Malaysia, Sepang International Circuit
De motoren zijn voor de eerste test gestart! Valentino Rossi op de Ducati, "Go Vale Go!"
En natuurlijk Jorge Lorenzo
En natuurlijk Jorge Lorenzo
dinsdag 1 februari 2011
dinsdag 25 januari 2011
Thailand: Terug op bekend terrein
Pattaya (Boxing Roo (8))
Een uur vroeger dan normaal stonden we naast ons bed. Ik had het ontbijt wat eerder dan normaal besteld maar de tijd die we de laatste dagen hadden gezegd stond vast en de kok wilde hier niet van afwijken.
Gepakt en gezakt verlieten we om iets over acht het hotel. Een laatste blik over de schouder en daar stonden de “Three Stooges” ons na te kijken en zichzelf nog steeds afvragend waarom ze geen fooi hadden gekregen. En het antwoord was simpel! We hadden bij elkaar iets minder dan 200 Rs (€ 3,20) over en daar moesten we het mee doen.
De eerste 16 Rs verdwenen in de kassa van de metro, die overigens erg goedkoop en efficiënt is, en daarna was er nog 10 Rs voor de bus naar de luchthaven. Met de hulp van de GPS werden op minder dan tachtig meter van de weg naar de Internationale Vertrekhal afgezet.
Er zou ons weinig meer kunnen gebeuren in de laatste paar honderd meter. De beveiliging op de luchthaven was strenger dan op menige luchthavens bij elkaar. Op elke hoek en bij elk hekwerk moest je ticket en je paspoort weer tevoorschijn worden gehaald. Mannen in olijfgroene uniformen met enorme snorren! De laatste Roepies vertrokken voor een blik cola light en een samosa voor Jack. Helaas bleef er niet genoeg geld over voor een koffie.
Maar er was hulp onderweg in de vorm van een Europese medereiziger die ook op weg was naar Bangkok. De laatste muntjes die hij nog overhad samen met de munten die Jack nog in zijn zak had waren net genoeg voor een bekertje koffie.
Opnieuw controle na controle en daar was dan eindelijk het vliegtuig. Onze trip zat er op en we zouden binnen een half uur in de lucht zijn.
Het was een rustige en prettige vlucht waar ik van mijn Thais geld eindelijk wat te eten en te drinken kon kopen. Het meest opvallende was echter dat er wel drie keer werd omgeroepen dat het ten strengste verboden is om de tax-free alcohol in het vliegtuig te nuttigen. Ze zullen wel uit ervaring spreken met al die Indiërs aan boord.
Mijn gedachten dwaalden weer af naar de afgelopen twee weken en ik vormde langzaam mijn conclusie:
India is een mooi land dat je zeker bezocht moet hebben. Het is een fotogeniek land met heel erg lekker eten. Maar India is de laatste drie jaar ook heel duur geworden, althans volgens veel India-kenners die we onderweg gesproken hebben. De prijzen voor de hotels zijn namelijk verdrie en verviervoudigd.
Het enige dat je India echt tegen kan gaan staan is de altijd aanwezige en daardoor onvermijdelijk stank van urine. Ze pissen en schijten overal waar ze kunnen gaan en staan. Voor de toekomst? Ik heb het goed naar mijn zin gehad en ik ga zeker weer terug, maar ik ben niet verliefd op dit land.
Natuurlijk was ik weer blij om in Thailand en bij mijn Lyka te zijn. Nu nog een weekje met Henk die zijn vliegtuig heeft gemist en dan naar Bangkok voor een nieuw paspoort.
Een uur vroeger dan normaal stonden we naast ons bed. Ik had het ontbijt wat eerder dan normaal besteld maar de tijd die we de laatste dagen hadden gezegd stond vast en de kok wilde hier niet van afwijken.
Gepakt en gezakt verlieten we om iets over acht het hotel. Een laatste blik over de schouder en daar stonden de “Three Stooges” ons na te kijken en zichzelf nog steeds afvragend waarom ze geen fooi hadden gekregen. En het antwoord was simpel! We hadden bij elkaar iets minder dan 200 Rs (€ 3,20) over en daar moesten we het mee doen.
De eerste 16 Rs verdwenen in de kassa van de metro, die overigens erg goedkoop en efficiënt is, en daarna was er nog 10 Rs voor de bus naar de luchthaven. Met de hulp van de GPS werden op minder dan tachtig meter van de weg naar de Internationale Vertrekhal afgezet.
Er zou ons weinig meer kunnen gebeuren in de laatste paar honderd meter. De beveiliging op de luchthaven was strenger dan op menige luchthavens bij elkaar. Op elke hoek en bij elk hekwerk moest je ticket en je paspoort weer tevoorschijn worden gehaald. Mannen in olijfgroene uniformen met enorme snorren! De laatste Roepies vertrokken voor een blik cola light en een samosa voor Jack. Helaas bleef er niet genoeg geld over voor een koffie.
Maar er was hulp onderweg in de vorm van een Europese medereiziger die ook op weg was naar Bangkok. De laatste muntjes die hij nog overhad samen met de munten die Jack nog in zijn zak had waren net genoeg voor een bekertje koffie.
Opnieuw controle na controle en daar was dan eindelijk het vliegtuig. Onze trip zat er op en we zouden binnen een half uur in de lucht zijn.
Het was een rustige en prettige vlucht waar ik van mijn Thais geld eindelijk wat te eten en te drinken kon kopen. Het meest opvallende was echter dat er wel drie keer werd omgeroepen dat het ten strengste verboden is om de tax-free alcohol in het vliegtuig te nuttigen. Ze zullen wel uit ervaring spreken met al die Indiërs aan boord.
