Nederland: Fietsen

Zaltbommel

Op deze mooie donderdagochtend om iets over acht begin ik één van de belangrijkste taken van mijn verblijf in Nederland. Nuchter slinger ik me met een soepele beweging op de fiets terwijl ik hoop dat de kleine container met ochtendurine zich niet in mijn jaszak opent. Het is laboratorium dag! Bloed en urine geven zodat ik weer weet hoe mijn diabetes zich verder heeft ontwikkeld of disontwikkeld.
Alles gaat soepel en om half negen loop ik alweer door de Albert Heijn om te kijken wat ik de komende dagen zal eten. Ik hou van de oosterse heerlijkheden die ik ook in een breed assortiment nuttig in de landen die ik bezoek. Maar nu zijn het de Hollandse, of beter gezegd, Europese gerechten die het belangrijkst zijn.
Winkelen met een lege maag is nooit een goed idee en dat is wetenschappelijk bewezen. Ik probeer me zoveel mogelijk aan mijn korte boodschappenlijstje te houden. Toch slippen er een paar delicatessen tussen de bewakers door!
Nadat ik een paar boterhammen met kaas als ontbijt had genuttigd werd het tijd om naar Den Bosch te gaan. Op de fiets wel te verstaan! Het is geen wereldafstand maar 33 Km als je een maand of vier niet op de fiets hebt gezeten is toch een flink eind. De heenweg ging voorspoedig terwijl ik naar het juiste verzet zocht.
‘Souplesse of kracht?’, dat was de vraag?

Nadat ik mijn Filofax weer met de kalender van 2012 had aangevuld en twee kleine portemonnee blikopeners had gekocht ging ik de terugtocht aan. Bij de “Kijkshop” kocht ik nog vier AA oplaadbare batterijen want na alles wat ik ooit gekocht heb zijn deze toch wel de allerbeste! Een Coke Zero bij de patatzaak terwijl ik de heerlijke gouden frieten weerstond nam ik een slok en keek met één oog naar de Goulash kroketten. Nee, nee en nog eens nee! Thuis wachtte mijn favoriete lunch.
Het was toch zwaarder dan ik dacht en voor een moment liepen mijn plannen voor een lange fietstocht gevaar. Maar nee, ik ben alleen en een korte pauze langs het fietspad van Den Bosch naar Hedel bracht weer wat leven in me. Ik was fout geweest door niets te eten en te wachten tot ik weer thuis was. De tank was leeg en in de Coke Zero zaten natuurlijk 0 calorieën!
De brug over de Maas bij Hedel leek wel een kilometer lang en de helling een Col van de eerste categorie. Ik moest zelfs nog twee keer rusten op de laatste acht kilometer. Maar voldaan arriveerde ik weer op de basis en genoot van mijn Broodje Bapao met saté.

Het was nog te vroeg om op stap te gaan dus legde ik mijn vermoeide lichaam nog even op het bed.
De avond was fantastisch met allemaal oude vrienden en bekenden en ik denk dat ik meer handen heb geschud dan de koningin op haar verjaardag.

Nederland: Werk aan de winkel

Zaltbommel

Ik had natuurlijk als een roosje geslapen! Maar vandaag was het de eerste en drukste dag terug in Nederland. Ik had een waslijst van dingen die ik moest doen en om iets over achtten stapte ik de deur uit.
Zaltbommel veranderd razendsnel! Er wordt overal gesloopt en gebouwd. Nu moeten de flatjes aan de Johan van Oldenbarnevelt straat er aan geloven. En dat is jammer! Ik ben van mening dat die flatjes leuke starters woningen waren. Maar nee! Er is besloten om te slopen en er nieuwe appartementen te bouwen die wel meer dan € 700 in de maand aan huur gaan opbrengen.

Nadat ik de huisarts, makelaar, de Blokker en de nieuwe C-1000 supermarkt had bezocht was het al bijna twee uur en tijd voor een lunch. Wat kan een bruine boterham met komijnen kaas toch hemels zijn! Maar wat het meest hemels is iets dat we hier maar als de gewoonste zaak beschouwen.
‘Water uit de kraan is te drinken!’
Wat zou dat mooi zijn als dat overal in de wereld voor iedereen zo kon zijn!
De dag werd besloten met een echt Hollands gerecht. Ik vond het leuk om weer eens met mijn gedachten in het “Kookboek voor de Huishoud School” te koken. Bloemkool met speklappen en gekookte aardappelen.

Nog een flesje wijn en dan naar bed want ik voel de lange vlucht nog steeds.

Nederland: Wat een reis!

Zaltbommel

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen! Voor het eerst in mijn reizigers bestaan had ik bijna het vliegtuig gemist. Ik heb er veel om moeten lachen in het verleden als het een ander overkwam maar nu was ik bijna zelf aan de beurt. Natuurlijk is je eerste reactie om een ander de schuld te geven maar al snel sloeg dat om in ongeloof en gewoon je eigen domme schuld.

