Thailand: Een tweede poging

Bangkok (The Heritage Baan Silom Hotel (220))

Om zeven uur besluit ik persoonlijk om nog maar een uurtje langer te blijven liggen. Lyka is de laatste die hierover zal klagen! Het is heerlijk onder het dekbed en  de koelte van de airconditioning is ook aangenaam.
Maar om acht uur moet het dus echt gebeuren! We springen uit bed - nou ja, ik spring en Lyka kruipt - meteen onder de douche. Het water in de ketel kookt wanneer ik me afdroog en het eerste kopje koffie van de dag is een feit. Ik voel me niet op mijn gemak en voorzichtig vertel ik Lyka dat de plannen voor vandaag zijn aangepast. Geen ontbijt, maar meteen op weg naar de ambassade van Zuid-Korea. We ontbijten wel als we daar klaar zijn. We weten nu dat er om de hoek een enorme supermarkt is was we lekker kunnen eten. Dus het visum - ook omdat de ambassade maar van 08:30 tot 10:30 open is voor visumaanvragen - is het allerbelangrijkste voor deze ochtend.
Voor de tweede dag op rij stappen we op de roltrap naar beneden de metro in. Ik heb nu meer oog voor de metro van Bangkok en ik moet eerlijk bekennen dat het toch wel een mooi stukje bouwkunst is. In de trein door de lange donkere tunnels loop ik in mijn gedachten nog een keer de bijgevoegde documenten - bewijzen - na. Alles is er en ik kan niets bedenken waarom we geen visum zouden krijgen.
Deze keer lopen we zonder omweg naar de ambassade. Het is opvallend druk op de visumafdeling van de ambassade. Het gaat ook erg langzaam en dat beangstigd me een beetje. Aanvrager na aanvrager wordt onverrichterzake weg gestuurd. Soms gaat de aanvrager de discussie aan met de medewerkster van de ambassade maar steeds zonder resultaat. Een vreemde vertoning!
Wanneer we eindelijk aan de beurt zijn wordt mij angst de waarheid. Een hele reeks van vreemde vragen! Over mijn en Lyka’s visum voor Thailand. Maar daar kom ik toch niet voor? En over mijn werk? Het feit dat ik niet werk en in Lyka’s haar levensonderhoud voorzie blijkt heel vreemd in de ogen van de ambassade medewerkster.
‘Heb ik wel voldoende geld om voor vier weken naar Korea te gaan?’, vraagt ze zonder enige schaamte.
‘Natuurlijk heb ik voldoende geld om naar Korea te gaan!’
‘En heb ik bewijzen dat dat geld op een Thaise bank staat?’
‘Nee, natuurlijk niet! Dat geld staat op de oer-Hollandse Rabobank in Zaltbommel!’
Het meisje begrijpt er eigenlijk helemaal niets van. Ook haar collega die zich met onze aanvraag bemoeit staat uit onwetendheid met haar handen in haar haar. Het is een vreemde situatie die ons gelukkig geen geld kost. Het visum voor een inwoner van de Filippijnen is gratis dus dat is geen probleem.
De medewerkster zet alles met een paperclip aan elkaar en zegt, ‘22 augustus ophalen!’
Maar er staat wel een rode stempel “Interview” op het ophaalbewijs. Lyka is door al deze ophef niet meer zeker van haar zaak en staat muisstil naast me. Terneergeslagen lopen we samen richting de supermarkt om te gaan eten. Ik vertel haar dat ze zich geen zorgen hoeft te maken en dat alles weer op zijn pootjes terecht komt. Ze hoort me niet! Ze is diep in gedachten verzonken en denkt na over het interview. Ik leg haar nog eens in alle rust uit dat ze zich geen enkele zorg hoeft te maken en dat we volgende week woensdag gewoon haar paspoort met het visum er in op kunnen halen.
Voor het ontbijt is het te laat dus noem het maar een vroege lunch van rijst met toebehoren. Het smaakt uitstekend en ik kan jullie aanbevelen om te gaan eten in een “Big C supermarket”. Het is goed, het is niet duur en het is er schoon.

Het doel van ons korte verblijf in Bangkok is bereikt en de rest van de dag kunnen we rustig aan doen. Lyka heeft nog wat geld over dus plannen we rest van de dag maar als shoppend in het “MBK Shopping Centre”. Bij de McDonald’s geniet ik van mijn koffie terwijl het verkeer op Sukhomvit voorbij sluipt. Wat een ongelofelijke drukte in deze miljoenenstad.

