Het kan dus vreemd lopen! Zo ben je alleen, dan samen, en dan weer alleen!
Het is nog erg vroeg wanneer ik de motor stap voor een langere dag. Gisteren heb ik, tijdens het relaxen op mijn bed, veel werk verricht en veel nagedacht over de kilometers die achter me liggen en het verdere verloop van deze tocht.
Zo heb ik voor vandaag twee dagritten samengevoegd, en ingekort. Van de oorspronkelijke 425 kilometer zijn er nog ruim 300 over. Die eerste etappes waren goed op de lengte van de dag afgesteld, ik reed pas rond een uur of negen weg en er was heel veel te zien onderweg. Nu ben ik aangekomen in het gebied van de natuurlijke schoonheden, de bergen en heuvels van noord Thailand. Hier en daar genieten van het uitzicht, een foto, en dan weer verder. Ik stap ook veel vroeger op de motor! Vaak ben ik voor zes uur al wakker en rond half acht start ik mijn machine. En dan zijn die geplande 225 kilometer zo voorbij en dan zit je om half twee op je kamer, of in het restaurant, vaak een heerlijk koud biertje te drinken.
Dus ik ga de toekomstige etappes verlengen, veranderen en aanpassen totdat ik rond de 300 kilometer per dag kom, die extra kilometers geven me een aankomsttijd die twee tot twee en een half uur later ligt dan oorspronkelijk gepland was.
Op de motor ben je alleen met je gedachten en nu ik niet meer de hele tijd in mijn spiegels hoef te kijken, of Nick er nog wel is, kan ik de vrijgekomen hersenactiviteit gebruiken voor andere zaken.
Over twee maanden wordt ik vierenvijftig en het wordt nu wel tijd om er over na te gaan denken wat ik met de rest van mijn leven wil gaan doen. Ik heb gelukkig al veel kunnen reizen en ik heb ook heel veel gezien en meegemaakt. Bijna heel Azië is in mijn paspoort gestempeld en ik ben op bijna alle continenten geweest. Hoewel ik nooit in Zuid Amerika ben geweest wil ik niet zeggen dat ik dat mis òf dat we daar in de toekomst niet naar toe gaan.
Nu ik getrouwd ben en Lyka voorzichtig over kinderen begint dringt langzaam het besef tot me door dat het leventje van reizen en zwerven toch wel langzaam op een einde loopt. Het is geen gemakkelijke gedachte want ik hou nog steeds van het reizen en ontdekken van landen en gerechten. Ook dat benauwd men niet! Want met die kleine is het ook goed mogelijk om met de camper door Europa te reizen.
School, de lagere en middelbare school, dat zijn de vijftien jaar die me, of beter gezegd ons, in onze vrijheid zullen beperken. Maar ik weet ook zeker dat we er heel veel voor terugkrijgen. Kinderen zijn in mijn ogen nog steeds leuk, noodzakelijk en onvervangbaar. Zonder kinderen wil ik niet toetreden tot de oneindigheid van de tijd!
De bergwegen zijn schitterend en het is nog mooi weer, hoewel de weersverwachting steeds aangeeft dat er regen in de buurt komt. Ik ga ervan uit dat het droog blijft en dat de wolken al leeg zijn voordat ze mij bereiken.
Ik passeer waarachtig een tempel die het waard is om gefotografeerd te worden. Mooie lege wegen, en daar is de Mekong rivier weer. Een weerzien na een week of zo? Ik weet het niet! Ik moet op mijn horloge kijken welke dag het vandaag is en kan me niet herinneren waar ik twee dagen geleden heb geslapen. Dit rondreizen is zo intens dat je zoveel moet opslaan dat de andere herinneringen meteen helemaal naar achteren in je geheugen worden geplaatst.
Bij aankomst bij de “Golden Triangle” ga ik op zoek naar een bekende slaapplaats. Van het oude resort waar we de vorige keer hebben geslapen is niet veel meer over! Ik herken nog wel de twee bungalows aan de weg waar we een nacht hebben geslapen en de reclame van de 7-11, die nu voorgoed gesloten is, zit ook nog op de ramen geplakt.
Op goed geluk rij ik een zijweg in en na een paar honderd meter zie ik het “Phimphat Resort”, misschien een beetje luxe maar dat deert me niets. Ik ben op vakantie en wil best wat meer betalen voor een goed bed en een snelle internetverbinding.
Tijdens mijn korte wandeling op zoek naar wat te eten, en het monument voor het drielandenpunt, kan ik alleen maar concluderen dat ook hier de tijd niet heeft stilgestaan. En dat is eigenlijk de toon van deze hele reis. Veel van de plaatsen die ik voor de tweede keer, of meerdere keren, bezoek zijn onherkenbaar veranderd. Mijn oude warme herinneringen worden vervangen door de nieuwe die vaak veel minder leuk zijn dan de oorspronkelijke. Misschien is het hele doel van deze reis wel fout! Waarom willen mensen eigenlijk terug naar plaatsen waar ze warme herinneringen aan hebben? Geromantiseerde herinneringen! Dan kan het toch alleen maar tegenvallen?
Bij een restaurant naast de enorme parkeerplaats val ik maar neer. Ik heb ook niet kunnen vinden waar we de vorige keer hebben gegeten. Of haal ik twee plaatsen door elkaar? Het eten smaakt me goed maar het is wel voor Pattaya prijzen! Het bier is zelfs zo duur dat ik maar besluit om straks een fles bij een klein winkeltje te kopen!
Zodra de zon verdwijnt sluiten de souvenirwinkels en reizen de toeristen verder of terug naar hun plaats van vertrek. Het is nog geen zeven uur wanneer ik me op het heerlijke zachte bed neervlij en geniet van een koud biertje, een verhaal schrijf en drie afleveringen van “Under the Dome” kijk. Vandaag weer bijna dertig euro opgemaakt! Wat kan het leven toch mooi zijn met een klein budget!
Pattaya - Chantaburi - Watthana Nakhon - Buriram - Bua Yai - Surin - Si Saket - Khong Chiam - rond Khong Chiam - Mukdahan - Ban Phaeng - Nong Khai - Loei - Bua Yai - Lom Sak - Ban Khok - Nan - Golden Triangle 3.607 + 309 = 3.916 Km
