Maleisië: Zwaaien en zwieren

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515), zaterdag 1 december 2012

Met de mooie herinneringen van de 3D bioscoop in “Disney Land Hong Kong” in gedachten gaan we als eerste op weg naar de “Lego 4D movie Xperience”. We zoeken een plaatsje in een van de afgebakende vakken bij de ingang van de bioscoop. We staan er nog niet zo lang en Lyka hoort een bekende stem in het Tagalog (Filipijns) roepen.
Het is Annelyn!
Ongelofelijk dat ze ons in deze drukte heeft gevonden. Het is een klein wonder die deze dag alleen maar leuker en gezelliger zal maken. Die twee meiden hebben elkaar heel wat te vertellen en ik sta erbij en kijk ernaar. Heel af en toe komen er enkele Engelse woorden vergezeld met een glimlach in mijn richting. Dat maakt me niet zoveel uit want ik ben erg blij dat die twee meiden elkaar alsnog hebben gevonden.
Het is een schitterende 4D film over de avonturen van de kleine plastic poppetjes met wind, water en sneeuw. De kinderen en ouders gelijk schreeuwen het uit van opwinding. Helaas kun je hier niet fotograferen. Trouwens, ik heb het door het vallende water druk genoeg om mijn nieuwe Nikon D600 droog te houden!
Eenmaal buiten heb ik twee fantastische modellen om mijn nieuwe camera eens flink aan de tand te voelen en de mogelijkheden te ontdekken. Hoewel het opnieuw een Nikon is zijn er toch grote verschillen met de vorige. Voor mijn gevoel moet ik weer van voor af aan beginnen. Voor een moment denk ik aan die noodlottige dag in Korea toen mijn camerariem brak. Ik schud met mijn hoofd en zet de teleurstelling meteen weer van me af. We gaan nu plezier hebben en ik zal die meiden eens flink laten poseren!
Al kletsend en fotograferend lopen we door het park en bekijken de attracties die de meiden straks willen bezoeken. Annelyn heeft koekjes meegebracht. Ze zijn ongetwijfeld erg lekker en de twee meiden genieten er zichtbaar van. Het is leuk met zijn drieën maar mijn maag wil ondertussen ook wel wat.
De restaurants zijn duidelijk achtergebleven bij de rest tijdens de ontwikkeling van het enorme pretpark. Het menu is beperkt, de mentaliteit van de - waarschijnlijk verplichte - werknemers onder nul en de kwaliteit en de waardering van het voedsel gaat richting het nulpunt. Pizza, kip met rijst, zoete taartjes en nog meer van dat fastfood. Dat is heel vreemd in een land waar je bijna overal heerlijk - en ook nog voor een redelijke prijs - kunt eten. Wij komen uiteindelijk terecht in de Snackbar waar we lauwe “runderknakworsten” met koude patat eten. Het is niet anders!
Vanaf nu volg ik het voetspoor van de twee meiden en de camera draait overuren. Het hoofd van “Albert Heijnstein” is een winnaar waar we samen hard om moeten lachen.
We wandelen wat in het wild rond om de slechte maaltijd te laten zakken. Er is voldoende te bekijken en het is allemaal gemaakt van de kleurrijke plastic blokjes die een timmerman genaamd Ole Kirk Christiansen in het Deense stadje Billund in 1932 ging maken onder de naam LEGO.
We komen al kletsend in de buurt van de mechanische attracties waar elk thema pretpark om bekend staat. De meiden staan te trappelen om te gaan zwaaien en zwieren! Ik neem de taak op me om de beelden voor de eeuwigheid met mijn nieuwe Nikon D600 camera vast te leggen. De nieuwe camera heb ik al snel onder de knie, het is tenslotte ook een Nikon, en ik ben erg tevreden met mijn foto’s.
De volgende attractie is de “Jetski”, een draaimolen boven het water waar je het niet droog houdt. Dat is in dit deel van de wereld geen enkel probleem want het kwik komt hier elke middag ruim boven de dertig graden!
