Helaas gaat het in Nederland de verkeerde kant op. Deze cartoon beeld het beste uit hoe ik me voel.
Ons mooie en ooit zo sterke Nederland gaat naar de knoppen?
Bron: De Volkskrant
vrijdag 19 september 2008
donderdag 18 september 2008
Marokko, ziek!
Marrakesh, 18/09/2008
Ja, ziek. Gisterenavond lag ik al om half acht op bed. Nadat ik de pot flink had gevuld kwamen de krampen sterker terug dan tevoren. Opgerold van de pijn lag ik in mijn bed en dacht aan de vreselijke soep die ik enkele dagen geleden had gegeten. De koorts kwam op en de koude rillingen liepen over mijn hele lijf. Ik zweette verschrikkelijk en had het zo koud dat ik mijn wollen hemd en mijn fleecetrui moest aantrekken.
Het was een heel onrustige nacht en van slapen kwam pas weer wat toen de zon aan de hemel was verschenen. Gelukkig smaakte het ontbijt me wel en dat terwijl ik nog steeds een beetje koortsig ben. Gelukkig realiseer ik me dat het alweer elf maanden geleden is dat ik ziek was terwijl ik op reis was. Één keer per jaar ziek valt eigenlijk best wel mee en ik maak van deze ziektedag maar de eerste rustdag van mijn reis door Marokko.
Terwijl ik luister naar “Yesterday” van de Beatles op de achtergrond zakt mijn eten langzaam weg in mijn spijsverteringskanaal. Het vreemde is eigenlijk dat ik me ziek voel maar dat mijn eetlust nog steeds aanwezig is. De regen daalt langzaam neer in Marrakesh en ik heb net voor nog een nacht extra betaald. Laten we hopen dat ik morgen beter ben en dat ik dan de stad in kan. Van de trek in de Atlas zal weinig terecht komen als ik me zo slecht voel, misschien ga ik wel meteen verder naar de rode zandduinen van de Sahara.
De lunch van een kippenpoot uit de tajine met veel brood ging er goed in, gelukkig heb ik nog wel trek. Op het moment dat ik de binnenplaats van het hotel binnenstapte begon het te regenen. Gelukkig maar dat deze verloren dagen samenvallen! De rest van de dag laat zich raden, slapen en spelen met de computer. Ik heb gewoon pijn in mijn rug van de krampen in mijn dikke darm. Het is alsof er een prop in zit. Ik kan echt weinig anders doen dan gewoon uitzieken.
Ja, ziek. Gisterenavond lag ik al om half acht op bed. Nadat ik de pot flink had gevuld kwamen de krampen sterker terug dan tevoren. Opgerold van de pijn lag ik in mijn bed en dacht aan de vreselijke soep die ik enkele dagen geleden had gegeten. De koorts kwam op en de koude rillingen liepen over mijn hele lijf. Ik zweette verschrikkelijk en had het zo koud dat ik mijn wollen hemd en mijn fleecetrui moest aantrekken.
Het was een heel onrustige nacht en van slapen kwam pas weer wat toen de zon aan de hemel was verschenen. Gelukkig smaakte het ontbijt me wel en dat terwijl ik nog steeds een beetje koortsig ben. Gelukkig realiseer ik me dat het alweer elf maanden geleden is dat ik ziek was terwijl ik op reis was. Één keer per jaar ziek valt eigenlijk best wel mee en ik maak van deze ziektedag maar de eerste rustdag van mijn reis door Marokko.
Terwijl ik luister naar “Yesterday” van de Beatles op de achtergrond zakt mijn eten langzaam weg in mijn spijsverteringskanaal. Het vreemde is eigenlijk dat ik me ziek voel maar dat mijn eetlust nog steeds aanwezig is. De regen daalt langzaam neer in Marrakesh en ik heb net voor nog een nacht extra betaald. Laten we hopen dat ik morgen beter ben en dat ik dan de stad in kan. Van de trek in de Atlas zal weinig terecht komen als ik me zo slecht voel, misschien ga ik wel meteen verder naar de rode zandduinen van de Sahara.
De lunch van een kippenpoot uit de tajine met veel brood ging er goed in, gelukkig heb ik nog wel trek. Op het moment dat ik de binnenplaats van het hotel binnenstapte begon het te regenen. Gelukkig maar dat deze verloren dagen samenvallen! De rest van de dag laat zich raden, slapen en spelen met de computer. Ik heb gewoon pijn in mijn rug van de krampen in mijn dikke darm. Het is alsof er een prop in zit. Ik kan echt weinig anders doen dan gewoon uitzieken.
woensdag 17 september 2008
Marokko, riding on the Marrakesh Express
Marrakesh, 17/09/2008
Een bus vol dagjesmensen vertrok om half tien vanuit Es-Wara (Mogadir) naar de hoofdstad van het zuiden, Marrakesh. De meiden uit Holland hadden me al gewaarschuwd voor wat me hier te wachten stond. Een gewaarschuwd mens telt voor twee tenslotte!
