Thailand: Lome warmte

Pattaya (Almost Free Hotel (Top Floor)

Het was me de zaterdag weer wel. De nodige huiselijke ruzie met de tropische verrassing nadat haar smeltzekering, misschien wel door de tropische hitte, was doorgebrand en er geen beweging meer in mijn geliefde was te krijgen.
Op vrijdag hadden zich de eerste symptomen al aangekondigd! Met temperaturen van boven de 30 graden gaan de oosterse vrouwen wat slechter en langzamer lopen. Kleine parasolletjes komen tevoorschijn om de weke huid te beschermen en te vermijden dat ze donker worden. In het verre oosten betekend donker nog steeds arm en de daarbij behorende dure bleek crème gaat in grote hoeveelheden over de toonbank.
De echtgenoot of partner wordt tot slaaf gedegradeerd en kan zich om de twee uur naar de dichtstbijzijnde 7-11 haasten om de nodige hapjes en drankjes te halen terwijl hare majesteit de tijd in de schaduw, onder het genot van een ventilator of airconditioner, vult met Clash of Clans, TV kijken of slapen. Elke keer als de prinses zich omdraait gaat er een schok door me heen en spring ik op om haar wensen zo snel als voor een mens mogelijk in vervulling te laten gaan.
Ze is nu alles zat! Alles is te ver en het is te heet. Het Thaise eten moet het ontgelden en ondanks het debacle van gisteren, ik heb nog steeds moeite met die € 40,- voor twee slechte biefstukjes, kan het haar niet schelen wat het kost. Het ontbijt wordt overgeslagen en een conflict sluimert.

Met tegenzin volg ik in haar spoor naar een MacDonald’s waar ze zich tegoed doet aan een Big Mac menu. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar vroeger ook wel van kon genieten maar het is wel veel minder geworden. De laatste keer in Holland, eind augustus, heb ik hem zelfs afgeslagen en zat mevrouw alleen achter die dubbele burger, frieten en met die grote beker frisdrank bij Breda.
Ook in de avond wanneer een warme zwoele wind door Pattaya waait is ze niet van haar plaats te krijgen. Pizza wordt het! Ik ben zo kwaad dat ik vergeet een foto van dit gerecht te maken. Een pizza ter grootte van een ontbijtbordje, 4 kipkluifjes en een bak lauwe smakeloze spaghetti carbonara voor de mooie prijs van € 12,50, inclusief bezorging en fooi. Zonder een woord te zeggen vullen we onze monden, kauwen en slikken. Een slok Coke Zero en alle handelingen herhalen zich tot er geen hap meer over is.
Zaterdagavond in een vakantieparadijs en de familie Kuijntjes ligt op bed in de koelte van de airconditioning! De zoveelste aflevering van “The 100” verschijnt op het scherm, tegenwoordig hebben veel van die hotel platte schermen een USB aansluiting waar je een film op een memory stick kan kijken. De stilte is te snijden. Voor een moment denk ik dat ik er nog een keer op uit moet maar het blijkt slechts een onregelmatige ademhaling van mijn geliefde vrouw.

Thailand: Biefstuk

Pattaya (Almost Free Hotel (Top Floor)

