Maleisië, een rustige zaterdag in Kuala Lumpur

Kuala Lumpur, 25 juli 2009

Tijdens de stilte voor de storm deed ik vandaag maar eens rustig aan. Vanavond laat arriveert een jongen die ik in Japan heb ontmoet met zijn vriendin vanuit Zuid-Korea. Morgenvroeg hebben we om half acht afgesproken dus ik moet heel vroeg op om ze de mooiste plaatsen van Kuala Lumpur te kunnen laten zien.
Vandaag maak ik er dus een rustige dag van met opnieuw een een paar plaatsen waar ik zelf nog nooit ben geweest. “De grootste overdekte vlooienmarkt van Maleisië” schreeuwde het kleine visitekaartje dat ik in de lobby van mijn hotel had gevonden.
Na mijn gebruikelijke ontbijt met een broodje ei, een krantje en een bakkie koffie ging ik met de trein van KLCC naar Taman Jaya in de buitenwijken van Kuala Lumpur. Bij aankomst op het MRT station was er niet de verwachte drukte die het kleine advertentie papiertje had beloofd. Erger nog, het was er zo rustig dat ik geblinddoekt de straat kon oversteken.
Binnen in het complex werd het meteen duidelijk dat de organisator een beetje teveel vertrouwen in zijn geesteskind had gehad. In de kelder vond ik een tiental kraampjes en dat was meteen alles wat er te zien was. Ik maakte een kort rondje en schoot wat foto’s om te oefenen met het kunstlicht en zonder de flits.

Binnen dertig minuten stond ik weer buiten en richtte mijn pijlen op de volgende bestemming.
In de wijk die Pudu heet waren een Chinese tempel en een markt die je ook wel op je lijstje van plaatsen om te bezoeken op je lijstje kon zetten. Helaas vielen ze beiden zo tegen dat ik er geen enkele foto aan heb gewaagd. Het meest opmerkelijke van de middag was eigenlijk nog de heerlijke Nasi Kandar ergens in een klein tentje aan de zijkant van een winkelcentrum.

Het hele restaurant zat met open ogen te kijken hoe ik het volle bord met Kari Ikan en Sambal Ajam aangevuld met twee soorten groente naar binnen werkte. En beste lezers, het smaakte me weer voortreffelijk. Ik kan Maleisië als vakantiebestemming van harte aanbevelen, al was het alleen maar voor het voortreffelijke eten. Na een wandeling van een half uur onder de brandende zon was het natuurlijk weer goed vertoeven in de koelte van mijn kamer.
Het avondeten van Yakiudon was niet zo goed als ik had verwacht. Het was niet druk in het restaurant maar desondanks besteedde de kok niet voldoende aandacht aan mijn gerecht. Jammer, misschien later nog een tweede kans maar voor nu kom ik er zeker niet meer terug.

Op weg naar mijn hotel liep ik in een mensenmassa. Het is hier ongelofelijk druk! Morgen dus om zes uur op voor een lange dag als reisgids in Kuala Lumpur.

Maleisië, little India en het Jade Museum

Kuala Lumpur, 24 juli 2009

Met een kopje koffie en een paar boterhammen met pindakaas op de kamer had ik een heel ander begin van de dag dan anders. Het zou een rustige dag worden met een bekende wandeling door Little India en een bezoek aan een onbekende attractie, het “Jade Museum”.
Net na de middag stond ik onder een blauwe hemel aan het begin van mijn excursie voor de dag. Ik maakte mijn gedachten leeg en probeerde me voor te stellen dat ik hier voor de eerste keer was. Het was wel moeilijk maar het lukte me wel.
Aan het Onafhankelijkheidsplein, Merdaka Square, keek ik eens goed om me heen en realiseerde me dat Kuala Lumpur een mooie en een vriendelijke stad is. Rond het plein lijken de gebouwen uit een sprookje uit duizend en één nacht te komen. Mooie Islamitische architectuur in haar oude en nieuwe vorm. Persoonlijk heb ik wel iets met het postkantoor.
Nadat ik door Little India was gewandeld, waar de moskeeën uitpuilden met gelovigen, werd het tijd voor de lunch in het KLCC. Maleisisch deze keer, de Nasi Kandar ging er goed in en ik spoelde het laatste restje weg met een Coke Light.
Tijdens het eten had ik het kaartje van het “Jade Museum” zitten bestuderen en ik kwam er niet uit. Ik herkende verschillende straatnamen maar ze leken niet te kloppen, of beter gezegd, ze lagen niet op de juiste plaats!

