Japan, de regen en een onverwacht bezoek

Kyoto, 28 mei 2009

De eerste druppels kwamen langzaam omlaag toen ik samen met Tettje K’s House Kyoto verliet. Hetzelfde ontbijt bij de gouden bogen, alleen een andere locatie. Deze keer aan de rivier niet ver van ons hostel. We zouden namelijk de rivier in de noordelijke richting volgen totdat we bij een tempel kwamen.
Door de hoge glazen ramen zagen we de regen langzaam aanzwellen tot een natte wind. Natuurlijk hadden we geen jassen meegenomen en het gebruik van een paraplu is voor mij al jaren een taboe. Ik heb in het verleden wel eens onderweg een paar van die dingen gekocht maar elke keer was het dan binnen een half uur droog en ik sleepte zo’n ding de rest van mijn reis mee.
Een combinatie van de regen en wind maakten het ook voor de eerste keer kil in Japan, waterkoud, zoals we zo mooi in Nederland zeggen. Dan maar een lekkere warme kop koffie! We weken dus van ons geplande pad af en gingen op zoek naar een koffiehuis met een toilet. Mijn darmen begonnen namelijk ook een beetje op te spelen.
Vanaf het overdekte terras zagen we dat de motregen nu over ging in echte regen. De straat werd nat en je kon de autobanden horen terwijl ze de plassen water in tweeën sneden. Rustig je koffie opdrinken en wachten tot het weer droog wordt! Tettje haalde nog een Marlboro tevoorschijn en stak hem op. Zelf haalde ik de Lonely Planet tevoorschijn en ging op zoek naar een invulling voor een regenachtige dag.
Een onverwachte opklaring maakte deze handeling overbodig en zo gingen we weer verder op pad. Binnen een kwartier begon het opnieuw te regenen en wij zochten beschutting in een ondergronds winkelcentrum. Dat was balen! Deze dag was de eerste echte slechte dag in twee weken, we hadden dus niets te klagen. Maar toch, tijdens de volgende kop koffie besloten we om de dag maar op te geven en een alternatief te zoeken.

Dat alternatief had ik al eerder gevonden en ik liet Tettje in het ongewisse. Het was een verrassing! Tijdens onze eerste rit in de metro deed Tettje zijn uiterste best om te raden wat we gingen doen. Hij kwam met zijn gissen en raden niet eens in de buurt!

De lunch was weer een hoogtepunt en nu gingen we dus op pad naar een museum. Het Umekoji Museum in Kyoto bezit een aanzienlijke collectie oude, en veelal nog werkende, stoomlocomotieven. Bij aankomstaan de poort begon Tettje zijn gezicht te gloeien! Dit was een wel heel aangename verrassing! Jongens en treinen gaan nu eenmaal goed samen.

We keken onze ogen uit en genoten van alle stalen rossen die we zagen. Ja, hier wordt nog wat aan het bewaren van de traditie gedaan. Oude mannentjes in overalls zwart van de olie en het kolengruis werkten aan de locomotieven die aan onderhoud toe waren.

Zo kwam er toch nog een aangenaam einde aan ons bezoek van Kyoto. Morgen gaan we een reis van een paar uur met de trein maken naar Fukuoka.

Japan, een dagtocht met een supersnelle trein

Kyoto, 27 mei 2009

Luisteren, vooral veel luisteren is erg belangrijk als je onderweg bent. Na de tempels van gisteren waren we wel aan iets anders toe. Het verhaal van Shaun over een kasteel in originele staat, niet van beton en staal zoals in Nagoya, klonk voor ons als muziek in de oren.
Nu zou een reisje naar een attractie 250 kilometer verderop in Nederland als teveel klinken om dat als dagtochtje op en neer te doen. Haarlem - Maastricht is ongeveer de afstand die moesten afleggen om op de plaats van bestemming te komen. Drie uur en negentien minuten reistijd (volgens 9292ov.nl) voor een enkele reis. Voor ons in de supersnelle sexy vierhonderd meter lange gestroomde Hikari treinen zou het maar vijfenvijftig minuten zijn. Dus een dagtochtje was goed mogelijk. Het Himeiji-jo staat ook op de UNESCO lijst en dat staat garant voor kwaliteit.
Tijdens de korte treinreis verraste Tettje me met het voorstel om vanavond weer Sushi te gaan eten. Ik sta er helemaal voor open om de (gezonde) heerlijkheden van de Japanse keuken te proberen. Maar eerst het kasteel! Himeiji is de zoveelste onbekende miljoenenstad waar we arriveren. Ook hier waren er links en rechts langs de weg die naar het kasteel leid veel souvenirwinkeltjes. Eindeloze stapels kleurrijke rotzooi die nergens goed voor zijn.
En plotseling sta je dan voor een verkeerslicht te wachten met het kasteel voor je. Opnieuw een indrukwekkend gezicht. Nadat we het kasteelterrein hebben betreden gaan we eerst eens rustig om ons heen zitten kijken naar al die mensen. OK, het is woensdag maar er zijn toch wel wat mensen op de been.
Aan het begin van de rondleiding door het oude houten gebouw moeten de schoenen uit. Twee plastic tasjes voor die grote schoenen van me. Op sokken schuifelen we over de gladde houten vloeren. Natuurlijk mag hier niet worden gerookt. Het stuk tussen de zijvleugel en het hoofdgebouw kunnen we weer met de schoenen aan afleggen. Met een groen gevoel bekijk ik hoe de gebruikte plastic tasjes worden gereinigd en op een nieuwe stapel worden gelegd. Japan is groen!
Na een kort stukje over een met grote stenen belegde weg stonden we voor de poort van de haast onneembare vesting. Ik weet dat ik in herhaling val maar je moet het met je eigen ogen hebben gezien om het te kunnen bevatten.

