Indonesië: De Prambanan

Yogyakarta (Perwita Sari Hotel (209))

Na de luie dag van gisteren moesten we toch maar weer wat gaan doen vond ik zelf. Het is te gemakkelijk om een beetje rond te wandelen, te zwemmen, de straat over te steken om wat te gaan eten enzovoort. Dan lijkt het straks nog op een vakantie!
Nee, nu even serieus! Ik was dus weer om zes uur opgestaan gevolgd door Lyka om zeven uur en na het eenvoudige doch goede ontbijt gingen we op stap naar de “Prambanan tempels”. Gisteren was er al geïnformeerd of we daar met de bussen van “Trans Yogya” konden komen en het antwoord daarop was positief, zei het wel met twee keer overstappen.
Dus om iets over achten betaalde ik de Rp. 6.000 (€ 0,49) voor twee personen naar de Prambanan. Gelukkig konden we zitten want de reis duurde een stukje langer dan we hadden verwacht!

Het overstappen ging niet zo soepel en lange wachttijden heel normaal. Maar voor die prijs kunnen we niet klagen en om half tien stonden we aan de poort van de tempel. Hoewel ik deze tempels persoonlijk mooier vindt dan de Borobudur was de toegangsprijs toch lager.
Maar hier gebeurde een wisseltruc die ik tot één van de beste reken die ik ooit ben tegen gekomen. Het ging zo:
‘How much?’, en een stilte volgt.
De man wijst met zijn vinger, die een extreem lange nagel heeft om zijn neus te kunnen reinigen, op de USD 13 die op het kaartje staat. Snel probeer ik om rekenen tegen de regeringskoers van Rp. 9.000 tegen de USD. 13 maal 9 is gelijk aan 117 schiet er door mijn hoofd. Ik leg vijf blauwe briefjes van Rp. 50.000 op de balie en schuif ze onder het glas door.
De man kijkt me aan en schuift één briefje terug dat ik weer in mijn Filofax terug stop. Vervolgens krijg ik één toegangsbewijs. Ik kijk de man aan en wacht op mijn tweede kaartje. Er gebeurd niets en ik steek twee vingers op en wijs vervolgens naar Lyka. Hij knikt met een valse lach en steekt één vinger op als teken dat hij het andere biljet terug wil. Ondertussen steekt een Javaan zijn hoofd langs me heen en begint een gesprek in het lokale dialect totdat ik hem aan de kant schuif en mijn tweede kaartje vraag. De waarschijnlijke handlanger bied zijn excuses aan en stapt achteruit. Ik krijg mijn tweede kaartje en stap terug. Rp. 125.000 is nog altijd Rp. 10.000 goedkoper dan voor de Borobudur en daarin zit hem waarschijnlijk de kneep. Lyka heeft dit alles goed in de gaten gehouden en terwijl ik snel naar het toilet ga houd ze ook de rest van de buitenlanders in de gaten.
‘Darling, zij kregen wel geld terug van Rp. 250.000!’, zegt ze zodra ik terug ben.
Ik stap op de andere bezoekers af en vraag hoeveel ze hebben betaald. Inderdaad, het zou Rp. 234.000 moeten zijn voor twee toegangsbewijzen. Met vuur in mijn ogen stap ik op de kassa af en zonder wat te zeggen hou ik mijn hand op onder het glas. De grijnzende Javaan deponeert Rp. 16.000 op mijn hand en voor hem is het slechts een gemiste kans. Ik weet 100% zeker dat hij deze truc een paar keer per dag uithaalt!
En zo staan we dan voor het pad naar de tempels.

Ik weet het bij deze tempels weet ik ook niet echt hoe ik ze moet beschrijven. Het is pure schoonheid die je het beste in alle stilte in je moet laten zinken. Daarom mijn advies: Probeer te gaan als er geen schoolvakanties zijn op Java! Laat de foto’s maar spreken.

Vanaf de tempels gaan we weer terug met de bus en nu via het Yogyakarta “Statiun Tugu” omdat daar de lange afstand treinen vertrekken.

We kijken het allemaal goed na en weten nu dat onze trein maandag om kwart over zeven vertrekt. Met deze wetenschap kunnen we nu voor een t-shirt voor Lyka gaan shoppen. Dat t-shirt wordt opvallend snel gevonden en nu ben ik aan de beurt! Gisteren heb ik een restaurant gezien waar ze kippenloempia’s verkopen en ik weet zeker dat de mie of rijst er ook goed zal zijn. En dat klopt! Een heerlijke lunch bij “Ibu Yuli” (op de hoek van Jalan A. Yani en Malioboro), Rp. 44.500 (€ 3,63) inclusief een hete zwarte thee zonder suiker.

Terug in het hotel regel ik dat we nog een dag langer kunnen blijven en in alle rust vinden we onze weg naar het Via Via restaurant waar we ondertussen al goede bekenden zijn. Lekker eten en een paar biertjes. Ayam kerrie voor mij en de Spaghetti Carbonara voor Lyka.

Indonesië: Lamme warmte

Yogyakarta (Perwita Sari Hotel (209))

Dat was wat er deze ochtend in de lucht hing. Na de rustdag van gisteren was het ook moeilijk om weer op te starten. Hoewel ik weer om zes uur naast ons bed stond kwam ik maar niet op gang. Maar na het ontbijt moesten we eerst verkassen. Ik vond het een goed idee om na twee mindere nachten slapen te verhuizen naar de naastgelegen kamer. Kamer 209 had een piekfijn en bijna nieuw springverenmatras en ik wist dat ik daar beter op zou slapen dan op het dunne schuimrubbermatras van kamer 210.