Ik zat rustig een beetje te internetten toe ik plotseling een telefoontje kreeg van Jeff dat de minibus voor de deur stond om me naar de luchthaven te brengen.
‘Minibus?’
‘Vandaag?’
‘Maar ik zou morgen toch vertrekken!’
‘Er stond toch duidelijk dinsdag 30 augustus op mijn ticket?’
‘Hold on?’, vroeg ik Jeff terwijl ik op zoek ging naar mijn ticket.
En ja hoor! Daar stond zwart op wit dat ik morgen op dinsdag 30 augustus om 02:30 zou vliegen.
‘Maar dat is vannacht!’, schrok ik wakker uit mijn trance en belandde weer in de harde realiteit. Ik keek snel op mijn horloge en zag dat het pas half zeven was. De bus naar de luchthaven zou ik missen maar ik had nog bijna drie uur over om te pakken en me gereed te maken voor de vlucht naar huis.
‘Send him away!’, beveelde ik Jeff, ‘And order the taxi from mister Nob at 21:30?’
Ik hoorde aan de andere kant van de lijn de jongens hard lachen in de kroeg.
‘OK, i will!’, antwoordde Jeff terwijl ik een lach in zijn stem hoorde en bijna de glimlach op zijn gezicht bijna kon zien.
Ik roeide snel al mijn spullen bij elkaar en stak alles op de juiste plaats in mijn rugzak. Binnen een klein uurtje zat alles op zijn plaats en ik was zo nat van het zweet dat het leek of ik net onder de douche vandaan kwam. En daar was het nu tijd voor!
Gerust stond ik onder het gemalen water te relaxen en na de genieten van de schok die ik weer had overleefd. Ik keek weer op mijn horloge dat tien voor acht aanwees en ik moest hardop lachen.
‘Het was mij dus ook bijna overkomen!’
Ik was snel weer afgekoeld en ook geschoren. Ik kleedde me rustig aan om zo min mogelijk te zweten en keek nog een laatste keer in het rond. Ik had alles en ik was klaar om naar huis te gaan.
Beneden werd ik begroet door de groep lachende Australische toeristen die ik er ook verwacht had. Ze wezen en grapten naar me. En terecht! Ik had nooit gedacht dat ik ook voor de “Lulletje van de week” trofee in aanmerking zou komen.
‘Maar nu eerst een biertje want dat het ik wel verdiend!’
Dat biertje werd gevolgd door een tweede en een derde en toen de taxi arriveerde was het echt tijd om naar huis te gaan. Onderweg in de taxi kon ik er wel om lachen terwijl ik mijn ijskoude Leo biertje sipte.
Op de luchthaven ging het prima en binnen een half uurtje zat ik achter de immigratie te wachten op de vlucht naar Cairo. En daar kan ik weinig over melden behalve dat het eten erg goed was.

Op de luchthaven van Cairo ging het jammer genoeg bijna weer mis. Vandaag was het einde van de Ramadan en het restaurant ging later open dan ik gewend ben. Stoelen en tafels versperden de weg en met mij vele andere reizigers begrepen niet echt wat er ging komen.
Toen een Arabier een tafel aan de kant schoof, een stoel van een tafel pakte en die omkeerde en op de vloer zette was het hek van de dam. Een onstilbare stroom mensen kwam op gang die in een recordtijd bezit nam van de restoratie ruimte. En ik dus ook! Een half uurtje later werd de kassa bemand en de counters gingen open.
Helaas voor mij was er een storing met de VISA kaart centrale en teleurgesteld liet ik het broodje en Diet Pepsi achter bij de kassa. Gelukkig is er nu wel gratis internet op de luchthaven van Cairo en dat maakte mijn verblijf een stuk aangenamer. Een stel op zoek naar een zitplaats schoof aan en zij hadden een leuk verhaal te vertellen. Ze waren namelijk zes weken op reis geweest in Zuidelijk Afrika.
Met een knorrende maag keek ik naar het broodje en de geur van de koffie kroop in mijn neus. Het gesprek liep leuk maar ik moest de vraag of ik contante Euro’s bij me had helaas negatief beantwoorden. Misschien moet ik maar eens eens een paar kleine biljetten achter de hand houden voor een noodgeval!
Als een reddende engel vroegen ze me of ik misschien ook een kop koffie wilde. En daar zei ik natuurlijk geen nee tegen. De koffie en een broodje werden gehaald en daar zat ik dan in het ultieme reisgevoel met twee vreemden die een kop koffie aanboden. Mooier kan het leven niet zijn! Het broodje dat het stel had besteld was niet echt goed. Binnen tien seconden lag de hap weer uitgespuwd op het dienblad. Het was niet in orde en werd zonder probleem omgewisseld voor een broodje tonijn dat eerst aan een uitgebreide inspectie werd onderworpen voordat de eerste happen en de monden verdwenen.
Het werd tijd om naar de gate te gaan.
En daar raakte ik opnieuw aan de praat met twee toeristen. De eerste was ook diabeet en die vond het tof dat ik dit toch maar allemaal zo deed. Zelfs slikte ze ook tabletten tegen Diabetes 2 en genoot gewoon met volle teugen van het leven.
De tweede was een man uit Groningen die mijn GPS had gespot. Zelf had hij er sinds een paar maanden ook één en hij was erg onder de indruk van het kleine elektronische wonder. In het vliegtuig zette ik nog even de kaart van Europa op een kaartje voor hem zodat hij daar ook mee kon experimenteren.

Het eten was wederom goed te noemen en landden we, na een hazenslaapje, veilig op Schiphol. Voor het eerst sinds lange tijd werd ik er door de douane uitgevist en mijn bagage werd uitgebreid gecontroleerd. Ik zweette wel voor een moment toen hij mijn lenzen en computer allemaal naast elkaar op de roestvast stalen tafel zette. Maar de moeilijk vraag bleef uit.
En zo belandde ik met twee koude blikken bier in de vertraagde trein naar Utrecht waar ik snel twee bami blokken en een patatje pindasaus als avondmaaltijd naar binnen sloeg. 17:48 Zaltbommel, 18:05 mijn bedje! Het was allemaal op zijn pootjes terecht gekomen en ik was weer veilig thuis. Ik mis mij kleine “Peanut” wel.