Het is toch eigenlijk ongelofelijk dat een tochtje met het vliegtuig over een afstand van 1400 kilometer ruim negen uur moet duren!
Vandaag had ik genoeg tijd om erover na te denken wat voor absurde en onnodige regels het vliegen omgeven. Natuurlijk moest ik eerst met de bus naar de luchthaven maar dit is, als je er goed over nadenkt, het meest effectieve gedeelte van de reis. Eenmaal op de luchthaven heb je de enorme rijen voor je. De eerste rij die je te zien krijgt is de rij voor de incheck-balie. Deze is nog te begrijpen! Want je bagage moet worden gecontroleerd samen met je paspoort, ticket en soms je creditkaart waarmee je het ticket hebt geboekt. Maar dan! Op de luchthaven van Bangkok wordt je nu een immigratie gate toegewezen waar je niet van mag/kan afwijken. Ik passeerde zo de bijna lege Gate 2 en werd door een A4tje in slecht engels doorverwezen naar Gate 3 waar er een enorme rij voor me stond. Jammer, paraplu! Dus ik terug naar nummer 2 en met mijn paspoort stevig in de hand met de boardingpass er een klein stukje uit liep ik gewoon stevig door en deed net of de controleurs er niet stonden. Het zijn nu eenmaal Thai en die zoeken de confrontatie toch niet op.
Deze hindernis was zo genomen! Na een kop koffie en een uur wachten moest ik naar de gate. Opnieuw een rij en deze keer werd de boardingpass en mijn paspoort opnieuw gecontroleerd. Gelukkig werd er niets gezegd over mijn te zware rugzak. Dan weer ruim een half uur wachten en na de tweede controle van mijn paspoort en boardingpass mochten we de bus betreden die ons naar het vliegtuig bracht. Vier uur nadat ik in de bus was gestapt liep ik de trap naar het vliegtuig op. 134 kilometer afgelegd in ruim vier uur!
De vlucht met AirAsia was goed en na ruim twee uur vliegen landden we veilig in Kuala Lumpur. Het was een gedenkwaardige vlucht want voor het eerst in al die jaren zag ik het centrum van KL met de Petronas Torens en Menara KL vanuit de lucht.
Bij de immigratie van het LCCT was het zo druk dat het bijna een uur duurde voordat ik mijn paspoort aan de dienstdoende officier kon overhandigen. Hij bekeek me van top tot teen en bestudeerde aandachtig elke bestempelde pagina van mijn paspoort. Alsof ik er uitzie als een terrorist of drugssmokkelaar.
Dan naar de bus die me naar het “Sentral Stesen” van Kuala Lumpur zal brengen. Opnieuw leek de bus het meest effectief. Monorail naar Bukit Bintang en om iets over half zes stapte ik mijn kamer van het “Fortuna Hotel” binnen.
En dat was dat. Ik had nergens meer tijd voor want ik moest eerst eten en dan zat de dag er op. Om negen uur lag ik al tussen de lakens. Ik heb vandaag niets gedaan maar ik ben toch doodop.
‘Waarom schrijf ik dit?’
Denk er eens goed over na hoeveel mensen er elke dag in een overvolle trein stappen. ‘Dat zou mijn doelwit zijn als ik een terrorist was!’
Maar onder het motto: “Het is voor uw eigen veiligheid!”, wordt er een hele nutteloze beveiligingsindustrie in leven gehouden. We hebben geen andere keuze dan de veel te hoge beveiligingstax te betalen.
‘Zou u met een minder beveiligde maatschappij vliegen als het ticket € 50,- pp goedkoper was?’
Nou, ik wel. Want voordat je eenmaal achter de marechaussee op Schiphol bent ben je al op zoveel camera’s geweest dat de rotte appels er echt wel uit zijn gehaald. De rest is gewoon het lot of geluk.
