Pattaya 17/02/07
Gelukkig nieuw jaar? Ik zie jullie denken. Het is vandaag, eigenlijk gisterenavond al, chinees nieuw jaar. Zoals jullie misschien weten hebben de jaren nemen van de dieren van de Chinese dierenriem. Vandaag is het jaar van “het Varken” begonnen. Ik ben een varken en vandaar dat ik dit stukje schrijf.
Gisteren op weg naar huis na een avondje stappen was er overal een drukte in de straten. Veel vuurwerk en mensen die naast een stalen ton stonden allerlei dingen te verbranden. De Chinezen hebben een strikt protocol over het vieren van zoiets als het nieuwjaar.
Het vuurwerk is bedoeld om de boze en slechte geesten te verdrijven zodat ze niet in de weg kunnen staan van gezondheid en geluk, zowel in je gezin als financieel. Het verbranden is een ritueel om de geesten van je overleden familieleden te helpen. Er worden geschenken en zogenaamd “Hellbank geld” verbrand. Zeg maar dat ze dan goed bij kas zitten in de hemel of hell.
Chinezen en eten gaan hand in hand. Overal in de supermarkten en winkels staan speciale gerechten die het goed doen met het nieuw jaar. Mandarijnen liggen hoog opgestapeld en voor € 0,48 per kilo.
Overal in de stad zijn er podia met muziek en overdag kun je de draken zien dansen.
zondag 18 februari 2007
dinsdag 13 februari 2007
Thailand, De griep
Pattaya 13/02/2007
Zo, er zijn alweer vier weken voorbij sinds de korte toer en februari is bijna op de helft. Sinds Dean zijn vertrek heb ik eigenlijk weinig meer gedaan. Natuurlijk mijn verjaardag gevierd, met niet te veel toeters en bellen. Eind januari was het de beurt aan Henkie om naar huis te gaan. Het was een toeval dat precies op die dag de griep toesloeg.
Voordat de griep zich ontwikkelde had ik elke dag een minimum van tien kilometer gelopen om wat van de extra kilo’s kwijt te raken. Het was verfrissend om met Dean te lopen. Toen de griep/verkoudheid toesloeg was dat dus voorbij. Een week van slapen en weinig eten, hoge koorts en oneindig tv kijken. Nadat mijn koorts was gezakt en mijn lichaam zich een beetje beter voelde sloegen de depressies weer toe.
Ik weet zelf niet waarom maar ik weet wel als ze er zijn. Ik weet gelukkig ook hoe ik ze moet bestrijden zonder medicijnen. Veel naar buiten en in de zon, weinig drinken en goed eten. Het enige nadeel voor mij is dat ik slecht uit mijn bed kan komen en daardoor mijn dagelijks ritme ga verschuiven. Ik kan niet slapen en val pas heel laat in slaap. Ik sta dan natuurlijk ook weer pas om een uur of twaalf op met als gevolg dat mijn halve dag weg is.
Ik had nu wel eindelijk tijd om de belangrijkste zaken te regelen, deze blijven meestal liggen als er bezoek is. Ik heb onder andere veel vliegtickets geboekt naar bijzondere bestemmingen en Nederland. Ik zal de bestemmingen niet verklappen omdat ik de verrassing niet wil bederven. Mijn eerste uitstapje is een visa run naar Singapore/Maleisië, niet zo spannend maar wel leuk om mijn oude vrienden weer te zien.
Ik heb ondertussen wel weer mijn training opgepakt met het idee om minimaal vijf en zeventig kilometer in de week te lopen. Dit met het oog op een reis later dit jaar. Mijn agenda voor 2007 loopt alweer aardig vol en ik verwacht veel vrienden op bezoek.
Zo, er zijn alweer vier weken voorbij sinds de korte toer en februari is bijna op de helft. Sinds Dean zijn vertrek heb ik eigenlijk weinig meer gedaan. Natuurlijk mijn verjaardag gevierd, met niet te veel toeters en bellen. Eind januari was het de beurt aan Henkie om naar huis te gaan. Het was een toeval dat precies op die dag de griep toesloeg.
Voordat de griep zich ontwikkelde had ik elke dag een minimum van tien kilometer gelopen om wat van de extra kilo’s kwijt te raken. Het was verfrissend om met Dean te lopen. Toen de griep/verkoudheid toesloeg was dat dus voorbij. Een week van slapen en weinig eten, hoge koorts en oneindig tv kijken. Nadat mijn koorts was gezakt en mijn lichaam zich een beetje beter voelde sloegen de depressies weer toe.