Tijdens de rustige wandeling naar de volgende attractie poseren de meiden bij een miniatuur “Wat Arun” en de “Petronas Towers” in plastic blokjes.
Op weg naar een achtbaan die “The Dragon” heet passeren we een troep huilende wolven. Ik heb het al vaker geschreven! Het is ongelooflijk wat ze allemaal van die kleine kleurige blokjes kunnen maken.
Terwijl de meiden staan te wachten tot ze aan de beurt zijn om in de rups van de achtbaan kijk ik goed om me heen en zie een kleine LEGO rat op een rots naast het water. Het kleine beestje is vertederend om te zien. Gemaakt van de kleinste blokjes doet het kleine knaagdier niets onder voor de enorme bouwwerken die we elders in het park hebben gezien.
Op een goed gekozen plaats maak ik enkele foto’s wanneer de meiden langs mij heen flitsen. Helaas komen ze maar een keer langs en later blijken de foto’s minder goed dan ik heb verwacht. Gelukkig kunnen we wel goed zien dat ze het uitschreeuwen van opwinding!
Bij het zien van deze attractie eerder vandaag wist Lyka het meteen honderd procent zeker dat ze deze waterbaan vandaag zou gaan rijden. Er is niet veel nodig om Annelyn over te halen om in de lange rij te gaan staan voor deze erg populaire attractie in “Legoland Malaysia”.
Op weg naar de waterbaan moet ik het natuurlijk weer ontgelden! Ik lijk volgens de twee meiden op de oude man die zit te slapen op een bankje aan het water.
Vanaf een strategisch gekozen plaats wacht ik totdat ik de meiden in een bootje omhoog zie gaan. Tijdens het wachten ben ik druk geweest met de instellingen van de camera. Ik krijg ook voor deze spectaculaire attractie maar een kans dus moet het deze keer in een keer goed zijn!
Kijk eens naar deze gelukkige gezichten? Vanaf het moment van de val naar beneden tot het moment na de remmende plons in het water hebben de meiden hun kelen schor geschreeuwd!
Vandaag is de tijd is voorbij gevlogen en we moeten nu ècht richting de uitgang omdat we niet te laat in Johor Bahru willen aankomen. Nog een laatste attractie? Waarom ook niet, we komen hier niet elke dag! Ook de draaiende vliegtuigjes maken kraaiende meisjes. Het kind in de volwassene is vandaag meerdere keren ontwaakt!
Het is al voorbij zes uur wanneer we de groepsfoto maken met opnieuw de iconische “Petronas Twin Towers” op de achtergrond. Het mag duidelijk zijn dat we vandaag een heel erg leuke en fijne dag achter de rug hebben. In Legoland is alles tot in details!
Het is een hele mooie dag geweest, opwindend en met een prettig weerzien met een goede vriendin. Het afscheid is een beetje emotioneel want het zal wel een lange tijd duren voordat we elkaar weer ontmoeten. En we weten ook niet waar! Want Annelyn reist met haar werkgever ook in heel Azië rond.
De bus brengt ons snel en efficiënt terug naar de stad. Vanavond gaan we op jacht naar een koud biertje en Chinees eten. In een islamitisch restaurant wordt er natuurlijk geen bier geserveerd! We hoeven niet lang te zoeken voordat een foodcourt, met alles waar ik naar op zoek ben, zich laat vinden. En nog wel op een korte afstand achter ons hotel! Koude biertjes, Chinees eten en Maleisisch èn Engels voetbal op een grote oude dikke kleuren-TV. Mijn avond kan niet meer stuk.
Ik maak snel enkele nieuwe Chinese vrienden met wie ik - Lyka is al terug naar de kamer - een ijskoud biertje drink en voetbal kijk. Ons bezoek aan “Legoland Malaysia” en weerzien met Annelyn is een groot succes. Morgen hebben we een heel lange busreis voor de boeg! Ik wil jullie deze foto van een Chinese in Maleisië stortbak niet onthouden!