Zo verlieten we net na twee uur het kasteel om wat te eten. Tettje kwam natuurlijk weer met het antwoord, “een kleinigheidje” en bij een restaurant met uitzicht op het kasteel vielen we op het terras neer. Bij het bestellen vanuit de vitrine kon ik mijn ogen niet geloven. Tettje zijn “kleinigheidje” was een dienblad vol met eten. Daar stak mijn bestelling maar bleek bij af, een noedelsoepje.

Tettje keek zijn ogen uit toen het dienblad werd geserveerd en verontschuldigde zich. Hij was namelijk in de verontstelling dat hij alleen het bord met de schnitzel en de kool had besteld. Ik was in de verontstelling dat Tettje wist dat hij het hele dienblad bestelde. We moesten er allebei hartelijk om lachen. Het eten smaakte in ieder geval goed en ik wist zeker dat Tettje weer wat had geleerd.
Vanuit de trein gingen we meteen naar het Sushi restaurant in het station van Kyoto. 137 Yen (ongeveer een Euro) per bordje. De kleine kunstwerkjes verdwenen in onze kelen en werden weggespoeld met Kirin biertjes. Veel vroeger dan normaal gingen we richting het hostel. Morgen zijn we alweer op de helft van onze reis en de drukke dagen beginnen nu hun tol te eisen.

Morgen gaan we een lange wandeling door Kyoto maken.

Japan, de tempels van Nara

Kyoto, 26 mei 2009

Dit is een plaats die niet gemist mag worden tijdens een bezoek aan Japan en die dus op de lijst van de UNESCO staat. Erg belangrijk en die mag dan zeker niet gemist worden!
Terwijl ik Tettje met een biljet van duizend Yen naar de counter van de McDonald’s stuurde om het gebruikelijke ontbijt te bestellen, “one number five, set,” “one number six, set,” “with hotte coffee,” dacht ik na over de twee jongens die niet waren komen opdagen. We hadden namelijk om acht uur precies bij de receptie afgesproken. Om vijf over acht waren ze er nog niet en wij waren dus maar vertrokken. Het zijn uiteindelijk maar vreemden die niet je dag mogen bepalen. Je kunt samen iets gaan ondernemen en dat maakt de dag leuker en gezelliger maar je hangt niet je oorspronkelijke invulling er aan op.
Ik hoorde Tettje in zijn beste engels het ontbijt bestellen en wist dat het wel goed zat. Tettje is enorm veranderd tijdens de eerste twee weken in Japan. Hij is nu een goede hulp als we in de trein zitten, hij is begonnen met kaartlezen en spreekt een paar woorden engels als hij het ontbijt gaat bestellen. Tel dit op met zijn ontdekkingsreis van de vreemde keukens dan heb ik een goede reismaat gevonden.
Nara dus! Een treinreis met aan het einde tempels en schrijnen. Het culturele deel van onze vier weken begint nu echt. De treinen reden vandaag weer normaal en na een korte treinreis stapten we op het kleine station van Nara uit de trein.
En wie komen we tegen op het plein voor het station? Juist, de mensen die te laat waren. De jongens hebben ook een nieuwe reisgenoot meegebracht! Een jong meisje uit Vlaanderen waarmee ik snel een paar Nederlandse woorden wissel. Ook hier veranderd het toerisme de straten! Pachinko, speelhallen en souvenirwinkels versieren de straat op weg naar het tempelcomplex.
Het jonge blonde meisje heeft de hormoonproductie bij de twee jongens aanzienlijk verhoogd en als twee puppy's lopen ze achter het blonde wicht aan. De Kofuku-ji is de eerste tempel die we bezoeken. Vooral de tientallen herten die er rondlopen maken het een bijzondere ervaring. Nadat we een paar keer hebben staan te wachten lopen we samen verder. Wachten heeft geen zin, de hormonen om voort te planten zijn sterker.
Zo lopen we tegen Paul Pot en zijn vrouw aan. Een oer-Hollandse jongen die hier voor zijn werk is. Met zijn vieren lopen we al kletsend en genietend van de tempels door het park.
De Todai-ji tempel is het pronkstuk van de stad. Het huist de grootste Boeddha van Japan en het gebouw is volgens de Lonely Planet het grootste houten gebouw ter wereld. We schieten wat foto’s maar ik ben niet echt onder de indruk. Ik heb al zoveel gezien tijdens mijn reizen dat de grootste, langste, zwaarste en breedste normaal gesproken weinig indruk op me maken. De pure schoonheid spreekt me meer aan.
De korte ceremonie van de in kleurrijke kostuums gestoken monniken vindt ik veel leuker. Het zingen en de muziek doen me voor een moment denken aan een klein dorp hoog in de Himalaya’s waar ik tien jaar geleden rondzwierf.

Nadat we nog een kopje koffie hebben gedronken nemen we afscheid van Paul en zijn vrouw. Het was weer een mooie dag geweest die we eindigen met een gezellig samenzijn in de woonkamer van K’s House Kyoto.

Morgen gaan we met de trein een kasteel bezoeken.