Gisteren kreeg ik het onvermijdelijke bericht - dat iedereen van ons uiteindelijk treft - dat onze goede vriend Larry Ilmogck precies een maand geleden op 30 april 2013 is overleden. Larry was een eenling die zijn behoefte aan gezelschap bevredigde wanneer het hèm uitkwam. Larry arriveerde, ventileerde zijn mening en gedachten zonder aarzeling en sprak altijd de waarheid, een pul tapbier in zijn hand. Daarom had hij maar weinig echte vrienden.
Ik zal Larry voor altijd herinneren van onze bijeenkomsten in de “Green Bottle” in Pattaya waar hij vaak tussen zes en acht uur ‘s avonds te vinden was voor een pul tapbier. Een drank die niet het beste in de stad was in die jaren maar wel het goedkoopste. Zijn onnavolgbare humor en mooie verhalen over zijn tijd bij de “Airforce” kwamen dan ook tijdens ons samenzijn ongedwongen naar boven. Velen zullen hem missen hoewel we hem ook niet meer zoveel hebben gezien sinds hij enkele jaren geleden naar Bangkok was verhuist.
Dat iemand alleen in een ver land komt te overlijden is niet erg bijzonder. Wat wel bedroevend is is dat zijn stoffelijk overschot nog steeds niet is opgeëist en in de koeling van de politie in Bangkok ligt. Dat zal waarschijnlijk ook niet gebeuren waarna hij met vele andere lotgenoten in Bangkok zal worden gecremeerd.
Daarom is dit een goed moment om er eens goed over na te denken over de mensen waar je ruzie mee hebt en die je al jaren niet meer hebt gesproken. Misschien is dit een goed moment om zo’n ruzie bij te leggen voordat het moment arriveert dat je het niet meer kan bijleggen.
Larry Ilmnogck (?-2013) R.I.P.
Farewell Larry, you will be missed!