Een bomvrije stortbak

Maleisië: Zuidoost Azië in kleurige blokjes

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515), zaterdag 1 december 2012

Ik loop wat rond en maak foto’s. We wagen een vruchteloze poging om Annelyn te bellen. zonder enig resultaat. Dan besluiten we dat we samen naar binnen gaan. Er kruipt nog steeds een eindeloze slang richting de kassa’s en voordat die allemaal binnen zijn kan ik waarschijnlijk wat foto’s zonder al teveel mensen op de achtergrond schieten.Lyka stribbelt nog steeds wat tegen maar gelukkig weet ik haar ervan te overtuigen dat we binnen ook nog wel kunnen wachten.
In het park is het op het eerste gezicht leuker dan ik verwacht had! Bijna alle bekende gebouwen in Maleisië - er ontbreekt geen enkel stukje islamitische architectuur - zijn in de kleine kleurige blokjes nagebouwd. Voor een Lego kenner zijn er toch wel een paar voorbeelden waar er duidelijk gesjoemeld is - en veel secondelijm gebruikt - met het op elkaar klikken van de blokjes.
De enige plaats - en tevens meest belangrijkste culture en geschiedkundige plaats van de natie - die ontbreekt is Melaka! Malacca zoals wij het beter kennen wordt hier door de islamitische regering - die al meer dan vijftig jaar onafgebroken aan de macht is - gewoon stilgezwegen. Al het Christelijke en Islamitische erfgoed van de eeuwenoude haven- en handelsplaats is gewoon weggelaten! Dat kan helaas nog wel eens vaker voorkomen is dit overigens bijna altijd vriendelijke land.
Voor ons maakt dat weinig uit! Wij kennen als Hollanders de geschiedenis van Malacca. De geschiedenis van de VOC (Vereenigde Oostindische Compagnie) en de eeuwige oorlog met de Portugezen om de rijkste bronnen van handel in het oosten.
De grootse bouwwerken en monumenten uit Zuidoost Azië zijn hier aanwezig en ook die zijn prachtig om te aanschouwen.
Het is al tegen elf uur wanneer we toch maar weer terug naar de ingang van het park gaan. We vinden het allebei jammer dat we problemen hebben met het vinden van onze vriendin. Mijn hersenen draaien op volle toeren om een oplossing voor deze patstelling te vinden. Ondertussen poog ik aan Lyka uit te leggen hoe ze volgende keer een waterdichte afspraak moet maken.
‘Daar hebben we nu weinig aan!’, snauwt ze me af.
Inderdaad, daar hebben we nu weinig aan! Dus bij de ingang kijken we samen naar een eindeloze rij mensen die met een kinderlijke glimlach op hun gezicht naar binnen stromen. Terwijl ik de lichaamstaal van bezoekers bestudeer vraag ik me af wie er vandaag meer plezier zullen hebben. De kinderen of de ouders? Ten slotte schuilt er in elke volwassene nog een kind! Je moet alleen durven om de schuif van je emotionele poort te halen en het kind in je weer naar buiten te laten. In onze vreemde samenleving wordt het niet geaccepteerd wanneer een een volwassene het kind in zich af en toe naar buiten laat!
Een grootouder die met een kleinkind speelt is niet de volwassene die met een kind speelt! Het is het kind in de grootouder die met het kind speelt. Ze zeggen niet voor niets: ‘Hij is aan het verkindsen!’, wanneer het volwassen masker oncontroleerbaar van een ouden van dagen afglijd.
We hebben de moed eigenlijk al opgegeven en zoeken nu samen onze weg door het enorme park. De kans is minimaal dat we Annelyn in deze mensenmassa tegen het lijf lopen. Het wordt nu tijd om ons te gaan vermaken en we kunnen alleen maar hopen dat we Annelyn alsnog ergens onderweg tegenkomen.

Maleisië: Legoland

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515), zaterdag 1 december 2012

Ik begin aan dit verhaal in de wetenschap dat ik vandaag 401 foto’s heb gemaakt die allemaal moeten worden nagekeken en gecontroleerd tot alleen de beste over zijn!