Schoenen en vrouwen? Ik zal het - en met mij vele andere mannen - nooit kunnen begrijpen. Klagen als we vijf kilometer moeten lopen maar vijf kilometer slenteren langs eindeloze schoen-, en kledingwinkels is een makkie. Voor mij is het juist het omgekeerde! Mijn heupen en rug gaan pijn doen van de reeks korte stapjes voor en achteruit. Als mijn meisje is geslaagd en de trotse bezitter is van een paar nieuwe schoenen is voor mij de lijdensweg ook voorbij. Met een trotse glimlach op haar mond bekijkt ze in de trein op weg naar het hotel nog een keer haar laatste aanwinst.
We verlaten het hotel alleen nog om een paar biertjes met oude vrienden te drinken. Het zijn drie leuke dagen geweest en ik ga er van uit dat we volgende week het paspoort met het visum op kunnen halen.

Thailand: Gesloten!

Bangkok (The Heritage Baan Silom Hotel (220))

De eerste echte dag in Bangkok en laten we maar vroeg op pad gaan! Het is nog geen negen uur als we plaats nemen in de eetzaal voor het ontbijt. De serveerster kijkt me verbaasd aan wanneer ik twee omeletten bestel.
Voorzichtig vraagt ze: ‘Contant of op de rekening?’
Ik ben verbaasd want dit is de eerste keer dat het me gevraagd wordt om te betalen voor het ontbijt. En ik weet zeker dat ik de kamer met ontbijt heb geboekt. Deze discussie wil ik niet voeren met de serveerster maar ik stap meteen op de manager van de dienst af.
Hij is erg verbaast wanneer ik hem vraag wat er met het ontbijt aan de hand is. Met een zachte stem legt hij uit dat je nu voor een gebakken ei moet betalen. Koffie en geroosterd brood kunnen we net zoveel nemen als we willen, net als de verlepte rauwkost. Hier ben ik het dus niet mee eens en in niet te misverstane bewoordingen leg ik hem uit dat ik het belachelijk vindt dat ze zomaar de regels voor het ontbijt hebben veranderd. Hij is onder de indruk van mijn betoog en schikt schoorvoetend in. Hij draagt de serveerster op om ons de twee omeletten gratis te serveren. Het ontbijt stelt sowieso al niet veel voor en er dan ook nog extra geld voor vragen is ronduit belachelijk. Maar ja, het zijn Thais en die denken nu eenmaal anders dan wij westerlingen.
Zodra we klaar zijn gaan we op pad want de ambassade van Zuid-Korea ligt in een onontdekt gebied van Bangkok. Zo kom je nog eens ergens! Eerst een stevige wandeling naar het “Sala Daeng MRT Station” en dan voor het eerst een rit in de Metro van Bangkok. Alles heeft een eerste keer en deze eerste keer kijk ik mijn ogen uit. De metro moet al een jaar of vier open zijn maar ik ben er nog nooit in geweest. Sterker nog, ik weet niet eens hoe deze lijn loopt.