Op deze tweede dag rommelt mijn maag toch wel wanneer ik de eerste instant koffie van de dag inschenk. Dat Nescafé gedoe is haast niet te drinken maar na twee dagen wen je er aan. In Thailand is een 7-11 nooit ver weg. Dus ik ga maar om zeven uur op pad om eens te bekijken of er een simpel ontbijt valt te regelen. Twee tosti’s ham/kaas en twee krentenbollen maken de start van de dag. Een lome dag.
We zijn hier al zo vaak geweest dat er weinig meer valt te bezichtigen en ook het strand hebben we wel gezien. Lyka wil blank blijven en ik heb geen trek om eindeloos naar de rollende golven op het zoute water te kijken. Zout en zand zijn slechte metgezellen voor dure elektronica. Dan zit ik liever op het balkon met een ebook. “Het bittere kruid” van “Marga Minco”, een boek over de Jodenvervolging.
Met de migranten crisis in volle gang worden er door de voor- en tegenstanders in Nederland veel nare woorden naar elkaar gegooid. Het valt me op dat ook beide kanten door stemming makende ongefundeerde websites in een richting worden geleid. Een nadeel van het internet waar iedereen die een betrouwbaar ogende website kan maken wordt geloofd.
Na het lezen van het boek realiseer ik me hoe slecht mensen die Wilders met Hitler vergelijken zijn ingelicht of onderwezen. Het lijkt haast wel dat de, als domme onderlaag weggezette, aanhangers van de PVV nog slimmer zijn dan de vergelijking makende aanhangers van de PvdA, Groen Links en SP. Iedereen die zulke domme dingen zegt zou verplicht naar een avondcollege moeten waar dit boek wordt besproken!
Ik wil niet zeggen dat mijn vergelijking, ACCEPTEREN, ZWIJGEN en WEGKIJKEN!, helemaal op zijn plaats is maar het is wel de realiteit dat dat in 40/45 gebeurde. Net als nu met de migranten crisis wordt er niet realistisch naar het probleem gekeken. Idealisme is een mooi goed maar realisme moet niet onder het kleed worden geschoven. Heerlijk op het balkon in de schaduw schrijf ik mijn gedachten, de koffie is nooit ver weg.

De lunch is weer van de Big C. Deze keer is het een kruidige gele rijst met een zoete, op kokosmelk gebaseerde, kerrie. In de kerriesaus liggen grote stukken aardappel en een kippendij die zo gaar en sappig is dat het vlees zo van het bot valt. De Indiase Thaise keuken op haar best. Voor slechts € 1,40 hebben we weer een vol buikje.
Door de brandende middagzon slenteren we door de Soi Buakao richting de kapper. Helaas verandert het hier in Pattaya zo snel dat het niet meer is bij te houden. Crazy Dave’s met zijn prima ontbijt is verdwenen en nu is ook mijn kapster, na meer dan veertien jaar, verdwenen. Ze heeft plaats gemaakt voor een massagesalon met een happy ending. Die happy ending hoeven ze niet op de etalageruit te adverteren! Dat stralen de dames op de krukjes voor de massagesalon zelf uit.
Een korte navraag wijst uit dat ze vertrokken is en niemand weet waar naar toe. Het Thaise gezichtsverlies vermijden op zijn best. Maar ik zit zonder kapster en dan moet ik maar op zoek naar een nieuwe.

Patrick’s Belgian Restaurant staat al lang voor een goede ambiance en lekker eten. Het restaurant zit bomvol wanneer we arriveren en met wat geluk krijgen we een tafeltje voor twee aan het gangpad. Niet ideaal maar bij gebrek aan beter zullen we het er toch mee mee moeten doen.
De kaart is verandert, vernieuwd of aangepast. Het menu straalt wat meer luxe uit. De Engelse meneer aan de andere kant van de bamboe afscheiding beloofd het Thaise meisje aan zijn tafel gouden bergen en koeien met gouden hoorns. Die verhalen heb ik al zo vaak gehoord! Parijs, London, Hong Kong en Sydney komen voorbij als bestemmingen voor een gezellig lang weekend weg. Ik lach zachtjes in mezelf terwijl ik tevergeefs naar de biefstuk zoek die we altijd bestellen.
Het is Patrick opgevallen dat we langer dan normaal over het menu zitten en hij schiet ons te hulp. Na een kort overleg staan de twee biefstukken op het orderblocknote en wij genieten van onze drankjes. De pittige kroepoekjes worden te laat geleverd en ik schuif het maar aan de drukte.
Zodra het vlees arriveert beginnen we aan de biefstukken die verkeerd zijn geserveerd. Patrick ziet ons onhandig jongleren om de biefstukken te ruilen, we hebben al saus op onze borden geschept. Direct staat hij aan tafel om voor de tweede keer zijn verontschuldigingen aan te bieden. Ik kijk eens goed om me heen en ben er niet zeker van dat er wel groente of sla bij de biefstuk wordt geserveerd.
Een half uur later staan we buiten en zijn we € 40,- lichter voor een simpele biefstuk zonder groenten en met een bakje slappe patat. Later deze week zal ik het nog een keer persoonlijk tegen Patrick zeggen maar ik weet haast zeker dat ik voor de laatste keer bij Patricks Belgian Restaurant heb gegeten. De prijs/kwaliteit verhouding is schever dan de toren van Pisa!

