tv en tot mijn verbazing kunnen we meer dan 35 tv en radiozenders ontvangen, via DVB-T op onze kleine tv. We zijn moe, niet vermoeid maar gewoon moe. Om 23:00 gaat het licht uit en proberen we te slapen, welterusten, morgen gaat ons avontuur in het Verenigd Koninkrijk ècht beginnen.

Nederland: Een teken van leven

Zaltbommel

Met enige trots presenteer ik mijn nieuwe vriendschap kaartjes.

We zijn weer onderweg en ik krijg weer kriebels om te schrijven.

Tot later?