Met een efficiency die ik gewend ben uit Singapore en Hong Kong wordt deze ondergrondse gerund. Jammer dat onze gisteren aangeschafte “Rabbit Cards” hier niet geldig zijn. Die kan je alleen voor de BTS - de Skytrain - gebruiken. Nadat ik 58 baht heb betaald krijgen we twee zwarte kunststof munten zoals we in Kuala Lumpur gewend zijn. De prijs valt dus wel mee en de rit is een comfortabele en aangename verrassing.
Wanneer we eindelijk weer boven de grond zijn gekomen staan we in het felle zonlicht naast het “Thailand Cultural Centre MRT station”. Een korte blik op de GPS en we gaan snel weer verder. De tijd begint te dringen en ik wil de aanvraag zo snel mogelijk achter de rug hebben. Helaas kies ik voor een verkeerde afslag. Ik heb het waypoint van de ambassade moeten wissen en loop nu op mijn geheugen. En dat geheugen blijkt weer eens niet goed te werken. Met een omweg van bijna 2 ½ Km. komen we bezweet en vermoeid bij de ambassade aan.
‘Visa application from 08:30 - 10:30’, staat met grote letters op de deur.
We zijn dus te laat! Maar het had toch niets uitgemaakt want vandaag is het een nationale feestdag en de ambassade is gesloten. We moeten er samen hard om lachen, want hoe krijg ik het toch elke keer weer voor elkaar om op een nationale feestdag weer voor een gesloten poort te staan. Een gealarmeerde bewaker komt ons tegemoet en verteld in gebrekkig engels dat de ambassade gesloten is.
‘Nou, dat had ik ook wel begrepen!’, gaat door mijn gedachten terwijl ik hem vriendelijk bedank.
Maar we weten nu waar het is en de juiste openingstijden. De website van de ambassade is alleen in het Koreaans en het Thai, en dat draagt ook niet bij aan een probleemloze aanvraag. Met een Filippijns paspoort wordt er meestal van je verlangt dat je in Manila een visum aanvraagt. Er zijn waarschijnlijk maar heel weinig Filippina’s op reis in de wereld.
Eerst een kop koffie en een sinaasappel in de heerlijk koelte van een enorme supermarkt. We bespreken de plannen voor morgen en besluiten om het ontbijt morgenvroeg maar over te slaan en nadat we aanvraag voor het visum hebben ingediend meteen te gaan lunchen. En wel in deze supermarkt want het eten ziet er verrukkelijk uit!
We hebben toch niets beters te doen en lopen rustig langs de “Thanon Ratchadaphisek” terug naar het voor mij meer bekende gedeelte van Bangkok. Het is warm en druk. Zodra we een brug over de klong bereiken herken ik een opstap plaats voor de boot naar “Pratunam”. Lyka is hier ook heel blij mee en een kwartier later zitten we achter twee borden Thais eten. In de Big C supermarkt tegenover het Central World Shopping Centre kan je voor twee à drie euro heerlijk eten. Maar je moet het maar weten.
Lyka zit op hete kolen want ze wil gaan shoppen. In Pratunam zijn de afgelopen jaren veel gebouwen uit de grond gestampt waar uitsluitend mode en accessoires worden verkocht. Het paradijs op aarde voor vrouwen. Duizenden vierkante meters met goedkope kleding, schoenen, tassen, riemen, oorbellen en alles wat vrouwen nog meer mooi vinden. Helaas moet ik haar teleurstellen. Morgen gaan we shoppen, vandaag gaan we nog een keer naar Banglampoo.
Voor de tweede keer gaan we zo ver mogelijk met de boot - om door de drup van een zojuist voorbij getrokken tropische regenbui - op Khao San road te belanden. Nou ja, de straat erachter. Thanon Rambuttri heeft eigenlijk de taak van Khao San road overgenomen. Hier herleven de oude tijden totdat het over een paar jaar weer een straat opschuift.
Precies op een hoek met een prima uitzicht op het voorbij trekkende circus vallen we op een terras neer waar een ijskoude grote fles bier maar zestig baht kost. En da’s een prikkie!
Het jonge stel op vakantie aan de tafel naast ons wisselt geen woord met elkaar. Zij speelt met het rietje in haar flesje cola en staart in het niets. Hij draait nog maar eens een sigaretje. En ja hoor, Zware van Nelle met rode Rizzla! Bij de eerste - en enige - tonen uit zijn mond bespeur ik een zwaar noordelijk accent. Ze zijn daar van nature al niet zo spraakzaam! Een leuke vakantie gehad?
Wij denken hardop na over de toekomst. 2013 en 2014, twee jaren die erg belangrijk kunnen worden. Inburgeringscursus of toch misschien maar de België-route? Fietsen in Europa of toch maar in Azië? Lyka veranderd nu heel snel. Haar interesses komen meer in de richting van het reizen maar ze weet het niet. Ik weet het ook niet! De Chang zakt heerlijk in me weg en brengt me in een trance waarin ik plotseling creatief met mijn camera wordt. (Twee dagen later blijkt dat alle foto’s waardeloos zijn, vandaar geen enkele foto.)
Het hoogtepunt van vandaag wordt een heerlijke maaltijd bij het “Shoshana Restaurant”. Als je in Bangkok komt dan moet je daar gewoon een keer gaan eten! Al meer dan dertien jaar een begrip bij de backpackers. Een menukaart die nog nooit is gewijzigd of aangevuld en daarmee bewijst dat het wel goed moet zijn. Shoarma van kip, salade, handgesneden patat en een groot pitabroodje! Een hemelse afsluiting van deze relaxte dag. Ik geniet van elk moment zonder computer en dat ik nu geen verhalen zit na te kijken. Een verdiende rust in drukke tijden.
Voldaan gaan we terug naar het hotel en ik trakteer Lyka op een ritje in een Tuk Tuk. Ze kan niet stoppen met lachen als het kleine karretje met een kabaal door de lege donkere straten van Bangkok raast. Het is nog niet eens zo laat. We hadden nog wel wat langer kunnen blijven maar dat lijkt me geen goed idee want we moeten morgen vroeg op. En morgen moet het lukken in de ambassade!

