Nieuw Zeeland, een rustige zondag

Auckland (Lantana Lodge), 17 januari 2010

Na twee mislukte pogingen om het eiland “Rangitoto“ in de baai van Auckland te bezoeken heb ik de brui er maar aangegeven. De de anderhalve fles witte wijn en twee grote glazen bier hebben goed hun werk gedaan en sliep ik lekker uit! Ik had een rustige dag in mijn gedachten en dat zou het ook worden.
Een grappige klungelige Spanjaard die je meteen aan Manuel uit “Fawlty Towers” deed denken was gisteren in het hostel aangekomen. Zijn aanwezigheid was overduidelijk, van vreemde hilarische uitspraken in het Engels tot het, natuurlijk per ongeluk, omstoten van de meest uiteenlopende zaken in de keuken. Inclusief het klungelige opruimen van de rotzooi.
“Juli”, was zijn naam en vandaag had hij weinig te doen. Tijdens het aanhoren van zijn plannen voor Nieuw Zeeland had ik een beetje medelijden gekregen en nadat ik mezelf over mijn hart had gestreken nam ik hem maar mee de stad in. Doelloos rondslenteren door de winkelstraten van Auckland was het doel van deze zondagmiddag.
Even terug naar “Juli”. Hij was van plan om een kamper te kopen en dan acht maanden door Nieuw Zeeland te trekken. Een plan dat zeker goed mogelijk is en ook een moedig plan voor een jongen van vierentwintig. Alleen het antwoord op mijn vraag hoeveel geld hij gespaard had stemde me treurig. Hij had iets meer dan vierduizend Euro op zijn rekening staan! En het gemak waarmee hij de bus in stapte, zes keer per dag á nz$ 2,-, voorspelde weinig goeds.

Onderweg kletsten we op drieëndertig toeren zodat hij het Engels goed tot zich kon laten doordringen. Af en toe kwam ook zijn kleine woordenboek te voorschijn. Nadat ik hem langzaam had voorgerekend dat hij ongeveer € 16,- (nz$31,-) per dag had te besteden begon het ook bij hem door te dringen dat het maar net genoeg was om voor de hostels te betalen. Zijn antwoord was onzeker maar ook meteen zelfverzekerd. “Hij zou onderweg wel werken!” Wat hij ging doen wist hij nog niet. Zijn problemen bleken alleen maar veel groter, hij had namelijk maar een visum voor drie maanden.
Ik gaf hem wat raad over het reizen in het algemeen en zo kwam er een einde aan een plezierige middag. We moesten terug naar het hostel en hij wilde met de bus terug gaan. Ik had daar geen probleem mee maar ik zelf zou gaan lopen. Ik moest namelijk nog ontbijt voor morgen en een fles witte wijn voor vanavond kopen. Met een lichte tegenzin liep hij met me mee terug. Onafgebroken spuide hij de meest ,onmogelijke, oplossingen voor zijn probleem. Hij dacht er in ieder geval wel over na!

Mijn geplande Take-away noedels met groenten werden omgewisseld voor “Fish and Chips”. Na het eten had ik nog een leuk gesprek met een medebewoonster van het hostel. Toen mijn fles wijn burgermeester was gemaakt zocht ik mijn bedje op. Morgen zou een gemakkelijke maar toch een vermoeiende dag worden. Twaalf uur in de trein van Auckland naar Wellington.

Nieuw Zeeland, een lastige bovenbuurman

Auckland (Lantana Lodge), 16 januari 2010

Alle goede voornemens ten spijt viel het plan voor vandaag volledig in duigen! Ik was mooi op tijd naar bed gegaan en werd rond twee uur gewekt door het schudden van mijn bed. Voor een moment dacht ik dat mijn bovenbuurman naar het toilet moest en dat de ladder af kwam. Maar nee! Hij draaide zich alleen met veel kracht om. Nu heb ik al in heel wat gammele stapelbedden geslapen maar dit bed was de stevigste waar ik ooit op heb geslapen.
Om kwart over drie kwam en nog een groep kamergenoten terug van het uitgaan en de knipperende lichten, zingende ritssluitingen en opengaande stalen deurtjes van de kast maakten het alleen nog maar erger. Ook mijn bovenbuurman was nu ook uit zijn slaap en hij begon met nog meer energie in zijn bed te draaien.
Tegen de tijd dat ik eindelijk de slaap weer had gevat liep de wekker af. Het was me allemaal een beetje teveel na deze slechte nacht. Lekker in bed blijven liggen! Om half tien schonk ik mijn eerste kopje koffie in en schakelde over op plan B. Natuurlijk heb ik onderweg altijd een plan als reserve!
Plan B was een bezoek aan het “Auckland Museum”. Het museum was een absolute must omdat het een van de grootste verzamelingen van Polynesische en Micronesische kunst bezit. Onderweg naar het museum passeerde ik nog twee unieke huizen die ik snel aan de buitenkant bekeek. Het feit dat deze twee huizen op de lijst van bijzondere gebouwen staan geeft meteen aan dat er tijdens mijn verblijf in Nieuw Zeeland weinig oude gebouwen kunnen worden bezocht. Het leeuwendeel zal bestaan uit landschappen van uiteenlopende schoonheid.