Ik programmeerde de GPS en volgde de aanwijzingen die op het kleine scherm verschenen. Na een vermoeiende wandeling, die niet via de kortste weg ging, kwam ik bij het museum aan. Het museum is gevestigd in een groot huis in een wijk met veel restaurants. Ik kon de torens van “Times Square” goed zien en zo had ik ook een goed idee hoe ver ik van mijn hotel was.
Buiten stonden een paar kunstwerken van jade en je had een vorkheftruck nodig om ze te stelen. Ik rammelde aan de deur maar die was gesloten. Op een bordje naast de deur stonden de openingstijden en ik was zeker binnen de tijd! Teleurgesteld liep ik het erf weer af naar de weg toen ik een vrouw hoorde roepen.

Ze waren dus wel open maar de deur was op slot geweest. Binnen was het een rommel als in een antiekwinkel. Het museum is een bonte verzameling van alles wat er maar uit de jade gesneden kan zijn. Van levensgrote stoelen tot de kleinste amuletten. Alles wat je ziet hangt een prijskaartje en is te koop! Het is dus eigenlijk geen museum maar een winkel. Dat neemt niet weg dat het toch wel een interessante plaats is om te bezoeken. Ben je op zoek naar iets speciaals gemaakt van jade dan is dit de plaats! Opnieuw zeg ik, “je hoeft er geen dag voor uit te trekken maar als je wat tijd over hebt is het zeker de moeite waard.”

Na een Koreaanse maaltijd en een paar biertjes was deze vrijdag ook weer tot een goed einde gekomen. Met veel vragen in mijn achterhoofd keek ik naar het bordje op de receptie in mijn hotel. “Full House.” Wat was er mis gegaan in Thailand?

Maleisië, als het een keertje mis gaat

Kuala Lumpur, 23 juli 2009

Elektronica is onvoorspelbaar en als het mis gaat dan gaat het meestal ook goed mis.
Het Fortuna Hotel*** is een goed hotel in Kuala Lumpur. Het is niet te duur voor de RM 178 (€ 37,-) per nacht en het ligt net achter Bukit Bintang aan een rustige straat. Het is gemakkelijk te bereiken met het openbaar vervoer en een perfecte uitvalbasis voor een paar dagen in Kuala Lumpur. Helaas hebben ze alleen Wi-Fi in de lobby en dat staat me soms een beetje tegen. Ik relax graag aan het einde van een drukke dag met de laptop op schoot op mijn bed in de koelte van de airconditioning.

Tijdens een kort bezoek aan het BB-Plaza zag ik bij de DiGi stand een aanbieding liggen die ik moeilijk kon voorbij lopen. Een portable modem, een soort dongel, die met een vooruit betaalde simkaart geladen kon worden. € 80,- voor het modem en dan één Euro per dag voor onbeperkt internet in Maleisië. Een perfecte aanbieding voor mij. De snelheid is niet echt hoog maar het is altijd beter dan niets.
Gisterenavond werkte het allemaal perfect maar vanochtend ging het mis. Na mijn ontbijt bij McDonald’s dacht ik het allemaal snel op te lossen en op zoek te gaan naar het Jade Museum. Helaas, met nog slechts 11% in de batterij kwamen we na ruim drie uur erachter wat er mis was. Software! We voelden ons allebei dom maar ook opgelucht dat het weer werkte. Ik weet nu in ieder geval hoe en wat en dat maakt dat ik weer erg blij ben met mijn laatste aanwinst.
Een erg late lunch van Bami Goreng met een flinke schotel garnalen stilde mijn trek. De dag was al voorbij en ik kon weinig meer gaan doen. Dan maar weer relaxen!
Voor het avondeten had ik gisteren al gezien dat ik weer naar het KLCC zou gaan. De verschillen kerrieschotels zagen er heerlijk uit. Bangladesh stond er met grote letters boven de counter, maar ik heb hier wel mijn bedenkingen bij. Het smaakte er in ieder geval niet minder om! Het eten was voortreffelijk!

Mijn dag zat er op en op de terugweg heb ik zeker een half uur naar één van de mooiste fonteinen staan kijken die ik ooit heb gezien. Een spel van water en licht voor de hoofdingang van “the Pavilion” aan Bukit Bintang.