Mijn gedachten dwaalden weer af naar de afgelopen twee weken en ik vormde langzaam mijn conclusie:
India is een mooi land dat je zeker bezocht moet hebben. Het is een fotogeniek land met heel erg lekker eten. Maar India is de laatste drie jaar ook heel duur geworden, althans volgens veel India-kenners die we onderweg gesproken hebben. De prijzen voor de hotels zijn namelijk verdrie en verviervoudigd.
Het enige dat je India echt tegen kan gaan staan is de altijd aanwezige en daardoor onvermijdelijk stank van urine. Ze pissen en schijten overal waar ze kunnen gaan en staan. Voor de toekomst? Ik heb het goed naar mijn zin gehad en ik ga zeker weer terug, maar ik ben niet verliefd op dit land.
Natuurlijk was ik weer blij om in Thailand en bij mijn Lyka te zijn. Nu nog een weekje met Henk die zijn vliegtuig heeft gemist en dan naar Bangkok voor een nieuw paspoort.
maandag 24 januari 2011
India: Nog één tempel
Kolkata (The best Inn)
Na ruim negen dagen hebben we het wel gezien in Calcutta en we hebben het gevoel dat we klaar zijn met deze stad. Alleen de Dakshineswar Kali tempel in het verre noorden van Calcutta moet nog worden bezocht. Zoals elke dag is de reis er naar toe al een op zichzelf staand avontuur. Eerst met de tram naar Dum Dum Metrostation en dan met bus DN 9/1 naar de tempel. Onwetendheid maakt dat we in de verkeerde bus stappen! Maar niet getreurd, deze bus gaat naar de luchthaven. Het wordt een oefening in het vertrek. Natuurlijk zie ik op mijn GPS waar we moeten zijn en het vertrek van morgen wordt alleen maar gemakkelijker. Op een bus met hetzelfde nummer gaan we in tegengestelde richting naar de Dakshineswar Kali tempel. Na deze twee intense weken gaat de glans er een beetje af. Je kan hem mooi noemen maar na de eeuwenoude tempels lijkt deze ook een beetje kitsch.
Wel mooie plaatjes en honderden gelovigen op deze maandag in de miljoenenstad Calcutta. We gaan weer met de trein terug en hebben onze lunch bij Haldiram. Vanaf vandaag moeten we opletten wat we uitgeven. We lopen allebei op onze laatste Indiase Roepies.
Rusten en alles van de afgelopen veertien dagen op ons laten inwerken. De rugzakken worden al half gepakt en na een lange internet sessie zijn er weer meer dan honderd foto’s en een verhaal op mijn weblog geplaatst. Het laatste avondmaal bij Fresh and Juicy moet worden opgeteld voordat het wordt besteld. De Roepies zijn dun maar het eten goedkoop.
Ik heb nog 220 Roepies over voor twee Kingsfischer Strong. Tijdens het laatste biertje raken we in gesprek met twee leraren Engels die in Incheon (Zuid-Korea) les geven. De verhalen uit Zuid-Korea brengen veel herinneringen in me boven en stilletjes denk ik aan een tweede reis naar dit bijzondere land. Webb koopt een derde biertje voor me en zo wordt de laatste avond nog verlengd met 45 extra minuten. Maar dan zit het er echt op!
Na ruim negen dagen hebben we het wel gezien in Calcutta en we hebben het gevoel dat we klaar zijn met deze stad. Alleen de Dakshineswar Kali tempel in het verre noorden van Calcutta moet nog worden bezocht. Zoals elke dag is de reis er naar toe al een op zichzelf staand avontuur. Eerst met de tram naar Dum Dum Metrostation en dan met bus DN 9/1 naar de tempel. Onwetendheid maakt dat we in de verkeerde bus stappen! Maar niet getreurd, deze bus gaat naar de luchthaven. Het wordt een oefening in het vertrek. Natuurlijk zie ik op mijn GPS waar we moeten zijn en het vertrek van morgen wordt alleen maar gemakkelijker. Op een bus met hetzelfde nummer gaan we in tegengestelde richting naar de Dakshineswar Kali tempel. Na deze twee intense weken gaat de glans er een beetje af. Je kan hem mooi noemen maar na de eeuwenoude tempels lijkt deze ook een beetje kitsch.
Wel mooie plaatjes en honderden gelovigen op deze maandag in de miljoenenstad Calcutta. We gaan weer met de trein terug en hebben onze lunch bij Haldiram. Vanaf vandaag moeten we opletten wat we uitgeven. We lopen allebei op onze laatste Indiase Roepies.
Rusten en alles van de afgelopen veertien dagen op ons laten inwerken. De rugzakken worden al half gepakt en na een lange internet sessie zijn er weer meer dan honderd foto’s en een verhaal op mijn weblog geplaatst. Het laatste avondmaal bij Fresh and Juicy moet worden opgeteld voordat het wordt besteld. De Roepies zijn dun maar het eten goedkoop.
Ik heb nog 220 Roepies over voor twee Kingsfischer Strong. Tijdens het laatste biertje raken we in gesprek met twee leraren Engels die in Incheon (Zuid-Korea) les geven. De verhalen uit Zuid-Korea brengen veel herinneringen in me boven en stilletjes denk ik aan een tweede reis naar dit bijzondere land. Webb koopt een derde biertje voor me en zo wordt de laatste avond nog verlengd met 45 extra minuten. Maar dan zit het er echt op!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