Thailand: Het gaat hier nu wel heel erg snel

Bangkok (The Heritage Baan Silom Hotel (220))

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik met deze bus van Pattaya naar Bangkok ging. Langs de snelweg zijn heel veel nieuwe gebouwen - en zelfs hele nieuwe wijken - verrezen. Na zo’n lange tijd zie pas goed hoe snel het hier allemaal veranderd.
Eenmaal in de stad op weg naar het “Ekkemai busstation” herken in de helft van de gebouwen langs de Sukhumvit road niet eens meer. De lijn van de “Skytrain” is nu een door doorgetrokken naar het zuiden - “Bearing BTS station” - maar de bus stopt nog steeds plichtsgetrouw bij het “On Nut BTS Station”. Mensen met veel haast - en dat zijn bijna alle Thais - verwisselen hier de bus voor de trein om een wat minuten te winnen. Voor ons maakt het niets uit want we kunnen toch pas na half twee bij het hotel terecht.
Het “Heritage Baan Silom Hotel” is een goede keuze wanneer je ooit een paar dagen in Bangkok verblijft. De lokatie is oké, niet al te ver van de skytrain en toch dichtbij het uitgaansleven van Silom road. € 28,- per nacht inclusief ontbijt is een koopje voor de drie en een halve ster.
Onze rugzakken verdwijnen in de kamer en we gaan meteen weer op pad. Maar Lyka wil eerst eten! Een klein Thais restaurant om de hoek is ons doel. Gewoon alledaags voedsel voor het voetvolk. Geen opzichtig restaurant voor toeristen maar gewoon Thais eten op zijn best. Een viscake en een gevulde omelet met varkensgehakt, gewoonweg heerlijk. Nu zijn we klaar om met een omweg naar “Banglampoo” te gaan, de backpackersbuurt van Bangkok.
Wat me - terwijl we door de straten van Bangkok lopen - opvalt is dat een groot gedeelte van de jeugd nu haar geld uitgeeft aan de overal geadverteerde witmaak crèmes. Wit is in en wit kost veel geld. Maar is wit alleen maar mooi in de ogen van de gebruiker? Persoonlijk vind ik het maar een vreemd gezicht wanneer jongens en meisjes met donkere handen een hagelwit gezicht tonen. Het roept ook beelden van zieke en ongezonde kinderen bij me op. Ze hebben wat weg van buitenaards leven die ons slecht hebben gekopieerd.
Het is augustus en dan slaat meestal laat in de middag de regen toe, zo ook vandaag. De wereld komt bij de eerste bliksem en donderslag tot een plotselinge stilstand. De koffiehuizen stromen vol en er is geen enkele lege stoel meer te vinden in het enorme winkelcentrum. Terwijl buiten de regen in bijbelse proporties neerdaalt bezoeken wij de zoveelste expositie over de koningin van Thailand die afgelopen zondag tachtig jaar is geworden. Overal hangen dezelfde foto’s, waarschijnlijk vrijgegeven door de hoffotograaf.
Na een snelle goedkope hap in “Pan Thip Plaza” gaan we met de boot verder. De motor brult en braakt een dikke zwarte rook uit. Door het geluid lijkt het alsof je nog sneller over de - met zwart water gevulde - open riolen van Bangkok raast. Het is en blijft een unieke belevenis in Bangkok.
Na een paar biertjes en een visje in een van de achteraf straatjes in Banglampoo drinken we nog een laatste biertje op “Khao San road”. Ze kennen me hier nog wel. Het is moeilijk voor te stellen dat ik hier dertien jaar geleden voor de eerste keer liep. Natuurlijk is het hier ook heel erg veranderd. De rijen houten huizen hebben plaatsgemaakt voor betonnen kolossen. Schreeuwende neon reclames, er zijn nu zelfs twee McDonald restaurants!
De bezoekers zijn ook mee veranderd. Er zit meer geld in hun portemonnee en dat vertaald zich in betere hotels en duurdere restaurants. Af en toe zie je nog wel een mobiel 20 baht noedels kraampje maar ze worden steeds zeldzamer. Gemak heerst rondom de groep reizigers. Een groot bord met de tekst “Nightbus to Vang Vieng - 850 Baht” roept verbazing in me op. Dat deden we vroeger op ons eigen houtje! Drie, vier dagen met bussen en een nachtje hier en een nachtje daar. De moderne rugzakker wil snelheid om zo zoveel mogelijk te kunnen zien.
‘Maar is dat in werkelijkheid ook wel zo?’
Ik denk persoonlijk van niet! Je raast namelijk als een bezetene langs het gewone Thailand dat eigenlijk nog het mooist en aangenaamst is. Een koud biertje op een verlaten terras in een vergeten dorpje langs de “Mae Khong” met een uitzicht op Laos. Wat wil je nog meer? Een nog langzamere wereld dan die waar je je nu in bevind.
Een laatste slok, het afscheid en de belofte dat je snel weer een keer op bezoek komt. In de taxi denk ik aan al die gezichten die ik waarschijnlijk nooit meer zal zien: The pancakeman, the chickenlady, the whiskeyman en de twee oudjes die lege flessen uit het afval visten. De vernieuwing heeft hier echt goed toegeslagen, het leven is voor veel Thai misschien beter geworden, maar het is in mijn ogen in ieder geval niet mooier geworden.