Pretparken of hoe je ze ook wil noemen zijn nooit mijn favoriete bestemmingen geweest. Alleen de gedachte al aan al die jengelende en schreeuwende kinderen, lange rijen wachtende mensen voor de achtbaan en slecht - en ook veel te duur - fastfood in te drukke eetzalen. Nee, geef mijn portie maar aan Fikkie!
Lyka heeft daar vorig jaar verandering in gebracht. Eén van de zaken die een nieuwe relatie met zich meebrengt is het delen van ervaringen. Òòk die ervaringen waar je voor je relatie niet aan moest denken. Lyka heeft - niet geheel zonder enige moeite en tegenstribbelen - samen met mij menig tempel en oud gebouw bezocht. Dus sindsdien staan er ook soms pretparken op onze agenda om haar een plezier te doen.
Na ons bezoek aan “Disney Land Hong Kong” moet ik toch ook eerlijk toegeven dat ik het soms best wel leuk vind. Ik weet zelf niet goed waarom maar ik vermoed dat het ermee te maken heeft dat het in Hong Kong allemaal goed is geregeld en de kinderen nog respect hebben voor hun ouders en vooral voor andere mensen. Dat wordt ze al van jongs af aan bijgebracht en enige afwijking wordt niet geaccepteerd door de ouders en zonder pardon afgestraft.
Misschien zijn we daar wel fout gegaan in Nederland. De ouders van de huidige jeugd, de babyboomers, zijn in alle vrijheid opgegroeid. Maar de huidige jeugd heeft nog meer vrijheid gekregen en is veranderd in een oncontroleerbare kudde van bandeloze jongeren! Niet generaliseren! Maar toch denk ik dat daar de schoen wringt in de huidige maatschappij, doorgeschoten vrijheden.
Enkele maanden geleden hadden we al afgesproken om op deze eerste decemberdag “Legoland Malaysia” te bezoeken. Het park ligt op een terrein dat voor industrie was bestemd maar de planning van een pretpark van deze omvang zou ik voor veel banen zorgen en dat zonder de vervuiling die industrie met zich meebrengt. De strategische ligging - naast Singapore - zou het toerisme ook stimuleren en meteen een win/win situatie opleveren voor de provincie Johor.
We hebben een afspraak met Annelyn! Een goede vriendin van ons die we vaker in Thailand en Singapore hebben bezocht. Lyka en Annelyn hebben nu in “Legoland Malaysia” afgesproken.
Dit is dus een van die dagen dat we echt vroeg opstaan! Ik had gisteren al geïnformeerd hoe laat de eerste bus naar het park èn vanwaar die bus zou vertrekken. Om zes uur loopt de wekker af en precies om zeven uur verlaten we het hotel. Het eerste wat ik buiten de deur zie brengt gelijk een glimlach op mijn gezicht! “Selamat Hari Krismas” staat er op een spandoek te lezen op een van de vreemde lantaarnpalen!
En veel mensen in het Christelijke westen vinden dat vreemd! Hier in Azië is het heel normaal. Natuurlijk is Maleisië volgens de grondwet een islamitisch land, maar een gematigd islamitisch land. Vijf en veertig procent van de bevolking heeft een andere geloofs- of geen overtuiging. En dat maakt Maleisië zo speciaal! Hier vermengen veel religies met elkaar, zeker aan de westkust en in het zuiden van Maleisië.
We zoeken onze weg door een doolhof van gesloten winkels in het enorme winkelcentrum op zoek naar de McDonalds waar we eerst wat gaan ontbijten. Hier komt ook meteen een klein gebrek van deze fantastische vakantiebestemming bovendrijven. De moslimbevolking die in deze moderne tijden niet meer door de staat wordt onderhouden moet nu ook gaan werken. Generaties op hun krent zitten en gratis geld heeft ze dommer dan dom en luier dan lui gemaakt!
De koffie in het McDonald’s restaurant is op! Ze kunnen de koffie niet vinden vanochtend! Er is alleen thee voorhanden! Ik vraag me hardop af hoe het mogelijk is dat een McDonald’s restaurant zonder koffie komt te zitten. Een eetfabriek met een logistieke organisatie die elk schijfje augurk per verkocht broodje hamburger aftelt. En wanneer de computer registreert dat er een nieuwe bestelling naar het restaurant moet komt daar geen mens meer aan te pas.
Wat is het volgende? Ook geen broodjes meer? De Chinese jongen achter me moet lachen en vertrouwd me toe dat de islamieten niet slimmer zijn. Ze krijgen vaak automatisch een diploma zonder een dan naar school te zijn geweest of een examen te hebben afgelegd.
‘Ze, aanhangers van de al ruim vijftig jaar aan de macht zijnde UNMO (United Malays National Organisation), moeten eindelijk werken voor hun geld!’, lacht hij.