Onderweg zag ik vanuit de bus een heel ander Marokko dan dat ik tot u toe had gezien. Een droog kaal heuvellandschap met heel weinig begroeiing en overal winkeltjes langs de weg met de bekende rotzooi afgewisseld met wegrestaurants waar ik zelfs de eerste Heineken reclame zag. Nou, dit was dan het Marokko van de reisgidsen. De aankomst bij het treinstation van Marrakesh was een chaos van Aziatische proporties. Iedereen duwde en trok aan iedereen en klom over elkaar heen om als eerste bij de bagage te zijn. Met een klein beetje kracht, inzicht en ellebogenwerk had ik als één van de eersten mijn rugzak te pakken en liep langzaam weg. Een handvol taxichauffeurs volgden en begonnen aan mijn rugzak te trekken en dat was het moment om even netjes doch heel dringend aan ze te vragen om op te hoepelen.
Giftig kijkend en met elkaar in het Marokkaans sprekend lieten ze me achter.
“Welkom in Marokko!”, dacht ik bij mezelf.
Het hotel dat ik op het oog had was snel gevonden en de lunch in deze wereldstad was een lust voor het oog en de tong. Was het niet dat na deze, veel te grote, maaltijd mijn darmen weer op hol sloegen. Een flinke potlozing en ik kon bijna niet meer lopen van de krampen en de pijn. Vanaf een klein bankje in de receptie heb ik nog wat voetbal gekeken maar de situatie werd onhoudbaar. Om half acht lag ik onder de dunne dekens. Ik hoop dat het morgen allemaal over is?
Ter informatie:
Dé Marokkaanse taal bestaat niet.
Er zijn:
Het Marokkaanse Arabisch oftewel Darija
Tmazight (Berbers)
Souss (Afstammeling van de berbers)
Maar echte invloedrijke Marokkanen spreken gewoon Frans en rijden rond in grote auto’s, die bij voorkeur uit Duitsland komen.
(Bron: Marokkopagina)
Een bus vol dagjesmensen vertrok om half tien vanuit Es-Wara (Mogadir) naar de hoofdstad van het zuiden, Marrakesh. De meiden uit Holland hadden me al gewaarschuwd voor wat me hier te wachten stond. Een gewaarschuwd mens telt voor twee tenslotte!
Onderweg zag ik vanuit de bus een heel ander Marokko dan dat ik tot u toe had gezien. Een droog kaal heuvellandschap met heel weinig begroeiing en overal winkeltjes langs de weg met de bekende rotzooi afgewisseld met wegrestaurants waar ik zelfs de eerste Heineken reclame zag. Nou, dit was dan het Marokko van de reisgidsen. De aankomst bij het treinstation van Marrakesh was een chaos van Aziatische proporties. Iedereen duwde en trok aan iedereen en klom over elkaar heen om als eerste bij de bagage te zijn. Met een klein beetje kracht, inzicht en ellebogenwerk had ik als één van de eersten mijn rugzak te pakken en liep langzaam weg. Een handvol taxichauffeurs volgden en begonnen aan mijn rugzak te trekken en dat was het moment om even netjes doch heel dringend aan ze te vragen om op te hoepelen.
Giftig kijkend en met elkaar in het Marokkaans sprekend lieten ze me achter.
“Welkom in Marokko!”, dacht ik bij mezelf.
Het hotel dat ik op het oog had was snel gevonden en de lunch in deze wereldstad was een lust voor het oog en de tong. Was het niet dat na deze, veel te grote, maaltijd mijn darmen weer op hol sloegen. Een flinke potlozing en ik kon bijna niet meer lopen van de krampen en de pijn. Vanaf een klein bankje in de receptie heb ik nog wat voetbal gekeken maar de situatie werd onhoudbaar. Om half acht lag ik onder de dunne dekens. Ik hoop dat het morgen allemaal over is?
Ter informatie:
Dé Marokkaanse taal bestaat niet.
Er zijn:
Het Marokkaanse Arabisch oftewel Darija
Tmazight (Berbers)
Souss (Afstammeling van de berbers)
Maar echte invloedrijke Marokkanen spreken gewoon Frans en rijden rond in grote auto’s, die bij voorkeur uit Duitsland komen.
(Bron: Marokkopagina)
Abonneren op:
Reacties (Atom)
