Als er één bier is dat je gegarandeerd een kater geeft dan is het Singha bier. Met een hoofd als een heiblok en een vijfentwintig centimeter lange spijker er doorheen werd ik na een uiterst onrustige nacht om vijf uur door de wekker gewekt. Ik weet het, ik had beter niet uit kunnen gaan gisteren. Maar ik had het nu eenmaal aan de danseressen beloofd dat ik nog zou komen kijken, het was de derde avond van de danswedstrijd. Daarna dronk ik nog twee biertjes met blinde Kees en om twaalf uur ging ik netjes, met een tasje vol McDonalds heerlijkheden, naar huis. Om kwart over twaalf was het licht uit!
Gelukkig heb ik nooit een ochtendhumeur zolang er niemand aan mijn hoofd zeurt. Na een douche en een laatste controle van mijn e-mail gooide ik de 47 liter Cerrotorre rugzak op mijn rug en stapte de deur uit. Er waren de bekende kleine twijfels over dingen die ik me niet kon herinneren dat ik ze had gepakt. Ik liet ze maar voor wat ze waren en met mijn hoed in mijn hand
reed ik achterop een motortaxi naar het busstation. Ik had opnieuw voor de bus gekozen omdat ik licht reis en dat het goedkoop en betrouwbaar is. De reis naar de luchthaven duurt nu nog maar iets langer dan anderhalf uur en als de weg helemaal gereed is dan zal er nóg wel wat tijd af gaan.Eerst snel inchecken, en daar stond me een hele aangename verrassing te wachten. Er was nu een speciale balie voor reizigers zonder bagage om in te checken. Ik was zo vroeg dat ze zelfs nog geen gate wisten maar dat was geen probleem. Nu ik toch nog genoeg tijd over had wilde ik eerst eens gaan kijken vanwaar de bus nu wel naar het busstation in Pattaya vertrekt. Er was informatie dat de bus op level 1 bij uitgang 7 zou vertrekken. Ik keek eens goed rond en zag niets dat er ook maar op wees dat er vanaf hier een bus zou vertrekken. Mijn onderzoekende blikken bleven niet onopgemerkt en een blanke man stond op en sprak me aan.
“Bent u op zoek naar de bus naar Pattaya?”, vroeg hij.
“Eh, ja om eerlijk te zijn, maar niet voor vandaag”, antwoordde ik.
“Nou dan bent u goed, ik ben verteld om hier te wachten totdat er iemand mij komt halen”, vertelde hij.
“Bedankt, dan weet ik genoeg”.
We spraken nog wat over andere zaken dan de bus en even later ging ik op weg naar de vertrekhal.
Dit is dus de plaats voor de bus van de luchthaven naar Pattaya! Op level 1 staat naast uitgang nummer 8 een balie voor de regeringsbus en die kost 106 Baht. Links van uitgang 7 staan een paar stoelen, daarnaast de Tourist Police balie blijf je wachten totdat je wordt gehaald. De bussen gaan per maatschappij om en om op het hele uur. Ik kom hier later nog op terug.
Voor de rest verliep de reis naar Macau vlekkeloos zoals verwacht. Een rustige vlucht met alleen wat mist aan het einde bij de landing. Het weer was erg grauw in Macau. Bij aankomst werd er meteen geld uit de muur getrokken en daar stond ik dan met drie biljetten van 500 Patacas. Ik had geprobeerd uit te rekenen wat ik nodig zou hebben deze week maar de rekensom was ergens halverwege in mijn hersenen blijven hangen en ik had eerlijk gezegd geen idee hoeveel geld ik nu in mijn handen had. Wat ik me wel realiseerde was dat er geen enkele buschauffeur van een biljet van 500 klein geld zou terug geven.
Aan het andere einde van de aankomsthal was er een kleine bank waar ik zou kunnen wisselen. Mooi niet! Een vriendelijk doch dringend “Nee” viel mij ten deel en ik werd doorverwezen naar een andere bank aan de overkant. Daar wisselde de goedlachse Chinese baliemedewerkster een biljet van 500 voor vier van 100 en tien van 10 Patacas. Dat was dus opgelost en ik nam opnieuw mijn plaats in in de rij mensen die op de bus stonden te wachten. Bij de eerste bus die stopte zag ik een bordje, “Alleen gepast geld!” Daar ging ik dus voor de tweede keer naar de kleine bank en deze keer om een briefje van 10 om te wisselen voor muntjes.
Het was een beetje omslachtig geweest maar ik was nu klaar om de stad in te gaan en mijn hotel te gaan zoeken. Er stond nog een andere man in de rij die duidelijk dezelfde problemen als ik had. Gelukkig kwam er hulp in de vorm van Michael, een lokale jongen die voor een luchtvaartmaatschappij werkte en die service hoog in zijn vaandel had staan. Er werd van alles en nog wat uitgelegd en we kwamen tot de conclusie dat we met zijn drieën in de bus zouden stappen waarna hij ons even op de rails zou zetten.
Toen eindelijk na ruim een uur de bus arriveerde kon ik mijn oren en ogen niet geloven. Wij werden geweigerd in de stadsbus omdat we bagage bij ons hadden! Wat hadden ze dan verwacht? Wij waren aangekomen op de internationale luchthaven van Macau, dan was het toch niet zo vreemd dat we bagage bij ons hadden? Het was “Nee” en het bleef “Nee”. Uiteindelijk bleef er niets anders over dan een taxi te nemen!
Macau is nu ook weer niet zo groot dus de taxi was redelijk geprijsd en voor nog geen € 5.-- stonden we in het centrum van de stad. Mijn hotel was zo gevonden maar het probleem was alleen dat het er aan de buitenkant niet uitzag. Voor de zekerheid liep ik toch nog maar even naar binnen. Nog voordat ik op de tweede etage bij de receptie was aangekomen had ik de eer om bij enkele openstaande deuren naar binnen te kijken. Nee, dit was het dus duidelijk echt niet. Dit was een origineel Chinees kosthuis. Papierdunne muren met vliegengaas aan de bovenkant. Ik moest dus op zoek naar een alternatief. Gelukkig wist Michael wel een paar hotels in de buurt maar hij was niet bekend met de prijzen.
Nadat ik drie keer “Vol” had gekregen was het bij het “East Asia Hotel” raak. Een mooie kamer die licht overprijsd is maar wegens de ligging toch werd geaccepteerd. Ik was klaar voor vandaag en de missie was geslaagd. Ik had voet gezet op Macau en had een bed voor de komende week. Buiten nam ik afscheid van de jongens en trok in mijn eentje de stad in. Ik was moe en kon me slecht oriënteren. Ik had honger en het zweet liep met stralen uit mijn lichaam.
Niets zag er ook maar bekend uit, een noedelsoep stilde de trek en een korte wandeling bracht mijn lichaam tot rust. Er was één ding wat ik mij nog wel van Macau herinnerde. Er was een tekort aan restaurants met Engelstalige menukaarten. Er was zelfs een tekort aan restaurants in het algemeen. Er zal nog even in de LP moeten worden opgezocht waar we morgen gaan eten.
Een korte avondwandeling bewees weer hoe anders een stad er in het donker uit kan zien. Totaal gedesoriënteerd liep ik door de donkere smalle straten, Het Ponte 16 Resort was het enige punt waar ik me op kon richten. Twee broodjes en een colaatje stilde de grootste trek. Ik wilde vroeg naar bed en een beetje studeren wat we morgen gaan doen. Om tien uur ging het licht uit! Welterusten.