‘Ze zijn dommer dan dom die Maleisiërs, er mochten voor deze McDonald’s alleen maar moslims solliciteren! Het restaurant moet halal zijn, en blijven! De reinste discriminatie maar wij zijn allang blij dat ze na ruim vijftig jaar ook eindelijk aan het werk worden gezet!’, lacht hij verder.
Het ontbreken van koffie heeft een nieuwe bottleneck in de aanvoer van dranken en spijzen veroorzaakt! De thee is zo lauw als de temperatuur van het zwemwater in een tropisch zwemparadijs! Ik voel het al aan het bekertje en vanzelfsprekend klaag ik hierover! Zonder een koffie ben ik ‘s morgens niet de gemakkelijkste! Het meisje met het hoofddoekje, de assistent bedrijfsleider, kijkt me verlegen en tegelijk verontschuldigend aan. De overige Maleisiërs afkatten gaat nog wel maar een toerist afkatten is nooit goed voor de zaken. Ze wijst zonder een woord te zeggen naar mijn dienblad en daarna met haar open vlakke hand boven naar het terras.
‘Ik breng de thee naar U op het terras’, zegt ze haast onverstaanbaar op een zachte toon.
Lyka surft al op het internet en leest de laatste berichten op Facebook. Verrast kijkt ze naar me op omdat het zo lang heeft geduurd.
‘Geen thee?’
Ik leg haar snel uit wat er is gebeurd en met verwondering hoort ze mijn verhaal aan. Enkele minuten later verschijnt het meisje met het hoofddoekje op het terras en verontschuldigt zich nogmaals. Ik accepteer haar verontschuldigingen maar ik heb ook een tip voor haar!
‘Zorg dat er in de toekomst een paar pakken met Nescafé instant koffie rood stengels op voorraad zijn om de eerste problemen met het koffiezetapparaat op te vangen!’
Ze staart me voor een moment aan en ik zie in haar ogen de tandwielen in haar hersenen langzaam in beweging komen. Wanneer ze zelf weer in beweging komt begint ze te glimlachen en bedankt me voor de tip. Zij maakt straks een goede beurt op de vergadering waar onderzocht wordt wat er vandaag met de koffie mis is gegaan. Ik heb vandaag in ieder geval mijn eerste goede daad gedaan en het wordt tijd om naar de bus te gaan.
Een makkie! Een lege bus staat precies op de plaats te wachten waar ons verteld was dat hij staan. Om iets over acht vertrekt de bus - met Lyka en mij als enige passagiers - op weg naar “Legoland Malaysia”. Onderweg stappen er nog een paar mensen op de bus maar ik kan niet zeggen dat het druk is. En dat is vreemd! Het is tenslotte zaterdag. Om negen uur staan we met de toegangskaartjes in de hand voor de poort van het kleurrijke blokjespark.
En nu begint het! We zijn ruim op tijd en voorzichtig vraag ik aan Lyka waar we Annelyn ontmoeten.
‘Hier! In Legoland!’, zegt ze zonder enige twijfel in haar stem.
‘Gewoon hier, nergens in bijzonder?’
‘Ja, hier!’
‘Hoe laat?’
‘Weet ik veel, voordat het park open gaat!’
Ik begin nu te twijfelen of het wel een goed idee is geweest om Lyka de afspraak met Annelyn te laten afhandelen. Voor een moment was ik blij dat ze wat werk uit mijn handen nam èn ze moet het toch een keer leren. Maar met zoveel onzekerheden zie ik in gedachte donkere onweerswolken langzaam boven onze hoofden drijven. En ik krijg vanzelfsprekend weer de schuld!
Ik ga maar op zoek naar een bekertje koffie want dat heb ik vanochtend wel gemist. Lyka zoekt een strategisch plaatsje in de schaduw om de aankomst van onze vriendin niet te missen.
Koffie heb ik gelukkig snel gevonden in de Burger King, ze kijken alleen vreemd op dat ik om kwart over negen nog geen trek heb ik een Whopper. Een onschuldig grapje maakt iedereen aan het lachen en de meisjes met de hoofddoekjes kijken verlegen de andere kant op. Om de hoek van de enorme keukenuitrusting verschijnen nog meer hoofden om te zien waarom er zo hard wordt gelachen.
Het is nog geen half tien en het zweet loopt letterlijk langs mijn armen naar beneden! Het zal een lange hete dag worden!
En wij maar wachten en staren in de verte vanwaar wij verwachten dat Annelyn zal komen! De poorten van het pretpark gaan om tien uur open dus het is begrijpelijk dat het plein zich snel vult met bezoekers die allemaal tegelijk naar binnen willen. Voor ons is dat maar een bijkomend probleem! Er zijn zoveel vrouwen en meisjes met zwart haar op het plein verzameld dat het onmogelijk wordt om Annelyn er tussenuit te vissen. Zelfs al was ze verkleed als Ronald McDonald!