Ik weet zelf niet waarom maar ik weet wel als ze er zijn. Ik weet gelukkig ook hoe ik ze moet bestrijden zonder medicijnen. Veel naar buiten en in de zon, weinig drinken en goed eten. Het enige nadeel voor mij is dat ik slecht uit mijn bed kan komen en daardoor mijn dagelijks ritme ga verschuiven. Ik kan niet slapen en val pas heel laat in slaap. Ik sta dan natuurlijk ook weer pas om een uur of twaalf op met als gevolg dat mijn halve dag weg is.
Ik had nu wel eindelijk tijd om de belangrijkste zaken te regelen, deze blijven meestal liggen als er bezoek is. Ik heb onder andere veel vliegtickets geboekt naar bijzondere bestemmingen en Nederland. Ik zal de bestemmingen niet verklappen omdat ik de verrassing niet wil bederven. Mijn eerste uitstapje is een visa run naar Singapore/Maleisië, niet zo spannend maar wel leuk om mijn oude vrienden weer te zien.
Ik heb ondertussen wel weer mijn training opgepakt met het idee om minimaal vijf en zeventig kilometer in de week te lopen. Dit met het oog op een reis later dit jaar. Mijn agenda voor 2007 loopt alweer aardig vol en ik verwacht veel vrienden op bezoek.
vrijdag 12 januari 2007
Thailand, De tempels
Ayuthaya 11-12/01/2007
Dit was dus de achtste dag sinds ons vertrek. Het werd steeds moeilijker. De ochtend zou een goed begin hebben. We hadden een vroeg ontbijt. We hadden gepakt en de rugzakken bij Henk in de kamer gegooid voordat we gingen ontbijten. We zouden vroeg in de middag verkassen. Chai was zoals gewoonlijk heel behulpzaam en een taxi die ons zou rondrijden was snel geregeld. De chauffeur kreeg zijn instructies die ik zelf nog aanvulde met een paar andere dingen die ik wilde zien of aan de jongens wilde laten zien. Om negen uur waren we onderweg, en deze keer was het niet koud!
Henk zijn videocamera zoemde er op los, mijn gedachten verzonken naar het verleden. Hier lagen heel wat goede herinneringen van mij. De eerste tempel die ik boven aan de lijst had gezet was “Wat Chai Wattanaram”, misschien hebben jullie die wel gezien in het tv-programma “de Mol”. Ik vindt dit zelf één van de mooiste, vooral vroeg in de ochtend en laat in de middag. Als het licht nog zacht is en de tourbussen er niet zijn. We liepen rustig rond en de jongens genoten, ze waren duidelijk onder de indruk.
Vanaf dit moment bezochten we tempels en zelfs een katholieke kerk. We aten een noodlesoep in een lokaal restaurant en na een lange ochtend arriveerden we rond twee uur weer bij het GH. Het was genoeg geweest, genoeg tempels voor één dag. De sfeer was veranderd en er waren spanningen. Dean zou morgen naar huis gaan en misschien zou het dan veranderen?
Na aankomst bij het GH moesten wij eerst gaan verkassen. Dean en ik grepen onze rugzakken en gingen naar de receptie. Thailand blijft verrassen en het was dus niet vreemd dat de kamers niet beschikbaar waren. De bewoners hadden besloten om nog wat langer te blijven. Henk was niet echt een steun en hij ging hard op door alle doemscenario’s met de bijbehorende vragen wat ik voor oplossing had. Kees zou niet komen dus de derde kamer hadden we ook niet nodig. Ik keek naar Dean en we wisten dat we nog maar een nacht in de slaapzaal zouden doorbrengen. Onze spullen gingen linea directa weer terug naar de oorspronkelijke plaats.
Dit zou een moeilijke middag worden. Het enige wat op het programma stond was een rugzak kopen voor Dean en de rest zouden we wat door de stad gaan slenteren.
De stad is niet veel, een gemiddelde Thaise stad met veel stof en lawaai. De stilte was enorm. We waren te lang met elkaar onderweg en wisten niet meer wat te zeggen. Ontsnappen zat er niet in, we moesten dit tot een goed einde brengen.
