Hong Kong, op jacht

Hong Kong, 17/04/2008

Het is een vreemde wereld dat Hong Kong, wel tweehonderd procent anders dan Macau. Om eens een rustig begin aan dit bezoek te breien zou ik gewoon wat gaan wandelen door de stad. Onderweg een toeristisch route wandelen en zo langzaam richting het Times Square winkelcentrum gaan, daar zouden mijn sandalen waarschijnlijk wel te koop zijn.
De gang over de trappen naar beneden van Mt. Davis kwam me bekend voor en tijdens het wandelen dwaalden mijn gedachten naar negen jaar geleden. Eigenlijk kon ik me niet zoveel herinneren wat ik had gedaan. De dagtocht naar Macau stond me nog wel vaag in het geheugen en de Welcome supermarkt op de hoek onder aan de heuvel maar verder kon ik me niets herinneren wat ik in de dagen in Hong Kong had gedaan. Ik had zelfs geen enkel idee hoe lang ik in Hong Kong was geweest! Na de inspannende weken in China met Kris was mijn reisgenoot ook aan wat privacy toe.
Nu was het anders, ik had alle tijd en ik zou in ieder geval proberen een hoop te gaan zien. Tijdens de toeristische wandeling kwamen er steeds bekende zaken voorbij en dat maakte mijn wandeling niet echt leuk. Al dat gedroogde voedsel, jade beeldjes voor toeristen en een heel assortiment aan goedkope Chinese spullen waar niemand echt op zit te wachten maar toch wordt verkocht. Ik had alles al gezien.
De stad was volgens mijn gevoel ook heel erg veranderd! De Bank of China was nu omgeven door wolkenkrabbers en was allang niet meer de hoogste toren op het eiland of zelfs in Kowloon. Kowloon is de nieuwe plaats voor wolkenkrabbers nu het bouwverbod er eindelijk is opgeheven. Vroeger was er alleen maar laagbouw toegestaan in verband met het Kai Tak International Airport dat midden in de stad lag. Het is wel een spectaculair gezicht vanaf Hong Kong eiland.
Onderweg werden er verschillende etenswaren gekocht en geprobeerd, en die smaakten één voor één voortreffelijk. Wat voel je je rijk als je langs de weg een heerlijke maaltijd zit te eten met een koud colaatje erbij. Smalle drukke straten met enorm veel verkeer en heel weinig historische gebouwen. De bouwwoede en de hoge grondprijzen hebben eigenlijk 99 procent van wat historisch was afgebroken en voor altijd verloren laten gaan. Het is niet anders!
Door die nieuwe hoogbouw slingerend kwam ik uiteindelijk bij het Times Square winkelcentrum en het was niet te geloven. Daar stonden de nieuwste TEVA’s in twee kleuren en ze hadden mijn maat ook nog. Maat 44 is de grootste maat die vaak in Azië kan worden geleverd. Het mooiste was eigenlijk nog de 15% extra korting. € 52.- voor een paar sandalen die in Nederland € 92.- kosten. Het is om treurig van te worden als je beseft hoeveel belasting je in Nederland betaald.
Mijn oude sandalen gingen in de plastic tas en de nieuwe aan mijn voeten. Het was een plechtig moment om even bij stil te staan. Mijn voeten zouden nu voor altijd de bekende TEVA strepen verliezen, waarschijnlijk komt er wel een andere tekening voor in de plaats. Op mijn nieuwe sandalen liep ik weer terug richting de Macau Ferry Terminal vanwaar ik de bus terug naar de top van de heuvel zou nemen. Openlucht slagerijen en rijen visverkopers. Met heel veel levende vissen, “hoe verser, hoe beter” denken de lekkerbekken. En dat zijn bijna alle Chinezen, eten is een kunst en een genot op hetzelfde moment.
Mijn dag zat er op en het was een goede dag geweest. Ik was nu klaar met alles wat ik buiten het bezichtigen moest doen en de komende dagen zal ik gaan rondneuzen op de eilanden en het vaste land van Hong Kong. De vier biertjes smaakten uitstekend en voor de € 2,54 hoefde ik het ook niet te laten. Slapen zal beter gaan dan morgen want ik ben kapot. Tot morgen.