Nog even een biefstuk van 2 jaar geleden!

Dat ziet er toch wel anders uit?

Thailand: Duiven

Pattaya (Almost Free Hotel (Top Floor)

De eerste dag wil ik niet eens meetellen. Half verdoofd door de lange reis en de andere helft door de jetlag. Om acht uur lagen we al op bed. Voldoende bier ingenomen en afgeblust met “Bangers en Chips”, ik ben nu eenmaal geen liefhebber van aardappelpuree. Aardappelpuree associeer ik om de een of andere reden altijd met zieke of oude mensen.

De donderdag is dus de eerste volwaardige dag van onze reis. Om zes uur kruipen de eerste tropische zonnestralen door de kier van het gordijn. Langzaam wordt de kamer zichtbaar voor mijn ogen. Een bekende kamer, een fijne kamer, een kamer waar ik al meerdere keren gebruik van heb mogen maken.
De bovenste verdieping van het kleine familiehotel heeft zijn voor- en nadelen. Vier trappen op en af voordat je boven of weer beneden bent! Maar niemand passeert je kamer en daardoor is het ’s nachts altijd heerlijk rustig. Op het balkon drink ik ’s morgens naakt mijn koffie in de wetenschap dat niemand me kan zien.
’s Morgens is het maar 27 graden en dat maakt het zeer aantrekkelijk om hier te verblijven. Het koude Nederland met haar problemen lijkt verder weg dan ooit. Zelf lijk ik sinds lange tijd ook verlost van alle stress en dat is een heerlijk gevoel. na een rustige ochtend, door de warmte en de  rust heb ik geen behoefte aan een ontbijt, gaan we op pad voor de lunch in een foodcourt van een groot winkelcentrum.

Wonton noedels voor ongeveer € 1,25 is toch een koopje! De reden waarom het voor deze prijs kan is simpel. Het is hier van 10 tot 10 uur altijd druk. En dan geld de regel dat grote omzetten tot goede winsten leiden. Het smaakt zoals het me gewend is. Heerlijk!
In een tropisch tempo, zonder te zweten, slenteren we weer terug naar ons hotel waar Lyka zich goed vermaakt met de “JBL go”, een vernuftig apparaat dat voor nog geen € 30,- via bluetooth veel muziek plezier onderweg geeft.
Tegen het einde van de middag ga ik op pad naar de apotheek om wat medicinale alcohol in de vorm van Beer Leo tot me te nemen. Te voet, onderweg, neem ik het snel veranderende Pattaya zo goed mogelijk in me op. Op het eerste oog lijken deze landen probleemloos maar het is meer een mix van hun instelling, geloofsovertuiging en onkunde die het vakantiegevoel geven.
Neem nu de duiven? Al tijden wordt er in Nederland op diervriendelijke wijze tegen gestreden. Ze worden door voer vermengd met medicijnen onvruchtbaar gemaakt. Duiven zijn namelijk een plaag. In hun uitwerpselen komen veel ziektes voor en hun uitwerpselen zijn zo zuur dat het alles opvreet, zelfs graniet. Hele gebouwen zijn letterlijk door de duivenstront opgevreten. En dan heb ik het nog niet over het geluidsoverlast van die koerende vliegebeesten.
In Thailand worden dieren niet altijd goed behandeld maar ook niet aangepakt wanneer het fout gaat. Het Boeddhisme leert dat de geest van een overleden mens in een dier kan overgaan. Nu weet ik niet of dat alleen hogere dieren zijn want kippen en vissen eindigen zonder een uitzondering in de pan. Op bijna elk tempelterrein in Thailand hangen troepen vieze schurftige honden rond. Veilig onder de oranje deken van Boeddha.
Maar ook aan die duiven wordt niets gedaan. Het is de plaag van de toekomst die ik jaar na jaar erger zie worden. Overal om me heen kijken duiven vanuit de schaduw van een dakgoot loom naar beneden. Ze hebben nog niets te vrezen. Lange strepen duivenstront langs de gevels van de gebouwen.