Vanaf hier wil ik een einde aan het verhaal over onze tocht maken. Er zijn dingen gebeurd en gezegd die ik onder ons wil houden. De tweede week samen met Henk is er nooit van gekomen. Het resultaat wil ik wel met jullie delen. Op vrijdag zijn wij met zijn drieën in grote stilte naar Bangkok gegaan. Ik liet Henk eindelijk een keer uitslapen! Dean zijn rugzak heeft Bangkok niet eens gehaald dus heeft hij er nog een moeten kopen. Henk en ik hebben, op weg naar Pattaya, Dean afgezet op de luchthaven en kort afscheid genomen. Het was goed hem weer te zien. Henk zijn lichtjes gingen weer aan toen we in de buurt van Pattaya kwamen.
Achteraf gezien was het een enorm leuke leerzame week.
Dit was dus de achtste dag sinds ons vertrek. Het werd steeds moeilijker. De ochtend zou een goed begin hebben. We hadden een vroeg ontbijt. We hadden gepakt en de rugzakken bij Henk in de kamer gegooid voordat we gingen ontbijten. We zouden vroeg in de middag verkassen. Chai was zoals gewoonlijk heel behulpzaam en een taxi die ons zou rondrijden was snel geregeld. De chauffeur kreeg zijn instructies die ik zelf nog aanvulde met een paar andere dingen die ik wilde zien of aan de jongens wilde laten zien. Om negen uur waren we onderweg, en deze keer was het niet koud!
Henk zijn videocamera zoemde er op los, mijn gedachten verzonken naar het verleden. Hier lagen heel wat goede herinneringen van mij. De eerste tempel die ik boven aan de lijst had gezet was “Wat Chai Wattanaram”, misschien hebben jullie die wel gezien in het tv-programma “de Mol”. Ik vindt dit zelf één van de mooiste, vooral vroeg in de ochtend en laat in de middag. Als het licht nog zacht is en de tourbussen er niet zijn. We liepen rustig rond en de jongens genoten, ze waren duidelijk onder de indruk.
Vanaf dit moment bezochten we tempels en zelfs een katholieke kerk. We aten een noodlesoep in een lokaal restaurant en na een lange ochtend arriveerden we rond twee uur weer bij het GH. Het was genoeg geweest, genoeg tempels voor één dag. De sfeer was veranderd en er waren spanningen. Dean zou morgen naar huis gaan en misschien zou het dan veranderen?
Na aankomst bij het GH moesten wij eerst gaan verkassen. Dean en ik grepen onze rugzakken en gingen naar de receptie. Thailand blijft verrassen en het was dus niet vreemd dat de kamers niet beschikbaar waren. De bewoners hadden besloten om nog wat langer te blijven. Henk was niet echt een steun en hij ging hard op door alle doemscenario’s met de bijbehorende vragen wat ik voor oplossing had. Kees zou niet komen dus de derde kamer hadden we ook niet nodig. Ik keek naar Dean en we wisten dat we nog maar een nacht in de slaapzaal zouden doorbrengen. Onze spullen gingen linea directa weer terug naar de oorspronkelijke plaats.
Dit zou een moeilijke middag worden. Het enige wat op het programma stond was een rugzak kopen voor Dean en de rest zouden we wat door de stad gaan slenteren. De stad is niet veel, een gemiddelde Thaise stad met veel stof en lawaai. De stilte was enorm. We waren te lang met elkaar onderweg en wisten niet meer wat te zeggen. Ontsnappen zat er niet in, we moesten dit tot een goed einde brengen.
Vanaf hier wil ik een einde aan het verhaal over onze tocht maken. Er zijn dingen gebeurd en gezegd die ik onder ons wil houden. De tweede week samen met Henk is er nooit van gekomen. Het resultaat wil ik wel met jullie delen. Op vrijdag zijn wij met zijn drieën in grote stilte naar Bangkok gegaan. Ik liet Henk eindelijk een keer uitslapen! Dean zijn rugzak heeft Bangkok niet eens gehaald dus heeft hij er nog een moeten kopen. Henk en ik hebben, op weg naar Pattaya, Dean afgezet op de luchthaven en kort afscheid genomen. Het was goed hem weer te zien. Henk zijn lichtjes gingen weer aan toen we in de buurt van Pattaya kwamen.
Achteraf gezien was het een enorm leuke leerzame week.
Abonneren op:
Posts (Atom)