Het museum was inderdaad de moeite waard, de begane grond dan want de expositie over vulkanisme en andere geologische zaken kon me niet zo boeien. Na het museum trok ik de stad weer in om gewoon een beetje rond te slenteren. Ik ben nu aardig gewend en voel me sterk, ik heb echt zin om er op uit te trekken.

Wat me wel zorgen baard is dat de meesten boekingen worden afgewezen. Hier en daar wordt er wel een boeking geaccepteerd maar de meesten worden meteen afgewezen. Wat daar de oorzaak van is is me nog niet helemaal duidelijk. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ze liever helemaal geen boekingen van die BBH kaart willen accepteren. Ik moet daar eens dieper op in gaan.

De avond was heel gezellig met een gemengde groep uit alle hoeken van de wereld. De tijd vloog om en de flessen vlogen leeg. Het was zo gezellig dat we nog besloten om naar de kroeg te gaan. Het was niet echt druk in “The Bog” maar dat kon ons weinig schelen. Gelukkig sloot de kroeg vroeg zodat we na twee pinten en om half twee op bed lagen. Het was weer een leuke dag geweest.

Morgen ga ik weinig doen. Lekker relaxen en me voorbereiden op mijn vertrek. Een dag in de trein door het oneindige landschap van Nieuw Zeeland.

Nieuw Zeeland, Auckland, een stad met heuvels

Auckland (Lantana Lodge), 15 januari 2010

Het was later geworden dan ik had gepland en de eerste fles witte wijn smaakte ook uitstekend. Ik hoop dat het voorboden zijn van wat me nog te wachten staat. Om iets voor acht werd ik de eerste keer wakker. De gordijnen in de dorm zijn van uitstekende kwaliteit en laten geen straaltje licht door. Na het toilet te hebben bezocht ging ik nog even liggen. Dat werd dus uiteindelijk anderhalf uur!
Om kwart voor tien greep ik mijn eerste kop koffie en probeerde mijn telefoon of ik nu op het internet zat. Nee dus! Dat was dus het eerste probleem dat ik nog moest oplossen. Maar eerst moest ik nog wat eten en dat werd een ontbijt sub van Subway met een koffie. NZ$ 6,40 was een eerlijke prijs. Vanochtend had ik mijn geld geteld en ik had al heel wat gespendeerd! Natuurlijk was mijn kamer al tot maandag betaald en ook de NZ$ 70,- voor de telefoonkaart was een stevig bedrag. Een paar flessen witte wijn, en twee biertjes in de Ierse Pub en ik zat al dik boven de NZ$ 300,-.
Aangekomen bij de Telecom shop kon ik niet worden geholpen, ook de Vodafone winkel kon me niet helpen en mijn laatste kans was bij de Apple Shop. En daar was het zo gepiept! In de settings van mijn iPhone moest “internet.telecom.co.nz” worden ingevuld. Nu kon in ongehinderd door Auckland gaan wandelen.
Nou ja, ongehinderd? De heuvels in een stad als Auckland maken het niet echt een stad waar je even lekker ga wandelen. Heuvels die niet voor de trek in Nepal zouden onder doen liggen door de hele stad verspreid. Steile afdalingen worden bijna gevolg door hele steile beklimmingen. Ook in de vele mooie parken die Auckland heeft is het stevig aanpoten.
Eenmaal aan de waterkant werd het allemaal wat gemakkelijker. Toch was het ook vermoeiend, het lijkt wel of mijn in Nepal opgebouwde conditie weer helemaal verdwenen is. Na een heerlijke Maleisische lunch kocht ik nog een goedkoop paar flip-flops en ging op weg naar mijn hostel. Met lood in mijn schoenen beklom ik de heuvel aan het begin van Parnell road, ik werd zelfs ingehaald door een oude vrouw die haar hondje uitliet.
Gisterenavond was er een kaart besproken in de groep. Het ging over de “BBH kaart” die flinke kortingen zou geven op heel veel zaken zoals bezienswaardigheden en hostels. Een korte blik op de website haalde me over en daar vloog weer NZ$ 45,- uit mijn zak. Maar wel met de wetenschap dat het veelvoudige van dat bedrag zou worden uitgespaard.
Na twee dagen was ik dus klaar met de belangrijkste voorbereidingen en ik kon me nu op het plannen richten. Ik boekte nog wat hostels vooruit en dronk heerlijke witte wijn op de veranda van mijn hostel.

Morgen sta ik echt vroeg op om een boottocht naar een vulkanisch eiland te maken. De eerste korting is morgen dus al meteen binnen!