Hong Kong, op bekend terrein

Hong Kong, 16/04/2008

Ik had vandaag alle tijd van de wereld, de gratis bus van de jeugdherberg ging pas aan het einde van de middag en wat moest ik de hele middag met mijn rugzak doen. Pas om half twaalf stapte ik aan boord van de boot naar Hong Kong. Een grote aluminium catamaran die slechts een twintigtal passagiers aan boord had. De reis was erg aangenaam en rustig, ik had het wel eens erger meegemaakt, zoals die keer in Cambodja toen we bijna met zijn allen verzopen.
Op de loopplank kwam Hong Kong me al bekend voor maar eenmaal in de stad zag ik helemaal niets wat ook maar bekend voor kwam. Nadat ik een sandwich had gegeten ging ik toch maar op pad met mijn rugzak. Twaalf kilo is nog mee te slepen, je moet alleen oppassen met het omdraaien dat je niets of niemand omverstoot.
In Hong Kong moest ik toch nog wat shoppen en één van de dingen waar ik naar op zoek was waren de nieuwste TEVA sandalen, een nieuw model sportsandalen die mijn oude Terrafi II moesten gaan vervangen. Het oude model Terrafi waren altijd erg goed geweest, het nieuwe model voldeed niet meer aan mijn eisen. Het mooie van Hong Kong is dat je nooit ver weg bent van enorme winkelcentra, zo ook nu niet. En onderweg naar een internetcafé liep ik het Wing On winkelcentrum binnen op zoek naar de sandalen. Nog voordat ik ook maar één sandaal had gezien had ik een jas en super absorberende handdoek gekocht, ik herinner me dat Kris er vroeger één had die een eigen leven was gaan leiden. Misschien zijn ze nu beter? Voor de sandalen kreeg ik een paar adressen waar ik maar eens moest gaan kijken, morgen dus.
De tijd was omgevlogen en het was tijd om de bus maar eens op te gaan zoeken. En de bus was ruim op tijd. Met twee magnetron maaltijden en vier blikken bier stapte ik om kwart over vijf in de bus. Na een korte rit bergopwaarts kwamen we bij het Mt. Davis YHA aan. En hier was in negen jaar niets veranderd, ik herkende alles! De receptie, de keuken en de slaapzaal. Alleen de laatste was wat meer Spartaans dan dat ik me kon herinneren, het zal wel de romantiek van het reizen zijn geweest dat het gevoel een beetje had afgezwakt.
Ik kreeg een bodemslaapplaats in een stapelbed aangewezen en kreeg het voor elkaar dat ik een nachtje langer kon blijven. Het is tegenwoordig ten strengste verboden om langer dan zes nachten achter elkaar te blijven, teveel mensen kwamen hier permanent wonen. Ik betrok mijn slaapplaats en liet mijn slechte geheugen teruggaan in de tijd. Ik realiseerde me dat het vandaag op de kop af tien jaar en twee weken geleden was dat ik voor de eerste keer in Hong Kong was op weg naar Australië.
Na de biertjes en een paar groepsgesprekken zocht ik mijn bedje op, morgen de stad in en op jacht naar de sandalen.

Macau, de laatste dag alweer

Macau, 15/04/2008

Ik heb het enorm naar mijn zin en dan is het normaal dat de tijd voorbij vliegt. Het is vandaag alweer de laatste dag in deze voormalige Portugese kolonie. De laatste dag zou ik niet al te ver van mijn hotel gaan. De Fisherman’s warf en de Macau Tower stonden nog op het programma en de rest van de dag zou ik invullen met een beetje rondlummelen in en om het Barra.
Na het bekende ontbijt liep ik over de oude weg naar het oosten vanwaar ik vanaf de ferryterminal zou beginnen. Hier sloeg het noodlot toe! Ik had even gekeken voor sandalen en binnen tien minuten was ik mijn leesbril kwijt en die werd natuurlijk niet meer terug gevonden. Mijn jaren beginnen ook te tellen en zonder een leesbril ben ik zo blind als een mol. De kleine lettertjes in de LP zijn onleesbaar mits ik in het verblindende zonlicht sta.

Ik had er flink de pest in toen ik de Fisherman’s Warf opliep. Gelukkig was ik het ook weer snel vergeten want wat die vreemde Chinezen hier weer hebben gebouwd is ongelovelijk. Al wandelend ging ik van een Chineze vesting via een vulkaan naar een romeins theater. Maar hier was het nog niet mee gedaan, een Ameriakaanse straat en een Amsterdams buurtje. Het was echt ongelofelijk en leuk om te zien maar het sloeg nergens op.
Wat wel ergens op sloeg was een tentoonstelling in het Nationaal museum van Macau, Griekse beelden uit het Louvre in Parijs die hier waren in verband met de Olympische Spelen. En dat was mooi! Beelden en vazen die ik alleen maar kende uit boeken en van de documentaires op tv. Nu zag ik ze in het echt en ze waren nog mooier en intrigerender dan ik ooit had kunnen denken. In een muisstille ruimte liepen een tiental mensen rond die zich vergaapten aan de meesterwerken uit de klassieke Griekse oudheid. Ik schat dat ik ruim een uur door de zalen heb gelopen en gelukkig mocht je gewoon foto’s nemen.

Mijn laatste attractie van dit bezoek aan Macau was de Macau Tower. Het weer was helder genoeg en ik zou in ieder geval nog wat kunnen zien van de omgeving. Van noord naar zuid en van oost naar west kon je de hele stadstaat zien. Plaatsen die ik had bezocht maar ook plaatsen die er vanaf grote hoogte interessant uitzagen. Ik kom hier zeker nog een keer terug want het is een hele aangename afwisseling van Kuala Lumpur en Singapore. Wat het grappigste was daar boven op de toren waren de doorzichtige glazen vloerdelen op 223 meter. Iedereen, inclusief mijzelf, liep op de roestvast stalen balken. Het was leuk om zo naar beneden te kijken door een glazen plaat op die hoogte maar om er op te stappen was wel wat meer moed nodig.
Langzaam slenterde ik weer naar het centrum waar ik op een klein pleintje een paar biertjes dronk, gezeten op een klein bankje liet ik de afgelopen week nog een keer de revue passeren. Het was een heel aangename en fijne week geweest en ik kan iedereen deze plaats van harte aanbevelen. Voor het geval dat jullie er ooit terecht komen ga dan naar het East Asia Hotel, het is niet zover van het Ponte 16 Resort. Goed en schoon voor een erg gunstige prijs.
Een erg rustige avond en lekker vroeg naar bed, morgen krijgt alles een vervolg in Hong Kong.