Binnen tien minuten waren onze spullen verkast en ik ging de receptie mededelen dat we waren verhuisd. En dat was natuurlijk geen probleem want we waren al verhuisd. In plaats van twee dagen besloten we om nog maar drie dagen langer te blijven. Het gebruik van de gratis wifi, het goede restaurant aan de overkant van de straat én het zwembad hadden allemaal bijgedragen aan het verlengen van ons verblijf.
En nu op pad om nog wat te kunnen zien. Maar wel heel rustig aan want voor mijn gevoel was het aardig warm. Het kan de koorts zijn geweest want ik voelde me niet helemaal 100%.

Richting het Kraton van Yogyakarta en onderweg ook nog even langs de “Taman Sari”, het waterpaleis, van een oude sultan.

De “Taman Sari” is eenmalig en ik heb nog nooit iets gezien dat er op lijkt. De sultan liet een paleis bouwen speciaal voor zijn harem zodat ze zich op de heetste dagen van het jaar konden verkoelen. De sultan hield dan vanaf een wachtoren zijn vrouwen in het oog zodat hij zeker wist dat er niets mis was.

Langzaam sloffend en ongeïnspireerd komt het “Kraton Yogyakarta” in zicht. Lyka heeft genoeg van de zon en zigzagt door de smalle straten om maar zoveel mogelijk gebruik van de weinige schaduw te maken. Zelf ben ik nog te lui om de Lonely Planet tevoorschijn te halen en zo lopen we in een val waarvoor er in de reisbijbel nadrukkelijk gewaarschuwd wordt.
Bij de verkeerde poort aan de verkeerde kassa kopen we de verkeerde kaartjes! Mijn geheugen zegt me dat er iets mis is maar Lyka heeft geen interesse en zo sjokken we door een nietszeggend bos van halflege gebouwen.

Tijd voor de lunch en wat shoppen! Dus aan de bekende Jalan Malioboro die is omlijnt met honderden souvenirstalletjes die allemaal dezelfde zinloze rotzooi verkopen gaat Lyka op zoek naar een t-shirt. En bij zoveel overkill zou de keuze eenvoudig moeten zijn maar vrouwen zijn nu eenmaal van de andere sekse en dat is tijdens het winkelen goed te merken. McDonald’s als lunch en mijn excuses dat ik geen foto heb van de Big Mac. Ik neem aan dat jullie allemaal wel weten hoe die er uit ziet met een beetje patat en een kiwi ijsje ernaast.
En dan weer terug naar het hotel waar we de middag weer aan het zwembad doorbrengen. Heerlijk!

Net op het moment dat we willen gaan eten valt de elektriciteit uit en een korte blik in de straat laat ons weten dat de hele buurt in het donker zit. Het bier blijft ook in het donker koud en ik neem nog maar zo’n grote ijskoude jongen. Dat wordt dus wachten en met de zaklantaarn op mijn hoofd ga ik gewoon door met het schrijven van mijn verhalen.

Als het licht weer is teruggekeerd gaan we natuurlijk weer eten bij ons favoriete restaurant. Vis voor Lyka en kip voor mij.

De kwaliteit is hoog maar de porties zijn niet overvloedig. Maar voor deze prijs kan je best nog een keertje extra bestellen als je nog trek hebt. Morgen gaan we in ieder geval naar de Prambanan.

Indonesië: De eerste rustdag

Yogyakarta (Perwita Sari Hotel (210))

Na één en twintig dagen op reis is het tijd om te rusten! We hebben al enorm veel gezien en meegemaakt en af en toe krijg ik het gevoel dat ik het niet meer in me kan opnemen. Het Perwita Sari Hotel is de perfecte locatie om een dagje rustig aan te doen. Koud bier beneden, voor Rp. 20.000 (€ 1,63) een grote fles Bintang, en een goed restaurant tegenover. Vandaag zouden we misschien rond de 350 meter afleggen en dat is inclusief het toiletbezoek! Ik was al om zes uur wakker maar kroop nog een half uurtje tegen Lyka aan. Daarna was het wachten tot mijn engeltje verscheen en we het ontbijt konden bestellen.

Na het ontbijt was het tijd om te plonzen! Snel de zwembroek en bikini aan en in het vanochtend gereinigde zwembad duiken.

Van al dat plonzen wordt je natuurlijk zo hongerig als een paard en ook mijn hersenen waren aan brandstof toe omdat ik een flink stuk geschreven had en ook honderden foto’s waren nu verwerkt. Het “Via Via Restaurant” ligt tegenover het “Perwita Sari Hotel” en serveert elke dag een andere Indonesische specialiteit. Tofu, kip of vis is verwerkt in de drie gerechten. Vooral de prijzen zijn zeer aantrekkelijk! Tussen de Rp. 20.000 en Rp. 25.000 (€ 1,63 - € 2,04). Lyka ging voor de garnalen kerrie terwijl ik de kip probeerde.

En het eten was perfect! Maar het is wel zo dat ik mijn smaak begin te verliezen wegens een opkomende verkoudheid! Terug aan het schrijven en een koud biertje aan mijn zijde om de hersenen wat losser te maken.

De dag vloog om en vanavond zouden we onszelf eens flink verwennen met wat westers eten. Bruchetta vooraf gevolgd door een beef steak en lamskoteletjes. En dat was lekker!

De band speelde opnieuw deuntjes van de Beatles en het was een afsluiting van een fantastische rustdag. Morgen gaan we weer actief doen want we zijn hier niet om uit te rusten. Dat doen we over twee weken wel weer als we in Thailand zijn.